Ευτυχισμένοι αιώνες πέρασαν και όλα τα πνεύματα ζούσαν αρμονικά και αδιάλειπτα υμνούσαν τον Ένα Θεό για την υπέροχη Δημιουργία του, στην οποία δεν υπήρχε κανένα ψεγάδι, όμως ήρθε εποχή που οι Θεοί άρχισαν να κάνουν σκέψεις που δεν τους ταίραζαν. Είδαν τους μόχθους τους στη Δημιουργία αλλά ξέχασαν ο ένας τη συνεισφορά του άλλου, χωρίς την οποία ίσως αυτά που ξέρουμε κι εκείνα που δεν βλέπουμε να μην ήταν όπως τα γνωρίζουμε και, παρακινημένοι από τον Εγωισμό που ξύπνησε μέσα τους, θεώρησε ο καθένας πως είχε προσφέρει περισσότερο από τον άλλο. Και, στα κρυφά, ο καθένας τους πίστευε πως εκείνος ήταν ο πραγματικός Θεός του κόσμου, ο μόνος που είχε κυριαρχικά δικαιώματα πάνω στη Δημιουργία. Βλάσφημη ήταν η σκέψη τους, γιατί κι εκείνοι ήταν δημιουργήματα του πατέρα τους και χάρη σε αυτόν έγιναν όλα όσα οι άνθρωποι βλέπουν αλλά κι εκείνα που ούτε καν φαντάζονται πως υπάρχουν, που είναι σπουδαιότερα ακόμη από τα ορατά.
Οι σκέψεις τους αυτές οδήγησαν μοιραία στο Μίσος του ενός για τον άλλο και όλες οι άσχημες σκέψεις και πράξεις που ακολούθησαν και που από τότε συντροφεύουν όλα τα πλάσματα είναι δικό τους Έργο και όχι του πατέρα τους. Από τους Θεούς το κληρονόμησαν τα Έλλογα Πλάσματα, ενώ από τον Ένα Θεό όλα έχουν κληρονομήσει μόνο την έμφυτη τάση προς το Καλό αλλά, μπερδεμένα όπως είναι και αυτά, ρίχνουν το φταίξιμο στον Ένα Θεό για όλα τα δεινά και αυτό είναι μεγάλη ασέβεια, την οποία πλήρωσαν ακριβά και θα πληρώσουν ακόμη, δυστυχώς.
Οι σκέψεις τους αυτές οδήγησαν μοιραία στο Μίσος του ενός για τον άλλο και όλες οι άσχημες σκέψεις και πράξεις που ακολούθησαν και που από τότε συντροφεύουν όλα τα πλάσματα είναι δικό τους Έργο και όχι του πατέρα τους. Από τους Θεούς το κληρονόμησαν τα Έλλογα Πλάσματα, ενώ από τον Ένα Θεό όλα έχουν κληρονομήσει μόνο την έμφυτη τάση προς το Καλό αλλά, μπερδεμένα όπως είναι και αυτά, ρίχνουν το φταίξιμο στον Ένα Θεό για όλα τα δεινά και αυτό είναι μεγάλη ασέβεια, την οποία πλήρωσαν ακριβά και θα πληρώσουν ακόμη, δυστυχώς.