Από την αρχή το ήξερε...δεν ανήκε εκεί! Από τη στιγμή που αντίκρυσε τα πρώτα βλέμματα....άγνωστα για αυτήν. Ένιωθε ότι ήταν μόνη...σε ένα χώρο γεμάτο εργαλεία και ανθρώπους με λευκά ρούχα. Δεν καταλάβαινε, αλλά ήξερε! Ηταν μόνη της. Που πήγαν όλοι; Πού την άφησαν; Ατέλειωτες μέρες μέσα σε ένα δωμάτιο κενό...άδειο από αγάπη, συναισθήματα και χάδια. Δεν έκλαψε ποτέ, ήρεμη περίμενε...περίμενε...τι; Δεν ήξερε. Μια αγκαλιά; Στοργή; Ένα γλυκό φιλί; Δεν τα είχε! Τέσσερις μήνες και ποτέ δεν την έσφιξε στην αγκαλιά του κανείς. Μα πού πήγαν όλοι; Τέσσερις μήνες και κανείς δε ρώτησε! Την άφησαν! Γιατί όμως;Δεν ήξερε!!! Γεννήθηκε μόνη της, γεμάτη ερωτήματα...ερωτήματα στα οποία η απάντηση άργησε να έρθει. Τέσσερις μήνες περίμενε...περίμενε να έρθει κάποιος να την πάρει...να της δώσει ένα γλυκό φιλί...να της πει "Είμαι εδώ για σένα"...Τέσσερις μήνες περίμενε, ατέλειωτοι, μόνο εργαλεία και τίποτα άλλο, ένας θάλαμος σαν φυλακή, αδιέξοδο παντού...Τέσσερις μήνες που πέρασαν...Άρχιζε για αυτήν μια νέα ζωή ή θα ήταν η συνέχεια μιας μοναχικής ζωής που ήδη είχε αρχίσει για την μικρή-άγνωστη;......