περιηγητης

Ο θρύλος της Χρυσομαλλούσας έχει τη βάση του σε ιστορικά γεγονότα που διαδραματιστήκαν στα Σφακια επί Ενετοκρατίας, το έτος 1319.
Πρωταγωνιστές, ο οίκος των Σκορδιληδων, που σύμφωνα με το θρύλο ήταν μια από τις δώδεκα Βυζαντινές αρχοντικές οικογένειες που εποίκισαν την Κρήτη μετά τον διωγμό των Αράβων και η Ενετική φρουρά του κάστρου των Σφακίων.
Η μοναδική κόρη της οικογένειας του Σκορδυλη, ονομαζόταν Χρυσή και ήταν γνωστή σε όλη την περιοχή για την ομορφιά της.
Ακόμα και τα μέλη της φρουράς του Ενετικού κάστρου δεν έκρυβαν το θαυμασμό τους για την όμορφη Ξανθιά κοπελιά.
Κάποια μέρα, η δεκαεξάχρονη τότε Χρυσή, αποφάσισε να πάει στη βρύση του χωριού συνοδευομενη από τις υπηρέτριες του σπιτιού της.
Συναντήθηκε όμως με τον αρχηγό της φρουράς του Ενετικού κάστρου και το κακό δεν άργησε να συμβεί.
Ο Καπουλετος του κάστρου με μια απότομη κίνηση την αγκάλιασε και τη φίλησε.
Η Χρυσή, με περίσσια τόλμη σήκωσε το χέρι της και τον χαστούκισε.
Τότε ο Καπουλετος έσυρε το μαχαίρι του και έκοψε τα μακριά μαλλιά της και τα πήρε για λάφυρο.
Όταν ο πατέρας της μικρής έμαθε τα νέα πηρέ μετρικούς δικούς του και ανέβηκε προς το κάστρο.
Κατέσφαξε τον υπαίτιο και το μεγαλύτερο μέρος της φρουράς.
Γνωρίζοντας τι επρόκειτο να συμβεί, η οικογένεια των Σκορδιληδων έφυγε προς τη Σαμάρια. Την ακολούθησαν και κάποια πρωτοπαλίκαρα από τις οικογένειες των Ψαρομιληγγων και των Πατέρων.
Ισχυρό σώμα Ενετών έφτασε στην περιοχή και απέκλεισε τις εξόδους του Φαραγγιού προσπαθώντας να εξοντώσει τους εξεγερθέντες. Όμως οι Σφακιανοι έβρισκαν πάντα τρόπο να εφοδιάζουν με τα απαραίτητα τους Σκορδιληδες, χρησιμοποιώντας τα αμέτρητα δασωμένα και ανήλιαγα μονοπάτια του Φαραγγιού, που μοναχά αυτοί γνώριζαν.
Οι κυνηγημένοι, κατέφευγαν στις απόκρημνες πλαγιές του Φαραγγιού και είναι πολύ πιθανόν να είχαν σαν βάση τους τη θρυλική χώρα της Σαμαριάς που ακόμα σήμερα δεν έχει ανακαλυφθεί. Την περίγραψε με λεπτομέρειες ο Pashley το 1834. Τις πληροφορίες τις απέσπασε στο Σέλινο, μια περιοχή δυτικά της Αγίας Ρουμελης. Μάλιστα οι πληροφορίες του μιλούσαν και για κρυμμένο θησαυρό. Την τοποθετεί βορειοδυτικά της Αγίας Ρουμελης με πορεία περίπου τριών ωρών. Απογοητεύτηκε όταν έφτασε στο σημείο συνοδευομενος από Σαμαριωτη και είδε κάποια ερείπια, αλλά νεότερα των Ελληνιστικών χρόνων. Πάντως το σημείο που υποδεικνύει ο Pashley δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
Περίπου ένα χρόνο διήρκεσε η άκαρπη πολιορκία των Ενετών που τελικά λύθηκε με την παρέμβαση και της ισχυρής οικογένειας των Καλλέργηδων, υπέρ των Σκορδιληδων.
Πίσω στη Χρυσομαλλούσα όμως, που είχε υποστεί μεγάλο σοκ από το χαλασμό που άθελα της είχε προκαλέσει.
Δεν ήθελε να γυρίσει πίσω στον τόπο που ατιμάστηκε και αποφάσισε να μείνει στο Φαράγγι για το υπόλοιπο της ζωης της.
Η οικογένεια της δεν μπόρεσε να την πείσει να γυρίσει.
Έμεινε εκεί την υπόλοιπη ζωή της και μόνασε κάτω από το πάντα άγρυπνο βλέμμα της οικογένειας της.
Λίγο πιο πάνω από το παλιό και εγκατελειμενο σήμερα χωριό της Σαμαριάς που βρίσκεται μέσα στην κοίτη του Φαραγγιού, υπάρχει το εκκλησάκι της Όσιας Μαρίας. Εικάζεται ότι το Φαράγγι πήρε το όνομα του από την παραφθορά της λέξης Όσια Μαρία - Σα Μαρία - Σαμάρια. Ο θρύλος λέει ότι η εκκλησία ήταν ένα τάμα λυτρωμού της Χρυσομαλλούσας από τα αδέρφια της.
Επίσης λίγο πιο πάνω από το εκκλησάκι της Όσιας Μαρίας υπάρχει ένα μικρό σπήλαιο που οι ντόπιοι το ξέρουν ως τση καλογρές ο σπηλιος ενώ πιο δίπλα υπάρχει η τοποθεσία τση καλογρές τ’αρμι.

Βιβλιογραφία
Περιοδικό Κρητικό Πανόραμα τευχ. 15
Robert Pashley Travels in Crete
Θεοχαρη Δετορακη Ιστορία της Κρήτης

Κατ'αρχην λυπαμαι που δεν μπορεσα να απαντησω εγκαιρα στο μηνυμα σου, αλλα αφου τελικα βρηκες το βιβλιο, ολα καλα.

Ξεχασα βεβαια να σου πω οτι η 'Κρητη των θρυλων' χωριζεται σε δυο τομους, (ανατολικη και δυτικη Κρητη), ομως ισως το εχεις ηδη καταλαβει.

Υπαρχει βεβαια και η πιθανοτητα να εχεις καποια καινουργια εκδοση που να περιλαμβανει και τους δυο τομους.

Δυστυχως δεν γνωριζω αναλογη βιβλιογραφια για την υπολοιπη Ελλαδα.
Ισως εσυ απο την Αθηνα εχεις καλυτερη προσβαση σε τετοια θεματα.

ΤΑ ΣΑΙΤΟΥΡΙΑ ΟΙ ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΑΣ
Τα Σαιτουρια ειναι κατα καποιο τροπο οι Δροσουλιτες της επαρχιας Σελινου. Η διαφορα τους με τους Δροσουλιτες ειναι οτι τα Σαιτουρια ειναι φενομενο ακουστικο και εχει ΄΄εδρα του΄΄ την περιοχη Μαζερο, βορεια της Παλαιοχωρας, στο δρομο προς το μικρο χωριο Κοντοκυνηγικαι κοντα στο Βυζαντινο εκκλησακι του Αη Γιωργη.
Εδω, συμφωνα με την τοπικη παραδοση, κατα τους Ελληνιστικους χρονους εγινε μια μεγαλη μαχη, με πολλους νεκρους και απο τις δυο πλευρες.
Ηταν τοση η σφοδροτητα της μαχης που τα πνευματα των νεκρων δεν βρηκαν ησυχια στον αλλα κοσμο. Ετσι, εδω και δυομισι χιλιαδες χρονια γυριζουν καθε βραδυ και ξαναρχιζουν το φοβερο πολεμο. αν βρεθει καποος στην περιοχη το βραδυ ακουει το σφυριγμα απο τα βελη τους σαν να περναει ξαφνικα απο διπλα του. Η περιοχη ειναι πλουσια τοσο σε τοπικες αφηγησεις οσο και σε αρχαια μνημεια οπως νεκροταφεια κλπ.
Ισως, αν καποιος αποτυχει να δει τους Δροσουλιτες, να δοκιμασει την τυχη του στην κοντινη Παλαιοχωρα και στα λιγοτερο διασημα Σαιτουρια.
Αν ενδιαφερεσαι για θρυλους και παραδοσεις της Κρητης σου προτεινω το βιβλιο του Βασιλη Χαρωνιτη, η Κρητη των θρυλων. Σ'αυτο, θα βρεις τις top παραδοσεις απ'ολο το νησι.

Αντιγραφω βιβλιογραφια για τα ιστορικα γεγονοτα και παραθετω μαρτυριες ανθρωπων που εχουν δει το φαινομενο και αλλων που το εχουν μελετησει. Συγνωμη αν ημουν λιγο απολυτος. Ισως μπορεις να περιγραψεις την ακουστικη εμπειρια σου.

Φραγκοκαστελο και Δροσουλιτες
Το 1828, μετα απο προσκληση των Χαινηδων της Γραμβουσας, ηρθε στην Κρητη ο Ηπειρωτης αγωνιστης και ιππαρχος του Ελληνικου επανασταστατικου στρατου, Χατζημιχαλης Νταλιανης. Σκοπος του ηταν η αναζοπυρωση της επαναστασης που ειχε κατασταλει απο τα Αιγυπτιακα στρατευματα. Εφερε μαζι του 600 στρατιωτες και 100 ιππεις. Μετα απο διμηνη διαμονη στην Γραμβουσα, (νησακι βορειοδυτικα της Κρητης) οδηγηθηκε δια θαλασσης στο Λουτρο Σφακιων και απο'κει στο Φραγκαστελο. Κατελαβε το ερειπωμενο Ενετικο καστρο και αφου το επιδιορθωσε προχειρα οχυρωθηκε σ'αυτο και αρχισε τις ετοιμασιες για συγκρουση με τα Τουρκικα στρατευματα. Στη διαρκεια ομως της προετοιμασιας του συνειδητοποιησε οτι ο ντοπιος πληθυσμος δεν ειχε και πολυ ορεξη για αλλη μια πολεμικη συρραξη.
Οι απανωτοι πολεμοι ειχαν αποδεκατισει τον πληθυσμο και η φτωχια μαστιζε τον τοπο. Απο την αλλη, ο Μουσταφα Ναιλη πασας που τοτε ηταν επικεφαλης ειχε ηδη συγκεντρωσει 8000 στρατιωτες και 400 ιππεις και κατευθυνοταν προς το Φραγκοκαστελο. Οι Σφακιανοι προτειναν στον Χατχημιχαλη να εγκαταλειψει το καστρο και να βγει στα βουνα για κλεφτοπολεμο, αλλα αυτος τους αγνοησε και κλειστηκε στο καστρο περιμενωντας τον Τουρκικο στρατο. Ειχε κατασκευασει και τρεις προμαχωνες εξω απο το καστρο και σε ακτινα περιπου 300 μετρα ανατολικα, δυτικα και βορεια του καστρου, προκειμενου να μην επιτρεψει στα Τουρκικα κανονια να παρουν θεση βολης με στοχο το καστρο. Η μαχη ξεκινησε στις 17 Μαιου του 1828. Αν και ηταν σκληρη και αμφιρροπη στην αρχη, κατεληξε σε βαρια ηττα για τους Ελληνες. Ο Μουσταφα πασας, οταν καταλαβε το σχεδιο του Νταλιανη, εριξε ολο το βαρος της μαχης στον Δυτικο προμαχωνα, αγνωοντας τους αλλους δυο. Οταν τα πολεμοφοδια του δυτικου προμαχωνα τελειωσαν, οι Τουρκοι τον κατελαβαν σκοτωνοντας τους 123 υπερασπιστες του υπο τον Αργυροκαστριτη, υπασπιστη του Νταλιανη. Ο Νταλιανης στην προσπαθεια του να βοηθησει τους συντροφους του εκανε εξοδο απο το καστρο. Βλεποντας την εξοδο ο Μουσταφα εστειλε ισχυρη δυναμη να την καταστειλει και αναγκασε τον Νταλιανη να υποχωρησει. Στην εισοδο του καστρου εγινε πραγματικο μακελειο. Οι νεκροι αντρες και οι νεκροι ιπποι που επεσαν μπροστα στην πυλη, δυσκολεψαν την γρηγορη καταφυγη μεσα στο καστρο. Σε αυτο το σημειο επεσε νεκρος και ο Νταλιανης.
Η μεγαλη ηττα των Ελληνων στο Φραγκοκαστελο εχει συνδεθει στη λαικη παραδοση με τους Δροσουλιτες.
Προκειται για ενα παραξενο φαινομενο, που συμβαινει καθε χρονο κατα τα τελη Μαιου με αρρχες Ιουνιου. Ολοκληρος στρατος παρελαζει ξεκινωντας απο την εκκλησια του Αγιου Χαραλαμπους, που βρισκεται ανατολικα του καστρου και απο το που λεγεται οτι μια καλογρια με το ονομα Μαγδαληνη, εθαψε το αποκεφαλισμενο σωμα του Νταλιανη.
Για να παρακολουθησει καποιος το φαινομενο πρεπει να βρεθει περιπου 500 μετρα μακρυα απ'αυτο. Η σωστη θεση ειναι βορεια-βορειοδυτικα δυτικα του καστρου και κοιτωντας την ανατολη του ηλιου, το καστρο να βρισκεται αναμεσα σε παρατηρητη και ανατολη και λιγο νοτιοτερα. Επισης, ο παρατηρητης πρεπει να προσεξει και κατα ακομα. Κατα τη διαρκεια της εξελιξης του φαινομενου που εχει διαρκεια 8 - 10 λεπτα, πανω απο το Φραγκοκαστελο, περιπου στο υψος της ακτογραμμης, απλωνεται ενα αχνο νεφος υδρατμων, βασικος παραγοντας κι'αυτο, στην εμφανιση των δροσουλιτων, αφου απο την διαθλαση των πρωτων ακτινων φωτος μεσα απ'αυτο το νεφος, δημιουργειται το φαινομενο. Αυτο το νεφος λοιπον, ο παρατηρητης πρεπει να το βλεπει απο γωνια 40-42 μοιρων.
Υπηρξαν χρονιες που το φενομενο εποναλαμβανοταν και δυο και τρεις φορες, αλλα και χρονιες που λογω δυσμενων καιρικων συνθηκων δεν συνεβη καθολου.
Παντως ειναι γεγονος πως τα τελευται χρονια, το φενομενο εκδηλωνεται ολο και λιγοτερο.
Βασικος παραγοντας δεν ειναι η δομηση αλλα η βεβαρυμενη απο σωματιδια ατμοσφαιρα.
Σαν παραδειγμα θα αναφερω τις αυξημενες τα τελευταια χρονια, δραστηριοτητες στην ερημο Σαχαρα (ραλυ Παρις Ντακαρ κλπ) που ως αποτελεσμα εχουν την καταστροφη του φλοιου της ερημου που συγκρατει ολη τη σκονη. Ετσι οταν κατα τον Απριλιο ερχεται η εποχη των ισχυρων νοτιαδων,που κραταει μεχρι τα τελη Μαιου, ολοκληρη η ανατολικη Μεσογειος πνιγεται στη σκονη της Σαχαρας. Και φυσικα η Κρητη πρωτη απ'ολους. Τωρα το ποσο ευκολο ειναι ενα φενομενο σαν τους Δροσουλιτες, που οφειλει την υπαρξη του στις ανακλομενες απο την υγρασια πρωτες ακτινες φωτος, να περιοριστει δραματικα, εξαιτιας της σκονισμενης ατμοσφαιρας, ειναι ευκολο να το συμπερανει ο κοινος νους. Ομως το φενομενο δεν εχει εξαλειφθει. Απλα χρειαζεται υπομονη. Γιατι δεν συμβαινει πλεον συχνα.
Και φυσικα, ουτε κουβεντα να μη γινεται για ακουστικα φαινομενα κλπ.
οι δροσουλιτες ειναι φαινομενο ΟΠΤΙΚΟ.

Μια τοποθεσία που χρίζει ιδιαίτερης προσοχής από τον ταξιδιώτη – ερευνητή της Καρπάθου, είναι η Αρκάσα.
Πρόκειται για ένα μικρό, τουριστικό, παραθαλάσσιο χωριό, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού.
Η ευρύτερη περιοχή έχει κατοικηθεί από το 2500 π.Χ. σύμφωνα με ευρήματα στην περιοχή της ακρόπολης της αρχαίας Αρκεσίας, στην άκρα Παλαιόκαστρο, μια χερσόνησο που διεισδύει στη θάλασσα με κατεύθυνση από ανατολικά προς δυτικά.
Στην χερσόνησο αυτή, είναι ορατά ακόμη και σήμερα τα λείψανα κυκλώπειων τειχών, ενώ κατά τους κλασικούς χρόνους υπήρχε εδώ ναός αφιερωμένος στη Λίνδια Αθηνά.
Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση του ναού της Λινδιας Αθηνάς, μεταφέρθηκαν κατά τον 5ο αι. μ.Χ. λίγο πιο κάτω, στην κοιλάδα της Αρκάσας, για να φτιαχτεί η πρώτη παλαιοχριστιανική μονή στην Κάρπαθο, αυτή της Αγίας Αναστασίας.
Η μονή καταλάμβανε ένα τεράστιο χώρο με εκκλησίες, καλλιεργήσιμα εδάφη και μοναστηριακές εγκαταστάσεις και διάφορα ίχνη από την εποχή εκείνη, όπως ψηφιδωτά δάπεδα, μαρμάρινες κολώνες κλπ, είναι διάσπαρτα στην γύρω περιοχή.
Στην βορεινή πλευρά της Χερσονήσου του Παλαιόκαστρου σχηματίζεται μια όμορφη παραλία.
Στο δυτικό όριο της υπάρχει ένας μικρός αυτοσχέδιος αρσανάς με υλικά που παραπέμπουν στο ναό της Λίνδιας Αθηνάς.
Δίπλα από τον αρσανά, στα βράχια της ακτής, υπάρχει εισοδος (καλυμμένη πρόχειρα με λαμαρινες) που κατά τους ντόπιους οδηγεί σε ενα τεράστιο και ανεξερεύνητο δίκτυο στοών που διατρέχει μεγάλο μέρος της κοιλάδας
της Αρκάσας.
Πρόκειται μάλλον για σύστημα στοών που σκοπό του είχε τη γρήγορη διαφυγή των μοναχών σε περίπτωση πειρατικής ή άλλης επιδρομής.
Σήμερα, στη θέση της βασιλικής της Αγίας Αναστασίας βρίσκεται ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στην Αγία Σοφία.
Υπάρχει μάλιστα και ένας τοπικός θρύλος για την κολυμπήθρα της μικρής εκκλησίας, η οποία κάποια στιγμή έγινε λεία πειρατικής επιδρομής στην περιοχή, όμως το πειρατικό πλοίο που πηρέ την κολυμπήθρα ναυάγησε λίγο μετά τον απόπλου του και η κολυμπήθρα ξεβράστηκε και πάλι στην ακτή.
Η βόλτα στην περιοχή είναι μοναδική αφού σε μια τόσο μικρή περιοχή, μπορεί κανείς να δει σημάδια διαρκούς ανθρώπινης παρουσίας, 4000 χρονων.

Η χερσόνησος της Αρκάσας από ανατολικά
http://www.imageno.com/6p7hc8mubwqfpic.html

Το Τούρκικο ναυάγιο στην Ακρα Λιγγί, στη νότια Κάρπαθο
http://forum.nautilia.gr/showthread.php?t=25484

Αν και χωρίς μεταφυσικές προεκτάσεις, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ναυάγια στην Κάρπαθο.
Το άγριο Καρπάθιο πέλαγος, είναι καθώς φαίνεται πόλος έλξης ναυαγισμένων πλοίων, αφού γύρω απο το νησί υπάρχουν τουλάχιστον δέκα ναυαγισμένα πλοία, αρκετά απο τα οποία είναι επισκέψιμα.
Αναφέρω μερικά.
Ακρα Λιγγί Προσαραγμένο Τούρκικο φορτηγό. Με την προσάραξη του, καταληστεύθηκε απο διάφορους ενδιαφερόμενους.
Παραλία Διακόφτης Βυθισμενο Ιταλικό φορτηγό σε βάθος όχι μεγαλύτερο των 10 μέτρων.
Υφαλος Κάρπαθος Στην τρομερή αυτή υφαλο, φοβο και τρόμο των ναυτικών σε παλαιότερες εποχες, φορτηγο πλοιο άγνωστης (σε 'μενα) προέλευσης.
Τρίστομο Λίγο πρίν την εισοδο του κλειστού όρμου ναυαγισμένο πλοιο σε βάθος περίπου δέκα μέτρων.
Σαρία Πρόσφατο ναυάγιο σε βάθος 15 - 25 μέτρων
Ακρα Βόλακας Ιστορικό ναυάγιο του 17ου αι. ν.Χ. που περιμένει καρτερικά την ανακάλυψη του.
Διαφάνι Ναυάγιο λίγο έξω από το λιμάνι που σημειώνεται από την Υ.Υ.Σ. σαν επικίνδυνο για τη ναυσιπλοία, σε βάθος 7 μέτρων

Είναι νομίζω μιά πολύ καλή πρόταση για βόλτα καί μπανάκι στις περιοχές των ναυαγίων και γιατί οχι και για μια βουτιά στους βυθούς που φιλοξενούν τα ναυάγια.

Καθ' όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στην Κρήτη, στο νησί της Σπιναλόγκας κατοίκησαν τα πιο ταραχοποιά στοιχεία του Οθωμανικού πληθυσμού.
Εκμεταλευόμενοι τόσο την οχυρή του μορφή όσο και την ευνοϊκή μεταχείριση τους από τις Τουρκικές αρχές, επιδόθηκαν σε ληστρικές επιδρομές και πειρατεία, σε βάρος πάντα του Χριστιανικού πληθυσμού.
Η λαϊκή παράδοση, διαφύλαξε κάποιες από αυτές τις άγριες στιγμές με τη μορφή θρύλου, όπως αυτή του Μώλου του Αράπη, ένα τοπωνύμιο λίγο έξω από τα όρια της Μονής Αγίου Αντωνίου, που βρίσκεται νότια του οικισμού Σύρμεσος της κοινότητας Φουρνής Λασιθίου, σε υψόμετρο περίπου 440 μέτρων και σε κοντινή απόσταση από τη Σπιναλόγκα.
Ο θρύλος, συνδέει το τοπωνύμιο αυτό, με την ιστορία μιάς νεαρής μοναχής της Μονής του Αγίου Αντωνίου, που έπεσε κάποια μέρα θύμα των ερωτικών ορέξεων ενός Μουσουλμάνου ''αράπη,'' Σπιναλογγίτη, δηλαδή κάτοικου του Τούρκικου χωριού της Σπιναλόγκας.
Η νεαρή μοναχή, μη έχοντας άλλη επιλογή, εξομολογήθηκε το περιστατικό στην Ηγουμένη της Μονής, παρόλο που και η ίδια γνώριζε πως η ατιμωρησία του Τούρκου βιαστή ήταν δεδομένη.
Ο Τούρκος Σπιναλογγίτης όμως ξαναγύρισε σύντομα στο μοναστήρι και ξαναβρήκε τη μικρή ιερωμένη. Αξίωσε απ' αυτήν να τον περιμένει το ίδιο βράδυ, απειλώντας την για την τύχη τόσο της ίδιας, όσο και του Μοναστηριού.
Πανικοβλημένη, δέχτηκε, αλλά ειδοποίησε την Ηγουμένη για το τί πρόκειται να συμβεί. Εκείνη την καθησύχασε και της πρότεινε να τον δεχτεί στο κελί της, σαν να μη συνέβαινε τίποτα.
Το ίδιο βράδυ, ο Σπιναλογγίτης ''Αράπης'' ξανάρθε στη Μονή. Η νεαρή μοναχή τον δέχτηκε με καλοσύνη και το περιποιήθηκε, στρώνοντας τραπέζι.
Την κατάλληλη στιγμή, οι μοναχές της Μονής όρμησαν στο κελί και με ξύλα και πέτρες χτύπησαν τόσο πολύ τον ''Αράπη'' που τον σκότωσαν.
Κατόπιν πήραν το σώμα του και αφού το απομάκρυναν λίγο πιό έξω απο τη μονή, άρχισαν να το σκεπάζουν με πέτρες, σχηματίζοντας ένα μεγάλο σωρό πάνω απο το σώμα του.
Τις επόμενες ημέρες, οι συντοπίτες του κατάλαβαν τι είχε συμβεί, αφού ο ίδιος τους είχε διηγηθεί το κατόρθωμα του και τράβηξαν προς το μοναστήρι για να τον αναζητήσουν.
Όταν είδαν τις πέτρες κατάλαβαν τι είχε συμβεί, μπήκαν στη μονή, τη λεηλάτησαν και την έκαψαν.
Ο σωρός από τις πέτρες που σκέπασε το σώμα του Σπιναλογγίτη, πήρε την ονομασία Μώλος του Αράπη, σε ανάμνηση αυτών των γεγονότων.