Hyperion
3Μηνύματα
2008-01-12 00:22Πρώτο μήνυμα
2008-01-12 00:22Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
----------------------------------------------
Η αρχική μου απόφαση ήταν να πάω προς τα πίσω, σκεφτώμουν ότι πέρα απο την στροφή μπορεί να έβρισκα ένα τρόπο για να γυρίσω πίσω στο κενό που ήμουν, εκείνη την ίδια στιγμή όμως στην απόλυτη υσηχία άκουσα ένα σήρσιμο.
Ο ήχος ερχόταν απο αρκετά κοντά μου στην αντίθετη πλευρά απο όπου ήθελα να βαδίσω.
Προχώρησα προς εκεί που ακούστηκε ο ήχος. Έχοντας φτάσει σχεδόν απο κάτω απο τον στύλο του ηλεκτρικού είδα ένα υμηκυκλικό κενό που σχηματίζοταν ανάμεσα στους πυκνούς θάμνους, πλησίασα πιο κοντά και άκουσα μια ρυθμική αναπνοή , σαν κάποιος να βαριανασαίνει στον ύπνο του. Δεν μπορούσα να σταματήσω τον ευατό έπρεπε να δώ τι κοίτωνταν εκεί , και είδα.
Κουλουριασμένο σε εμβρυακή στάση ήταν ένα πλάσμα το οποίο ακόμα και σήμερα μου είναι δύσκολο να περιγράψω. Σίγουρα ήταν ανθρωποειδές αλλά το χρώμα του ήταν μαύρο, το σώμα του αν και φαινόταν δυνατό ήταν αποστεομένο έτσι όπως ήταν κουλουριασμένο μπορούσα καθαρά να δώ την σπονδυλική στήλη, το κεφάλι του δεν είχε ίχνος τρίχας όπως και το υπόλοιπο σώμα του, το πρόσωπο του κατέληγε σε ένα μητερό πυγούνι. Δεν μπορούσα να καθορίσω ύψος αλλά ήμουν σίγουρος ότι το πλάσμα εαν σηκωνόταν όρθιο θα ξεπέρναγε τα 3 μέτρα. Το πλάσμα ήταν κάτω με σφιχτά κλεισμένα μάτια και έτρεμε θαρείς απο πόνο κάπου στο στομάχι του το οποίο έσφιγγε δυνατά.
Αστραπιαία το πλάσμα αντιλήφθηκε την παρουσία μου, άνοιξε τα μάτια και με κοίταξε ... δεν θα ξεχάσω το μίσος που έβλεπα να καθρεπτίζεται στα μάτια αυτά, μίσος για εμένα που δεν μπορούσα να καταλάβω, το πλάσμα άνοιξε το στόμα και είπε κάτι τόσο αινηγματικό , μου είπε
"Αυτή την φορά μου ξέφυγες ... όχι όμως και την επόμενη φορά !"
Το επόμενο που θυμάμαι είναι να προσπαθούν να με ξυπνήσουν απο την νάρκωση στο χώρο της ανάνηψης. Ξύπνησα και για τις επόμενες μέρες σκεφτόμουν την εμπειρία μου, είμουν (και είμαι) τόσο πεπεισμένος ότι αυτό δεν ήταν όνειρο αλλά βίωμα. Ποτέ δεν το είπα σε κανέναν ακόμα και στα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα, παρα μόνο εδώ που το πέπλο της ανωνυμίας και της δικιάς μου αλλά και της δικής σας με καλύπτει.
Τι όμως ενοούσε το πλάσμα με αυτό που μου είπε ?
Η λύση (κατ'εμέ) του αινήγματος δόθηκε αρκετά χρόνια μετά. Δυστηχώς για εμένα, σε μια απο τις πιο δημιουργικές στιγμές της προσωπικής και επαγγελματικής μου ζωής δέχθηκα ένα μηραίο χτήπημα το οποίο με έφερε μερικά καρδιοχτύπια απο τον θάνατο. Μόνο το χέρι της μοίρας ή του θεού , της αγάπης των δικών μου ανθρώπων, το πείσμα των γιατρών και καποιων άλλων παραμέτρων με έκαναν να κερδίσω το μεγαλύτερο στοίχημα στη ζωή μου.
Για να το καταφέρω όμως αυτό χρειάστηκε να υποβληθώ σε 3 χειρουργία, φαντάζεστε βέβαια τι μπορεί να σκεφτόμουν στον προθάλαμο, έτσι ?
Το πλάσμα δεν το ξαναείδα απο τότε, ούτε και ξέρω τι πραγματικά ήταν.
Αυτή είναι η δική μου εμπειρία και είναι πέρα για πέρα αληθινή.
Με φιλικούς χαιρετισμούς
Hyperion.
Η αρχική μου απόφαση ήταν να πάω προς τα πίσω, σκεφτώμουν ότι πέρα απο την στροφή μπορεί να έβρισκα ένα τρόπο για να γυρίσω πίσω στο κενό που ήμουν, εκείνη την ίδια στιγμή όμως στην απόλυτη υσηχία άκουσα ένα σήρσιμο.
Ο ήχος ερχόταν απο αρκετά κοντά μου στην αντίθετη πλευρά απο όπου ήθελα να βαδίσω.
Προχώρησα προς εκεί που ακούστηκε ο ήχος. Έχοντας φτάσει σχεδόν απο κάτω απο τον στύλο του ηλεκτρικού είδα ένα υμηκυκλικό κενό που σχηματίζοταν ανάμεσα στους πυκνούς θάμνους, πλησίασα πιο κοντά και άκουσα μια ρυθμική αναπνοή , σαν κάποιος να βαριανασαίνει στον ύπνο του. Δεν μπορούσα να σταματήσω τον ευατό έπρεπε να δώ τι κοίτωνταν εκεί , και είδα.
Κουλουριασμένο σε εμβρυακή στάση ήταν ένα πλάσμα το οποίο ακόμα και σήμερα μου είναι δύσκολο να περιγράψω. Σίγουρα ήταν ανθρωποειδές αλλά το χρώμα του ήταν μαύρο, το σώμα του αν και φαινόταν δυνατό ήταν αποστεομένο έτσι όπως ήταν κουλουριασμένο μπορούσα καθαρά να δώ την σπονδυλική στήλη, το κεφάλι του δεν είχε ίχνος τρίχας όπως και το υπόλοιπο σώμα του, το πρόσωπο του κατέληγε σε ένα μητερό πυγούνι. Δεν μπορούσα να καθορίσω ύψος αλλά ήμουν σίγουρος ότι το πλάσμα εαν σηκωνόταν όρθιο θα ξεπέρναγε τα 3 μέτρα. Το πλάσμα ήταν κάτω με σφιχτά κλεισμένα μάτια και έτρεμε θαρείς απο πόνο κάπου στο στομάχι του το οποίο έσφιγγε δυνατά.
Αστραπιαία το πλάσμα αντιλήφθηκε την παρουσία μου, άνοιξε τα μάτια και με κοίταξε ... δεν θα ξεχάσω το μίσος που έβλεπα να καθρεπτίζεται στα μάτια αυτά, μίσος για εμένα που δεν μπορούσα να καταλάβω, το πλάσμα άνοιξε το στόμα και είπε κάτι τόσο αινηγματικό , μου είπε
"Αυτή την φορά μου ξέφυγες ... όχι όμως και την επόμενη φορά !"
Το επόμενο που θυμάμαι είναι να προσπαθούν να με ξυπνήσουν απο την νάρκωση στο χώρο της ανάνηψης. Ξύπνησα και για τις επόμενες μέρες σκεφτόμουν την εμπειρία μου, είμουν (και είμαι) τόσο πεπεισμένος ότι αυτό δεν ήταν όνειρο αλλά βίωμα. Ποτέ δεν το είπα σε κανέναν ακόμα και στα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα, παρα μόνο εδώ που το πέπλο της ανωνυμίας και της δικιάς μου αλλά και της δικής σας με καλύπτει.
Τι όμως ενοούσε το πλάσμα με αυτό που μου είπε ?
Η λύση (κατ'εμέ) του αινήγματος δόθηκε αρκετά χρόνια μετά. Δυστηχώς για εμένα, σε μια απο τις πιο δημιουργικές στιγμές της προσωπικής και επαγγελματικής μου ζωής δέχθηκα ένα μηραίο χτήπημα το οποίο με έφερε μερικά καρδιοχτύπια απο τον θάνατο. Μόνο το χέρι της μοίρας ή του θεού , της αγάπης των δικών μου ανθρώπων, το πείσμα των γιατρών και καποιων άλλων παραμέτρων με έκαναν να κερδίσω το μεγαλύτερο στοίχημα στη ζωή μου.
Για να το καταφέρω όμως αυτό χρειάστηκε να υποβληθώ σε 3 χειρουργία, φαντάζεστε βέβαια τι μπορεί να σκεφτόμουν στον προθάλαμο, έτσι ?
Το πλάσμα δεν το ξαναείδα απο τότε, ούτε και ξέρω τι πραγματικά ήταν.
Αυτή είναι η δική μου εμπειρία και είναι πέρα για πέρα αληθινή.
Με φιλικούς χαιρετισμούς
Hyperion.
Προτού σας εξιστορήσω την δική μου εμπειρία και μια που αυτό είναι το πρώτο μου post στο forum θα ήθελα να δώσω συγχαρητήρια στη συντακτική ομάδα για το έργο που επιτελεί.
Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι σε καμιά περίπτωση δεν είμαι από τους λεγόμενους "ανοιχτούς" ανθρώπους. Δεν δέχομαι κάτι που διαβάζω ή ακούω με την πρώτη αλλά κατόπιν έρευνας (και μόνο εάν το θέμα με έλκει ... έχουμε και δουλειές
).
Να πω επίσης ότι αν και πάντα είχα μια έλξη για το παραφυσικό σιγά - σιγά αυτή άρχισε να φθίνει κατανοώντας, θα μπορούσα να πω, το πως δουλεύει ο κόσμος και οι φυσικές δυνάμεις γύρω μας.
Αυτά τα ολίγα για εμένα.
Το περιστατικό ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια.
Χρειάστηκε να νοσηλευτώ για ένα χρονικό διάστημα μετά από ένα επιπόλαιο (αλλά αρκετά σοβαρό) τραύμα χαμηλά στη βουβωνική χώρα. Η χορήγηση φαρμάκων δεν είχε την αναμενόμενη θεραπευτική δράση οπότε σε συνεννόηση με τον ιατρό μου αποφασίσαμε να χειρουργηθώ.
Μια ημέρα προτού την επέμβαση δέχθηκα την επίσκεψη του Αναισθησιολόγου για την συνέντευξη ρουτίνας, όταν η συνέντευξη τελείωσε επεσήμανα στον αναισθησιολόγο ότι θα πρέπει να έχει υπόψη του ότι μεταβολίζω αρκετά γρήγορα τα αναισθητικά φάρμακα (για τους μη γνωρίζοντες, υπάρχει μια μικρή κατηγορία ανθρώπων που ο μεταβολισμός τους είναι τόσο ισχυρός ώστε μεταβολίζουν φάρμακα και τροφές σε μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι ο μέσος όρος. Με ότι αυτό συνεπάγεται) , ο ιατρός δεν φάνηκε να έδωσε και μεγάλη σημασία, οπότε μια ήσυχη νύχτα πέρασε και έφτασε η μέρα της επέμβασης.
Δεν θυμάμαι αρκετά πράγματα από την λεγόμενη προ-νάρκωση, αυτό όμως που θυμάμαι έντονα είναι να μην μπορώ να κρατήσω ανοιχτά τα μάτια μου, και μετά ένιωσα τον πόνο.
Από εκείνη τι στιγμή είχα πλήρη συνείδηση της κατάστασης. Ήξερα ότι ο πόνος που ένιωθα δεν ήταν άλλος από το νυστέρι ή κάποιο άλλο όργανο με το οποίο ο χειρουργός εκτελούσε την επέμβαση. Όσες προσπάθειες έκανα να κουνηθώ ή να μιλήσω έπεσαν στο κενό, η αγωνία μου έφτασε στο αποκορύφωμα προσπαθώντας να κουνήσω τα χείλια που τα ένιωθα αλλά δεν μπορούσα να κάνω καμιά κίνηση.
Ξαφνικά ο πόνος υποχώρησε και ενώ μέχρι τότε γύρω μου δεν υπήρχε τίποτα εκτός από την απόλυτη σκοτεινιά, άρχισε να σχηματίζετε μπροστά μου ένα περίεργο σχήμα. Ο καλύτερος τρόπος να σας τον περιγράψω είναι το σύμβολο του άπειρου των μαθηματικών. Ο αριστερός κύκλος του σχήματος είχε ένα τρομερά έντονο λευκό χρώμα αντίθετα ο δεξιός κύκλος ... δεν ξέρω πως να σας το περιγράψω ώστε να το κατανοήσετε ... μου έδωσε την αίσθηση του κενού, το πλησιέστερο σε αυτό που έβλεπα στον δεξί κύκλο είναι αναπαραστάσεις που πιθανόν έχουμε δει από μαύρη τρύπα στο διάστημα.
Ο πόνος πλέον είχε υποχωρήσει εντελώς, ταυτόχρονα όμως δυο σημαντικά πράγματα έγιναν. Κατά πρώτον μπορούσα να ακούω καθαρά τις συζητήσεις που γίνονταν στο χειρουργικό δωμάτιο (σημ. όταν ξύπνησα και πλέον είχα βρει τον εαυτό μου μετέφερα τις κουβέντες που έκαναν στο χειρουργείο στον χειρουργό μου που με επισκέφθηκε, μάλιστα του επανέλαβα το ανέκδοτο που είπε στο προσωπικό ... μπορείτε να φανταστείτε πως ένιωσε ο άνθρωπος), και κατά δεύτερον μπορούσα να "κινηθώ" προς οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμούσα.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο ήθελα να πάω προς τον λευκό κύκλο. Πλησιάζοντας το σχήμα άρχισε να μεγαλώνει σιγά-σιγά λες και ήμουν χιλιόμετρα μακριά από το αντικείμενο. Όταν πλέον έφτασα κοντά ένιωσα θερμότητα, όχι όπως της φωτιάς αλλά όπως σε ακουμπούν οι ακτίνες του ήλιου μια χειμωνιάτικη μέρα.
Ο κύκλος ήταν λες και με τράβηξε μέσα, ο ήχος από το χειρουργείο διεκόπη ξαφνικά και είχα την αίσθηση ότι το "σώμα" μου κύλαγε σε έναν εκτυφλωτικά λευκό σωλήνα, δεν μπορούσα να κινηθώ όπου ήθελα εγώ αντίθετα μια δύναμη με έσπρωχνε προς τα μπρος.
Μετά από λίγο η ώθηση σταμάτησε και προς μεγάλη μου απογοήτευση ξαναβρέθηκα στο σημείο από όπου ξεκίνησα (σημ. δεν ξέρω γιατί ένιωθα έτσι αλλά είχα μια έντονη αίσθηση ότι ο σωλήνας κάπου οδηγούσε και για έναν περίεργο λόγο δεν μπορούσα να βρω που).
Έφτασα λοιπόν πάλι να κοιτάζω το ίδιο σχήμα, να ακούω τις φωνές από το δωμάτιο και να έχω την αίσθηση ότι μπορούσα να πάω οπουδήποτε.
Για μια ακόμη φορά αποφάσισα να κινηθώ προς το σχήμα, είχα την έντονη βεβαιότητα ότι ο λευκός κύκλος κάπου οδηγούσε και ότι έπρεπε να βρω πού. Αυτή την φορά όμως αποφάσισα να περάσω από το μαύρο σχήμα, κλάσματα δευτερολέπτου προτού περάσω την "είσοδο" του σχήματος άκουσα από την αίθουσα του χειρουργείου κάτι το οποίο με έκανε να φοβηθώ πολλή. Ένας από το χειρουργείο είπε "... εντοπίζω ένα εύρημα εδώ" (σημ. η λέξη "εύρημα" στην ιατρική δεν είναι καλή) , προτού καν προλάβω να επεξεργαστώ αυτό που άκουσα ένιωσα κάτι να με τραβάει προς την είσοδο με μεγάλη ταχύτητα.
Θυμάμαι τη πτώση στο κενό, δεν είχε καμιά σχέση με την προηγούμενη γαλήνια εμπειρία μου στον λευκό κύκλο εδώ είχα μια κανονική ελεύθερη πτώση στο κενό η οποία έμοιαζε να κρατάει απίστευτα πολλή.
Ο τρόμος - και το λεω με απόλυτη ελεικρίνια - όμως ξεκίνησε όταν έφτασα στο τέρμα.
Βρέθηκα στη μέση ενός δρόμου. Μπορούσα να δω τα αστέρια στον ουρανό πάνω. Δεξιά και αριστερά υπήρχε ένα τείχος από δέντρα και θάμνους. Ο χώρος φωτιζόταν από ένα στύλο του ηλεκτρικού περίπου 10 μέτρα λοξός αριστερά μου ο οποίος έριχνε ένα άρρωστο κίτρινο φως που ελάχιστα φώτιζε μέχρι την βάση του, γύρισα προς τα πίσω με την ελπίδα να βρω ένα τρόπο ώστε να φύγω από αυτό το μέρος. Δυστυχώς για εμένα είδα τον δρόμο να συνεχίζει μέσα από το σκοτάδι και να παίρνει μια ανηφορική κλίση προς τα αριστερά όπου μετά χανότανε από τα μάτια μου, στη κορυφή της στροφής υπήρχε ένας ακόμα στύλος ο οποίος έριχνε εξίσου λίγο φως.
(Λόγω έλλειψης άλλου χρόνου θα χρειαστεί να διακόψω την αφήγηση μου. Θα παρακαλούσα για την υπομονή σας.)
Hyperion.
Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι σε καμιά περίπτωση δεν είμαι από τους λεγόμενους "ανοιχτούς" ανθρώπους. Δεν δέχομαι κάτι που διαβάζω ή ακούω με την πρώτη αλλά κατόπιν έρευνας (και μόνο εάν το θέμα με έλκει ... έχουμε και δουλειές
). Να πω επίσης ότι αν και πάντα είχα μια έλξη για το παραφυσικό σιγά - σιγά αυτή άρχισε να φθίνει κατανοώντας, θα μπορούσα να πω, το πως δουλεύει ο κόσμος και οι φυσικές δυνάμεις γύρω μας.
Αυτά τα ολίγα για εμένα.
Το περιστατικό ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια.
Χρειάστηκε να νοσηλευτώ για ένα χρονικό διάστημα μετά από ένα επιπόλαιο (αλλά αρκετά σοβαρό) τραύμα χαμηλά στη βουβωνική χώρα. Η χορήγηση φαρμάκων δεν είχε την αναμενόμενη θεραπευτική δράση οπότε σε συνεννόηση με τον ιατρό μου αποφασίσαμε να χειρουργηθώ.
Μια ημέρα προτού την επέμβαση δέχθηκα την επίσκεψη του Αναισθησιολόγου για την συνέντευξη ρουτίνας, όταν η συνέντευξη τελείωσε επεσήμανα στον αναισθησιολόγο ότι θα πρέπει να έχει υπόψη του ότι μεταβολίζω αρκετά γρήγορα τα αναισθητικά φάρμακα (για τους μη γνωρίζοντες, υπάρχει μια μικρή κατηγορία ανθρώπων που ο μεταβολισμός τους είναι τόσο ισχυρός ώστε μεταβολίζουν φάρμακα και τροφές σε μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι ο μέσος όρος. Με ότι αυτό συνεπάγεται) , ο ιατρός δεν φάνηκε να έδωσε και μεγάλη σημασία, οπότε μια ήσυχη νύχτα πέρασε και έφτασε η μέρα της επέμβασης.
Δεν θυμάμαι αρκετά πράγματα από την λεγόμενη προ-νάρκωση, αυτό όμως που θυμάμαι έντονα είναι να μην μπορώ να κρατήσω ανοιχτά τα μάτια μου, και μετά ένιωσα τον πόνο.
Από εκείνη τι στιγμή είχα πλήρη συνείδηση της κατάστασης. Ήξερα ότι ο πόνος που ένιωθα δεν ήταν άλλος από το νυστέρι ή κάποιο άλλο όργανο με το οποίο ο χειρουργός εκτελούσε την επέμβαση. Όσες προσπάθειες έκανα να κουνηθώ ή να μιλήσω έπεσαν στο κενό, η αγωνία μου έφτασε στο αποκορύφωμα προσπαθώντας να κουνήσω τα χείλια που τα ένιωθα αλλά δεν μπορούσα να κάνω καμιά κίνηση.
Ξαφνικά ο πόνος υποχώρησε και ενώ μέχρι τότε γύρω μου δεν υπήρχε τίποτα εκτός από την απόλυτη σκοτεινιά, άρχισε να σχηματίζετε μπροστά μου ένα περίεργο σχήμα. Ο καλύτερος τρόπος να σας τον περιγράψω είναι το σύμβολο του άπειρου των μαθηματικών. Ο αριστερός κύκλος του σχήματος είχε ένα τρομερά έντονο λευκό χρώμα αντίθετα ο δεξιός κύκλος ... δεν ξέρω πως να σας το περιγράψω ώστε να το κατανοήσετε ... μου έδωσε την αίσθηση του κενού, το πλησιέστερο σε αυτό που έβλεπα στον δεξί κύκλο είναι αναπαραστάσεις που πιθανόν έχουμε δει από μαύρη τρύπα στο διάστημα.
Ο πόνος πλέον είχε υποχωρήσει εντελώς, ταυτόχρονα όμως δυο σημαντικά πράγματα έγιναν. Κατά πρώτον μπορούσα να ακούω καθαρά τις συζητήσεις που γίνονταν στο χειρουργικό δωμάτιο (σημ. όταν ξύπνησα και πλέον είχα βρει τον εαυτό μου μετέφερα τις κουβέντες που έκαναν στο χειρουργείο στον χειρουργό μου που με επισκέφθηκε, μάλιστα του επανέλαβα το ανέκδοτο που είπε στο προσωπικό ... μπορείτε να φανταστείτε πως ένιωσε ο άνθρωπος), και κατά δεύτερον μπορούσα να "κινηθώ" προς οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμούσα.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο ήθελα να πάω προς τον λευκό κύκλο. Πλησιάζοντας το σχήμα άρχισε να μεγαλώνει σιγά-σιγά λες και ήμουν χιλιόμετρα μακριά από το αντικείμενο. Όταν πλέον έφτασα κοντά ένιωσα θερμότητα, όχι όπως της φωτιάς αλλά όπως σε ακουμπούν οι ακτίνες του ήλιου μια χειμωνιάτικη μέρα.
Ο κύκλος ήταν λες και με τράβηξε μέσα, ο ήχος από το χειρουργείο διεκόπη ξαφνικά και είχα την αίσθηση ότι το "σώμα" μου κύλαγε σε έναν εκτυφλωτικά λευκό σωλήνα, δεν μπορούσα να κινηθώ όπου ήθελα εγώ αντίθετα μια δύναμη με έσπρωχνε προς τα μπρος.
Μετά από λίγο η ώθηση σταμάτησε και προς μεγάλη μου απογοήτευση ξαναβρέθηκα στο σημείο από όπου ξεκίνησα (σημ. δεν ξέρω γιατί ένιωθα έτσι αλλά είχα μια έντονη αίσθηση ότι ο σωλήνας κάπου οδηγούσε και για έναν περίεργο λόγο δεν μπορούσα να βρω που).
Έφτασα λοιπόν πάλι να κοιτάζω το ίδιο σχήμα, να ακούω τις φωνές από το δωμάτιο και να έχω την αίσθηση ότι μπορούσα να πάω οπουδήποτε.
Για μια ακόμη φορά αποφάσισα να κινηθώ προς το σχήμα, είχα την έντονη βεβαιότητα ότι ο λευκός κύκλος κάπου οδηγούσε και ότι έπρεπε να βρω πού. Αυτή την φορά όμως αποφάσισα να περάσω από το μαύρο σχήμα, κλάσματα δευτερολέπτου προτού περάσω την "είσοδο" του σχήματος άκουσα από την αίθουσα του χειρουργείου κάτι το οποίο με έκανε να φοβηθώ πολλή. Ένας από το χειρουργείο είπε "... εντοπίζω ένα εύρημα εδώ" (σημ. η λέξη "εύρημα" στην ιατρική δεν είναι καλή) , προτού καν προλάβω να επεξεργαστώ αυτό που άκουσα ένιωσα κάτι να με τραβάει προς την είσοδο με μεγάλη ταχύτητα.
Θυμάμαι τη πτώση στο κενό, δεν είχε καμιά σχέση με την προηγούμενη γαλήνια εμπειρία μου στον λευκό κύκλο εδώ είχα μια κανονική ελεύθερη πτώση στο κενό η οποία έμοιαζε να κρατάει απίστευτα πολλή.
Ο τρόμος - και το λεω με απόλυτη ελεικρίνια - όμως ξεκίνησε όταν έφτασα στο τέρμα.
Βρέθηκα στη μέση ενός δρόμου. Μπορούσα να δω τα αστέρια στον ουρανό πάνω. Δεξιά και αριστερά υπήρχε ένα τείχος από δέντρα και θάμνους. Ο χώρος φωτιζόταν από ένα στύλο του ηλεκτρικού περίπου 10 μέτρα λοξός αριστερά μου ο οποίος έριχνε ένα άρρωστο κίτρινο φως που ελάχιστα φώτιζε μέχρι την βάση του, γύρισα προς τα πίσω με την ελπίδα να βρω ένα τρόπο ώστε να φύγω από αυτό το μέρος. Δυστυχώς για εμένα είδα τον δρόμο να συνεχίζει μέσα από το σκοτάδι και να παίρνει μια ανηφορική κλίση προς τα αριστερά όπου μετά χανότανε από τα μάτια μου, στη κορυφή της στροφής υπήρχε ένας ακόμα στύλος ο οποίος έριχνε εξίσου λίγο φως.
(Λόγω έλλειψης άλλου χρόνου θα χρειαστεί να διακόψω την αφήγηση μου. Θα παρακαλούσα για την υπομονή σας.)
Hyperion.