lousifer

Elpiniki η γνώμη μου είναι ότι οι κατάρες πιάνουν γιατί της πιστεύουμαι.
Και της πιστεύει όχι τόσο το άτομο που την δέχετε αλλά το άτομο που της δίνει.
Εγώ έχω παρατηρήσει ότι όταν θα πείς κάτι καλό το λές έτσι χωρίς να το αισθάνεσαι π.χ. καλημέρα(όχι πάντα).
Ενώ όταν θα ευχηθείς κάτι κακό για κάποιον το πιστεύεις και βγαίνει απο μέσα σου αυτό που λες.
Δέν είναι θέμα λόγου,όπως και ανάφερες πρίν δεν χρειάζεται να ακούσει την κατάρα το άτομο για να πιάσει.
Αλλά αν την ακούσει είναι χειρότερα γιατί θα την πιστέψει.

Στο θέμα ότι μία κατάρα μπορεί να επηρεάσει και άλλα άτομα που έχουν σχέσει με το άτομο που την έχει δεχτεί ισχύει και δεν έχω άποψει εκεί.
Γιατί ένω είναι άδικω γίνεται.Αύτο είναι που λένε άδικη κατάρα.

Ένα άλλο παράξενο είναι ότι έχω ακούσει άτομα να δίνουν κατάρες και πάνω στα νεύρα τους,που είναι φάση που το πιστεύουν και δεν πιάνουν.
Και άλλα άτομα που είναι χαλαρά λένε κάτι και γίνεται.
Έχω μία φίλη μου,που όσες φορές και να έχει δώσει κατάρα έχει πιάσει πάντα.
Και χωρίς πολλές φορές να έχει και δίκιο.

Και ούτε είναι Σαββατογεννημένη που λένε,και ούτε τα έχει βρεί μπροστά της που λένε ότι,ότι κάνεις είναι μπούμεραν γυρίζει πίσω.

Εδώ δεν ξέρω αν είναι ένα είδος χαρίσματος αυτό ή απλά πιστεύει υπερβολικά αυτά που λέει.