scire

…Πόσο ειρωνικά, ίσως και πικρόχολα, θα ακουγόντουσαν στους «χαρισματικούς» ανθρώπους όλα αυτά που σκεφτόμαστε οι υπόλοιποι γι’αυτούς. Τι θα σήμαινε πραγματικά για έναν άνθρωπο αγγιγμένο απ’το Θείο, να τον θαυμάζουμε και να τον εκτιμούμε για τον τρόπο που απελευθερώνει τα Δαιμόνιά του σ’έναν πίνακα, ή μια όπερα, τη στιγμή που ταυτόχρονα ο ίδιος θα αδυνατούσε να βιώσει τη ζωή στην ομορφότερη απλότητά της; Γιατί άραγε θεωρούμε ευεργεσία αυτό το Θείο άγγιγμα που σου παρέχει τη θέαση ενός άλλου σύμπαντος και την ίδια στιγμή σου αφαιρεί το δικαίωμα για μια απλή, αλλά και τόσο όμορφη ζωή;
Πόσοι απ’αυτούς έζησαν δίχως τον κατατρεγμό αυτής της εσωτερικής φωνής; Πόσοι απ’αυτούς κατάφεραν να γευτούν πράγματα απλά και καθημερινά, απ΄τα τόσα που γεμίζουν την καθημερινότητα του καθενός μας; Πόσοι απ’αυτούς στην ύστατή τους ειλικρίνεια δεν θα αντάλλασσαν την υστερόφημη ζωή τους με τη δική μας μικρή κι ασήμαντη; Σε πόσα και πόσα έργα τέχνης δεν έχουμε διακρίνει το μαρτύριο τους και την υπέρτατη αγωνία τους; Πόσοι απ’αυτούς κατάφεραν να εξευμενίσουν το εσωτερικό τους Δαιμόνιο;
Μήπως τελικά το χάρισμα τρέφεται εις βάρος άλλων, απλούστερων ικανοτήτων;
Μήπως σε κάθε υπερτροφία παραμονεύει και μια αντίστοιχη αναπηρία;

Πίσω από τη λέξη «ταλέντο» κρύβουμε την άγνοιά μας για κάθε διανοητικό ή πνευματικό μεγαλείο, αφού η απόσταση που μας χωρίζει απ’τους ταλαντούχους ανθρώπους δεν μπορεί να καλυφθεί απ’τη δική μας «κοινή» διανοητική προσπάθεια.

Παλιότερα πίστευα πως ήταν απλά θέμα αντίληψης και μόνο. Αν κάποιος αντιλαμβάνεται τους ήχους διαφορετικά, θα μπορεί και να τους χρησιμοποιήσει διαφορετικά. Τι έξοχη σκέψη για κάποιον που πχ ναι μεν δεν καταλαβαίνει και πολλά από ζωγραφική, αλλά όταν πρόκειται για μουσική εισπράττει έναν παλμό ιδιαίτερο και πρωτόγνωρο. Αν μάλιστα μαζί με την διαφορετική αντίληψη υπάρξει και η συγκυρία μιας μουσικής οικογένειας, μιας μουσικής παρέας και ταυτόχρονα επίμονη και μεθοδική μελέτη, τότε ιδού το θερμοκήπιο της διαφορετικότητας!

Δεν ξέρω κατά πόσο εκείνη η σκέψη υπήρξε έξοχη, ξέρω όμως καλά την απογοήτευση όταν με το πέρασμα του χρόνου συνειδητοποίησα το μέγεθος της πλάνης μου. Πλάνη που αποδείχτηκε, ακόμη μεγαλύτερη όταν ανέλαβα έναν μαθητή της 1ης δημοτικού που δεν είχε καμία, μα καμία απολύτως σχέση με μουσική, αλλά και καμία απ’τις παραπάνω προϋποθέσεις κι όμως με άφησε άναυδο απ’το πρώτο κιόλας μάθημα…

Ειλικρινά δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματα που νοιώθει ένας δάσκαλος μπροστά στο ανεξήγητο και γιατί όχι, στο υπερφυσικό. Σας λέω μόνο πως το παιδί δεν διάβαζε ποτέ γιατί πολύ απλά κάτι τέτοιο δεν ήταν αναγκαίο, αφού έπαιζε πράγματα που έβλεπε για πρώτη φορά κάνοντας ελάχιστα λάθη και που βέβαια τα καταλάβαινε και τις περισσότερες φορές τα διόρθωνε μόνο του. Έχω ακούσει εξαιρετικούς μαθητές να παίζουν δύσκολα κομμάτια, ύστερα από σκληρή μελέτη. Εκείνος όμως μπορούσε να παίζει τα ίδια ακριβώς πράγματα, τις ίδιες ακριβώς νότες, προσεγγίζοντάς τες όμως τόσο διαφορετικά, αφήνοντας να πλανιέται αυτό το «κάτι», που όσο κι αν το απολαμβάνω δεν το προσέγγισα ποτέ, ούτε και μπόρεσα να καταλάβω.

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε επιδοθεί σε ατελείωτες συζητήσεις με φίλους μουσικούς και συναδέλφους για παρόμοιες περιπτώσεις, που σας διαβεβαιώ, δεν είναι σπάνιες. Πάντοτε όμως (και ίσως με απογοήτευση) καταλήγαμε και πάλι στο ίδιο σημείο. Δεν έχει σημασία η μουσική οικογένεια, το μουσικό περιβάλλον, η προώθηση απ’τους γονείς, ή η εντατική και μεθοδική μελέτη. Όλα αυτά δεν είναι παρά ωφέλιμο λίπασμα που θα βοηθήσουν ένα βλαστάρι να μεγαλώσει σωστά. Ο σπόρος είναι εκείνος που κρύβει μέσα του το ταλέντο και δυστυχώς ή ευτυχώς για μας τους υπόλοιπους, το κρύβει ερμητικά.

Αν δεν κάνω λάθος μίλησες για τη χρήση της Ελλάδας ως αεροναυτική βάση από τους Ιταλούς και τον περιορισμό της Βρετανίας στην Αίγυπτο. Ως εκ τούτου κάθε λόγος για άρματα μάχης είναι άστοχος. Αλλά αφού το έθεσες πούμε και λίγα πράγματα για άρματα.
Μου λες ότι οι δυνατότητες της Βρετανικής πολεμικής μηχανής δεν ήταν και πολύ μεγαλύτερες από της αντίστοιχης Ιταλικής, αλλά στη συνέχεια συγκρίνεις τα Βρετανικά άρματα με Γερμανικά και Σοβιετικά. (?)
Το 1942 (γιατί σ’αυτό το έτος αναφέρεσαι), οι Ιταλοί διέθεταν στην βόρεια Αφρική το Μ-13/40 των 14t., με κύριο οπλισμό το πυροβόλο Ansaldo 47/32 των 47mm. και μέγιστη θωράκιση 30mm.Το συγκεκριμένο άρμα υστερούσε σε ισχύ πυρός έναντι των αντιπάλων του, αφού μπορούσε να διατρήσει θώρακα πάχους 23mm στα 500mm., ενώ το Βρετανικό πυροβόλο των 2pdr και το Αμερικανικό των 37mm μπορούσαν να διαπεράσουν θωράκιση 42mm στην ίδια απόσταση. Επιπλέον, ο χάλυβας κατασκευής των Ιταλικών αρμάτων ήταν σαφώς κατώτερης ποιότητας του συμμαχικού, ώστε όταν δεχόταν πλήγμα, εκτός της διάτρησής του, να θρυμματίζεται και να ρωγμώνει.
Απ’την άλλη το Βρετανικό Matilda Mk II των 26.5t, διέθετε μέγιστη θωράκιση 78mm και έφερε το πυροβόλο QF L/52 των 2pdr., χαρακτηριστικά που το καθιστούσαν σαφώς ανώτερο του αντιπάλου του. Μένω μόνο σ’αυτόν τον τύπο αρμάτων, χωρίς να κάνω λόγο για τα Crusader Mk II, M3 Stuart, Grant και Valentine Mk II, τα οποία διέθεταν όλα μεγαλύτερη δύναμη πυρός, αλλά και θωράκιση από τα Ιταλικά.
Τα στοιχεία που αναφέρω μπορείς να τα βρεις στα περιοδικά της Στρατιωτικής Ιστορίας στα οποία και με παρέπεμψες. (Σειρά Μεγάλες Μάχες, Τεύχος 23). Τα Γερμανικά άρματα ήταν πράγματι τα ανώτερα όλων, όμως ο αριθμός τους, αλλά και ειδικότερα η ικανότητα αναπλήρωσης των απωλειών, καθώς και οι δυσκολίες του ανεφοδιασμού, ακύρωσαν τελικά την όποια ανωτερότητά τους. Για τα Σοβιετικά άρματα που μου γράφεις, δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος να ειπωθεί κάτι, αφού δεν συμμετείχαν στο συγκεκριμένο θέατρο.
Τελικά, μπορεί οι Βρετανοί να χρειάστηκαν τη βοήθεια των Αμερικανών ώστε να αποκτήσουν αξιόπιστες τεθωρακισμένες δυνάμεις, όπως πολύ σωστά λες, όμως αυτό συνέβη λόγω της Γερμανικής παρουσίας και μόνο, αφού μπορούσαν άνετα να επιβληθούν των Ιταλικών τεθωρακισμένων και μόνοι τους.
Σχετικά με την αεροπορία, σου αναφέρω την εισαγωγή μόνο του άρθρου για τις αεροπορικές δυνάμεις του άξονα στη Β. Αφρική το 1942, έτσι όπως αυτό δημοσιεύθηκε στο παραπάνω τεύχος (σελ. 62).
«Η πλειοψηφία των αεροπορικών δυνάμεων του άξονα (Γκαζάλα) προερχόταν από την Ιταλία και υστερούσε σε εξοπλισμό τόσο σε σχέση με τους Γερμανούς όσο και με τους συμμάχους. Οι Ιταλικές αερ. δυνάμεις έπασχαν από την πολυτυπία των αεροσκαφών, το ανεπαρκές σύστημα διοικ. μέριμνας, την αδυναμία των εργοστασίων παραγωγής να καλύψουν τις ανάγκες και την εμμονή στη χρήση διπλάνων (!) σε επιχειρησιακές αποστολές. Τα Ιταλικά αεροσκάφη υπέφεραν από έλλειψη φίλτρων άμμου, απαραίτητα για επιχειρήσεις στην έρημο. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η δραστική μείωση της επιχειρησιακής δυνατότητας των μονάδων.» Στο συγκεκριμένο άρθρο μπορείς να βρεις λεπτομερέστατους πίνακες με τις επιδόσεις για όλους τους τύπους αεροσκαφών, συγκριτικές αναφορές, όπως επίσης και στοιχεία για την αδυναμία της Ιταλικής βιομηχανίας να κατασκευάσει κινητήρες μεγάλης ισχύος, καθώς και για τις παραδόσεις κινητήρων από τα Γερμανικά εργοστάσια. Ο μοναδικός ίσως τύπος Ιταλικού αεροσκάφους που είναι άξιος λόγου, είναι το C.202 το οποίο όμως διέθετε τον ανεπαρκή οπλισμό των 12,7mm. και που βέβαια πετούσε με Γερμανικό κινητήρα.
Τέλος, μην ξεχνάς πως οι Βρετανοί εκτός των Hurricane διέθεταν από τον Φεβρουάριο του ’41 το Spitfire. Αρχικά κατασκευάστηκαν 94 Spitfire Mk VA και από τον Οκτώβριο του ίδιου έτους εμφανίστηκαν τα πρώτα από τα 2.467 Spitfire Mk VC. Συνολικά κατασκευάστηκαν 6.487.
Για το ναυτικό (απαραίτητο συστατικό μιας αεροναυτικής βάσης και κρίσιμο παράγοντα για την κυριαρχία στη Μεσόγειο) δεν κάνεις κανένα σχόλιο και υποθέτω πως αποδέχεσαι την καταθλιπτική ανωτερότητα των Βρετανών, όχι μόνο έναντι του Ιταλικού αλλά και το Γερμανικού ναυτικού.
Την 17η Δεκεμβρίου 1941, ημέρα υπογραφής της οδηγίας υπ. Αρ. 20 με την επωνυμία «Μαρίτα» που προέβλεπε την εμπλοκή της Γερμανίας στα Βαλκάνια, ο ίδιος ο Χίτλερ εκμυστηρεύτηκε στον στενό του κύκλο πως «το βλέπω πως η Ιταλική συμβολή είναι ανύπαρκτη, αλλά η στρατηγική θέση της Ιταλίας είναι εξαιρετικά σημαντική για να μπορέσω να δεχθώ να βγει από τον πόλεμο με μια κατάρρευση».
Ο Ιταλικός στρατός δεν υπήρξε αντάξιος των προσδοκιών του Μουσολίνι κι αυτό το αποδεικνύουν οι αποτυχίες του οποτεδήποτε κι αν αντιμετώπισε σοβαρό αντίπαλο. Ήταν κατώτερος του Γερμανικού, του Σοβιετικού, αλλά και του Αγγλοαμερικανικού. Απέναντι στο Ελληνικό, που κι αυτός δεν ήταν στην καλύτερη κατάσταση, τα πράγματα διαφοροποιούνται αρκετά κι αν θες μπορούμε να το συζητήσουμε κάποια στιγμή, όμως ήταν μάλλον αδύνατο να καταφέρει να επιβληθεί στη Μεσόγειο και να περιορίσει μόνος του τους Βρετανούς στην Αίγυπτο όπως λες, έστω και χωρίς την Αμερικανική βοήθεια.
Όλα τα παραπάνω, σε διαβεβαιώ, δεν είναι η δική μου φανταστική ιστορία, αλλά η ιστορική πραγματικότητα αυτή κάθε αυτή.

Σαφώς και ο Χίτλερ δεν θα εισέβαλλε στην Σοβιετική Ένωση πριν εξαλείψει τον κίνδυνο των Βαλκανίων, που παρεπιπτώντος δεν είχε καμία, μα καμία απολύτως πρόθεση να εμπλέξει σε πόλεμο, αλλά απεναντίας επιθυμούσε η κατάσταση στη Βαλκανική να παραμείνει ως είχε. Το ότι όμως καθυστέρησε την επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα» λόγω της καθόδου του στην Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα και το ότι τα στρατεύματα που χρησιμοποιήθηκαν γι’αυτό το λόγο, στοίχισαν ακριβά στους Γερμανούς στο ανατολικό μέτωπο, είναι μάλλον μια υπόθεση που μας ευχαριστεί να ακούμε και που όσο παραμένει αστήρικτη δεν μπορεί και να αποτελεί επιχείρημα συζήτησης.
Αντίθετα είμαι της γνώμης ότι η Ελληνογερμανική διένεξη ουδεμία επίπτωση είχε στην Γερμανική εκστρατεία στη Ρωσία, ή έστω αν υπήρχε κάποια, αυτή ήταν μικρής έως ελάχιστης σημασίας. Εκτός κι κάποιος μπορεί να αποδείξει το αντίθετο…

Κατ’ αρχήν θα προτιμούσα να περιορίζαμε την συζήτηση στην περίοδο του Β΄Π.Π. χωρίς να επεκταθούμε στα της τουρκοκρατίας, γιατί θα εκτροχιαστεί η κουβέντα μας.
Αγαπητέ Jissard, πως συνδέεις την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα με την εκστρατεία στη Σοβιετική Ένωση; Πως προκύπτει ότι οι Γερμανοί καθυστέρησαν λόγω της Ελληνικής αντίστασης, ή ότι στερήθηκαν απαραίτητα στρατεύματα για την κατάληψη της Μόσχας; Πως προκύπτει επίσης ότι ο Φράνκο επηρεάστηκε από την ήττα της Ιταλίας στην Ελλάδα και δεν συμφώνησε με τους Γερμανούς;
Όσο για το ποιόν των Ιταλικών στρατευμάτων που διατέθηκαν στο Αλβανικό και Βόρειο-Αφρικανικό μέτωπο που αναφέρει ο Αναστάσιος, μάλλον αυτό δεν είναι εύκολο να αποδειχτεί. Για την ποιότητα των Ιταλικών στρατευμάτων γενικότερα μπορούν να μιλήσουν οι επιδόσεις τους τόσο στην Αλβανία, όσο και τη βόρεια Αφρική και στο ανατολικό μέτωπο. Τώρα, για να μπορέσει ο Μουσολίνι να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως αεροναυτική βάση και να περιορίσει έτσι τους Βρετανούς στην Αίγυπτο, θα έπρεπε ταυτόχρονα και να μπορεί να επιβληθεί του Βρετανικού ναυτικού και της R.A.F, πράγμα μάλλον απίθανο για τις δυνατότητες της Ιταλικής πολεμικής μηχανής. Διαφορετικά σε τι θα τον ωφελούσε μια επιπλέον βάση – ας μην υπολογίσουμε αυτές που ήδη διέθετε στη Μεσόγειο – όταν θα αδυνατούσε να κυριαρχήσει στον αέρα και τη θάλασσα;
Αν εν τέλει αναλογιστεί κανείς πως η απόβαση στη Νορμανδία κινδύνευσε, όχι λίγο, να αποτύχει και τελικά πέτυχε λόγω της από καιρό εισόδου των Αμερικανών στον πόλεμο, της πολύχρονης προετοιμασίας, της ποσοτικής και ποιοτικής συμμαχικής ανωτερότητας, αλλά και λόγω της τύχης – ή της ατυχίας και των λαθών της Γερμανικής ηγεσίας – τότε το ενδεχόμενο συμμαχικής εισβολής στην Ιταλία με ορμητήριο την Ελλάδα, είναι τουλάχιστον φαιδρό. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς πως ήταν δυνατόν η Βρετανία να εισβάλει μόνη της στην Ιταλική χερσόνησο το 1942, τη στιγμή που όλη της η προσπάθεια είχε επικεντρωθεί πρωτίστως στην άμυνα των Βρετανικών νησιών και δευτερευόντως στην συντήρηση των κεκτημένων.

Διαβάζοντας εδώ και μερικές μέρες τις γνώμες όλων σας στις διάφορες συζητήσεις, με ικανοποίηση βρίσκω ανάμεσα τους πολλές αξιόλογες τοποθετήσεις με εξαιρετικά επιχειρήματα, ιστορικά τεκμηριωμένες κι ακόμη περισσότερες τουλάχιστον αξιοπρεπείς.
Θα ήθελα λοιπόν να διαβάσω τις απόψεις σας για κάτι που αποτελεί αιτία πολέμου για τις συζητήσεις της παρέας μου τελευταία.
Ποιο ήταν το ουσιαστικό όφελος για την έκβαση της σύρραξης, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο από την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο;
Σύμφωνοι, οι Ιταλοί συνετρίβησαν στο Αλβανικό μέτωπο, οι Γερμανοί υπέστησαν σημαντικές, ενδεχομένως, φθορές ειδικότερα στην Κρήτη, όμως άλλαξαν αυτά τη ροή του πολέμου έστω και στο ελάχιστο; Αν, υποθετικά, μέναμε ουδέτεροι, ή αν παίρναμε το μέρος του άξονα, θα υπήρχε κάποια διαφορά στην ροή, αλλά και την τελική έκβαση της σύρραξης; Πέρα απ’όλα αυτά, μήπως μπλεχτήκαμε σ’αυτή την ανθρωποσφαγή συρόμενοι απ’το άρμα κάποιου ισχυρού «συμμάχου» μας; Μήπως π.χ. ο Τσώρτσιλ αντιλαμβανόμενος πως δεν μπορεί, ύστερα απ’την ήττα των Βρετανών στη Γαλλία, να τα βγάλει πέρα μόνος του με τους Γερμανούς, θέλησε να τους φθείρει, εμπλέκοντας όποιο μικρό ή μεγάλο κράτος μπορούσε, σε πόλεμο μαζί τους;
Και φυσικά όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως δεν πιστεύω πως σωστά πράξαμε και για τους δικούς μας, συν τοις άλλοις λόγους, όμως μήπως ταυτόχρονα υπήρξαμε θύματα της πολιτικής των ισχυρών «φίλων» μας;

Στην παρακάτω διεύθυνση δημοσιεύεται η απεικόνιση των πυρκαγιών σε εξέλιξη στην Ευρώπη στα μέσα Ιουλίου 2007. Πραγματικά σοκάρει.

http://bp2.blogger.com/_s5k5knDhtu0...260707+1300.jpg

Κάποιος οικοπεδοφάγος που πυρπολεί κάποιο σημείο μιας δασικής περιοχής, ενδιαφέρεται μάλλον για κάποιο συγκεκριμένο τμήμα της και όχι για ολόκληρη την περιοχή. Βάζοντας όμως φωτιά για να «καθαρίσει» μια έκταση 1.000 ή 2.000 στρεμμάτων στους πρόποδες ενός βουνού πχ, δεν μπορεί να προεξοφλήσει ότι η φωτιά θα κάψει μόνο τη συγκεκριμένη περιοχή και ίσως να μην τον ενδιαφέρει κιόλας. Αυτό που τον νοιάζει είναι να κάνει τη δουλειά του με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες (υψηλές θερμοκρασίες, δυνατοί άνεμοι κλπ.) που θα του εξασφαλίσουν την επιτυχία στο έργο του. Ταυτόχρονα δεν αρκείται σε μία εστία την οποία οι πυροσβεστικές δυνάμεις θα κατασβήσουν μάλλον εύκολα, αλλά σε πολλές ώστε να δυσκολέψει το έργο της κατάσβεσης και να αυξήσει τις πιθανότητες εξάπλωσης της πυρκαγιάς.
Έτσι μπορεί να βάλει φωτιά αποσκοπώντας σε συγκεκριμένη έκταση, όμως τα μποφόρ και ο καύσωνας την επεκτείνουν και καίγεται τελικά όλο το βουνό.

Και φυσικά δεν κατηγορούνται μόνο αυτοί που αποσκοπούν στην επέκταση της οικοδομικής γης εις βάρος του δάσους, αλλά και αυτοί που επιδιώκουν στην επέκταση της καλλιεργήσιμης γης με παρόμοιο τρόπο. Όπως μου φαίνεται αναμενόμενο κάποιος οικοπεδοφάγος να βάζει φωτιές ώστε να προκύψουν οικοδομήσιμες εκτάσεις, άλλο τόσο μου φαίνεται εξίσου «λογικό» κάποιος γεωργός να κάνει το ίδιο προκειμένου να επεκτείνει την καλλιεργήσιμη έκταση.

Πέρυσι αν δεν κάνω λάθος είχε συλληφθεί κάποιος εποχικός δασοπυροσβέστης με την κατηγορία του εμπρησμού, προσπαθώντας να «πείσει» μ’αυτόν τον τρόπο για την αναγκαιότητα της παράτασης της σύμβασης των εποχικών δασοπυροσβεστών.

Νομίζω πως πριν πάει το μυαλό μας αλλού, θα πρέπει πρώτα να αποκλείσουμε τις πιθανότερες αιτίες του φαινομένου και ύστερα να ασχοληθούμε με οτιδήποτε άλλο.
Τι θα συνέβαινε αν είχε καταρτιστεί εθνικό δασολόγιο το οποίο βάσει οριστικού και αμετάκλητου νόμου δεν θα μπορούσε να αποχαρακτηριστεί σε καμία περίπτωση;
Τι θα συνέβαινε αν οι καμένες εκτάσεις αναδασωνόντουσαν άμεσα και στο σύνολό τους:
Αν όποιος έχτιζε σε καμένη δασική γη, ή επέκτεινε τα χωράφια του παρομοίως, τιμωρούταν με δήμευση της περιουσίας του και πολυετή φυλάκιση;
Αν οι εμπρηστές τιμωρούνταν με ισόβια καταναγκαστική δεντροφύτευση;
Αν υπήρχε ικανό δίκτυο παρατηρητηρίων προς πρόληψη των πυρκαγιών;
Αν υπήρχε εκ των προτέρων κατασκευασμένο, ικανό και βάση σχεδίου δίκτυο αντιπυρικών ζωνών;
Αν η ηγεσία του οργανισμού για την προστασία του Εθνικού μας πλούτου ήταν εντελώς άσχετη με κόμματα και κυβερνήσεις, αξιοκρατικά διορισμένη με μόνο γνώμονα τις ικανότητές της;
Αν εμείς οι ίδιοι σεβόμασταν κι αγαπούσαμε το δάσος με έργα κι όχι μόνο στα λόγια, αν δηλαδή όταν φεύγαμε απ’τις εκδρομές και τα ελεύθερα κάμπινγκ μας δεν αφήναμε βουνό τα σκουπίδια μας, αλλά τα μαζεύαμε, αφήνοντας το δάσος καλύτερο απ’ότι το βρήκαμε;

Αν με αυτά αλλά και με όσα άλλα μέτρα κρινόντουσαν απαραίτητα, ελαχιστοποιούσαμε τις περιπτώσεις εμπρησμού από οικοπεδοφάγους και γεωργούς, από άθλιες χωματερές, από αμέλεια και τυχαία φυσικά φαινόμενα και παρόλα αυτά το φαινόμενο συνέχιζε αμείωτο, τότε θα μπορούσαμε να σκεφτούμε οποιαδήποτε περίπτωση συνομωσίας ή μυστικού σχεδίου.
Απ’τη στιγμή όμως που δεν γίνεται τίποτε απ’όλα αυτά, μπορούμε μόνο να συζητάμε μάλλον χωρίς όφελος.

Και είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως για όλα αυτά φταίμε στο μεγαλύτερο μέρος εμείς. Όταν οι αγρότες διαφωνούν για την τιμή των προϊόντων τους ή με την αγροτική πολιτική, κλείνουν τους δρόμους με τα τρακτέρ. Όταν ψηφίζεται ένας νόμος που βρίσκει αντίθετους του εκπαιδευτικούς ή τους μαθητές πλακώνουν στις απεργίες και στις καταλήψεις. Όταν κόβεται ένα επίδομα, η θιγόμενη κοινωνική ομάδα βγαίνει στους δρόμους.
Γιατί λοιπόν ρε παιδιά δεν έχουμε βγει στους δρόμους απαιτώντας την προστασία του δάσους μας; Γιατί δεν κάνουμε καταλήψεις, πορείες, επίσημες και οργανωμένες διαμαρτυρίες για την διαφύλαξη του μοναδικού εθνικού μας πλούτου; Γιατί δεν απαιτούμε απ’την κυβέρνηση που εμείς διορίσαμε, να δράσει κατεπειγόντως και με τρόπο άμεσο κι αποτελεσματικό ώστε να θεραπεύσει και να λύσει το πρόβλημα; Γιατί ανεχόμαστε ανάμεσα στις διάφορες προεκλογικές δεσμεύσεις να μην υπάρχει και μια που να αφορά τα δάση; Γιατί πάντοτε κλαιγόμαστε στους πολιτικούς μας για τη φτώχια και την ανεργία, γιατί το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το ρουσφέτι και το βόλεμα, γιατί δεν απαιτούμε στη θέση τόσων ανόητων και ανώφελων μαθημάτων του σχολείου, να μην αφιερωθεί και μια ώρα για την οικολογική συνείδηση του Ελληνόπουλου;

Πιστεύω ακράδαντα ότι από μας ξεκινούν και σε μας καταλήγουν όλα. Την χώρα που ζούμε τη διαμορφώνουμε εμείς. Η χώρα που ζούμε μας αξίζει. Αν εμείς κάνουμε αυτό που μπορούμε και πρέπει και παρόλα αυτά το πρόβλημα παραμένει, τότε συζητάμε την περίπτωση της συνομωσίας και βλέπουμε πως την αντιμετωπίζουμε

Σίγουρα δεν θα περίμενα να διαβάσω σε κάποιο τουρκικό βιβλίο πως οι Έλληνες έγραψαν ένα έπος στις 10 του Απρίλη 1826. Δεν θα με εξέπληττε καθόλου όμως αν έγραφαν πως ο τουρκικός στρατός πήγε να καταπνίξει μια ανταρσία των γκιαούρηδων που άδικα κρατούσαν σε κατάληψη μια πόλη η οποία ανήκε στο τουρκικό κράτος. Άσχετα με το πόσο θα μπορούσε να στηριχτεί μια τέτοια άποψη, δεν θα έπαυε να είναι μια αναφορά που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πηγή για τη διασταύρωση πληροφοριών που έχουμε απ’τις δικές μας αναφορές. Κανείς δεν περιμένει να αναφέρουν οι τούρκοι τα εγκλήματά τους ή τον ηρωισμό των Ελλήνων.

Όμως από μια πηγή που έστω βρίθει από ιστορικές ανακρίβειες, θα μπορούσε κανείς να συλλέξει πολύτιμα στοιχεία για ακριβείς ημερομηνίες γεγονότων, για τις έριδες μεταξύ τούρκων και αλβανών στο εχθρικό στρατόπεδο, για τον στρατό των αιγυπτίων, για τους ευρωπαίους αξιωματικούς που υπηρετούσαν υπό τις εντολές του Ιμπραήμ και χίλιες δυο άλλες λεπτομέρειες οι οποίες σε συνάρτηση με τα υπόλοιπα κείμενα θα μπορούσαν να σχηματίσουν ένα πιο ευκρινή εικόνα των γεγονότων. Εξάλλου η ιστορία δεν είναι μόνο το θάρρος και η αυτοθυσία. Σαφώς αυτά κατέχουν περίλαμπρη θέση στην καταγραφή της, όμως ιστορία είναι και τα νούμερα, οι ημερομηνίες, ο ανεφοδιασμός, οι διοικητές και τόσα άλλα, που στην προκειμένη περίπτωση τα γνωρίζουμε μόνο από πληροφορίες της μιας πλευράς.

Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε τα γεγονότα της πολιορκίας του 1826 και της εξόδου των Μεσολογγιτών. Και πραγματικά σ’αυτές τις σελίδες της ιστορίας δίνεται το πραγματικό νόημα του έπους και του ηρωισμού. Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω τα γεγονότα της εξόδου, έτσι όπως αυτά δίνονται με έξοχο τρόπο από όσους τα κατέγραψαν, δεν μπορώ να μην εκφράσω τον προβληματισμό μου για την έλλειψη κάποιας αντίστοιχης αναφοράς απ’την τουρκική πλευρά. Παρ’όλες τις προσπάθειές μου δεν κατάφερα να βρω κάτι που να αναφέρει την τουρκική εκδοχή των γεγονότων. Πέρα λοιπόν απ’τα «δικά μας» κείμενα, γνωρίζει κανείς κάτι σχετικά με την τοποθέτηση των αντιπάλων μας για το συγκεκριμένο θέμα;

Το θέμα που θίγεται εδώ απ’ τον exeltaio είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον όσο και πολυδαίδαλο. Στο κατατοπιστικό και λεπτομερές κείμενο που παραθέτει θα ήθελα να προσθέσω και κάτι ακόμα. Η τράπεζα ως έννοια είναι αδιαίρετα συνδεδεμένη με την εβραϊκή φυλή και φυσικά η ιστορία της ξεκινά πολύ νωρίτερα. Δεν ξέρω αν ο Beetlejuice εννοεί το ίδιο, αλλά απ’ όσο γνωρίζω η ιστορία των τραπεζών στην Ευρώπη ξεκινά γύρω στο τέλος του Μεσαίωνα.

Η προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας να είναι η μόνη οικονομική δύναμη της Ευρώπης – εκτός των Βασιλέων ίσως – αποτέλεσε και την μεγάλη ευκαιρία για την εμφάνιση και την εδραίωση των τραπεζών. Έτσι, όταν αυτή απαγόρευσε στους Καθολικούς να δανείζουν χρήματα με τόκο, ως «αντιχριστιανική επιχείρηση» - κάτι που ποτέ δεν εμπόδισε την δική της τοκογλυφία – οι Εβραίοι, ως μη Καθολικοί, ανέλαβαν να εξυπηρετήσουν την κοινωνική αναγκαιότητα του δανεισμού χρημάτων, μια αναγκαιότητα που πάντοτε υπήρξε ισχυρή.

Σε αυτόν το ρόλο οι Εβραίοι αποδείχτηκαν αξεπέραστοι. Εκμεταλλευόμενοι τις ακόρεστες ανάγκες των φεουδαρχών και των πριγκίπων, εγκατέστησαν – αρχίζοντας απ’ τη Λομβαρδία – τους πρώτους πάγκους συναλλαγών, (banco εξού και bank).

Από κείνη τη στιγμή ξεκινά τόσο η άνοδος και η ισχυροποίηση του θεσμού της τράπεζας, όσο και αυτή του Εβραϊσμού, η οποία και εδραιώνεται ουσιαστικά γύρω στον 17ο αι. με την εμφάνιση των πρώτων οικονομικών δυναστειών των Ρότσιλντ.

Στο μεταξύ μεσολάβησαν οι σταυροφορίες και η πτώση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, γεγονότα στα οποία προκαλεί τουλάχιστον το ενδιαφέρον, ο ρόλος των «Εβραίων εμπόρων της Βενετίας» και το οικονομικό τους όφελος απ’ την αρπαγή του εμπορίου της Ανατολής.

Όσο για την «ναυαρχίδα τράπεζα» του Ρότσιλντ που αναφέρεται στην αρχή του κειμένου του exeltaou, αυτή δεν ήταν παρά η αρχή της καθολικής επικράτησης των τραπεζικών δραστηριοτήτων και των οικονομικών συμφερόντων του Εβραϊσμού. Οι Ρότσιλντ, δανείζοντας χρήματα στον πρίγκιπα – εκλέκτορα για την εξόφληση των δανείων του, πήραν ως αντάλλαγμα την ουσιαστική διαχείριση του πριγκιπάτου, με αποτέλεσμα μετά από δυο δεκαετίες την δημιουργία της οικονομικής αυτοκρατορίας των «πέντε αδελφών» με έδρες στην Βιέννη, το Παρίσι, το Λονδίνο, την Ρώμη και αργότερα το Βερολίνο, με αρχική βάση πάντοτε την Φρανκφούρτη. Δεν άργησαν να δημιουργήσουν και παράλληλες δυναστείες με γάμους και συνεταιρισμούς – πάντοτε με ομοφύλους – (Σασσούουν, Βάρμπουργκ, Μπέλμοντ, Γκόλντσμιθ κλπ), ώστε σε μερικές δεκαετίες να γίνουν οι ουσιαστικοί οικονομικοί κυβερνήτες της δυτικής Ευρώπης.

Τέλος, με μεγάλη ικανοποίηση διαβάζω τις εμβόλιμες παρατηρήσεις του skeptic, αναμένοντας μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για τον ρόλο των τραπεζών, των μεγάλων κεφαλαίων και των συμφερόντων τους και φυσικά τον ρόλο των εβραίων, στα γεγονότα καθόρισαν το ροή της ιστορίας.