jim96
2Μηνύματα
2015-07-02 23:55Πρώτο μήνυμα
2015-07-30 21:34Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Η δικιά μου άποψη πάνω σε αυτό το θέμα είναι η εξής
Ο πόνος βρίσκει λόγο ύπαρξης την επιβίωση, δημιουργώντας ένα συναίσθημα που σηματοδότη το ότι πρέπει να αλλάξεις μια συμπεριφορά.
Για παράδειγμα στον σωματικό πόνο, αν βάλουμε το χέρι μας στην φωτιά θα νιώσουμε ένα πόνο ο οποίος θα μας αναγκάσει να αποτραβηχτούμε από αυτή για να μην "καταστραφεί" το χέρι μας.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον ψυχολογικό πόνο όταν κάτι δεν πάει καλά στην ζωή μας, όταν δεχόμαστε πίεση από τον περίγυρό μας ή ακόμα και όταν δεν βαδίζουμε με οδηγό την εκπλήρωση των ονείρων και στόχων μας τότε νοιώθουμε τον ψυχολογικό πόνο. Όσο ακολουθούμε τον ίδιο τρόπο ζωής τόσο αυτός ο πόνος παραμένει και στις περισσότερες περιπτώσεις διογκώνεται.
Οπότε ο πόνος είναι ένας μηχανισμός ο οποίος μας βοηθάει να κρατάμε τον οργανισμό μας υγιή (όταν μιλάμε για σωματικό πόνο) και να βρισκόμαστε σε μια ψυχική ηρεμία και γαλήνη (όταν αναφερόμαστε σε ψυχικό πόνο). Τέλος χωρίς την ύπαρξη του πόνου δεν θα υπήρχε ούτε η χαρά και όλα τα επακόλουθα "θετικά" συναισθήματα.
Ο πόνος βρίσκει λόγο ύπαρξης την επιβίωση, δημιουργώντας ένα συναίσθημα που σηματοδότη το ότι πρέπει να αλλάξεις μια συμπεριφορά.
Για παράδειγμα στον σωματικό πόνο, αν βάλουμε το χέρι μας στην φωτιά θα νιώσουμε ένα πόνο ο οποίος θα μας αναγκάσει να αποτραβηχτούμε από αυτή για να μην "καταστραφεί" το χέρι μας.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον ψυχολογικό πόνο όταν κάτι δεν πάει καλά στην ζωή μας, όταν δεχόμαστε πίεση από τον περίγυρό μας ή ακόμα και όταν δεν βαδίζουμε με οδηγό την εκπλήρωση των ονείρων και στόχων μας τότε νοιώθουμε τον ψυχολογικό πόνο. Όσο ακολουθούμε τον ίδιο τρόπο ζωής τόσο αυτός ο πόνος παραμένει και στις περισσότερες περιπτώσεις διογκώνεται.
Οπότε ο πόνος είναι ένας μηχανισμός ο οποίος μας βοηθάει να κρατάμε τον οργανισμό μας υγιή (όταν μιλάμε για σωματικό πόνο) και να βρισκόμαστε σε μια ψυχική ηρεμία και γαλήνη (όταν αναφερόμαστε σε ψυχικό πόνο). Τέλος χωρίς την ύπαρξη του πόνου δεν θα υπήρχε ούτε η χαρά και όλα τα επακόλουθα "θετικά" συναισθήματα.
Θεωρώ πως οι ασκήσεις που ψάχνεις είναι διαλογισμού. Αν και η εμπειρία μου πάνω σε αυτό το θέμα είναι μικρή λόγο του ότι έχω ασχοληθεί λίγο μπορώ να σου μεταφέρω τις δικές μου απόψεις. Η πιο απλή άσκηση διαλογισμού είναι η συγκέντρωση του νου στην αναπνοή.
Πιο αναλυτικά
Βρίσκουμε ένα ήρεμο και άνετο σημείο κάπου που δεν θα μας ενοχλήσει κανείς για τα επόμενα 20-30 λεπτά και καθόμαστε σε μια βολική στάση με ίσια προς τα πάνω την σπονδυλική στήλη (η καλύτερη στάση για να πετύχουμε αυτό το αποτέλεσμα είναι η στάση του λωτού
https://www.google.gr/url?sa=i&rct=j...432203&cad=rja
Όμως επειδή πολλοί όπως και εγώ δεν μπορούν να βολευτούν σε αυτή την στάση για μισή ώρα κάθονται ή σε στάση μισού λωτού
http://www.yogaartandscience.com/pos...0Padmasana.jpg
ή οκλαδόν πάνω σε ένα μαξιλαράκι.
Το νόημα αυτόν των στάσεων είναι να είναι τα γόνατα πιο χαμηλά από την λεκάνη. Αν στην απλή στάση οκλαδόν δεν βάλουμε μαξιλάρι τότε αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Μπορούμε να κάτσουμε και σε όποια άλλη στάση μας βολεύει αρκεί να έχουμε ίσια την σπονδυλική στήλη μας. )
Για να βοηθηθώ στην συγκέντρωση χρησιμοποιώ πάντα ένα συγκεκριμένο ήχο στον οποίο ακούγετε ένα ποταμάκι να κυλάει.
Το κομμάτι του διαλογισμού είναι αρκετά εύκολο στην θεωρία πιο δύσκολο στην πράξη.
ο σκοπός είναι να παρακολουθούμε την αναπνοή μας κάθε εισπνοή και κάθε εκπνοή και να μην έχουμε καθόλου σκέψεις γεγονός που θα το πετύχουμε με το πέρας του χρόνου και την εξάσκηση.
Το κλειδί στην επιτυχία αυτής της άσκησης είναι να μην απογοητευόμαστε κάθε φορά που το μυαλό μας μας πετάει μια σκέψη αλλά να την αγνοούμε και να επανασυντονίζουμε την προσοχή μας στην αναπνοή.
Μέσα από μια τέτοια άσκηση την πρώτη φορά ίσως να μην νοιώσουμε τίποτα από την δεύτερη ή την τρίτη φορά αρχίζουμε να ταυτιζόμαστε με τον παρατηρητή και να καταλαβαίνουμε ότι η φωνή μέσα στο κεφάλι μας δεν ήμαστε εμείς. Εμείς είμαστε η οντότητα που ακούει την φωνή.
Πιο αναλυτικά
Βρίσκουμε ένα ήρεμο και άνετο σημείο κάπου που δεν θα μας ενοχλήσει κανείς για τα επόμενα 20-30 λεπτά και καθόμαστε σε μια βολική στάση με ίσια προς τα πάνω την σπονδυλική στήλη (η καλύτερη στάση για να πετύχουμε αυτό το αποτέλεσμα είναι η στάση του λωτού
https://www.google.gr/url?sa=i&rct=j...432203&cad=rja
Όμως επειδή πολλοί όπως και εγώ δεν μπορούν να βολευτούν σε αυτή την στάση για μισή ώρα κάθονται ή σε στάση μισού λωτού
http://www.yogaartandscience.com/pos...0Padmasana.jpg
ή οκλαδόν πάνω σε ένα μαξιλαράκι.
Το νόημα αυτόν των στάσεων είναι να είναι τα γόνατα πιο χαμηλά από την λεκάνη. Αν στην απλή στάση οκλαδόν δεν βάλουμε μαξιλάρι τότε αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Μπορούμε να κάτσουμε και σε όποια άλλη στάση μας βολεύει αρκεί να έχουμε ίσια την σπονδυλική στήλη μας. )
Για να βοηθηθώ στην συγκέντρωση χρησιμοποιώ πάντα ένα συγκεκριμένο ήχο στον οποίο ακούγετε ένα ποταμάκι να κυλάει.
Το κομμάτι του διαλογισμού είναι αρκετά εύκολο στην θεωρία πιο δύσκολο στην πράξη.
ο σκοπός είναι να παρακολουθούμε την αναπνοή μας κάθε εισπνοή και κάθε εκπνοή και να μην έχουμε καθόλου σκέψεις γεγονός που θα το πετύχουμε με το πέρας του χρόνου και την εξάσκηση.
Το κλειδί στην επιτυχία αυτής της άσκησης είναι να μην απογοητευόμαστε κάθε φορά που το μυαλό μας μας πετάει μια σκέψη αλλά να την αγνοούμε και να επανασυντονίζουμε την προσοχή μας στην αναπνοή.
Μέσα από μια τέτοια άσκηση την πρώτη φορά ίσως να μην νοιώσουμε τίποτα από την δεύτερη ή την τρίτη φορά αρχίζουμε να ταυτιζόμαστε με τον παρατηρητή και να καταλαβαίνουμε ότι η φωνή μέσα στο κεφάλι μας δεν ήμαστε εμείς. Εμείς είμαστε η οντότητα που ακούει την φωνή.