Adaris

Κάπου εκεί κατάλαβα πως η ενασχόλησή μου με το θέμα είχε μόλις ξεκινήσει. Η αγάπη μου για το μικρό μου ανηψιό ήταν αρκετά ικανός λόγος για να αρχίσω το ψάξιμο, όμως τα γεγονότα των ημερών εκείνων είχαν κλονίσει τον ορθολογισμό μου. Δε μπορούσα να δεχτώ πως η παράλογη αλλαγή της συμπεριφοράς του ίσως δεν είχε ψυχολογικά ή ιατρικά αίτια. Ό,τι και αν συνέβαινε θα είχε μια αρχή και ένα τέλος (και πράγματι έχει όπως κατάλαβα πολύ αργότερα, έστω και αν κατά κάποιον περίεργο τρόπο κανένα από τα δύο δεν έχει ακόμα γραφεί) και κάτι ανάμεσά τους που θα τα συνέδεε. Αυτούς τους κρίκους ήθελα να ανακαλύψω και ο μόνος τρόπος ήταν να κοιτάξω προς τα πίσω. Καθώς περίμενα την ανάλυση του αίματος έκανα κάτι που θα έπρεπε να είχα κάνει από καιρό, έστω και αν προφανής λόγος δεν είχε παρουσιαστεί μέχρι τότε. Αναζήτησα τα ίχνη του πατέρα του Γιωργάκη...

Η μόνη αρχή που μπορούσα να κάνω ήταν να επισκεφτώ ένα φίλο μου (επίσης γιατρό) από τον οποίο είχα μάθει για το φευγιό του γαμπρού μου με την αλλοδαπή, το Νεκτάριο. Βέβαια όταν λέω φίλος ίσως και να μην το εννοώ, οι σχέσεις μας με το Νεκτάριο ήταν μάλλον τυπικές και είχαν ιδιαίτερα ατονίσει από τότε που η αδερφή μου χώρισε. Μέχρι τότε δεν με είχε απασχολήσει πως ήταν δυνατό να είχε πληροφορηθεί οτιδήποτε για τη ζωή του πατέρα του μικρού, αφού τις λίγες φορές που οι δυο τους συναντήθηκαν η ατμόσφαιρα ήταν ανεξήγητα τεταμένη. Σαν να υπόβοσκε ανάμεσά τους κάποια διαφορά από παλιά, πράγμα αδύνατο αφού γνωρίστηκαν μόλις μερικές εβδομάδες πριν εξαφανιστεί ο πατέρας του Γιωργάκη. Αλλά κάπου εδώ νομίζω πως ήρθε η ώρα να σου πω πάτερ κάποια πράγματα και για το αντικείμενο της έρευνάς μου, τον πατέρα του ανηψιού μου, το Διονύση.

Το πέρασμά του από τη ζωή μας ήταν τόσο βιαστικό και εκκρηκτικό και όπως αποδείχτηκε σημάδεψε τη ζωή μας περισσότερο από οτιδήποτε. Ο Διονύσης ήταν πτυχιούχος Χημικός και δε γνωρίζω πως ακριβώς γνώρισε την αδερφή μου, από τα λίγα που θυμάμαι πάντως ήταν αυτός που την πλησίασε και η αδερφή μου γοητευμένη παγιδεύτηκε στον έρωτά του πριν προλάβει να το σκεφτεί. Σίγουρα είχε εκείνα τα χαρακτηριστικά που μπορούν εύκολα να σε εντυπωσιάσουν, ήταν καταπληκτικός ομιλητής, είχε ρόπη προς την επιστήμη και περνούσε ώρες στο εργαστήριό όπου δούλευε, ακόμη και αν δεν πληρωνόταν γι'αυτές. Η δική μας σχέση ήταν αρκετά καλή, αν και ποτέ δεν έφτασα να το θεωρώ καλό μου φίλο, υπήρχε κάτι μέσα μου που με καθιστούσε επιφυλακτικό απέναντί του. Σύντομα και η αδερφή μου είχε αποκτήσει παρόμοιες σκέψεις και η θυελώδης σχέση τους πέρασε από κρίση και τελικά διαλύθηκε, αφήνοντας πίσω ένα σύντομο γάμο και μια εγκυμοσύνη.

Τότε δεν το είχα προσέξει μα ο Διονύσης ήθελε πάσει θυσία να γνωρίσει τους φίλους μου, μέχρι και τον τελευταίο! Έτσι ήρθε αναπόφευκτα σε επαφή με το Νεκτάριο. Μέχρι να κάνω την επίσκεψη στο γιατρό στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω, νόμιζα πως οι δυο τους είχαν συναντηθεί μόνο ενώπιον της δικής μου παρουσίας. Όμως τελικά φαίνεται πως έκανα λάθος. Αρκετά όμως με τα εισαγωγικά, ήρθε η στιγμή να προχωρήσω στη δική μου συνάντηση με το Νεκτάριο. Που να φανταζόμουν τότε πως δυο γιατροί μπορούν με μια συζήτηση να ανακαλύψουν πολύ περισσότερα για την επιστήμη τους απ' ό,τι πολλά χρόνια εκπαίδευσης είναι ικανά να κάνουν...

Α ρε beetle σε έπιασαν οι νοσταλγίες . Καλά όταν το site ήταν στο fortunecity εγώ ήμουν 14 (κάντε υπολογισμούς να βρείτε πόσο είμαι τώρα ), μαζί μ'αυτό γεράσαμε κι εμείς. Δε μπορούσα για πολύ καιρό να παρακολουθώ τις εξελίξεις, όμως τώρα που επέστρεψα (δριμύτερος? θα δούμε) μπαίνω στο κανάλι στο irc και δεν πατά ψυχή. Γιατί αυτό ρε παιδιά;

PS: Αντίστοιχο site με τη waybackmachine είναι και το archive.org

Θέλησα όσα εγραψα να μην εκφράζουν οποιαδήποτε άποψη, φαίνεται όμως πως δεν τα κατάφερα.... Αν κοιτάξεις έγραψα "Όμως και από μόνο του μπορεί να προκαλέσει συζήτηση, για το κατά πόσον μπορεί ο άνθρωπος να γίνει θεός (το θέτω κάπως χοντρά, δε νομίζω πως ένα πείραμα, έστω και με επιτυχή κατάληξη αρκεί για να πούμε κάτι τέτοιο)". Το πείραμα δεν κρίνεται και από μένα ικανό για να υποστηρίξουμε ότι ο άνθρωπος έγινε θεός.. Όσο για το αν η διαφορά ανθρώπου-θεού είναι αυτή που μου αναφέρεις, επέτρεψέ μου να πως τη βλέπω απλώς σαν προσαρμογή παλιότερων παρόμοιων ιδεών στα νέα επιστημοικά επιτεύγματα. Πόσο παράλογη φαινόταν μόλις κάποιες δεκαετίες πριν η δημιουργία ζωής και η ζωή μήπως δεν ήταν από μόνη της ικανή συνθήκη για την πιστοποίηση της ύπαρξης του θεού; Και αν αύριο ο άνθρωπος βγάλει κάτι από το τίποτα, τότε κατά τη γνώμη σου θα είχε γίνει θεός?
Τέλος να σου πω πως είμαι φίλος Νόμιζα πως και αυτό φαινόταν από το nick.....

Και μετά την κλωνοποίηση τι;.....
Αν είστε μεταξύ αυτών που αναρωτήθηκαν το παραπάνω, η απάντηση είναι (δυστυχώς ή ευτυχώς) η προφανής. Συνθετικοί μικροοργανισμοί (προς το παρόν!) εξ' ολοκλήρου κατασκευασμένοι από τον άνθρωπο.

Μέχρι στιγμής οι επιστήμονες είχαν αρκεστεί στο να "πειράζουνε" το dna των οργανισμών και στη δημιουργία υβριδικών ειδών. Ο όρος δημιουργία ωστόσο δεν είναι ιδιαίτερα ακριβής, αφού αυτό που έκαναν θύμιζε διορθωτική παρέμβαση. Φυσικά, αυτό δε θα μπορούσε να είναι παρά μόνο η αρχή και ήρθε πλέον η ώρα για το επόμενο βήμα. Αφού διαβάσαμε (βλ. αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος), ήρθε η ώρα και να γράψουμε. Το τολμηρό αυτό βήμα ανέλαβαν να το κάνουν Καναδοί επιστήμονες στο Βανκούβερ, με επικεφαλής τον Robert Holt και τον Craig Venter.

Οι Καναδοί θέλουν να γράψουν οι ίδιοι το γεννετικό κώδικα ενός βακτηρίου, συνθέτοντας κάθε μέρος και κάθε χημική του ένωση, κίνηση που απέχει πολύ από οποιες παρόμοιες κινήσεις έγιναν στο παρελθόν (περιορίζονταν στη "συγγραφή" γονιδίων), γι'αυτό και η μελλοντική επιτυχία του project κρίνεται αβέβαιη. Άμεσος στόχος είναι η κατασκευή ενός βακτηρίου με πρότυπο το μονοκύτταρο Mycoplasma genitalium, που έχει μόλις ένα χρωμόσωμα με 517 γονίδια. Ωστόσο, οι επιστήμονες ευελπιστούν το δικό τους βακτήριο να έρθει στη ζωή με ακόμη λιγότερα γονίδια.

Ήδη η είδηση έχει προκαλέσει αντιδράσεις διαφόρων μορφών. Ηθικολόγοι δυσπιστούν ως προς την παρέμβαση αυτή, κρίνοντας ανάξιο τον άνθρωπο για κάτι τέτοιο. ΆΛλοι φοβούνται για το που μπορούν να οδηγήσουν οι νέες εξελίξεις, ενώ το project ήδη βρίσκεται κάτω από την πλήρη εποπτεία της Αμερικάνικης κυβέρνησης, με το πρόσχημα της πιθανής χρήσης του ως βιολογικό όπλο.

Θα ήθελα κάπου εδώ να παρουσιάσω κάποια από τα ζητήματα που προκύπτουν με το πείραμα αυτό. Κατ' αρχάς το εγχείρημα δεν έχει εξασφαλισμένη επιτυχία. Όμως και από μόνο του μπορεί να προκαλέσει συζήτηση, για το κατά πόσον μπορεί ο άνθρωπος να γίνει θεός (το θέτω κάπως χοντρά, δε νομίζω πως ένα πείραμα, έστω και με επιτυχή κατάληξη αρκεί για να πούμε κάτι τέτοιο), ή έστω για το αν είναι έτοιμος να μπει και σε αυτά τα χωράφια της δημιουργίας της ζωής. Επίσης, ένα ζήτημα είναι το κατά πόσον μπορεί από αυτό να ωφεληθεί μελλοντικά ο άνθρωπος. Το γνωστό και αίωνιο πρόβλημα του ποιου τελικά υπηρετεί η επιστήμη, την πρόοδο του ανθρώπου ή τον εαυτό της; Και τι θα γίνει αν τελικά το πείραμα στεφθεί με επιτυχία; Θα πρέπει να αλλάξει τις απόψεις μας για τη φύση της ζωής; Εάν αποτύχει, τι θα μπορούσε να φταίει; Η ανικανότητα του σύγχρονου ανθρώπου, ή μήπως η πιστή τήρηση κάποιων κανόνων δεν είναι αρκετή για να δώσει τη σπίθα της ζωής;

(Προτίμησα να γράψω εδώ και όχι στα "Νέα", γιατί οι προεκτάσεις της είδησης είναι ίσως πιο ενδιαφέρουσες και από την ίδια. Την είδηση τη διάβασα εδώ http://www.theglobeandmail.com/serv...ienceandHealth/. Εδώ μπορείτα να βρείτε και κάποιες λεπτομέρειες που δε συμπεριέλαβα παρπάνω)

Φίλε Μιχάλη πήρα την πρωτοβουλία και συνέχισα την ιστορία σου για το μικρό Γιωργάκη, καθώς μου αρέσει πολύ η ιδέα της δημιουργίας του φανταστικού κόσμου που προσπαθείς να κατασκευάσεις. Έχω να κάνω μια μικρή παρατήρηση πάντως: Αν ο αφηγητής της ιστορίας πηγαίνει στο ναό για 50 χρόνια σημαίνει πως πρέπει να τοποθετήσουμε τη συνομιλία του με τον ιερέα στο μέλλον, αφού 50 χρόνια πριν η τεχνολογία που αναφέρεις δεν υπήρχε.