Atalis

Rados διάβασα τα link που μου σύστησες... Αυτό που θέλω να πω είναι πως το διάστημα μου είδα το συγκεκριμένο όνειρο δεν είχα ιδιαίτερο άγχος και ούτε με απασχολούσε κάτι. Δεν έχω δει ποτέ κάτι αντίστοιχο ή που να πλησιάζει καν σε αυτό που έζησα και μάλιστα σε περιόδους που είχα πολύ μεγάλο άγχος, όπως πχ. προβλήματα σε επαγγελματικά, οικογενειακά κλπ. Την περίοδο που είδα το όνειρό είχα τελειώσει την 3 λυκείου, ήταν καλοκαίρι, δηλάδη δεν με απασχολούσαν μαθήματα, σχολές κλπ.

Καλησπέρα σε όλους!
Είμαι καινούριο μέλος στο φόρουμ το οποίο όμως παρακολουθώ αρκετό καιρό και μπορώ να πώ ότι το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον.
Η δική μου προσωπική εμπειρία συνέβη πριν περίπου 10 χρόνια στο σπίτι των γονιών μου. Ήταν νωρίς το πρωί γύρω στις 7 με 7:15. Στο σπίτι κοιμόμουν μόνη (οι γονείς και η αδερφή μου είχαν φύγει ήδη για τις δουλειές και την σχολή της αντίστοιχα). Έβλέπα λοιπόν ένα όνειρο στο οποίο ήμουν σε μία τεράστια φωταγωγημένη αίθουσα που υποτίθεται πως ήταν gallery – αντίκες, προσπερνούσα λοιπόν μπροστά από διάφορα έργα τέχνης, χαλιά, πίνακες, ξυλόγλυπτα μπαούλα κλπ. Φτάνοντας σε ένα στενό διάδρομο (σε σχέση με την πελώρια αίθουσα) πλάτους περίπου 2 μέτρων και οποίος απ΄ότι μπορούσα να διακρίνω, οδηγούσε σε ακόμη μία παρόμοια με αυτή που άφηνα πίσω μου αίθουσα. Καθώς πλησίαζα τον διάδρομο το μάτι μου έπεσε σε έναν ολόσωμο πίνακα ενός αγγέλου (αγιογραφία) που ήταν κρεμασμένος στην άκρη του τοίχου πριν το διάδρομο. Δεν σταμάτησα να τον κοιτάξω απλά μου έκαναν μεγάλη εντύπωση τα πολύ έντονα και ασυνήθιστα χρώματα που είχε πχ. τα ρούχα του ήταν σε έντονα ροζ και μπλε. (υποτίθεται πως στην μορφή του αναγνώρισα τον Αρχάγγελο Μιχαήλ) αλλά αυτό που μου έκανε ακόμα πιο μεγάλη εντύπωση ήταν τα μάτια του. Το άσπρο και το μαύρο στα μάτια ήταν τόσο έντονο που έμοιαζε σαν να ήταν ξεχωριστό κομμάτι του πίνακα, και καθώς τα κοιτούσα και ήμουν έτοιμη να τον προσπεράσω, νοιώθω πως με παρακολουθεί και πως όσο εγώ απομακρύνομαι τα μάτια του συνεχίζουν να στρέφονται προς το μέρος μου, και καθώς στρέφονται ακούγεται ένας εκκωφαντικός θόρυβος ένα τρίξιμο που ακόμα και τώρα που το θυμάμαι μου σηκώνεται η τρίχα (δεν έχω ακούσει τίποτε παρόμοιο ποτέ). Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά περίεργο... είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ξύπνησα, ξαφνικά είμαι στο δωμάτιο μου ξαπλωμένη, έχω σπασμούς (για λίγα δευτερόλεπτα), δεν μπορώ να φωνάξω μόνο παρακολουθώ τα φώτα να αναβοσβήνουν. Οι σπασμοί σταματάνε και ανακάθομαι στο κρεββάτι μου ανακουφισμένη και τρομαγμένη λέγοντας δυνατά ότι ήταν όνειρο... και ξαφνικά πέφτω ξανά στο κρεββάτι, αυτή τη φορά με πολύ πιο έντονους σπασμούς και για περισσότερη ώρα.
Περιττό να πω πως χε...κα απ΄το φόβο μου και έφυγα απ΄το σπίτι με τις πυτζάμες.
Αν και έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από τότε... ήταν και παραμένει το μοναδικό όνειρο που θυμάμαι με τόσες λεπτομέρειες και η μοναδική μέχρι τώρα φορά που φοβήθηκα τόσο πολύ.
Έχει συμβεί σε κάποιον από εσάς κάτι παρόμοιο?