She Mantis

Αλήθεια, καλή μου G, μπορεί να ξημερώσει για όλους?

...και αυτοί που έχουν επιλέξει το σκοτάδι και δρούν μέσα στα πλαίσια του αριστερού μονοπατιού?

χμμμ... το ξέρω ότι δεν είναι το ίδιο...




Οφείλω να ομολογήσω ότι η χρήση του όρου "παραίσθηση" δεν ήτο ορθή και δημιούργησε παραξήγηση...

dear Jonathan, ας μου επιτραπεί να εκφραστώ απλά και να διατυπώσω ξανά την επίμαχη πρόταση...

Από τη στιγμή που θα βιώσεις το Φώς, σε ενδιαφέρει η άποψη των άλλων?

...αν ο παπάς της ενορίας μου, που ποτέ δεν με έχει δει μέσα στην εκκλησία του, με θεωρεί καλντεριμιτζού... αυτό σημαίνει ότι είμαι?




Δεν αποκλείω κανέναν από το Φως... και αν αυτό είδες στα λόγια μου, λυπάμαι... ο γραπτός λόγος είναι εύκολα παρεξηγήσημος και ειδικά όταν τον χρησιμοποιούν ως μέσω επικοινωνίας άτομα άγνωστα μεταξύ τους...

...όμως, φίλτατε awaken, δεν είναι όλοι δεκτικοί στο Φως... να "ανοίξεις τα μάτια" κάποιου που είναι έτοιμος να το δεχτεί... αλλά αν προσπαθήσεις να βιάσεις μια κατάσταση τότε αποκτάς το ταμπελάκι...




Το μονοπάτι του Φωτός είναι ένα μοναχικό μονοπάτι, γιατί δεν είναι εύκολο να το ακολουθήσουν όλοι...





(συγνώμη για την πτώση του επιπέδου, αλλά είμαι πολύ κουρασμένη για να εκφραστώ διαφορετικά αυτή τη στιγμή και δεν ήθελα να σας αφήσω χωρίς απάντηση)

.
.
.
Τhe She Mantis...tired but still ticking...

Κάλλιο αργά, κυρία μου, παρά ποτέ... που λέει και ο σοφός λαός...


...και αφού αναφέρθηκα χωρίς να το καταλάβω στην "σπηλιά" του παππού Πλάτωνα, ας το συνεχίσω...

Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει μόνιμοι κάτοικοι της σπηλιάς... ακόμη κι αν τους δινόταν η επιλογή να βγούν από την πλάνη τους, ο τρόμος τους δεν θα τους άφηνε...

...αυτό μας δείχνει ότι το Φώς είναι μόνο για λίγους και τολμηρούς... για αυτούς που η ζωή, σε κάθε κύκλο της, δεν τους είχε σε πουπουλένια μαξιλάρια... γι' αυτούς που έχουν σκίσει τα παραπετάσματα που η καλοπέραση και ο υλισμός δημιουργούν... όλα αυτά, κατά την άποψη μου, επιτυγχάνονται όταν συναντήσεις τον Θάνατο... και του ξεφύγεις...

...σε εκείνο το σημείο βγαίνεις από την κατάσταση του νεογνού... πρώτα ξεθολώνουν τα μάτια και ενεργοποιείται η "γεύση", μετά μαθαίνεις να τρέχεις, ύστερα να περπατάς, έπειτα να σταματάς και τέλος να επεξεργάζεσαι όλα αυτά που έχεις "δοκιμάσει"... τότε καταλαβαίνεις τι πραγματικά σε χωρίζει από τους υπόλοιπους...

...όμως, καλή μου G και λοιποί συνταξιδιώτες, αυτός που είδε το Φώς, έχει βγεί από την σπηλιά... οι υπόλοιποι είναι ακόμη εκεί και ζουν στον δικό τους αμυδρά φωτισμένο κόσμο... τι σας κάνει να πιστεύεται ότι βλέπουν κάτι πέρα από τις σκιές στον τοίχο?... και να μην ξεχνάμε ότι το δυνατό Φως τυφλώνει τα μάτια που δεν το έχουν δει ποτέ...



...άντε και για τους νεότερους του παππού... ας πιάσουμε την τελευταία σκηνή του Matrix I... ο ήρωας μας (Νeo) βγαίνει από τον τηλεφωνικό θάλαμο, αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία... το πλάνο ανοίγει πρός τα πάνω, βλέπουμε τον κόσμο γύρω του, ενώ όλοι κινούνται σαν ορμητικό ποτάμι, αυτός παραμένει σταθερός... πάλι κανείς δεν του δίνει σημασία... απλά τον αποφεύγουν...

...δεν του δίνουν σημασία, γιατί δεν τον βλέπουν... τον αποφεύγουν γιατί αισθάνονται ότι υπάρχει ένα εμπόδιο...



...γνωρίζοντας την δική σου απόψη που είναι ίδια με την δική μου... όταν ζεις τις αποκαλύψεις του Φωτός θα κάτσεις να ασχοληθείς με τις παραισθήσεις της Σκιάς?

...μάλλον όχι...

.
.
.
The She Mantis...

Το να κατανοησείς κάτι που είναι πάνω από την σφαίρα της αντίληψης σου είναι σπάνιο και είναι μαγικό... είναι σα να ανοίγεται μια χαραμάδα στη μουντή καθημερινότητα σου και να σε χτυπάει μια ακτίνα φωτώς...

...αυτοί οι ελάχιστοι που βιώνουν την επαφή με την ακτίνα δεν παραμένουν ίδιοι... μεταβάλλονται σταδιακά... νιώθουν μια δείψα για γνώση...

και έρχομαι να ρωτήσω... όλοι αυτοί που έχουν νιώσει την δείψα και έχουν πιεί, κυκλοφορούν στον δρόμο με ταμπελάκια που το δείχνουν?

...είναι διαφορετικοί, έχουν μια εσωτερική ηρεμία, έναν αέρα, σας πούμε, μαγικό, βλέπουν με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο... γιατί έχουν μάθει να τον παρατηρούν και όχι απλά να περνούν ανέγγιχτοι μέσα από αυτόν... αλλά αν δεν είσαι και εσύ ένας από αυτούς δεν μπορείς να καταλάβεις τι τους κάνει διαφορετικούς...

Υπάρχουν και οι κραυγαλέες περιπτώσεις που, κατά την άποψη μου, θέλουν να ανήκουν στους "αγγιγμένους", αλλά δεν είναι... αυτοί είναι που οι γύρω τους, τους αποκαλούν φρικιά, γιατί ματαίως περιφέρουν σύμβολα που επιγραμματικά μόνο γνωρίζουν την σημασία τους και εξίσου ματαίως προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους και τους άλλους, ότι είναι κάτι που δεν είναι...

...αυτοί που γνώρισαν την ευλογία της αποκάλυψης δεν νιώθουν την ανάγκη να το διατυμπανήσουν...

.
.
.
The She Mantis...

Κάποια χρόνια πριν έτυχε να συγκατοικώ, για καθαρά εργασιακούς λόγους, με μια συνάδελφο... είχε πλήρη συναίσθηση του το ήταν -και είναι, μόνο που για κάποιο περίεργο, έως τώρα λόγο, δεν μπορούσε να αρπάξει ενέργεια από εμένα...

...βέβαια δεν είχαν όλοι την ίδια τύχη... όλοι οι υπόλοιποι μαζεύονταν γύρω της όπως οι νυκτόβιες πεταλούδες γύρω από την λάμπα... μέσα από το πλήθος των ανθρώπων ξεχώριζε πάντα τα πιο αδύναμα άτομα και δημιουργούσε σχέσεις μαζί τους... σχέσεις ερωτικές αλλά ανολοκλήρωτες ή φιλικές αλλά εξαρτούμενες... όμως κατά κύριο λόγο, σχέσεις άρρωστες...

...κάποια στιγμή με κάλεσε σε μια από τις συχνές συναντήσεις που έκανε στο σπίτι της... πότε για φαγητό, πότε για μπιρίμπα, πότε για καφέ και "κοινωνική κριτική"...

...εκεί γνώρισα τους γονείς της και την αδελφή της... ο πατέρας της ήτο κλασικό θύμα... η μάνα και η αδελφή της, όμως, ήταν μια άλλη υπόθεση...

...για κάποιο ακατανόητο γι' αυτές λόγο δεν υπέκυπτα στην γοητεία τους και το πιο περίεργο απ' όλα ήταν ότι δεν μπορούσαν να πάρουν από την ενέργεια μου...

...είχα φτάσει νωρίτερα από τους άλλους καλεσμένους και πριν έρθουν, η "μαμά ρουφήχτρα" μου ζήτησε να φύγω γιατί ήμουν αρνητική επιρροή για την οικογένεια της και τους φίλους τους...

...αργότερα τον ίδιο χρόνο αυτό το πλάσμα, μετά από συγκατοίκηση έξι μηνών, έστειλε στο νοσοκομείο μια άλλη συνάδελφο που πρόσφατα είχε χάσει τον πατέρα της... οι γιατροί που την εξέτασαν είπαν ότι επρόκειτο για μια πρωτοφανή περίπτωση υπερκόπωσης και νευρικού κλωνισμού, που είχε δημιουργήσει προβλήματα σχεδόν σε όλα τα όργανα του σώματος της... η κοπέλα δεν επανήλθε ποτέ... η υγεία της εξακολουθεί να είναι ευαίσθητη, πλέον πάσχει από μελαγχολία, έχει τάσεις αυτοχειρίας τις οποίες καταπολεμεί με φαρμακευτική αγωγή...

.~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~ '.'~'.'~'.'~'.'~'.'~'.'~.

Ίσως, φίλτατη Μartina, να χρειαζόταν λίγη παραπάνω σκέψη η δημοσίευση που έκανες...

...θεωρώ ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να το κατεβάζουμε σε επίπεδο rpg... και ακόμη χειρότερα, να δίνουμε πληροφορίες σε άτομα νεαρότερης ηλικίας ή αποπροσανατολισμένης αναζήτησης για το που μπορούν να βρουν το "εγχειρίδιο του καλού ψυχικού βαμπίρ"...


.
.
.
The She Mantis...