Χριστιανισμός και Μετενσάρκωση

Μπορεί άραγε να αποτελέσει η μεταθανάτια «διάθεση» μιας κοσμοθέασης βατήρα προς κλειστούς ορίζοντες? Είναι τυχαίες οι «καταλήξεις» που προτείνονται στους πιστούς ή αναγκαίο στοιχείο?

Η πίστη, η υπόθεση με άλλα λόγια που αποδεχόμαστε για τα επέκεινα, καταργείται εφόσον επέλθει η βεβαιότητα. Και το λέω ετούτο διότι εάν ήμασταν βέβαιοι, τότε δεν θα χρειαζόμασταν και όλα τα παράγωγα της πίστης καθώς θα γνωρίζαμε. Χρειάζεται άραγε να πιστέψει κανείς ότι εάν ακουμπήσει το χέρι του σε πυρακτωμένο σίδερο ότι θα καεί?

Η πίστη στην έσχατη κρίση, η πίστη ότι κάποια στιγμή πάμπολλοι θα καταλήξουνε στο πυρ το αιώνιο, είναι μια ιδέα που προϋποθέτει αγάπη? Είναι η μετενσάρκωση μήπως μια πιο φιλεύσπλαχνη και «ακριβοδίκαιη» επιλογή?

Που κολλάει άραγε η ιδέα της ευσπλαχνίας και της συγχώρεσης, η ιδέα της αγάπης και της σοφίας, όταν ο ίδιος ο Θεός ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να συγχωρέσει?

Διότι, μιλάνε για έναν Θεό όλο Σοφία και Αγάπη, μιλάνε για συγχώρεση, για μια πρόνοια, αλλά ταυτόχρονα είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι το μεγαλύτερο τμήμα της ανθρωπότητας θα τύχει της ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ του κατά τα άλλα φιλεύσπλαχνου Θεού, μιας και ο ίδιος θα έρθει να ΚΡΙΝΕΙ και να ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ τους άπιστους (sic) και όχι να συγχωρέσει.

Έτσι, βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Θεός, εκ των πραγμάτων, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ, παρά μονάχα με όρους και αυστηρά οριοθετημένες προϋποθέσεις απλά θέτει τους «όρους του παιχνιδιού».

Στον αντίποδα, η ανθρώπινη ψυχή κατά το σκεπτικό της μετενσάρκωσης μπορεί να ξαναγεννηθεί, το πεπρωμένο της στο μεσοδιάστημα από την μία μετενσάρκωση στην άλλη εξαρτάται από την ζωή που θα ζήσει, η κακή ψυχή φυσικά και θα πρέπει να υποστεί την κάθαρση, αλλά όχι με την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΑΚΟΤΗΤΑ που διδάσκονται πολλοί, ως αιώνια τιμωρία, αφού η θεία δικαιοσύνη ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ είναι επανορθωτική ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ.

Με άλλα λόγια, η λογική της μετενσάρκωσης που αποδέχονταν πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι είναι μια δημοκρατική θα λέγαμε διαδικασία, όπου ο καθένας έχει μια «δεύτερη ευκαιρία», σε αντίθεση με την χριστιανική «Αλήθεια» όπου άπαξ και καταδικαστείς θα παραμείνεις σε αιώνιο σκοτάδι και μη αναστρέψιμη τιμωρία.


Καλώς σας βρήκα.

Γεια σου Schwabe και καλως ορισες!


Πολυ ενδιαφερον το θεμα που ανοιξες. Προσεγγιζει το θεμα της μετενσαρκωσης μεσα απο ενα καθαρα θεολογικο πρισμα. Ας μη ξεχναμε οτι η μετενσαρκωση ηταν μεχρι τη Ζ (αν κανω λαθος διορθωστε με) Οικουμενικη συνοδο μεσα στο χριστιανικο δογμα, επεσε ομως "θυμα" του "κοψε-ραψε" του βυζαντινου ιερατειου.Οπως και σε δεκαδες θεματα, ετσι και εδω, η συγκρουση και η ακρα αντιθεση με την ελληνικη παραδοση ειναι καταφανεστατη... Εννοιες οπως η καθαρση και η δικαιοσυνη (η οποια και ειχε "αγιοποιηθει") φανερωνουν μια εντελως διαφορετικη κοσμο-θεαση της λειτουργιας του συμπαντος, της φυσης και εν τελει της ανθρωπινης υποστασης και της σχεσης του με το Θειο.

Καλώς όρισες

Θα είμαι λίγο πιο συναισθηματική [είναι και η ώρα τέτοια ]

Αυτή υπήρξε πάντα μια μεγάλη μου απορία. Γιατί να υπάρχει η αιώνια καταδίκη αφού στο βάθος οι ψυχές μας είναι αγνές. Ναι, το πιστεύω, αγνές. Κι όσο περισσότερο κακό κάνουν κάποιοι τόσες περισσότερες αδυναμίες έχουν, τόσο περισσότερο έχουν πονέσει στη ζωή τους, τόσο περισσότερο απομακρυσμένοι είναι από τον δρόμο της αρετής και της ψυχής τους. Πολλές φορές και η δικαιοσύνη βρίσκεται σε αδιέξοδο: παιδιά που γεννιούνται σε άθλιες συνθήκες, γίνονται εγκληματίες, άνθρωποι με νοητική καθυστέρηση ή χαμηλό IQ που ορέγονται διάφορες απεχθείς πράξεις, γυναίκες που τις κακομεταχειρίζονται και τις εκμεταλλεύονται και χιλιάδες άλλα παραδείγματα ανθρώπων για τους οποίους το έγκλημα, η διαφθορά και η παρακμή γίνονται μέσα επιβίωσης στον άθλιο και άδικο κόσμο που έτυχε να γεννηθούν… Άνθρωποι που ποτέ τους δεν έτυχε να συναντήσουν ένα σωτήρα. Άνθρωποι που ποτέ τους δεν έτυχε να αισθανθούν την αγάπη, άνθρωποι που συναντάμε σε μπουντρούμια φυλακών ή ψυχιατρείων. Τυραννισμένοι και ξεχασμένοι. Γι’ αυτούς δεν θα ανοίξουν ποτέ οι πύλες του ουρανού, καθώς η μία και μοναδική τους ζωή που θα κρίνει την μεταθανάτια τύχη τους, έτυχε να είναι γεμάτη από εγκλήματα, βιασμούς, ναρκωτικά, πορνεία και πόνο, προπάντων πόνο ψυχής, κραυγές σιωπηλές που μόλις που τις ακούν από τα Τάρταρα της ψυχής τους.

Αγαπητέ beetlejuice,

δεν διεκδικώ ρόλο θεσφάτου στα όσα γράφονται, ωστόσο μέσα από τις όποιες γνώσεις έχω αναρωτιέμαι για το που οδηγεί μια Σχολαστική ανάγνωση κειμένων διαφόρων συντακτών και κοινωνικών συνθηκών.

Σωστά επισημαίνεις ότι μια Σύνοδος ήταν αυτή που έθεσε φραγμό στο θέμα, και εάν θυμάμαι καλά προέδρευσε ο Ιουστινιανός.

Βέβαια, το θέμα της μετενσάρκωσης είναι ζωτικής σημασίας για το χριστιανικό δόγμα, καθώς αποδεχόμενο την μετενσάρκωση αναιρεί ουσιαστικά την σταυρική θυσία. Η υπόθεση πάει επομένως μακριά.

Και τα ερωτήματα, ως προς την λεγόμενη αγάπη του Κυρίου απέναντι στον γεμάτο λάθη και ατέλειες άνθρωπο (από που άραγε τα κληρονόμησε?), είναι γιατί δεν έχει το δικαίωμα «ακρόασης» πλέον η ψυχή άπαξ και επέλθει η κρίση, και αναντίλεκτα ξεκαθαρίζει ο Ιησούς ότι από εκείνη την στιγμή και μετά απλά θα υποστεί ΠΟΙΝΕΣ ΔΙΧΩΣ ΟΙΚΤΟ?

Συγκεκριμένα, η παραβολή του Λαζάρου μας δίδει μια πλήρη εικόνα αυτής της κατάστασης που θα επέλθουνε τόσοι και τόσοι εκ των συνανθρώπων μας. (Λουκάς 16, 19-31)

Ως προς την ελληνική κοσμοθέαση, οι διαφορές είναι και σε αυτό το θέμα εμφανέστατες, αρκεί να θυμηθούμε τα λόγια του Θεόφιλου της Αντιοχείας (180 μ.Χ.) ο οποίος κατακρίνει τον Πλάτωνα ότι ενώ διέθετε τόσο μυαλό προσχώρησε σε μια τόσο μεγάλη ανοησία, όπως αυτή της μετενσάρκωσης.

Άραγε, να γνώριζαν και την απάντηση του Πλάτωνα σε αυτή την μομφή?


Να σημειώσω ότι θα χρειαστεί να απουσιάσω για λίγες ημέρες, το γράφω αυτό για να μην θεωρηθεί ότι δεν στηρίζω το topic, αν και τόσο νέος στο forum.

Ναι.Μπορεί και η άποψι της μετενσαρκώσεως και αυτή της μελλοντικής κρίσεως,της "δικαιοκρισίας" εννοώ,να ωθήσουν σε μία ζωή γενικά χωρίς δίψα για γνώσι,αλλά και δίψα για αλλαγή,δηλαδή λατρεία της "μοίρας".Το δεύτερο διότι σύμφωνα με το Νόμο του Κάρμα κ.λπ.τα πάντα δεινά ενός ανθρώπου είναι δίκαια,εφ'όσον πληρώνει κρίματα που έχει διαπράξει σε προηγούμενη-και ξεχασμένη γενικώς-ζωή του...Άρα δεν πρέπει να βοηθείται ο κάθε αναγκεμένος,ασθενής,πτωχός κ.λπ.άνθρωπος...

Σε έναν ιδανικό,"δηλα[]δή" ανύπαρκτο προς το παρόν κόσμο,η ύπαρξι τεκμηρίων θα αρκούσε για να πεισθούν όλοι οι άνθρωποι και να αποδεχθούν το αληθινό(=αυτό που δεν λησμονείται,τη Γνώσι).Τεκμήρια που υπάρχουν(και) για το επέκεινα.Αλλά σε αυτόν τον μουρλό(=μωρολόγο,που σκέπτεται και ομιλεί ωσάν τα μωρά)κόσμο βασιλεύει η Χίμαιρα,η φαντασιοπληξία.

Η πίστη της μελλούσης κρίσεως είναι όντως μία ιδέα που προυποθέτει ότι το θεικό ον έχει Αγάπη.Για πολλούς λόγους:1.πρέπει να ξεχωρίσουν δίκαια οι τίμιοι από τους άτιμους,οι σοβαροί από τους ασόβαρους,αυτοί με ανοικτό τον οφθαλμό της ψυχής από τους "τυφλούς"στο νουν.Πόση αγάπη θα έδειχνε εάν ο Θεός τους δεχόταν όλους τους προειρημένους για πάντα;..Δεν θα ήταν έλλειψι αγάπης προς τους εργαζομένους την δικαιοσύνη;,2.ο Θεός σέβεται την Ελευθερία της βουλήσεως,της ανωτέρας λογικής θελήσεως των δημιουργημάτων Του,κάτι που δεικνύει Αγάπη προς αυτά,ο καθένας μπορεί να υπαγάγει όπου αυτός επιθυμεί (υπ)"ακούοντας" την Αλήθεια ή απειθώντας προς Αυτήν με τα ανάλογα αποτελέσματα (κυρίως)μετά το τέλος της ζωής του και δεδομένου ότι μέχρι αυτό έχει μείνει αμετανόητος παρά όλες τις-λόγω της Αγάπης-προσπάθειες του Θεού να τον οδηγήσει "εις επίγνωσιν αληθείας".Ο Θεός δεν αναγκάζει κανένα να τον ακολουθήσει είτε εδώ είτε στην επόμενη ζωή.Τότε θα ήταν δικτάτωρ.

Ο χριστιανικός Θεός(διότι περί Αυτού ομιλούμε)"συγχωρεί"σαφώς.Δεν είναι αυτό το ζήτημα.Το ζήτημα είναι το ποιο είναι το(ψυχικό)υλικό που έχει διαμορφώσει ο άνθρωπος.Εδώ οι ορθόδοξοι Πατέρες φέρνουν(όπως έχω ξαναγράψει)ως κλασσική παραβολή τον ήλιο.Ο ήλιος χέει τις ακτίδες του,αλλά εάν είσαι κήρος,λυώνεις,ενώ εάν είσαι πηλός σκληραίνεις...Δεν έχει να κάνει,λοιπόν,με διαφορετική αντιμετώπισι του Θεού,αλλά με την προαίρεσι που έχει διαμορφώσει ο άνθρωπος,η οποία τον κάνει να βιώνει κάτι με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι άλλοι(οι"δίκαιοι")...

Είναι βέβαιο πως δεν έχετε ξεκαθαρίσει μέσα σας τι σημαίνει "συγ-χωρώ".Εν πάση περιπτώσει.Ο Θεός δέχεται και τον πλέον αμαρτωλό άνθρωπο(αν διαβάσετε βίους αγίων-εννοώ πραγματικούς και όχι χαλκευμένους-,θα δείτε πρώην αιρετικούς,πόρνες,μάγους ,μοιχούς κ.λπ.να "μεταποιούνται"και να "αγιάζουν"...),εάν αυτός Τον ζητήσει.Επι πλέον,όταν κανείς κάμνει μίαν "αμαρτία"(προσβάλλοντας τον Δημιουργό του),ο Θεός δεν θέλει τίποτε δεινόν και δύσκολο,αλλά μονάχα μία μετανοια ειλικρινή μία εξομολόγησι.Και τον "συγχωρεί" τον πεπτωκότα...Αυτό,βεβαίως,δεν μπορεί αν συνεχίζεται επ'άπειρον...Ακόμη,ο (χριστιανικός)Θεός δεν θα καταδικάσει τους άπιστους...Θα συγ-κρίνει.Πόσο υψηλά θα μπορούσε να φθάσει κανείς με τα "τάλαντα"(κατά την γνωστή παραβολή)-χαρίσματα και υπό το κοινωνικό,οικογενειακό,πολιτισμικό κ.λπ.πλαίσιο στο οποίο γεννήθηκε και διαβιώνει,αυτό είναι το ζήτημα...

Ο Θεός σου επιτρέπει να πας εκεί που επιθυμείς δίχως να σε "πειθαναγκάσει",όπως πολύ εύκολα θα μπορούσε.Αλλά,σου λέγει πως εάν επιθυμείς να με ακολουθήσεις υπάρχει κάποιος τρόπος ζωής που πρέπει να ακολουθείς για το (ι)δικόν σου καλό...

Εξ όσων γνωρίζω,επιτρέπονται άπειρες μετενσαρκώσεις-μετενσωματώσεις-περίοδοι μέχρι να η ψυχή να φθάσει στην Νιρβάνα ή στην λύτρωσι.Αυτό σημαίνει πως τώρα μπορώ να ακολουθήσω όποια ζωή θέλω και κατόπιν,μπορώ να επανορθώσω συμμορφούμενος με τον ανάλογο ηθικο και πνευματικό Νόμο(κάποια κριτήρια υπάρχουν προφανώς και εδώ,που καθορίζουν σε ποια κατάστασι θα μετενσαρκωθώ).Εν ολίγοις:"φάε,πίε και ευφραίνου",έχεις άπειρες μελλοντικές ζωές στις οποίες μπορείς να κάνεις το καλό...Καταλαβαίνετε σε τι χάος μπορεί να οδηγήσει αυτή η θεωρία ενδοιστορικό.Και μεταθανάτιο βεβαίως,αν δεχθούμε ότι υπάρχει όντως η "μερική"κρίσι,ο τελωνισμός της ψυχής -κατά τον οποίο δαιμονικά τάγματα επιχειρούν να πείσουν ότι "αυτός/ή είναι δικός/ή μας"- και η"τελική Κρίσι"

Σύμφωνα με την χριστιανική άποψι έχεις πολλές ευκαιρίες εδώ με τις παιδαγωγικές δοκιμασίες που θα φέρει ο Θεός στο βίον σου,που θα σε αναγκάσουν να δεις αποστασιοποιημένος από την φρενίτιδα της καθημερινότητος και των εφήμερων μεριμνών
της τα πράγματα.Ο χριστιανικός Θεός,λοιπόν,δίδει πολλές ευκαιρίες για να δεις την Αλήθεια και να αποφασίσεις τι θα κάνεις...
Ευχαριστώ για την προσοχή.

Αγαπητή δρυμονία η απορία που εξέφρασες είναι και δική μου.
Για να είμαι πιό σαφής η απορία μου είναι: υπάρχει θεός ? ,τι σόι θεός είναι αφού επιτρέπει να υπάρχούν αυτά που έυστοχα αναφέρεις παραπάνω?
Εμείς οι άνθρωποι όταν διαπιστώσουμε ότι κάποιο μέλος της κοινωνίας δημιουργεί προβλήματα και δεν υπακούει στους κανόνες (νόμους), αμέσως το απομονώνουμε (φυλάκιση) ή το καταργούμε (θάνατος) , ανάλογα με το πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα που δημιουργεί.
Ο Θεός όμως αν και πάνσοφος και απόλυτα καλός , αφήνει τους κακούς ανάμεσα στους καλούς ,ταλαιπωρεί αφάνταστα ορισμένους (δες τα παραδειγματά σου) ,δίνει φοβερούς πειρασμούς σε άλλους και μετά τιμωρεί με αιώνια τιμωρία όσους δεν μπόρεσαν να τηρήσουν τους κανόνες που έθεσε(.
Να με συγχωρέσετε οι θρησκόληπτοι αλλά αυτο μόνο καλοσύνη δεν δείχνει.

Ετσι ρωτώ : υπάρχει θεός; ασχολήται μαζί μας; (άν υπάρχει) , πόσο σοφός είναι αν έκανε λάθη στην δημιουργία;(άν υπάρχει), αφού ξέρει τα μέλλοντα (όπως λένε) γιατί μας βασανίζει και δεν "ξεμπερδεύει" την κατάσταση;

Κοινότυπα και αναπάντητα βέβαια ερωτήματα (απόψεις) αλλά τα κάνω χωρίς να περιμένω απάντηση απλά εκφράζομαι δημόσια.

Μάλλον είμαι εκτός θέματος.(Ας αποφασίσει ο Θεός του forum )

Αγαπητέ vagkri,

συμφωνώ μαζί σου όσον αφορά τις απορίες, αλλά εδώ θα επικαλεστώ τις απόψεις ενός άλλου μέλους που σε γενικές γραμμές είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με τις δικές μου. Προσέξτε όμως το συλλογισμό μου...

Ο φίλος xarism ισχυρίζεται πως ο Χριστός (και ο θεός κατ' επέκταση) μιλάει μέσα μας. Όταν ζητήσουμε τη βοήθειά του είναι πάντα εκεί, πρόθυμος να βοηθήσει και το κάνει! Για να μη συνεχίσω και μπερδέψω τα δικά του λεγόμενα με όσα εγώ καταλαβαίνω, απ' όσα γράφει, θα μιλήσω με δικά μου λόγια. Ο θεός λοιπόν, που είναι τόσο καλός και "εκπέμπει" απ' τα βάθη της καρδιάς μας τα "ραδιοκύματά" του, είναι υπαρκτός, όταν κι αν εμείς πιστεύουμε σ' αυτόν. Οπότε, που καταλήγουμε; Στο ότι ΑΝ πιστεύεις τότε ΥΠΑΡΧΕΙ θεός. Αλλά, είναι μέσα σου. Δεν κατοικεί σε κάποιο συννεφάκι, ούτε και μας βλέπει από ψηλά. Τον "γευόμαστε" όπως λέει συχνά ο Χάρης. Αν ΔΕΝ πιστεύεις, ΔΕΝ υπάρχει. Έτσι απλά.

Αυτό που θέλω να πω λοιπόν, είναι πως ο καθένας μέσα του "πλάθει" τον κόσμο όπως θέλει και φτιάχνει το δικό του σχεδιάγραμμα όσον αφορά τη δημιουργία του σύμπαντος, τον τρόπο λειτουργίας του και τις βαθύτερες αιτίες που οδηγούν τον άνθρωπο σ' αυτού του είδους τη συμπεριφορά (εγκλήματα). Όλα έχουν να κάνουν με το υποκείμενο και όχι με το αντικείμενο. Το αντικείμενο (που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο θεός και η συμβολή του στη ζωή του ανθρώπου) είναι κάτι μεταβλητό. Εξαρτάται άμεσα από το υποκείμενο και το πώς το βλέπει.

Σε ότι έχει να κάνει με τη μετενσάρκωση, φυσικά με τα γραφόμενα του χριστιανισμού, δεν μπορεί να υπάρχει κάτι τέτοιο. Είναι εντελώς αντίθετο. Όταν ο θεός θα μας κρίνει στη Δευτέρα Παρουσία, δε θα έχουμε άλλη ευκαιρία. Θα τοποθετηθούμε είτε στον υπέροχο και αρμονικό Παράδεισο, είτε στο πυρ το εξώτερο με την αυστηρή καταδίκη να λιώνουμε για πάντα! Σύμφωνα με τις γραφές, ζούμε μια φορά, αφού σε αυτή τη ζωή πρέπει να αποδείξουμε τι "φρούτα" είμαστε. Επίσης, αν δε με γελούν τα αυτάκια μου, πόσες φορές έχουμε ακούσει ότι δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε που πέθανε κάποιος; Διότι, εκεί που θα πάει μετά θα είναι καλύτερα (εκτός κι αν είναι αμαρτωλός φυσικά!). Δε νομίζω ότι εννοούν επόμενη ζωή σαν αυτή. Οι "πατέρες" μιλούν για αιώνια ζωή μετά θάνατον, κι όχι άπειρες ζωές.

Και για να μη σας κουράσω, να τονίσω όσα έγραψε το καινούριο μας μέλος Schwabe. Αχ, πόσο δίκιο έχετε αγαπητέ μου...

Αν οι συνομιλητές γνωρίζουν κάποια παραπομπή σε κάποιο απόκρυφο ευαγγέλιο που να αναφέρεται η μετενσάρκωση θα ήθελα να την παραθέσουν. Το να λέμε ότι απορρίφθηκε η μετενσάρκωση ενώ πίστευαν άλλα πράγματα, είναι εύκολο, αποδείξεις χρειάζονται...

Υποσημείωση: οι πάπυροι της νεκράς θάλασσας για μένα δεν είναι έγκυροι ιστορικά και δεν τους δέχομαι σαν πηγή. (έχω το δικαίωμα νομίζω να απορρίπτω κάποια πηγή ως αναξιόπιστη έτσι δεν είναι?)

Παρακαλώ παραθέστε τα αποσπάσματα για να γίνει συζήτηση.

Αγαπητή μου Αντωνία , αυτά που ανέφερες προηγουμένως είναι σκέψεις που έχω κάνει αρκετές φορές , αλλά δυστυχώς (για μένα) δεν έχουν βοηθήσει σε τίποτα.
Η αλήθεια έιναι ότι θα προτιμούσα να πιστεύω με τον τρόπο που ο παθοκτόνος ή ο χάρης πιστεύει , καθώς η ακράδαντη πίστη φέρνει ηρεμία στην ψυχή.

Ομως... ούτε τα γραμμένα μου φαίνονται λογικά (θυμίζει παραμύθι για παιδάκια), ούτε τα πεπραγμένα είναι σωστά (απο άποψη ηθικής , αγάπης , λογικής) ,ούτε ο Θεός (όπως τον εννοούμε) φαίνεται να έχει διάθεση να βοηθήσει τον "παραστρατημένο" κόσμο μας.

Έτσι μου φαίνεται πιό λογικό (και δίκαιο) ο θεός απλά να έφτιαξε κάποτε ότι έφτιαξε , να μην έχει ξαναασχοληθεί με το "κατασκεύασμα " ,έχοντας προβλέψει όμως την αθανασία με την μέθοδο της μετενσάρκωσης.

Είναι αδύνατον γιά εμένα , τον χαζό , αδύναμο , όχι ιδιαίτερα καλό και άσοφο άνθρωπο , να φτίαξω κάτι που έχει ένα είδος ζωής (αντίληψη ,αισθήματα , κρίση) και να το βασανίζω με διλήματα στις αποφάσεις του , του είδους "περνώ καλά με απολάυσεις αλλά μετά έχω βάσανα" ή "παιρνώ μίζερα και χωρίς απολάυσεις αλλά μετά μπορεί να περνάω τέλεια".

Στο φινάλε γιατί έδωσε το αίσθημα της απόλαυσης σε όλα αυτά που δεν τα επιτρέπει; δεν μπορούσε να κάνει σε ότι τον ενοχλεί να υπάρχει απέχθεια από τους ανθρώπους;

Η κόλαση και ο παράδεισος δεν υπάρχουν , όλα είναι εδώ.
Παράδεισος είναι για εμάς ο τόπος που βρισκόμαστε ,κόλαση είναι για τους ιρακινούς π.χ. ο τόπος που βρίσκονται.

Αν υπάρχει θεός ,
γιατί έφτιαξε πλάσματα που πεθαίνουν;
γιατί έφτιαξε πλάσματα που για να ζήσουν αφαιρούν την ζωή από άλλα πλάσματα;
Προπατορικά αμαρτήματα;
Τι έφταιξε ένα μικρό κατσικάκι για παράδειγμα και πρέπει να πεθάνει με πόνο γιά να τραφεί ο λύκος;
Θα έφτιαχνες εσύ αντωνία έναν κόσμο που η ζωή ενός σημαίνει θάνατο για άλλον;
Τι σόι αγάπη είναι αυτή;

Ποιός αγαπάει τον θεό ;
κανείς , μόνο τον φοβούνται.
Θα μπορούσε να δώσει τα πάντα χωρίς πόνο και δυστυχία και όποιος ήθελε να επέλεγε την ζωή κοντά Του ή αλλιώς να μείνει στην γή και μέσα στις ακολασίες της , χωρίς πόνο όμως.
Όσοι ήθελαν λειτουργίες ,νηστίες ,ψαλμούς αντι για rock μαζί του... οι άλλοι χώρια.
Γιατί όσοι δεν πάνε μαζί του πρέπει να υποφέρουν;
Αντε τώρα να μου εξηγήσουν οι κοιλαράδες ψευτοπνευματικοί παπάδες το γιατί.


Συγνώμη αν σας κούρασα , ήθελα πολύ καιρό να βγάλω στην επιφάνεια αυτές τις σκέψεις.

Υ.Γ προς όσους έχουν διαφορετικές απόψεις:
Πιστεύω πως οτι πιστεύει ο καθένας πρέπει να είναι σεβαστό από τους άλλους
για αυτό ούτε κατακρίνω , ούτε κοροιδέυω τους πιστούς .

Καλημέρα σας

Που κολλάει άραγε η ιδέα της ευσπλαχνίας και της συγχώρεσης, η ιδέα της αγάπης και της σοφίας, όταν ο ίδιος ο Θεός ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να συγχωρέσει?
Διότι, μιλάνε για έναν Θεό όλο Σοφία και Αγάπη, μιλάνε για συγχώρεση, για μια πρόνοια, αλλά ταυτόχρονα είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι το μεγαλύτερο τμήμα της ανθρωπότητας θα τύχει της ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ του κατά τα άλλα φιλεύσπλαχνου Θεού, μιας και ο ίδιος θα έρθει να ΚΡΙΝΕΙ και να ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ τους άπιστους (sic) και όχι να συγχωρέσει.
Έτσι, βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Θεός, εκ των πραγμάτων, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ, παρά μονάχα με όρους και αυστηρά οριοθετημένες προϋποθέσεις απλά θέτει τους «όρους του παιχνιδιού».

Σου απαντάω από ένα απόσπασμα που έγραψα σε ένα άλλο θέμα (για πιο λόγο ζούμε):

"Ο ίδιος ο Χριστός ήρθε στη γη να παιθάνει για εσένα και για μένα και για όλους τους ανθρώπους. Ήταν Θεός, και όμως επέτρεψε στα πλάσματά Του, να Τον βρίσουν, να Τον χτυπήσους, να Τον μαστιγόσουν, να Τον φτύσουν και τέλος να Τον σταυρώσουν, χωρίς να αντισταθεί. Και όλα αυτά γιατί;
Επειδή φίλε μου αγαπάει τον άνθρωπο και με αυτή τη θυσία (μόνο) θα μπορούσε ο κάθε αμαρτωλός να πλησιάσει το Θεό.
Καθένα όμως που Τον θέλει στη ζωή του, το ότι οι άνθρωποι σήμερα δεν θέλουν το Θεό στη ζωή τους, έχει σαν αποτέλεσμα όλα τα παραπάνω που ανέφερες. Αλλά....
Υπάρχει και ένα αλλά! Ο Θεός είναι και δίκαιος Κριτής.
Τα παιδάκια που αφήνουν κάποιοι να πεθαίνουν είτε από πείνα, είτε από ασθένειες ή πολέμους, ο Θεός έχει ετοιμάσει μια ωραία ουράνια βασιλεία, που αυτά τα παιδιά θα απολάυσουν και καθένας που θα αξιωθεί να βρεθεί εκεί.
Αν ελπίζεις και πιστεύεις σε αυτή μόνο τη ζωή, εδώ στη γη, πρέπει να είσαι πολύ δυστυχισμένος. Εδώ ζούμε "δοκιμαστικά" για να επιλέξουμε ελέυθερα πάντα, για το που θα ζήσουμε αιώνια...
Και επειδή ο Θεός είναι δίκαιος, κάθε αδικία-αμαρτία, θα τιμωρηθει, όπως και κάθε άνθρωπος που επέλεξε στη ζωή του τα έργα του σατανά.

Και επειδή λένε πολλοί, ο Θεός είναι "κακός" για να στείλει τους ανθρώπους στην κόλαση;
ΟΧΙ, αν όμως εχεις δηλητηριαστεί και κάποιος σου δίνει το αντίδοτο δωρεάν αλλά εσύ δεν το θέλεις ή δεν το πιστεύεις, θα πεθάνεις μόνο σου εξαιτίας της επιλογής σου.
Η αμαρτία οδηγεί στο θάνατο και το αντίδοτό της: ο Χριστός!
Δωρεάν, αν πιστέψεις ότι η θυσία αυτή που έκανε ο Χριστός πάνω στο σταυρό πριν 2000 χρόνια ήταν και για σένα, θα σωθείς, αν όχι θα κατακριθείς.
Τώρα ποιός φταίει. Ότι ήταν να κάνει ο Θεός για τον άνθρωπο το έκανε και μάλιστα από αγάπη ασύληπτη. Ποιός θα έκανε θυσία τον Υιό του για τους εχθρούς του; Μόνο κάποιος που ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ και αυτός είναι ο Θεός.
Τώρα την ευθύνη την έχει ο καθένας μας ξεχωριστά."

Απορώ πραγματικά που λες ότι ο Θεός δεν συγχωρεί, πως ζεις χωρίς να έχεις γνωρίσει την αγάπη του Θεού;; Φρίκη...

Όσο για την μετενσάρκωση, πουθενά στη γραφή δεν φαίνεται αυτό, μάλλον το αντίθετο, με ένα παράδειγμα του πλούσιου και του Λάζαρου, που ήδη αναφέρθηκε. Για μένα το πιο έγκυρο βιβλίο για τον άνθρωπο και την εξέλιξή του είναι η αγία γραφή. Όλα τα άλλα τα θεωρώ μη-έγκυρα, ακόμα και τους βίους αγίων.