Καλησπέρα.
Είχα μία εμπειρία πριν απο περίπου δύο εβδομάδες η οποία με συγκλόνισε. Υποθέτω οτι ένα υποτυπώδες ιστορικό θα βοηθούσε στην κατανόησή του απο οποιοδήποτε θα μπορούσε να μου προσφέρει τις γνώσεις του για το θέμα.
Με λίγα λόγια λοιπόν, νιώθω οτι είμαι σε μια φάση που έχοντας για χρόνια εμπειρίες αστρικής προβολής προσπαθώ να εξασκώ την συνειδητότητά μου ωστέ να αφυπνίζεται και να συμμετέχει στην εν λόγω εξωσωματική κατάσταση.
Εχω επίσης μάθει να πραγματοποιώ συνειδητό ονείρεμα, κατάσταση στην οποία και πάλι, με πολύ δουλειά, προσπαθώ να δυναμώνω την συνείδησή μου. Δεν γνωρίζω πόσο ευκολα ή δύσκολα αυτό συμβαίνει στους άλλους αλλά σε εμένα ήθελε και θέλει ακόμα αρκετή δουλειά.
Στις διάφορες εμπειρίες μου είχα κάποιες "ευχάριστες" αλλά και "δυσάρεστες" συναντήσεις.
Είναι λοιπόν μεσημέρι και όπως συνήθως ξαπλώνω στον καναπέ του σαλονιού, όχι όμως για να κοιμηθώ γιατί τα παιδιά μου παίζουν στο διπλανό δωμάτιο και έχω την προσοχή μου στο μωρό να μη χτυπήσει.
Ακούω τις φωνές των παιδιών κανονικά.
Εντελώς ξαφνικά απλώνεται σιωπή ενώ έχω πλήρη επίγνωση του σώματός μου. Νιώθω τα χέρια μου που ακουμπάνε το μαξιλάρι και τα πόδια μου διπλωμένα στο πλάι.
Μέσα στη σιωπή αρχίζει και ακούγεται ένας ήχος. Βλέπω το εαυτό μου να κρατάει ένα πυρσό με το αριστερό μου χέρι. Συνειδητοποιώ οτι είμαι σε όνειρο και αρχίζω να πραγματοποιώ σ.ο. Ο ήχος γίνεται δυνατότερος και αποκρουστικός. Αρχίζω να νιώθω κάπως περίεργα και οτι δεν είναι καλό αυτό που συμβαίνει. Αποφασίζω να βγω απ' το όνειρο. Ομως δεν μπορώ. Ο ήχος με έχει "μαγκώσει". Δεν μπορώ να κουνήσω το σώμα μου, δεν μπορώ να αποκτήσω επιγνωση της πραγματικότητας. Ψάχνω τις φωνές των παιδιών και δεν μπορώ με τίποτα να τις εντοπίσω. Ο ήχος μου τρυπάει τα αυτιά. Οταν επιτέλους κατάφερα να κουνήσω το χέρι μου σηκώθηκα έντρομη απο τον καναπέ.
Αφού σηκώθηκα, ένιωσα στο αριστερό μου το μάγουλο να έχω μία πληγή. Εβαλα το χέρι μου και έτσουξε. Πήγα στον καθρέφτη και είχα δύο μεγάλες γρατζουνιές κάτω απο το αριστερό μου μάτι οι οποίες δεν υπήρχαν πριν. Ηταν αρκετά μεγάλες και ενοχλητικές για να μην τις είχα δει...
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι οτι δεν υπήρξε καμία πονηρή οντότητα σε όλο αυτό που μου συνέβη. Παρ' όλα αυτά όμως είμαι σίγουρη οτι έπεσα θύμα επίθεσης.
Ψάχνω συνέχεια τους λόγους για τους οποίους μου συμβαίνουνε πράγματα σε σχέση με τη δική μου ζωή, όπως φαντάζομαι κάνουνε όλοι. Το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω στον εαυτό μου για την συγκεκριμένη εμπειρία, είναι οτι τουλάχιστον φάνηκα δυνατότερη της κατάστασης. Αυτό το είπα αφού πέρασε η φρίκη των πρώτων ημερών. Η πληγή έφυγε σε πέντε έξι μέρες.
Αναρωτιέμαι όμως, που βρέθηκα; τι σχέση είχε ο ήχος με τις πληγές μου;
Πως είναι δυνατός ένας ήχος να σε καθηλώνει με αυτό τον τρόπο;
Υπάρχει κανένας που να έχει κάποια απάντηση; Είχε ποτέ κανείς παρόμοια εμπειρία;
Δεν ξέρω αν έκανα καλά που άνοιξα νέο θέμα, δεν βρήκα όμως κάτι σχετικό. Αν είναι μεταφέρετε το θέμα όπου εσείς νομίζετε.
Ευχαριστώ
Είχα μία εμπειρία πριν απο περίπου δύο εβδομάδες η οποία με συγκλόνισε. Υποθέτω οτι ένα υποτυπώδες ιστορικό θα βοηθούσε στην κατανόησή του απο οποιοδήποτε θα μπορούσε να μου προσφέρει τις γνώσεις του για το θέμα.
Με λίγα λόγια λοιπόν, νιώθω οτι είμαι σε μια φάση που έχοντας για χρόνια εμπειρίες αστρικής προβολής προσπαθώ να εξασκώ την συνειδητότητά μου ωστέ να αφυπνίζεται και να συμμετέχει στην εν λόγω εξωσωματική κατάσταση.
Εχω επίσης μάθει να πραγματοποιώ συνειδητό ονείρεμα, κατάσταση στην οποία και πάλι, με πολύ δουλειά, προσπαθώ να δυναμώνω την συνείδησή μου. Δεν γνωρίζω πόσο ευκολα ή δύσκολα αυτό συμβαίνει στους άλλους αλλά σε εμένα ήθελε και θέλει ακόμα αρκετή δουλειά.
Στις διάφορες εμπειρίες μου είχα κάποιες "ευχάριστες" αλλά και "δυσάρεστες" συναντήσεις.
Είναι λοιπόν μεσημέρι και όπως συνήθως ξαπλώνω στον καναπέ του σαλονιού, όχι όμως για να κοιμηθώ γιατί τα παιδιά μου παίζουν στο διπλανό δωμάτιο και έχω την προσοχή μου στο μωρό να μη χτυπήσει.
Ακούω τις φωνές των παιδιών κανονικά.
Εντελώς ξαφνικά απλώνεται σιωπή ενώ έχω πλήρη επίγνωση του σώματός μου. Νιώθω τα χέρια μου που ακουμπάνε το μαξιλάρι και τα πόδια μου διπλωμένα στο πλάι.
Μέσα στη σιωπή αρχίζει και ακούγεται ένας ήχος. Βλέπω το εαυτό μου να κρατάει ένα πυρσό με το αριστερό μου χέρι. Συνειδητοποιώ οτι είμαι σε όνειρο και αρχίζω να πραγματοποιώ σ.ο. Ο ήχος γίνεται δυνατότερος και αποκρουστικός. Αρχίζω να νιώθω κάπως περίεργα και οτι δεν είναι καλό αυτό που συμβαίνει. Αποφασίζω να βγω απ' το όνειρο. Ομως δεν μπορώ. Ο ήχος με έχει "μαγκώσει". Δεν μπορώ να κουνήσω το σώμα μου, δεν μπορώ να αποκτήσω επιγνωση της πραγματικότητας. Ψάχνω τις φωνές των παιδιών και δεν μπορώ με τίποτα να τις εντοπίσω. Ο ήχος μου τρυπάει τα αυτιά. Οταν επιτέλους κατάφερα να κουνήσω το χέρι μου σηκώθηκα έντρομη απο τον καναπέ.
Αφού σηκώθηκα, ένιωσα στο αριστερό μου το μάγουλο να έχω μία πληγή. Εβαλα το χέρι μου και έτσουξε. Πήγα στον καθρέφτη και είχα δύο μεγάλες γρατζουνιές κάτω απο το αριστερό μου μάτι οι οποίες δεν υπήρχαν πριν. Ηταν αρκετά μεγάλες και ενοχλητικές για να μην τις είχα δει...
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι οτι δεν υπήρξε καμία πονηρή οντότητα σε όλο αυτό που μου συνέβη. Παρ' όλα αυτά όμως είμαι σίγουρη οτι έπεσα θύμα επίθεσης.
Ψάχνω συνέχεια τους λόγους για τους οποίους μου συμβαίνουνε πράγματα σε σχέση με τη δική μου ζωή, όπως φαντάζομαι κάνουνε όλοι. Το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω στον εαυτό μου για την συγκεκριμένη εμπειρία, είναι οτι τουλάχιστον φάνηκα δυνατότερη της κατάστασης. Αυτό το είπα αφού πέρασε η φρίκη των πρώτων ημερών. Η πληγή έφυγε σε πέντε έξι μέρες.
Αναρωτιέμαι όμως, που βρέθηκα; τι σχέση είχε ο ήχος με τις πληγές μου;
Πως είναι δυνατός ένας ήχος να σε καθηλώνει με αυτό τον τρόπο;
Υπάρχει κανένας που να έχει κάποια απάντηση; Είχε ποτέ κανείς παρόμοια εμπειρία;
Δεν ξέρω αν έκανα καλά που άνοιξα νέο θέμα, δεν βρήκα όμως κάτι σχετικό. Αν είναι μεταφέρετε το θέμα όπου εσείς νομίζετε.
Ευχαριστώ