Μπορεί άραγε να αποτελέσει η μεταθανάτια «διάθεση» μιας κοσμοθέασης βατήρα προς κλειστούς ορίζοντες? Είναι τυχαίες οι «καταλήξεις» που προτείνονται στους πιστούς ή αναγκαίο στοιχείο?
Η πίστη, η υπόθεση με άλλα λόγια που αποδεχόμαστε για τα επέκεινα, καταργείται εφόσον επέλθει η βεβαιότητα. Και το λέω ετούτο διότι εάν ήμασταν βέβαιοι, τότε δεν θα χρειαζόμασταν και όλα τα παράγωγα της πίστης καθώς θα γνωρίζαμε. Χρειάζεται άραγε να πιστέψει κανείς ότι εάν ακουμπήσει το χέρι του σε πυρακτωμένο σίδερο ότι θα καεί?
Η πίστη στην έσχατη κρίση, η πίστη ότι κάποια στιγμή πάμπολλοι θα καταλήξουνε στο πυρ το αιώνιο, είναι μια ιδέα που προϋποθέτει αγάπη? Είναι η μετενσάρκωση μήπως μια πιο φιλεύσπλαχνη και «ακριβοδίκαιη» επιλογή?
Που κολλάει άραγε η ιδέα της ευσπλαχνίας και της συγχώρεσης, η ιδέα της αγάπης και της σοφίας, όταν ο ίδιος ο Θεός ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να συγχωρέσει?
Διότι, μιλάνε για έναν Θεό όλο Σοφία και Αγάπη, μιλάνε για συγχώρεση, για μια πρόνοια, αλλά ταυτόχρονα είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι το μεγαλύτερο τμήμα της ανθρωπότητας θα τύχει της ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ του κατά τα άλλα φιλεύσπλαχνου Θεού, μιας και ο ίδιος θα έρθει να ΚΡΙΝΕΙ και να ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ τους άπιστους (sic) και όχι να συγχωρέσει.
Έτσι, βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Θεός, εκ των πραγμάτων, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ, παρά μονάχα με όρους και αυστηρά οριοθετημένες προϋποθέσεις απλά θέτει τους «όρους του παιχνιδιού».
Στον αντίποδα, η ανθρώπινη ψυχή κατά το σκεπτικό της μετενσάρκωσης μπορεί να ξαναγεννηθεί, το πεπρωμένο της στο μεσοδιάστημα από την μία μετενσάρκωση στην άλλη εξαρτάται από την ζωή που θα ζήσει, η κακή ψυχή φυσικά και θα πρέπει να υποστεί την κάθαρση, αλλά όχι με την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΑΚΟΤΗΤΑ που διδάσκονται πολλοί, ως αιώνια τιμωρία, αφού η θεία δικαιοσύνη ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ είναι επανορθωτική ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ.
Με άλλα λόγια, η λογική της μετενσάρκωσης που αποδέχονταν πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι είναι μια δημοκρατική θα λέγαμε διαδικασία, όπου ο καθένας έχει μια «δεύτερη ευκαιρία», σε αντίθεση με την χριστιανική «Αλήθεια» όπου άπαξ και καταδικαστείς θα παραμείνεις σε αιώνιο σκοτάδι και μη αναστρέψιμη τιμωρία.
Καλώς σας βρήκα.
Η πίστη, η υπόθεση με άλλα λόγια που αποδεχόμαστε για τα επέκεινα, καταργείται εφόσον επέλθει η βεβαιότητα. Και το λέω ετούτο διότι εάν ήμασταν βέβαιοι, τότε δεν θα χρειαζόμασταν και όλα τα παράγωγα της πίστης καθώς θα γνωρίζαμε. Χρειάζεται άραγε να πιστέψει κανείς ότι εάν ακουμπήσει το χέρι του σε πυρακτωμένο σίδερο ότι θα καεί?
Η πίστη στην έσχατη κρίση, η πίστη ότι κάποια στιγμή πάμπολλοι θα καταλήξουνε στο πυρ το αιώνιο, είναι μια ιδέα που προϋποθέτει αγάπη? Είναι η μετενσάρκωση μήπως μια πιο φιλεύσπλαχνη και «ακριβοδίκαιη» επιλογή?
Που κολλάει άραγε η ιδέα της ευσπλαχνίας και της συγχώρεσης, η ιδέα της αγάπης και της σοφίας, όταν ο ίδιος ο Θεός ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να συγχωρέσει?
Διότι, μιλάνε για έναν Θεό όλο Σοφία και Αγάπη, μιλάνε για συγχώρεση, για μια πρόνοια, αλλά ταυτόχρονα είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι το μεγαλύτερο τμήμα της ανθρωπότητας θα τύχει της ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ του κατά τα άλλα φιλεύσπλαχνου Θεού, μιας και ο ίδιος θα έρθει να ΚΡΙΝΕΙ και να ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ τους άπιστους (sic) και όχι να συγχωρέσει.
Έτσι, βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Θεός, εκ των πραγμάτων, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ, παρά μονάχα με όρους και αυστηρά οριοθετημένες προϋποθέσεις απλά θέτει τους «όρους του παιχνιδιού».
Στον αντίποδα, η ανθρώπινη ψυχή κατά το σκεπτικό της μετενσάρκωσης μπορεί να ξαναγεννηθεί, το πεπρωμένο της στο μεσοδιάστημα από την μία μετενσάρκωση στην άλλη εξαρτάται από την ζωή που θα ζήσει, η κακή ψυχή φυσικά και θα πρέπει να υποστεί την κάθαρση, αλλά όχι με την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΑΚΟΤΗΤΑ που διδάσκονται πολλοί, ως αιώνια τιμωρία, αφού η θεία δικαιοσύνη ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ είναι επανορθωτική ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ.
Με άλλα λόγια, η λογική της μετενσάρκωσης που αποδέχονταν πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι είναι μια δημοκρατική θα λέγαμε διαδικασία, όπου ο καθένας έχει μια «δεύτερη ευκαιρία», σε αντίθεση με την χριστιανική «Αλήθεια» όπου άπαξ και καταδικαστείς θα παραμείνεις σε αιώνιο σκοτάδι και μη αναστρέψιμη τιμωρία.
Καλώς σας βρήκα.