Καλησπέρα.
Θα ήθελα να σας διηγηθώ και εγώ μία ιστορία που έζησα προσωπικά πριν από περίπου 15 χρόνια.
Πρώτα κάποιες πληροφορίες:
Η οικογένεια μου έχει εξοχικό σπίτι στο Πόρτο Ράφτη, από την πλευρά του Άγιου Σπυρίδωνα. Για την ακρίβεια είναι διαμέρισμα σε μία αρκετά παλιά και μεγάλη πολυκατοικία. Πραγματικά όποτε πήγαινα εκεί ήμουν πολύ χαρούμενος, αφού ήμασταν μία παρέα 15 παιδιών.
Στην κάτω πλευρά τις πολυκατοικίας υπάρχουν αρκετά δεντράκια και 3 παγκάκια με ένα τραπέζι όπου το βράδυ και μέχρι τα ξημερώματα καθόμασταν και τα λέγαμε.
Εδώ πρέπει να σας πω πως η πολυκατοικία είναι χτισμένη ακριβώς επάνω από ένα αρχαιοελληνικό νεκροταφείο, το οποίο με την έλευση του Χριστιανισμού συνέχισε την λειτουργεία του ως Χριστιανικό.
Περίπου 150 μέτρα από τα παγκάκια και προς τα δεξιά υπάρχουν τα ερείπια μίας μικρής Βυζαντινής εκκλησίας, στην οποία μαλλον γίνονταν οι ακολουθίες που είχαν να κάνουν και με το νεκροταφείο.
Ο δρόμος που περνάει μπροστά από την πολυκατοικία και την εκκλησία είναι χωματόδρομος και εκτείνεται παράλληλα με τον παραλιακό δρόμο.
Ήταν λοιπόν ένα βράδυ του Ιούλη. Μετά από μία αρκετά "κοπιαστική" μέρα, μπάνιο, κινηματογράφος, φαγητό στο πόδι και λοιπά, η παρέα γύρισε στην πολυκατοικία. Η ώρα αν θυμάμαι ήταν περίπου 1 μετά τα μεσάνυχτα. Κάτσαμε όλοι στα παγκάκια, αλλά σιγά σιγά κάποιοι πήγαιναν για ύπνο.
Κατά τις 2.30 με 3 το πρωί δεν θυμάμαι ακριβώς, είχαμε μείνει 4 και είμασταν έτοιμοι να ανεβούμε όλοι για ύπνο. Θυμάμαι καθόμασταν στα 2 παγκάκια αντικρυστά, όταν ο ένας που είχε πλάτη προς την εκκλησία είδε στα 300 μέτρα στην άκρη μίας μικρής ανηφοριάς έναν άνθρωπο κάτω από έναν στήλο της ΔΕΗ.
Του έκανε εντύπωση και μας το είπε, αφού μάλιστα μας είπε πως μάλλον ήταν γυναίκα. Δευτερόλεπτα μετά γυρίσαμε και την είδαμε. Φαινόταν ξεκάθαρα πως ήταν γυναίκα. Μάλλον μικροκαμωμένη και σε μεγάλη ηλικία, αφού φόραγε μαντήλι και ήταν ντυμένη στα μαύρα. Ακόμα και τώρα θυμάμαι την αίσθηση του φόβου για το τι ήταν αυτή που μας πλησίαζε.
Εξακολουθήσαμε να καθόμαστε και να την βλέπουμε, αλλά τώρα ήμασταν έτοιμοι να την κοπανήσουμε. Η γυναίκα πλησίαζε σταθερά και ατάραχη ενώ και αυτή μας είχε δει περίπου στα 100 μέτρα, αφού γύρισε προς την πλευρά μας. Όταν είχε φτάσει στα 25 μέτρα και οι τέσσερις σηκωθήκαμε. Οι τρεις πραγματικά είχαμε φοβηθεί πολύ, αλλά δεν φεύγαμε. Ο τέταρτος όμως μάλλον γύρισε τον φόβο του σε επιθετικότητα.
Έτσι όταν η γυναίκα έφθασε απέναντί μας και χωρίς να μπορέσουμε να διακρίνουμε το πρόσωπο της, αφού φόραγε το μαντήλι της, ο τέταρτος άρχιζε να την βρίζει πολύ άσχημα. Πραγματικά δεν το περίμενα και μάλλον μου κακοφάνηκε. 'Αλλωστε δεν μας είχε κάνει τίποτα. Η αντίδραση της γυναίκας ήταν σχεδόν μηδενική!!!!!!!! Απλά σήκωσε το κεφάλι της μας είδε και συνέχισε να προχωράει, μέχρι που χάθηκε στο δρόμο προς την εκκλησία. Η εκκλησία δεν φαίνεται από τα παγκάκια λόγω κάποιων πεύκων.
Αφού συνήλθαμε λίγο ανεβήκαμε για ύπνο. Την επόμενη ημέρα ανέφερα το θέμα στην μητέρα μου και την γιαγιά μου και εκεί μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο!
Η ημέρα που ξημέρωσε ήταν 26 Ιούλη, δηλαδή ανήμερα της Αγίας Παρασκευής. Το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στην Αγία Παρασκευή και όπως μου είπαν υπάρχει η δοξασία πως τα ξημερώματα της γιορτής της, η Αγία Παρασκευή βγαίνει στον δρόμο.
Ίσως και να ήμουν επηρεασμένος, αλλά η απάντηση μου φάνηκε απολύτος φυσιολογική. Είδα μία γυναίκα μεγάλης ηλικίας περίπου στις 3 τα ξημερώματα, η οποία δεν φοβήθηκε 4 μεγάλους έφηβους, αν και ο ένας την έβρισε χυδαιότατα. Αλλά αυτό δεν ήταν όλο...Ο τέταρτος, που δεν μίλησε καλά, την επόμενη ημέρα κατέβηκε στην Αθήνα για δουλειές. Μάθαμε λοιπόν πως κατεβαίνοντας ένα σκαλί έσπασε το πόδι του απλά πατώντας το! Αυτό για τους τρεις μας ήταν σοκ!...
Δεν ξέρω αλλά για εμένα μάλλον ήταν Η Αγία Παρασκευή!
Αυτό ήταν λοιπόν. Συγνώμη αν σας κούρασα, αλλά δεν μπορούσα να το πω με λιγότερα λόγια.
Θα ήθελα να σας διηγηθώ και εγώ μία ιστορία που έζησα προσωπικά πριν από περίπου 15 χρόνια.
Πρώτα κάποιες πληροφορίες:
Η οικογένεια μου έχει εξοχικό σπίτι στο Πόρτο Ράφτη, από την πλευρά του Άγιου Σπυρίδωνα. Για την ακρίβεια είναι διαμέρισμα σε μία αρκετά παλιά και μεγάλη πολυκατοικία. Πραγματικά όποτε πήγαινα εκεί ήμουν πολύ χαρούμενος, αφού ήμασταν μία παρέα 15 παιδιών.
Στην κάτω πλευρά τις πολυκατοικίας υπάρχουν αρκετά δεντράκια και 3 παγκάκια με ένα τραπέζι όπου το βράδυ και μέχρι τα ξημερώματα καθόμασταν και τα λέγαμε.
Εδώ πρέπει να σας πω πως η πολυκατοικία είναι χτισμένη ακριβώς επάνω από ένα αρχαιοελληνικό νεκροταφείο, το οποίο με την έλευση του Χριστιανισμού συνέχισε την λειτουργεία του ως Χριστιανικό.
Περίπου 150 μέτρα από τα παγκάκια και προς τα δεξιά υπάρχουν τα ερείπια μίας μικρής Βυζαντινής εκκλησίας, στην οποία μαλλον γίνονταν οι ακολουθίες που είχαν να κάνουν και με το νεκροταφείο.
Ο δρόμος που περνάει μπροστά από την πολυκατοικία και την εκκλησία είναι χωματόδρομος και εκτείνεται παράλληλα με τον παραλιακό δρόμο.
Ήταν λοιπόν ένα βράδυ του Ιούλη. Μετά από μία αρκετά "κοπιαστική" μέρα, μπάνιο, κινηματογράφος, φαγητό στο πόδι και λοιπά, η παρέα γύρισε στην πολυκατοικία. Η ώρα αν θυμάμαι ήταν περίπου 1 μετά τα μεσάνυχτα. Κάτσαμε όλοι στα παγκάκια, αλλά σιγά σιγά κάποιοι πήγαιναν για ύπνο.
Κατά τις 2.30 με 3 το πρωί δεν θυμάμαι ακριβώς, είχαμε μείνει 4 και είμασταν έτοιμοι να ανεβούμε όλοι για ύπνο. Θυμάμαι καθόμασταν στα 2 παγκάκια αντικρυστά, όταν ο ένας που είχε πλάτη προς την εκκλησία είδε στα 300 μέτρα στην άκρη μίας μικρής ανηφοριάς έναν άνθρωπο κάτω από έναν στήλο της ΔΕΗ.
Του έκανε εντύπωση και μας το είπε, αφού μάλιστα μας είπε πως μάλλον ήταν γυναίκα. Δευτερόλεπτα μετά γυρίσαμε και την είδαμε. Φαινόταν ξεκάθαρα πως ήταν γυναίκα. Μάλλον μικροκαμωμένη και σε μεγάλη ηλικία, αφού φόραγε μαντήλι και ήταν ντυμένη στα μαύρα. Ακόμα και τώρα θυμάμαι την αίσθηση του φόβου για το τι ήταν αυτή που μας πλησίαζε.
Εξακολουθήσαμε να καθόμαστε και να την βλέπουμε, αλλά τώρα ήμασταν έτοιμοι να την κοπανήσουμε. Η γυναίκα πλησίαζε σταθερά και ατάραχη ενώ και αυτή μας είχε δει περίπου στα 100 μέτρα, αφού γύρισε προς την πλευρά μας. Όταν είχε φτάσει στα 25 μέτρα και οι τέσσερις σηκωθήκαμε. Οι τρεις πραγματικά είχαμε φοβηθεί πολύ, αλλά δεν φεύγαμε. Ο τέταρτος όμως μάλλον γύρισε τον φόβο του σε επιθετικότητα.
Έτσι όταν η γυναίκα έφθασε απέναντί μας και χωρίς να μπορέσουμε να διακρίνουμε το πρόσωπο της, αφού φόραγε το μαντήλι της, ο τέταρτος άρχιζε να την βρίζει πολύ άσχημα. Πραγματικά δεν το περίμενα και μάλλον μου κακοφάνηκε. 'Αλλωστε δεν μας είχε κάνει τίποτα. Η αντίδραση της γυναίκας ήταν σχεδόν μηδενική!!!!!!!! Απλά σήκωσε το κεφάλι της μας είδε και συνέχισε να προχωράει, μέχρι που χάθηκε στο δρόμο προς την εκκλησία. Η εκκλησία δεν φαίνεται από τα παγκάκια λόγω κάποιων πεύκων.
Αφού συνήλθαμε λίγο ανεβήκαμε για ύπνο. Την επόμενη ημέρα ανέφερα το θέμα στην μητέρα μου και την γιαγιά μου και εκεί μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο!
Η ημέρα που ξημέρωσε ήταν 26 Ιούλη, δηλαδή ανήμερα της Αγίας Παρασκευής. Το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στην Αγία Παρασκευή και όπως μου είπαν υπάρχει η δοξασία πως τα ξημερώματα της γιορτής της, η Αγία Παρασκευή βγαίνει στον δρόμο.
Ίσως και να ήμουν επηρεασμένος, αλλά η απάντηση μου φάνηκε απολύτος φυσιολογική. Είδα μία γυναίκα μεγάλης ηλικίας περίπου στις 3 τα ξημερώματα, η οποία δεν φοβήθηκε 4 μεγάλους έφηβους, αν και ο ένας την έβρισε χυδαιότατα. Αλλά αυτό δεν ήταν όλο...Ο τέταρτος, που δεν μίλησε καλά, την επόμενη ημέρα κατέβηκε στην Αθήνα για δουλειές. Μάθαμε λοιπόν πως κατεβαίνοντας ένα σκαλί έσπασε το πόδι του απλά πατώντας το! Αυτό για τους τρεις μας ήταν σοκ!...
Δεν ξέρω αλλά για εμένα μάλλον ήταν Η Αγία Παρασκευή!
Αυτό ήταν λοιπόν. Συγνώμη αν σας κούρασα, αλλά δεν μπορούσα να το πω με λιγότερα λόγια.