Orion Nebula
4Μηνύματα
2012-04-22 15:14Πρώτο μήνυμα
2012-04-26 00:15Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από naeb
Καλησπέρα
Από αυτά που περιγράφεις για την αίσθηση του σώματος, αισθήσεις, πτώση όταν ξυπνάς μάλλον για αστρική προβολή μιλάμε. Σχετικά τώρα με τη μορφή που συνάντησες, δυστυχώς είναι δύσκολο να βγουν συμπεράσματα. Εκτός από την έκπληξη/απορία, πιστευεις αποκόμισες κάτι από την εμπειρία αυτή; |
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από ΙΑΝΕΙΡΑ
Συγκροτημένος λόγος και περιγραφή της εμπειρίας.
Θα ήθελα να ρωτήσω τα εξής: 1.Την περίοδο που βίωσες την εμπειρία αυτή, μήπως είχε συμβεί κάτι άλλο που είχε επηρεάσει το συναισθηματικό σου κόσμο ή τη ζωή σου γενικότερα; (μπορεί να ήταν κάτι φαινομενικά άσχετο, π.χ. επαγγελματικές δυσκολίες, γνωριμία με κάποιο άτομο, αλλαγή στον τρόπο ζωής, ψυχική φόρτιση, πνευματική διέγερση... Γενικά θα ήταν χρήσιμο να μας πεις πώς ήταν η ζωή σου την περίοδο εκείνη. 2. Τη συγκεκριμένη περίοδο, ποιες ήταν οι θρησκευτικές σου αντιλήψεις; Μήπως ήσουν σε περίοδο αναζήτησης; |
1. Όχι δεν είχε συμβεί κάτι περίεργο εκείνη την περίοδο ούτε συνέτρεχαν λόγοι οι οποίοι θα μπορούσαν να με επηρρεάσουν με οποιονδήποτε τρόπο. Για την ακρίβεια μάλιστα, ήταν μια μάλλον "εύκολη" περίοδος σε όλους τους τομείς, επικρατούσε μια τάξη σε όλες τις εκφάνσεις και τις δραστηριότητες της ζωής μου.
2. Οι θρησκευτικές μου αντιλήψεις διαμορφώθηκαν με το χρόνο και πολύ πιθανόν τότε να ήμουν σε διαδικασία αναζήτησης, αλλά αυτή η διαδικασία με συνοδεύει αδιάκοπα από τότε που άρχισα να αποκτώ μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση της ύπαρξης μου. Δεν υπήρξαν δηλαδή περίοδοι όπου σταματούσα αυτή τη διαδικασία και άλλες όπου τη ενέτεινα, σταθερά σε όλη μου τη ζωή αποτελλούσε και αποτελλεί αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου.
Για να προσθέσω και κάποια αλλά στοιχεία, η εμπειρία μου δεν είχε επαναληψημότητα, ήταν μια και μοναδική μέχρι σήμερα. Δεν προκλήθηκε συνειδητά από πλευράς μου, με την έννοια του ότι ούτε προετοιμασία είχα κάνει, ούτε και το επιδίωξα με οποιονδήποτε τρόπο. Απλά συνέβει σε εντελώς ανύποπτο χρόνο.
Πρώτα απ΄ολα... καλως σας βρήκα και ευχαριστώ εκ των προτέρων για την φιλοξενία!
Μιας και αυτό είναι το πρώτο μου μήνυνα στο forum, επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια για μένα (όχι περιαυτολογία σε καμμία περίπτωση), κάτι που θεωρώ απαραίτητο και χρήσιμο προκειμένου να ερμηνευθεί με κάποιο τρόπο η εμπειρία που θα περιγράψω.
Το λοιπόν πέρα από τα θετικά και τα αρνητικά της προσωπικότητας μου, αυτό που με χαρακτήριζε από μικρό, ήταν και είναι μια διαρκής αναζήτηση της εσωτερικότητας μου, προκειμένου να "ερμηνέυσω" όχι μόνο εμένα, αλλά και το κόσμο γύρω μου. Mε το μεταφυσικό οι σχέσεις μου ποτέ δεν ήταν στενές, με την έννοια του ότι ναι μεν δέχομαι και αποδέχομαι πολλά πράγματα (με σκεπτικισμό βέβαια) αλλά ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να γυμνάσω τις αισθήσεις μου προς αυτή την κατεύθυνση και να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα. Για να είμαι ειλικρινής ήμουν και λίγο εγωϊστής, αφού περίμενα πάντα να έρθει το μεταφυσικό να με βρει και όχι να το προσεγγίσω εγώ...
...μέχρι που μια μέρα, για την ακρίβεια βράδυ, με βρήκε!
Η εμπειρία που θα περιγράψω, συνέβει πριν από μερικά χρόνια, ήταν τόσο έντονη που παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου με κάθε λεπτομέρεια ακόμη και σήμερα και είναι η μοναδική που είχα ποτέ μου.
Ήμουν λοιπόν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου και κοιμόμουν αρκετή ώρα βαθιά, μέχρι που σε κάποια στιγμή σαν σε ένα απίστευτα ρεαλιστικό όνειρό, ξύπνησα. Ήμουν σίγουρος ότι ξύπνησα και είχα πλήρη συνείδηση του περιβάλλοντος γύρω μου, αν και ήμουν λίγο θολωμένος, σαν να ξυπνάς το πρωί ένα πράγμα. Ωστόσο είχα μια πολύ περίεργη αίσθηση όλου του σώματος μου, σαν να "αισθανόμουν" ακόμη και τα τελευταία κύτταρα που το αποτελλούν, δεν μπορώ να το περιγράψω πιο αποτελεσματικά. Ένοιωθα μια ζεστασία και ένα μούδιασμα - "μυρμήγκιασμα" παντού, σαν να παράγεται και να εκλύεται ενέργεια από μέσα μου. Η αίσθηση δεν ήταν σε καμμία περίπτωση δυσάρεστη, αισθανόμουν δε πολύ μεγάλη ψυχική εφορία και αγαλίαση, μια πρωτοφανή αίσθηση γαλήνης και "ολότητας" σαν να είμαι συνδεδεμένος με τα πάντα και να έχω συνείδηση των πάντων, από το ταβάνι πάνω μου, μέχρι τον πιο απομακρυσμένο γαλαξία. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα έτσι να απολλαμβάνω αυτό που συνέβαινε, δεν ένοιωθα σε καμμία περίπτωση φόβο, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι σε κάποια στιγμή ένοιωσα την παρουσιά κάποιας μορφής, κάποιου ανθρώπου στο δωμάτιο και γύρισα το κεφάλι μου δεξιά για να τον δω, αφού για κάποιο λόγο ήξερα ότι είναι σίγουρα δεξιά μου. Η ανθρώπινη αυτή μορφή ξεπρόβαλε από την πόρτα του δωματίου, δεν διακρινόταν το πρόσωπο ή το σώμα, φόραγε έναν ολόσωμο υφασμάτινο μανδύα. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα χαρακτήριζα αυτή την καλυμμένη μορφή ως απειλητική - τρομακτική, στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ένοιωθα και ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να με βλάψει και αισθανόμουν πολύ μεγάλη οικειότητα με αυτόν τον άνθρωπο (ή την οντότητα). Η μορφή άρχισε να πλησιάζει προς το μέρος μου αργά, με έναν αέρινο τρόπο, σαν να αιωρείται και τότε όλο το δωμάτιο άρχισε να γέμιζει με κάτι λάμψεις σαν σπίθες και φλόγες η οποίες δυνάμωναν όλο και περισσότερο. Έφτασε αρκετά κοντά μου, θα έλεγα σε απόσταση 2-3 μέτρων και παρέμεινε εκεί να με κοιτάζει, ενώ όλα αυτά τα φώτα και οι λάμψεις άρχισαν πλέον να στοβιλίζονται γύρω από τη μορφή αυτή, εκπέμποντας όλα τα χρώματα του φάσματος, σχηματίζοντας μια πανέμορφη - και αδύνατον να περιγραφεί με λόγια- δίνη. Εξακολουθούσα να μην αισθάνομαι κανέναν απολύτως φόβο και καμμία ανησυχία, ίσα - ίσα είχα μια ανεξήγητη σιγουριά, υπεράνω κάθε αλήθειας, ότι αυτή κατάσταση ήταν πολύ θετική και σίγουρα για το καλό μου. Πάλι δεν μπορώ να πω με σιγουρία για πόση ώρα ... κοιταζόμασταν με αυτή την μορφή μέσα σε αυτό το υπέροχο σκηνικό, δεν ξέρω καν αν οριζόταν ο χρόνος εκείνη τη στιγμή. Απλά σε κάποια φάση, η όλη εμπειρία τέλειωσε σχεδόν όπως άρχισε, δηλαδή η μορφή αυτή απομακρύνθηκε με τον ίδιο τρόπο που με προσέγγισε και οι λάμψεις και οι σπίθες εξασθένησαν ταυτόχρονα. Αυτό όμως που είναι πολύ εντυπωσιακό, είναι ότι με το που τελειώσε η εμπειρία, ένοιωσα να πέφτω στο κρεβάτι μου από ύψος μισού περίπου μέτρου και τότε συνειδεητοποιήσα ότι καθ' ολη τη διάρκεια αυτού του γεγονότος ήμουν αιωρούμενος, σαν να με τράβαγε κάτι απο το κέντρο βάρους του σώματος μου προς τα πάνω με τα χέρια και τα πόδια μου να είναι "κρεμασμένα" να έχουν δηλαδή επαφή με το στρώμα. Όπως και να έχει εκείνη τη στιγμή άρχισα να αποκτώ ξανά συνείδηση με την πραγματικότητα όπως αυτη ορίζεται συνήθως. Για να το θέσω μάλλον καλύτερα, ήταν σαν να έγινε ξαφνικά ένας υποβιβασμός από μια "άλλη", ανώτερη πραγματικότητα στην καθημερινή πραγματικότητα. Ωστόσο ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι αυτό που συνέβει δεν ήταν όνειρο και άρχισα να επεξεργάζομαι και να αναλύω τα γεγονότα. Όσο και αν φανεί αστείο, τσιμπήθηκα, δάγκωσα τα χείλη μου και ένιωσα ότι έπρεπε, δηλαδή πόνο. Κοίταξα το ρολόι, το θυμάμαι ακόμα, ήταν 3:47. Δεν θέλησα να σηκωθώ ούτε να κάνω κάποια άλλη ενέργεια, καθότι δεν ήμουν καθόλου ταραγμένος, απλά ενθουσιασμένος. Ενοιωθα ακόμη ένα γλυκό μούδιασμα, σε καμμία περίπτωση τόσο έντονο όσο κατα τη διάρκεια της εμπειρίας μου, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να ξανακοιμηθώ μετά από λίγο. Την επόμενη μέρα προσπάθησα να ερμηνέυσω τα γεγονότα να βρω κάποια εξήγηση, κάποια αιτία. Δεν είχα πιεί, δεν ήμουν πολύ κουρασμένος, δεν έιχε συμβεί κάτι αξιοπερίεργο τις προηγούμενες ημέρες που να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στο υποσεινήδητο μου. Άλλωστε το ξαναγράφω, αυτό που βίωσα ΔΕΝ ήταν όνειρο. Σημειώνω επίσης ότι δεν έχω κάνει ποτέ χρήση ψυχοτρόπων ουσίων. Η μορφή μου θύμιζε βέβαια κάτι... το πιο κοντινό σε παράσταση που έχω δει για αυτή την οντότητα ήταν ο Ιησούς. Ωστόσο η ορθόδοξη πίστη και η θρησκεία με την έννοια του δόγματος, εχουν αμφότερες απορριφθεί από πλευράς μου εδώ και χρόνια. Εν ολίγοις δεν πιστεύω. Δεν είμαι άθεος, απλά έχω μια δική μου εσωτερική πίστη που δεν έχει καμμία σχέση με τα πρότυπα καμμίας θρησκείας του κόσμου. Πιστεύω σε μια δύναμη της οποίας είμαστε μέρος της και η οποία διέπει όλο το σύμπαν. Τα πάντα και όλοι είμαστε μέρη ενός τεράστιου ενιαίου συνόλου που αναδιαμορφώνεται αέναα. Αν έχω ένα Θεό αυτός είναι η φύση που μας περιβάλλει και το σύμπαν ολόκληρο και αν έχω μια λατρευτική - δοξαστική πρακτική, αυτή δεν ακολουθεί συγεκριμένες λειτουργίες και δεν διέπεται απο καταπιεστικούς κανόνες. Ουτε καν εξηγείται, απλά νοιώθεται.
Αυτή λοιπόν είναι η κατάθεση της προσωπικής μου εμπειρίας, την οποία έχω μοιραστεί με ελάχιστους ανθρώπους. Τώρα τη μοιράζομαι και σε αυτή την κοινότητα, βοηθούμενος από την ανωνυμία που προφέρει το διαδίκτυο, προκειμένου να δωθούν "ερμηνείες" απ΄οσους φίλους επιθυμούν βέβαια κάτι τέτοιο, αλλα και από όσους έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο. Κατα καιρούς ασχολήθηκα με το θέμα και οι πλησίεστερες περιγραφές σε αυτό που βίωσα ήταν αυτές που αφορούν στην αστρική προβολή. Ωστόσο κάποια σημεία δεν "κουμπώνουν", ειδικά σε ότο αφορά στην παρουσιά της οντότητας. Κάθε άποψη λοιπόν δεκτή και φυσικά επιθυμητή.
Μιας και αυτό είναι το πρώτο μου μήνυνα στο forum, επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια για μένα (όχι περιαυτολογία σε καμμία περίπτωση), κάτι που θεωρώ απαραίτητο και χρήσιμο προκειμένου να ερμηνευθεί με κάποιο τρόπο η εμπειρία που θα περιγράψω.
Το λοιπόν πέρα από τα θετικά και τα αρνητικά της προσωπικότητας μου, αυτό που με χαρακτήριζε από μικρό, ήταν και είναι μια διαρκής αναζήτηση της εσωτερικότητας μου, προκειμένου να "ερμηνέυσω" όχι μόνο εμένα, αλλά και το κόσμο γύρω μου. Mε το μεταφυσικό οι σχέσεις μου ποτέ δεν ήταν στενές, με την έννοια του ότι ναι μεν δέχομαι και αποδέχομαι πολλά πράγματα (με σκεπτικισμό βέβαια) αλλά ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να γυμνάσω τις αισθήσεις μου προς αυτή την κατεύθυνση και να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα. Για να είμαι ειλικρινής ήμουν και λίγο εγωϊστής, αφού περίμενα πάντα να έρθει το μεταφυσικό να με βρει και όχι να το προσεγγίσω εγώ...
...μέχρι που μια μέρα, για την ακρίβεια βράδυ, με βρήκε!
Η εμπειρία που θα περιγράψω, συνέβει πριν από μερικά χρόνια, ήταν τόσο έντονη που παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου με κάθε λεπτομέρεια ακόμη και σήμερα και είναι η μοναδική που είχα ποτέ μου.
Ήμουν λοιπόν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου και κοιμόμουν αρκετή ώρα βαθιά, μέχρι που σε κάποια στιγμή σαν σε ένα απίστευτα ρεαλιστικό όνειρό, ξύπνησα. Ήμουν σίγουρος ότι ξύπνησα και είχα πλήρη συνείδηση του περιβάλλοντος γύρω μου, αν και ήμουν λίγο θολωμένος, σαν να ξυπνάς το πρωί ένα πράγμα. Ωστόσο είχα μια πολύ περίεργη αίσθηση όλου του σώματος μου, σαν να "αισθανόμουν" ακόμη και τα τελευταία κύτταρα που το αποτελλούν, δεν μπορώ να το περιγράψω πιο αποτελεσματικά. Ένοιωθα μια ζεστασία και ένα μούδιασμα - "μυρμήγκιασμα" παντού, σαν να παράγεται και να εκλύεται ενέργεια από μέσα μου. Η αίσθηση δεν ήταν σε καμμία περίπτωση δυσάρεστη, αισθανόμουν δε πολύ μεγάλη ψυχική εφορία και αγαλίαση, μια πρωτοφανή αίσθηση γαλήνης και "ολότητας" σαν να είμαι συνδεδεμένος με τα πάντα και να έχω συνείδηση των πάντων, από το ταβάνι πάνω μου, μέχρι τον πιο απομακρυσμένο γαλαξία. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα έτσι να απολλαμβάνω αυτό που συνέβαινε, δεν ένοιωθα σε καμμία περίπτωση φόβο, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι σε κάποια στιγμή ένοιωσα την παρουσιά κάποιας μορφής, κάποιου ανθρώπου στο δωμάτιο και γύρισα το κεφάλι μου δεξιά για να τον δω, αφού για κάποιο λόγο ήξερα ότι είναι σίγουρα δεξιά μου. Η ανθρώπινη αυτή μορφή ξεπρόβαλε από την πόρτα του δωματίου, δεν διακρινόταν το πρόσωπο ή το σώμα, φόραγε έναν ολόσωμο υφασμάτινο μανδύα. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα χαρακτήριζα αυτή την καλυμμένη μορφή ως απειλητική - τρομακτική, στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ένοιωθα και ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να με βλάψει και αισθανόμουν πολύ μεγάλη οικειότητα με αυτόν τον άνθρωπο (ή την οντότητα). Η μορφή άρχισε να πλησιάζει προς το μέρος μου αργά, με έναν αέρινο τρόπο, σαν να αιωρείται και τότε όλο το δωμάτιο άρχισε να γέμιζει με κάτι λάμψεις σαν σπίθες και φλόγες η οποίες δυνάμωναν όλο και περισσότερο. Έφτασε αρκετά κοντά μου, θα έλεγα σε απόσταση 2-3 μέτρων και παρέμεινε εκεί να με κοιτάζει, ενώ όλα αυτά τα φώτα και οι λάμψεις άρχισαν πλέον να στοβιλίζονται γύρω από τη μορφή αυτή, εκπέμποντας όλα τα χρώματα του φάσματος, σχηματίζοντας μια πανέμορφη - και αδύνατον να περιγραφεί με λόγια- δίνη. Εξακολουθούσα να μην αισθάνομαι κανέναν απολύτως φόβο και καμμία ανησυχία, ίσα - ίσα είχα μια ανεξήγητη σιγουριά, υπεράνω κάθε αλήθειας, ότι αυτή κατάσταση ήταν πολύ θετική και σίγουρα για το καλό μου. Πάλι δεν μπορώ να πω με σιγουρία για πόση ώρα ... κοιταζόμασταν με αυτή την μορφή μέσα σε αυτό το υπέροχο σκηνικό, δεν ξέρω καν αν οριζόταν ο χρόνος εκείνη τη στιγμή. Απλά σε κάποια φάση, η όλη εμπειρία τέλειωσε σχεδόν όπως άρχισε, δηλαδή η μορφή αυτή απομακρύνθηκε με τον ίδιο τρόπο που με προσέγγισε και οι λάμψεις και οι σπίθες εξασθένησαν ταυτόχρονα. Αυτό όμως που είναι πολύ εντυπωσιακό, είναι ότι με το που τελειώσε η εμπειρία, ένοιωσα να πέφτω στο κρεβάτι μου από ύψος μισού περίπου μέτρου και τότε συνειδεητοποιήσα ότι καθ' ολη τη διάρκεια αυτού του γεγονότος ήμουν αιωρούμενος, σαν να με τράβαγε κάτι απο το κέντρο βάρους του σώματος μου προς τα πάνω με τα χέρια και τα πόδια μου να είναι "κρεμασμένα" να έχουν δηλαδή επαφή με το στρώμα. Όπως και να έχει εκείνη τη στιγμή άρχισα να αποκτώ ξανά συνείδηση με την πραγματικότητα όπως αυτη ορίζεται συνήθως. Για να το θέσω μάλλον καλύτερα, ήταν σαν να έγινε ξαφνικά ένας υποβιβασμός από μια "άλλη", ανώτερη πραγματικότητα στην καθημερινή πραγματικότητα. Ωστόσο ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι αυτό που συνέβει δεν ήταν όνειρο και άρχισα να επεξεργάζομαι και να αναλύω τα γεγονότα. Όσο και αν φανεί αστείο, τσιμπήθηκα, δάγκωσα τα χείλη μου και ένιωσα ότι έπρεπε, δηλαδή πόνο. Κοίταξα το ρολόι, το θυμάμαι ακόμα, ήταν 3:47. Δεν θέλησα να σηκωθώ ούτε να κάνω κάποια άλλη ενέργεια, καθότι δεν ήμουν καθόλου ταραγμένος, απλά ενθουσιασμένος. Ενοιωθα ακόμη ένα γλυκό μούδιασμα, σε καμμία περίπτωση τόσο έντονο όσο κατα τη διάρκεια της εμπειρίας μου, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να ξανακοιμηθώ μετά από λίγο. Την επόμενη μέρα προσπάθησα να ερμηνέυσω τα γεγονότα να βρω κάποια εξήγηση, κάποια αιτία. Δεν είχα πιεί, δεν ήμουν πολύ κουρασμένος, δεν έιχε συμβεί κάτι αξιοπερίεργο τις προηγούμενες ημέρες που να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στο υποσεινήδητο μου. Άλλωστε το ξαναγράφω, αυτό που βίωσα ΔΕΝ ήταν όνειρο. Σημειώνω επίσης ότι δεν έχω κάνει ποτέ χρήση ψυχοτρόπων ουσίων. Η μορφή μου θύμιζε βέβαια κάτι... το πιο κοντινό σε παράσταση που έχω δει για αυτή την οντότητα ήταν ο Ιησούς. Ωστόσο η ορθόδοξη πίστη και η θρησκεία με την έννοια του δόγματος, εχουν αμφότερες απορριφθεί από πλευράς μου εδώ και χρόνια. Εν ολίγοις δεν πιστεύω. Δεν είμαι άθεος, απλά έχω μια δική μου εσωτερική πίστη που δεν έχει καμμία σχέση με τα πρότυπα καμμίας θρησκείας του κόσμου. Πιστεύω σε μια δύναμη της οποίας είμαστε μέρος της και η οποία διέπει όλο το σύμπαν. Τα πάντα και όλοι είμαστε μέρη ενός τεράστιου ενιαίου συνόλου που αναδιαμορφώνεται αέναα. Αν έχω ένα Θεό αυτός είναι η φύση που μας περιβάλλει και το σύμπαν ολόκληρο και αν έχω μια λατρευτική - δοξαστική πρακτική, αυτή δεν ακολουθεί συγεκριμένες λειτουργίες και δεν διέπεται απο καταπιεστικούς κανόνες. Ουτε καν εξηγείται, απλά νοιώθεται.
Αυτή λοιπόν είναι η κατάθεση της προσωπικής μου εμπειρίας, την οποία έχω μοιραστεί με ελάχιστους ανθρώπους. Τώρα τη μοιράζομαι και σε αυτή την κοινότητα, βοηθούμενος από την ανωνυμία που προφέρει το διαδίκτυο, προκειμένου να δωθούν "ερμηνείες" απ΄οσους φίλους επιθυμούν βέβαια κάτι τέτοιο, αλλα και από όσους έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο. Κατα καιρούς ασχολήθηκα με το θέμα και οι πλησίεστερες περιγραφές σε αυτό που βίωσα ήταν αυτές που αφορούν στην αστρική προβολή. Ωστόσο κάποια σημεία δεν "κουμπώνουν", ειδικά σε ότο αφορά στην παρουσιά της οντότητας. Κάθε άποψη λοιπόν δεκτή και φυσικά επιθυμητή.
O Robert Rich αποτελλεί έναν από τους πρωτοπόρους συνθέτες της ambient μουσικής και το... 1/3 της "αγιάς τριάδας" των διασημότερων δημιουργών αυτού του είδους (τα υπόλοιπα 2/3 είναι ο Michael Stearns και ο Steve Roach). Παρ΄ολο που η αξιολόγηση του έργου και των τριων δεν μπορεί να υπαχθεί σε "συγκρίσεις", αυτό που ξεχωρίζει τον Robert Rich από τους υπόλοιπους είναι η προσέγγιση του προς τη μουσική και ο τρόπος που πιστεύει ότι αυτή μας επηρεάζει. Ο Robert Rich έγινε ευρύτερα γνωστός για τις "συναυλίες ύπνου" που διοργάνωνε στις αρχές της δεκαετίας του 80.
Προσκαλούσε κόσμο να συγκεντρωθεί σε μεγάλους χώρους, κλειστά στάδια, κινηματογράφους, εκθεσιακά κέντρα, προκειμένου να παρακολουθήσουν μια πολύωρη συναυλία... κοιμώμενοι, για αυτό και τους προέτρεπε να εφοδιαστούν με υπνόσακους και μαξιλάρια. Οι "συναυλίες" αυτές άρχιζαν περίπου κατά τη δύση του ηλίου και τελείωναν με την ανατολή, με διάρκεια 8 και πλεόν ώρες. Στο διάστημα αυτό, ο Robert Rich έπαιζε ακολουθίες ήχων, είτε προηχογραφημένων, είτε δημιουργούμενων σε πραγματικό χρόνο από τα πρωτόλεια τότε αναλογικά synthesizer, οι οποίοι είχαν σαφώς στο σύνολο τους μια δομή, μια εξέλιξη και μια συνέχεια, όπως και ένα ολιγόλεπτο μουσικό κομμάτι.
Ωστόσο η αρμονία και η σύνθεση δεν έμοιαζαν σε καμμία περίπτωση με την... συνηθισμένη μουσική, αλλά δημιουργούσαν ένα ονειρικό σκηνικό και μια νέα ηχητική διάσταση, οι οποίες σύμφωνα με τον Robert Rich, επιδρούσαν άμεσα στο υποσεινήδητο και στα όνειρα των κοιμώμενων ακροατών. Μάλιστα ο ίδιος φρόντιζε ώστε τα μουσικά κομμάτια του να είναι έτσι δομημένα έτσι ώστε να ταιριάζουν - συμπλέουν με τις 5 φάσεις του ύπνου (και κατά συνέπεια με τις καταστάσεις του εγκεφάλου) όπως αυτές έχουν αναλυθεί από την επιστήμη.
H εμπειρία που συλλέχθηκε απ τις πολυάριθμες αυτές συναυλίες χρησιμοποιήθηκε πολύ αργότερα, προκειμένου να δημιουργηθεί το άλμπουμ Somnium (2001), το οποίο περιέχει ένα και μόνο ενιαίο καμμάτι μουσικής, χωρισμένο σε τρεις ενότητες. Ο συνολικός χρόνος αδιάκοπης ακροάσης ξεπερνά τις 7 ώρες και για αυτό το λόγο θεωρείτε το μεγαλύτερο σε διάρκεια μουσικό κομμάτι που έχει δημιουργηθεί ποτέ. Βεβαίως το κίνητρο του Robert Rich δεν ήταν να καταρίψει κάποιο ρεκόρ, αλλά να παρουσιάσει την πιο μεστή και ώριμη δημιουργία του σε ένα απόλυτο soundtracκ ύπνου. Παρ΄ολο που το Somnium μπορεί κάλλιστα να ακουστεί και από... ξύπνιους ακροατές (και είναι υπέροχο!) λειτουργεί καλύτερα αν κάποιος πατήσει το play την ώρα που πέφτει για ύπνο. Οι οδηγίες του συνθέτη - δημιουργού σε αυτή την περίπτωση, είναι να μην χρησιμοποιηθούν ακουστικά, αλλά ένα ηχητικό σύστημα με κανονικά ηχεία κοντά στο κρεβάτι, με την ένταση του ήχου να είναι ίσα - ίσα αντιληπτή.
Αποσπάσματα από το Somnium μπορείτε να βρείτε στο Youtube κάνωντας την σχετική αναζήτηση (Robert Rich + Somnium), ενώ το άλμπουμ μπορείτε να το προμηθευτείτε από το διαδίκτυο, είτε σε DVD*, είτε σε MP3.
*DVD το οποίο δεν περιέχει κάποιο video ή ταινία, απλά είναι το μόνο μέσο αποθήκευσης ψηφιακών δεοδομένων, ικανό να χωρέσει 7+ ώρες διάρκεια μουσικής σε υψηλή πιστότητα.
Προσκαλούσε κόσμο να συγκεντρωθεί σε μεγάλους χώρους, κλειστά στάδια, κινηματογράφους, εκθεσιακά κέντρα, προκειμένου να παρακολουθήσουν μια πολύωρη συναυλία... κοιμώμενοι, για αυτό και τους προέτρεπε να εφοδιαστούν με υπνόσακους και μαξιλάρια. Οι "συναυλίες" αυτές άρχιζαν περίπου κατά τη δύση του ηλίου και τελείωναν με την ανατολή, με διάρκεια 8 και πλεόν ώρες. Στο διάστημα αυτό, ο Robert Rich έπαιζε ακολουθίες ήχων, είτε προηχογραφημένων, είτε δημιουργούμενων σε πραγματικό χρόνο από τα πρωτόλεια τότε αναλογικά synthesizer, οι οποίοι είχαν σαφώς στο σύνολο τους μια δομή, μια εξέλιξη και μια συνέχεια, όπως και ένα ολιγόλεπτο μουσικό κομμάτι.
Ωστόσο η αρμονία και η σύνθεση δεν έμοιαζαν σε καμμία περίπτωση με την... συνηθισμένη μουσική, αλλά δημιουργούσαν ένα ονειρικό σκηνικό και μια νέα ηχητική διάσταση, οι οποίες σύμφωνα με τον Robert Rich, επιδρούσαν άμεσα στο υποσεινήδητο και στα όνειρα των κοιμώμενων ακροατών. Μάλιστα ο ίδιος φρόντιζε ώστε τα μουσικά κομμάτια του να είναι έτσι δομημένα έτσι ώστε να ταιριάζουν - συμπλέουν με τις 5 φάσεις του ύπνου (και κατά συνέπεια με τις καταστάσεις του εγκεφάλου) όπως αυτές έχουν αναλυθεί από την επιστήμη.
H εμπειρία που συλλέχθηκε απ τις πολυάριθμες αυτές συναυλίες χρησιμοποιήθηκε πολύ αργότερα, προκειμένου να δημιουργηθεί το άλμπουμ Somnium (2001), το οποίο περιέχει ένα και μόνο ενιαίο καμμάτι μουσικής, χωρισμένο σε τρεις ενότητες. Ο συνολικός χρόνος αδιάκοπης ακροάσης ξεπερνά τις 7 ώρες και για αυτό το λόγο θεωρείτε το μεγαλύτερο σε διάρκεια μουσικό κομμάτι που έχει δημιουργηθεί ποτέ. Βεβαίως το κίνητρο του Robert Rich δεν ήταν να καταρίψει κάποιο ρεκόρ, αλλά να παρουσιάσει την πιο μεστή και ώριμη δημιουργία του σε ένα απόλυτο soundtracκ ύπνου. Παρ΄ολο που το Somnium μπορεί κάλλιστα να ακουστεί και από... ξύπνιους ακροατές (και είναι υπέροχο!) λειτουργεί καλύτερα αν κάποιος πατήσει το play την ώρα που πέφτει για ύπνο. Οι οδηγίες του συνθέτη - δημιουργού σε αυτή την περίπτωση, είναι να μην χρησιμοποιηθούν ακουστικά, αλλά ένα ηχητικό σύστημα με κανονικά ηχεία κοντά στο κρεβάτι, με την ένταση του ήχου να είναι ίσα - ίσα αντιληπτή.
Αποσπάσματα από το Somnium μπορείτε να βρείτε στο Youtube κάνωντας την σχετική αναζήτηση (Robert Rich + Somnium), ενώ το άλμπουμ μπορείτε να το προμηθευτείτε από το διαδίκτυο, είτε σε DVD*, είτε σε MP3.
*DVD το οποίο δεν περιέχει κάποιο video ή ταινία, απλά είναι το μόνο μέσο αποθήκευσης ψηφιακών δεοδομένων, ικανό να χωρέσει 7+ ώρες διάρκεια μουσικής σε υψηλή πιστότητα.