Astroboy

Έχω προσπαθήσει αρκετές φορές να κάνω αστρική προβολή αλλά χωρίς αποτέλεσμα εκτός δυο φορές,
την πρώτη είχα ξαπλώσει μπρούμυτα και χαλάρωσα πλήρως το σώμα μου προσπαθούσα να είμαι συνειδητός ξαφνικά ένιωθα στην σπονδυλική μου στήλη ένα κύμα να αρχινά από το κάτω μέρος της, να πηγαίνει μέχρι το κεφαλή μου, ξανά και ξανά και να ακούω ένα ήχο ταυτόχρονα ( βββββββ ) και είδα κάτι χρωματιστά φωτάκια αλλά φοβήθηκα και ξύπνησα
η άλλη περίπτωση είναι πιο χαλαρή είχα ξαπλώσει αυτή την φορά ανάσκελα κάνοντας τα ίδια ακριβώς όπως την προηγούμενη φορά και άρχισα να βλέπω ένα τραπέζι μικρό με ένα πράσινο τραπεζομάντιλο και μετά άνοιξα τα μάτια μου.
Τώρα δεν ξέρω αν ήμουν στα πρόθυρα για αστρική προβολή εσείς τι λέτε?

Πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη και είμαι σίγουρος ότι υπάρχει κάτι ανώτερο το οποίο επιβλέπει όλο το σύμπαν και το γήινο πεδίο,
δεν πιστεύω ότι επεμβαίνει στης ανθρώπινες ζωές εκτός ορισμένων ανθρώπων που είναι σε ένα ανώτερο πεδίο επικοινωνίας με το Θειο.
Ο άνθρωπος από την αρχή της ιστορίας του, δημιουργεί ένα Θεό γιατί πιστεύω ότι βαθιά μέσα στην ψυχή του ξέρει ότι υπάρχει μια ανώτερη δύναμη είτε αυτή ονομάζετε θεός είτε βούδας η οτιδήποτε,
έχει ανάγκη να πιστεύει σε κάτι για να του δίνη δύναμη για να συνεχίζει την παρία του.

Ουάσινγκτον


Ένας πλανήτης μόλις έξι φορές μεγαλύτερος από τη Γη ανακαλύφθηκε να περιφέρεται γύρω από κόκκινο άστρο σε απόσταση 15 ετών φωτός. Είναι ο μικρότερος πλανήτης που εντοπίζεται έξω από το Ηλιακό Σύστημα και πιθανώς ο μόνος που διαθέτει στέρεο έδαφος.

Τα τελευταία χρόνια οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει πάνω από 120 ξένους πλανήτες, γνωστούς ως εξωπλανήτες. Όμως οι περισσότεροι είναι γιγάντιοι αέριοι πλανήτες, πολύ μεγαλύτεροι από το Δία, ενώ ο μικρότερος έχει περίπου τη μάζα του Ουρανού, 15 φορές μεγαλύτερη από της Γης.

«Αυτός είναι ο μικρότερος εξωηλιακός πλανήτης που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα και ο πρώτος μιας νέας κατηγορίας συμπαγών πλανητών» δηλώνει τώρα ο Πολ Μπάτλερ του Ιδρύματος Carnegie στην Ουάσινγκτον. Ο νέος πλανήτης «είναι σαν μεγάλος ξαδελφος της Γης» σχολιάζει.

Ο πλανήτης έχει μάζα 5,9 έως 7,5 φορές μεγαλύτερη της Γης και περιφέρεται γύρω από το μικρό, κόκκινο άστρο Gliese 876. To έτος του πλανήτη διαρκεί μόλις 1,94 γήινες ημέρες και η θερμοκρασία επιφάνειας κυμαίνεται από τους 200 έως τους 400 βαθμούς Κελσίου.

Το σώμα δεν είναι δυνατόν να παρατηρηθεί άμεσα. Ανακαλύφθηκε από τον ασθενή κλυδωνισμό που προκαλεί με τη βαρύτητά του στην περιστροφή του μητρικού του άστρου.

Στο παρελθόν είχαν αναφερθεί τρεις ακόμα πιθανοί συμπαγείς εξωπλανήτες, όλοι τους όμως βρίσκονταν σε τροχιά γύρω από πάλσαρ -τα πυκνά κατάλοιπα νεκρών άστρων- αντί γύρω από κανονικά άστρα σαν τον Ήλιο.

πηγή
news.in.gr

Φίλε μου αν θυμάσαι πολλά από τα οποία είναι σήμερον εφικτά πριν χρόνια θεωρούνταν σενάρια επιστημονικής φαντασίας.
Γι'αυτο δεν το αποκλείω να συμβεί.



Αν κάποια στιγμή μας λέγανε ότι ήρθαν και μας ενημέρωναν για αυτούς πιστεύεις ότι θα το δέχονταν ο κόσμος?
Εγώ πιστεύω πως ναι θα τους δεχόμασταν, ορισμένοι είναι βέβαια που θα κρατούσαν μια αρνητική στάση αλλά στα πάντα υπάρχει η μη αποδοχή ορισμένων ανθρώπων είτε είναι από συμφέρον είτε από οτιδήποτε
Απλά όλα θα αναποδογύριζαν για μια στιγμή και εννοώ για της θρησκείες.

Ότι έχουν έρθει σε επαφή μαζί μας το θεωρό και εγώ σίγουρο δεν ξέρω για πιο λόγο αλλά το θεωρώ σαν δεδομένο για μένα.
Αν φανταστούμε τα δισεκατομμύρια άστρα είναι δυνατόν ένα μόνο να φιλοξενεί νοήμον ζωή
1 στα 200.000.000.000 δισεκατομμύρια και αυτός ο αριθμός είναι μόνο στον γαλαξία μας, φαντασθείτε Ότι υπάρχουν γαλαξίες με 800 δισεκατομμύρια άστρα
Και οι γαλαξίες φτάνουν σε αριθμό τρισεκατομμυρίων...
Το μόνο λιπών που με απασχολεί δεν είναι Ότι αν υπάρχει αλλού ζωή αυτό το θεωρώ δεδομένο,
αλλά γιατί δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μας μέχρι τώρα
είναι τόσο παράξενο..
Βέβαια η αποστάσεις είναι ασύλληπτα μεγάλες αλλά πιστεύω Ότι είναι μόνο ένα εμπόδιο και τα εμπόδια είναι για να τα περνάμε.

Το Σύμπαν αφάνταστα μεγάλο, τόσο απέραντο και μεγαλειώδες που ο ανθρώπινος νους δύσκολα μπορεί να κατανοήσει!!
Και μέσα σε αυτήν την απεραντοσύνη ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι μοναδικός.
Δεν είναι ειρωνικό!!
Ο γαλαξίας μας αποτελείτε από 200 δισεκατομμύρια άστρα περίπου και το σύμπαν είναι γεμάτο από γαλαξίες, τρισεκατομμύρια γαλαξίες…
Λιπών τι λέτε νομίζετε ότι είμαστε μόνοι?
Αν όχι γιατί δεν έχουνε επικοινωνήσει μέχρι τώρα?

Αν ανακαλέσουμε στην μνήμη μας μια ανάμνηση από το παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι η ανάμνηση δεν είναι ακριβός όπως την ζήσαμε πραγματικά αλλά ανακατασκευασμένη.

Δηλαδή, μέσα από της σκέψεις του παρελθόντος βλέπω τον εαυτό μου να κάνει την τάδε πράξη, όχι μέσα από τα μάτια μου όπως πραγματικά την έζησα, αλλά βλέπω τον εαυτό μου από διαφορετικό πλάνο 3ου προσώπου και όχι 1ου όπως πραγματικά το έζησα.

Μέχρι εδώ ελπίζω να έχω γίνει κατανοητός.



Αν λιπών η ανάμνηση μας που είναι ανακατασκευασμένες, μονταρισμένες είναι αληθινές, που όντως είναι, γιατί ζούμε σε έναν ‘’ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ’’

Αλλά ..

Στα όνειρα τι γίνετε.? άραγε να ισχύει το ίδιο στον ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ.?



Στα όνειρα λιπών λογικά πρέπει να ισχύει το ίδιο, δηλαδή αλλιώς ονειρευόμαστε και αλλιώς τα θυμόμαστε
γιατί και στα όνειρα συμβαίνει το ίδιο ακριβώς
θυμόμαστε τον εαυτό μας να κάνει κάτι,

βλέπουμε τον εαυτό σε πλάνο 3ου προσώπου.
Άρα μπορεί όντως να βλέπουμε ( να ζούμε?) κανονικά μέσα στα όνειρα, σε πλάνο 1ου προσώπου (από τα μάτια μας) και αλλιώς να τα θυμόμαστε σε πλάνο 3ου .



Στης αναμνήσεις που ανακαλούμε από το παρελθόν βλέπουμε το ίδιο ακριβός πράγμα όπως τα όνειρα, δηλαδή τον εαυτό μας σαν 3ο πρόσωπο και όχι σαν το 1ο πρόσωπο



Και αν ισχύει το ίδιο στης μνήμες του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ότι δηλαδή το παρελθόν που θυμόμαστε είναι ανακατασκευασμένο σε πλάνο 3ου προσώπου

και όχι Όπως πραγματικά το ζήσαμε 1ου προσώπου.
Άρα και στον ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ τα όνειρα που θυμόμαστε είναι σε πλάνο 3ου προσώπου ενώ θα μπορούσαμε κάλλιστα να τα ζούμε σε 1ου προσώπου..



Μα θα πείτε “”Ο ονειρικός κόσμος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας φανταστικός ένας απατηλός κόσμος.

Στον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ θυμάμαι κάθε ανάμνηση, ενώ στον ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ δεν θυμάμαι παρά κάποια ελάχιστα στιγμιότυπα.””



Ναι στον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ η μνήμη μας διατηρεί της αναμνήσεις μας και έτσι θυμόμαστε όλες σχεδόν τις λεπτομέρειες ενώ στα όνειρα, όταν ξυπνήσουμε θυμόμαστε κάτι λίγα και καμία φορά ίσος και τίποτα..


Το ίδιο ώμος μπορεί και ισχύει για τον ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ
δηλαδή όταν είμαστε στο Όνειρο δεν θυμόμαστε το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ δεν συνειδητοποιούμε δηλαδή ποίοι (πραγματικά.?) είμαστε.
Και έτσι ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ο ‘πραγματικός εαυτός μας είναι σαν να μην υπάρχει σαν να είναι, όπως ανέφερα, ένα φανταστικό, ένα απατηλό ή καλύτερα ένα ανύπαρκτο πρόσωπο για τον ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ.

Το ίδιο ακριβώς δεν ισχύει και στον πραγματικό κόσμο…!!

Και δεν αναφέρομαι σε μνήμες μόνο από το μακρινό παρελθόν ,
δηλαδή αν κάτσεις και σκεφτείς πως πέρασες σήμερα την μέρα σου θα την βλέπεις (θα την φαντάζεσαι?) από απόσταση και από όποια οπτική γωνία θες να δεις π,χ όταν ανακαλώ στην μνήμη μου ότι ποτίζω ένα λουλούδι δεν θα βλέπω μόνο το λουλούδι αλλά τον εαυτό να ποτίζει το λουλούδι και αν θέλω θα τον βλέπω είτε από πίσω είτε από μπροστά.
Είναι όντως παράξενο
Και τώρα θέτω ένα ερώτημα: Eιναι εικόνες της φαντασίας μας ή Είναι εικόνες πραγματικές, γιατί αν ισχύει τι δεύτερο δηλαδή Είναι πραγματικές τότες πάει αλλού το μυαλό μου αλλά θα το αναλύσουμε αργότερα..

Κάτι που με απασχόλησε τελευταία είναι η αναμνήσεις που έχουμε από το παρελθόν δεν είναι όπως της ζούμε πραγματικά αλλά με φαντασία.
Δηλαδή π.χ αν κάτσω και σκεφτώ μια ανάμνηση του εαυτού μου όταν ήταν μικρός,
10 χρόνων να τρέχω σε ένα δρόμο, δεν θα σκέφτομαι την διαδρομή όπως την διάνυσα πραγματικά αλλά θα σκέφτομαι και θα βλέπω τον εαυτό μου να τρέχει τον δρόμο κάτι σαν ταινία.
Ελπίζω να καταλάβετε τι εννοώ, δηλαδή δεν τα σκεφτόμαστε όπως πραγματικά τα ζήσαμε, αλλά τα σκεφτόμαστε σαν να τα κοιτάγαμε από απόσταση.
Κάτι σαν τα όνειρα.. Το έχετε παρατηρήσει?