sterst

Θα ήθελα να μοιραστώ και την δικιά μου εμπειρία και θα ήθελα να ακούσω τα σχόλια σας.

Τον Ιούλιο του 2010 γύρισα το μεσημέρι σπίτι μου μετά την δουλειά μου με σκοπό να ξεκουραστώ , ίσως και να κοιμόμουν λίγο. Πριν καλά - καλά καθίσω έρχεται ο πατέρας μου και μου λέει πως έκλεισε ραντεβού με έναν πνευματικό με σκοπό την εξομολόγηση του και ήθελε να τον πάω στο μοναστήρι. Εγώ όλο νεύρα εκείνη την στιγμή για τον λόγο ότι δεν με ειδοποίησε ποιο νωρίς και μου το είπε εντελώς ξαφνικά. Τέλος πάντων, να μην πολυλογώ μεταβήκαμε στο μοναστήρι στις 15:00 το απόγευμα.. Πήγαμε να ανάψουμε ένα κερί στο μοναστήρι και να προσκυνήσουμε την εικόνα της Αγίας Παρασκευής. Θυμάμαι πολύ καλά πως τα μοναδικά κεριά ήταν ένα το δικό μου και ένα του πατέρα μου. Τα κεριά είναι έξω από το χώρο της εκκλησίας , σε έναν προθάλαμο. Μέσα στην εκκλησία δεν υπήρχε κανείς.
Στο μοναστήρι βρίσκονται 3 καλόγεροι και ένας πολίτης , ο οποίος βοηθούσε εκείνη την στιγμή τους καλόγερους σε κάποιες εργασίες. Μετά από κάνα εικοσάλεπτο ήρθε ένας προμηθευτής του μοναστηρίου και όσο θυμάμαι δεν πήγε να ανάψει κάποιο κερί.
Πριν πάει ο πατέρας μου για εξομολόγηση καθίσαμε Κανά 15λεπτο με τον πνευματικό και λέγαμε διάφορα.
Μόλις φεύγει ο πατέρας μου με τον πνευματικό για την εξομολόγηση εγώ μένω μόνος στον χώρο της αυλής του μοναστηρίου Κανά 10λεπτο. Σε αυτό το 10λεπτο κάποια στιγμή φύσηξε ένα απαλό αεράκι και αμέσως σκέφτηκα πως κάπως έτσι βλέπουμε και σε κάποιες κινηματογραφικές ταινίες και εμφανίζεται κάποιος Άγιος ( ίσως ορισμένοι το θεωρήσετε χαζό, απλά σας αναφέρω όλες τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου).
Μετά το δεκάλεπτο σηκώθηκα από την καρέκλα μου καθόμουν και άρχισα να κάνω βόλτες στην αυλή του μοναστηρίου. Κάποια στιγμή περνώ έξω από το μέρος που ανάψαμε τα κεριά μας και παρατηρώ πως υπάρχουν και άλλα 4 αναμμένα κεριά τα οποία είχαν κάψει πολύ κάτω από την μέση του κεριού , ενώ τα δικά μας ήταν ακόμη στην αρχή ή είχαν κάψει πολύ λίγο. Μου έκανε φοβερή εντύπωση. Πήγα από την άλλη μεριά της τζαμαρίας να δω αν φαίνονται τα κεριά και φαινόταν και από εκεί (υπέθεσα πως ίσως να είναι και η ιδέα μου, για αυτό πήγα και από τις 2 πλευρές της τζαμαρίας 3-4 φορές να δω, και τα κεριά ήταν εκεί). Να σας πω την αλήθεια ανατρίχιασα και ταυτόχρονα φοβήθηκα.
Πηγαίνω κάθομαι σε μία καρέκλα που βρισκόταν λίγο ποιο κάτω σε μία απόσταση το πολύ 5 μέτρα και πολύ καλή οπτική επαφή με την τζαμαρία (η γωνία όπου βρισκόταν τα κεριά δεν τα έβλεπα) , έβλεπα όμως αν πλησίαζε κάποιος στο χώρο που είναι τα κεριά.
Κάθισα κάνα 10 λεπτό να σκεφτώ τι γίνεται. Σκεφτόμουν πως κάποιος άλλος μπορεί να τα άναψε και να μην τον πείρα χαμπάρι. Πολύ λογικό. Αποφασίζω να πάω να ξανακοιτάξω. Πηγαίνω και δεν βλέπω τα 4 κεριά παρά μόνο το δικό μου το κερί και του πατέρα μου. Εκείνη την στιγμή μούδιασα κυριολεκτικά σε δευτερόλεπτα και μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο.

Να δεχτώ το γεγονός πως κάποιος άλλος άναψε τα κεριά και δεν τον είδα , δεν μπορώ να δεχτώ το γεγονός πως τα κεριά δεν ήταν εκεί που τα είδα γιατί είχα οπτική επαφή με τον χώρο, και όταν σου συμβαίνει κάτι τέτοιο η παρατηρητικότητα αυξάνεται.

Το γεγονός το ανέφερα στον πνευματικό και να μην σας τα πολυλογώ κόντεψε να με βγάλει τρελό. Μου είπε πως μπορεί κάποιος άλλος να τα άναψε (συμφωνώ) και μπορεί να τα μάζεψε κάποιος άλλος (διαφωνώ γιατί είχα οπτική επαφή), και επίσης ποιός θα άναβε μεσοκομμένα κεριά???
Σας παραθέτω και ένα σχεδιάγραμμα για να μπορέσετε να καταλάβετε τι ακριβώς θέλω να πω.Θα ήθελα να μοιραστώ και την δικιά μου εμπειρία και θα ήθελα να ακούσω τα σχόλια σας.