Sunlight

Αρκετά ενδιαφέρον ερώτημα.

Για μένα ο πόνος,όταν είναι σωματικός αποτελεί αμυντικό η προειδοποιητικό μηχανισμό.Σου δείχνει ότι κάποια βιολογικό μέρος του σώματος πάσχει,ή ότι πρόκειται να προκύψει πρόβλημα.Άρα σε παρακινεί να το θεραπεύσεις.Το βίωμα του πόνου δεν είναι ευχάριστο,αλλά ο προσανατολισμός του είναι θετικός,σε παρακινεί να δράσεις έτσι ώστε να θεραπεύσεις κάποια πληγή.

Ο ψυχολογικός πόνος,αποτελεί κατά την γνώμη μου έναν πνευματικό πλοηγό,όπως και κάθε συναισθημα,άποψη που εκφράστηκε και από παραπάνω.Ο ψυχολογικός πόνος μας ειδοποιεί πως η οπτική γωνία που έχουμε επιλέξει να βλέπουμε τα πράγματα δεν συνάδει με την ιδιοσυγκρασία μας,έχουμε αποκλίνει από την συνείδησή μας.Είναι λογικό να είναι αρνητικός εκ φύσεως,διότι αν ήταν θετικός δεν θα μας ωθούσε να βρούμε τον Προορισμό μας,αν δεν πονούσαμε θα επαναπαυόμασταν.Τα αρνητικά συναισθήματα-είτε ενεργητικά ή παθητικά(πόνος,θυμός,λύπη,απόγνωση) πάνω απ' όλα είναι ένα κίνητρο να αλλάξουμε νοοτροπία.Ο πόνος είναι φίλος μας,μας τσιγκλάει για να μας κάνει να μην εστιάζουμε στον φόβο μας,είναι όμορφο να τον διαβαζουμε σωστά-αν και δύσκολο μερικές φορές γιατί ταυτιζόμαστε- και να μην προσκολλόμαστε σε αυτόν καθ'αυτόν.Επίσης,χωρίς τον πόνο δεν θα υπήρχε το υπέροχο συναίσθημα της Λύτρωσης μετά την επίτευξη ενός ονείρου,ενός μακροχρόνιου σκοπού,όταν μετά από αρκετές προσωπικές δυσκολίες κάποιος φτάνει σε μια κατάσταση που νοιώθει ως Προορισμό η ως το "σπίτι" του.

Είναι αυτό που στην πιο καθομιλουμένη λέγεται ότι 'η θέα του τοπίου ανταμειβει τον αναβάτη"