Schwabe

Αγαπητέ beetlejuice,

δεν διεκδικώ ρόλο θεσφάτου στα όσα γράφονται, ωστόσο μέσα από τις όποιες γνώσεις έχω αναρωτιέμαι για το που οδηγεί μια Σχολαστική ανάγνωση κειμένων διαφόρων συντακτών και κοινωνικών συνθηκών.

Σωστά επισημαίνεις ότι μια Σύνοδος ήταν αυτή που έθεσε φραγμό στο θέμα, και εάν θυμάμαι καλά προέδρευσε ο Ιουστινιανός.

Βέβαια, το θέμα της μετενσάρκωσης είναι ζωτικής σημασίας για το χριστιανικό δόγμα, καθώς αποδεχόμενο την μετενσάρκωση αναιρεί ουσιαστικά την σταυρική θυσία. Η υπόθεση πάει επομένως μακριά.

Και τα ερωτήματα, ως προς την λεγόμενη αγάπη του Κυρίου απέναντι στον γεμάτο λάθη και ατέλειες άνθρωπο (από που άραγε τα κληρονόμησε?), είναι γιατί δεν έχει το δικαίωμα «ακρόασης» πλέον η ψυχή άπαξ και επέλθει η κρίση, και αναντίλεκτα ξεκαθαρίζει ο Ιησούς ότι από εκείνη την στιγμή και μετά απλά θα υποστεί ΠΟΙΝΕΣ ΔΙΧΩΣ ΟΙΚΤΟ?

Συγκεκριμένα, η παραβολή του Λαζάρου μας δίδει μια πλήρη εικόνα αυτής της κατάστασης που θα επέλθουνε τόσοι και τόσοι εκ των συνανθρώπων μας. (Λουκάς 16, 19-31)

Ως προς την ελληνική κοσμοθέαση, οι διαφορές είναι και σε αυτό το θέμα εμφανέστατες, αρκεί να θυμηθούμε τα λόγια του Θεόφιλου της Αντιοχείας (180 μ.Χ.) ο οποίος κατακρίνει τον Πλάτωνα ότι ενώ διέθετε τόσο μυαλό προσχώρησε σε μια τόσο μεγάλη ανοησία, όπως αυτή της μετενσάρκωσης.

Άραγε, να γνώριζαν και την απάντηση του Πλάτωνα σε αυτή την μομφή?


Να σημειώσω ότι θα χρειαστεί να απουσιάσω για λίγες ημέρες, το γράφω αυτό για να μην θεωρηθεί ότι δεν στηρίζω το topic, αν και τόσο νέος στο forum.

Μπορεί άραγε να αποτελέσει η μεταθανάτια «διάθεση» μιας κοσμοθέασης βατήρα προς κλειστούς ορίζοντες? Είναι τυχαίες οι «καταλήξεις» που προτείνονται στους πιστούς ή αναγκαίο στοιχείο?

Η πίστη, η υπόθεση με άλλα λόγια που αποδεχόμαστε για τα επέκεινα, καταργείται εφόσον επέλθει η βεβαιότητα. Και το λέω ετούτο διότι εάν ήμασταν βέβαιοι, τότε δεν θα χρειαζόμασταν και όλα τα παράγωγα της πίστης καθώς θα γνωρίζαμε. Χρειάζεται άραγε να πιστέψει κανείς ότι εάν ακουμπήσει το χέρι του σε πυρακτωμένο σίδερο ότι θα καεί?

Η πίστη στην έσχατη κρίση, η πίστη ότι κάποια στιγμή πάμπολλοι θα καταλήξουνε στο πυρ το αιώνιο, είναι μια ιδέα που προϋποθέτει αγάπη? Είναι η μετενσάρκωση μήπως μια πιο φιλεύσπλαχνη και «ακριβοδίκαιη» επιλογή?

Που κολλάει άραγε η ιδέα της ευσπλαχνίας και της συγχώρεσης, η ιδέα της αγάπης και της σοφίας, όταν ο ίδιος ο Θεός ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να συγχωρέσει?

Διότι, μιλάνε για έναν Θεό όλο Σοφία και Αγάπη, μιλάνε για συγχώρεση, για μια πρόνοια, αλλά ταυτόχρονα είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι το μεγαλύτερο τμήμα της ανθρωπότητας θα τύχει της ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ του κατά τα άλλα φιλεύσπλαχνου Θεού, μιας και ο ίδιος θα έρθει να ΚΡΙΝΕΙ και να ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ τους άπιστους (sic) και όχι να συγχωρέσει.

Έτσι, βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Θεός, εκ των πραγμάτων, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ, παρά μονάχα με όρους και αυστηρά οριοθετημένες προϋποθέσεις απλά θέτει τους «όρους του παιχνιδιού».

Στον αντίποδα, η ανθρώπινη ψυχή κατά το σκεπτικό της μετενσάρκωσης μπορεί να ξαναγεννηθεί, το πεπρωμένο της στο μεσοδιάστημα από την μία μετενσάρκωση στην άλλη εξαρτάται από την ζωή που θα ζήσει, η κακή ψυχή φυσικά και θα πρέπει να υποστεί την κάθαρση, αλλά όχι με την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΑΚΟΤΗΤΑ που διδάσκονται πολλοί, ως αιώνια τιμωρία, αφού η θεία δικαιοσύνη ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ είναι επανορθωτική ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ.

Με άλλα λόγια, η λογική της μετενσάρκωσης που αποδέχονταν πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι είναι μια δημοκρατική θα λέγαμε διαδικασία, όπου ο καθένας έχει μια «δεύτερη ευκαιρία», σε αντίθεση με την χριστιανική «Αλήθεια» όπου άπαξ και καταδικαστείς θα παραμείνεις σε αιώνιο σκοτάδι και μη αναστρέψιμη τιμωρία.


Καλώς σας βρήκα.

cosmictsak:
«Τι σημαίνει ο τίτλος που έβαλες? Δηλαδή όλα τα άλλα (από δωδεκαθεισμό μέχρι βουδισμό και πάει λέγοντας) τα βρίσκεις λογικά?»

Η θρησκεία, είναι ένα ευρύτερο θέμα.

Αναλύουμε την θανάτωση και την Ανάσταση και όλα όσα εμπεριέχει αυτή η συγκεκριμένη πράξη, καθώς ενδιαφέρον έχει εάν υπάρχει λογική πίσω από ΑΥΤΗ την προσέγγιση του Θείου και όχι το τι κάνει ο Βουδισμός ή οποιαδήποτε άλλη κοσμοθεωρία.

Εξάλλου, ζούμε στην Ελλάδα και ούτε στην Ασία είτε στην εποχή του Σωκράτη και πάει λέγοντας.

R-b-t3r:
«τα παραλλαγμένα κείμενα δεν μπορεί να είναι λόγια του θεού έτσι δεν είναι? άρα ο θεός δεν μπορεί να κατέγραψε σε αυτά την θέλησή του.»

Δεχόμενοι τα όσα αναγράφονται, ειδάλλως δεν έχουμε καν θέμα χριστιανισμού αν θέλεις, τότε αυτομάτως αναλύουμε και τα λόγια που Του αποδίδονται.

R-b-t3r:
«για να γίνει αυτό πρέπει να δεχτούμε ότι ο ιησούς είχε όντως τις ιδιότητες που του αποδίδονται, έτσι?»

Σωστά. Αυτό και κάνω και εγώ στο παρόν, ώστε να ερμηνευτεί και η όποια ουσία μπορεί πραγματικά να υπάρχει πίσω από τις περιγραφές.

R-b-t3r:
«για να γίνει μια θεολογική συζήτηση χρειάζονται κάποιες παραδοχές, και περιμένω να δώ ποιές είναι αυτές. μια παραδοχή προσπάθησα να κάνω παραπάνω.»

Μα, γίνανε οι παραδοχές.

Δεχόμαστε τα όσα αναγράφονται, και έτσι προχωρούμε. Λοιπόν?

R-b-t3r:
«..Κατ' αντιστοιχεία είναι αδύνατον να θεωρούμε δεδομένο ότι ο θεός, ή ότιδήποτε πιστεύεις τέλοσπάντων, έχει ανθρώπινα κριτήρια ή υπακούει σε ανθρώπινες έννοιες.»

Σωστά παρατηρείς. Ωστόσο, που προκύπτει ότι έχω εγώ αποδώσει ανθρώπινα κριτήρια σε ότι έχουμε αναγάγει ως Θεό??

Μακράν εμού παρόμοιες αυθαιρεσίες.

R-b-t3r:
«Και καταλήγω: μήπως είναι λίγο άσκοπο αυτό το θέμα?»

Κάθε άλλο θα έλεγα.

R-b-t3r:
«Αφού και να υπήρχε ο Χριστός και να έδρασε σύμφωνα με τα ευαγγέλια, είναι αδύνατον να γνωρίζει κανείς τους ακριβείς λόγους που το έπραξε αυτό, ακόμα και αν ήταν θεός.»

Εφόσον δεχθούμε την ύπαρξη του Χριστού, τότε αυτομάτως δεχόμαστε και τα όσα ΕΚΕΙΝΟΣ θέλησε να μεταφερθούνε ως οι ΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ στα ερωτήματα των ανθρώπων.

Σαφέστατα δεν θα μπορούσε κάποιος να γνωρίζει τα όσα ένας Θεός θα είχε κατά νου, αλλά όταν ο ίδιος ο Θεός ΕΠΕΛΕΞΕ να καταγραφούνε τα λόγια και οι επιθυμίες του, τότε αυτομάτως αναιρείται το ερώτημα σου.

R-b-t3r:
«Ξέρουμε ότι έχουν γίνει αλλαγές-λογοκρισίες στα ευαγγέλια, άρα δεν μπορείς να στηρίξεις το παράλογο της σταύρωσης χωρίς πηγές, είναι αντιεπιστημονικό»

Όπως και να έχουνε οι διάφορες αντιφάσεις και ανακολουθίες, το βασικό σημείο παραμένει: Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ. Εάν αφαιρέσουμε αυτό, τότε παύει να υφίσταται και χριστιανισμός, τουλάχιστον στην μορφή που εδώ και 17 αιώνες τον γνωρίζουμε.

Οπότε, το ερώτημα αφορά ΤΗ ΒΑΣΗ του δόγματος.

R-b-t3r:
«Η επιχειρηματολογία σου δεν υφίσταται εφόσον δεν δέχεσαι ότι η γραφή αντιπροσωπεύει γενονότα και δεν έχει υποστεί αλλαγές.»

Εξήγησα ότι όπως και να έχουνε οι επιμέρους αντιφάσεις, εδώ δεν εξετάζεται π.χ. η εξακρίβωση της πιθανής ημερομηνίας γέννησης του Ιησού, αλλά ο συμβολισμός ή η πιθανολογούμενη λύτρωση δια αυτής της πράξης.

Οπότε, το ερώτημα παραμένει ακέραιο.

R-b-t3r:
«Θα σε παρακαλούσα να μην ανοίγεις τέτοια θέματα που μπορούν να προκαλέσουν τέτοιες αντιπαραθέσεις, διότι ούτε ο χώρος είναι κατάλληλος, ούτε και οι αναγνώστες επιθυμούμε τέτοιες αντιπαραθέσεις.»

Ο διάλογος υπό μορφή θερμοκοιτίδας, είναι μια δαιμονοποίηση με σκοπό την διαφύλαξη ενός κλειστού ορίζοντα.

Κανείς δεν πιέζεται να λάβει μέρος σε ένα θέμα, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να απαντήσει εάν δεν τον αγγίζει το θέμα. Η κριτική άποψη, η αμφισβήτηση όσων θεωρούνται ως «παράδοση», είναι κατά την άποψη μου μια γόνιμη και χρήσιμη διαδικασία.

Συνάμα, δίδεται η ευκαιρία να αναδειχθούνε αλήθειες ή και να καταρριφθούνε στερεότυπα που κακώς έχουνε προφυλαχθεί στο σκοτεινό χρονοντούλαπο της λογοκρισίας……

Η χριστιανική ιδέα της λύτρωσης έχει άραγε να μας προσφέρει σήμερα αξίες και μηνύματα? Και εάν ναι, τότε ως συμβολική πράξη ή ως μια σχολαστική ακρότητα?

«Χωρίς το χύσιμο του αίματος δεν μπορεί να υπάρξει καμία απαλλαγή από την αμαρτία.» Αυτά μας λέει ο ιδρυτής του χριστιανισμού Παύλος.

Παρά τον πρωτογονισμό αυτής της ιδέας του Παύλου, η ιδέα της υπέρτατης θυσίας παραμένει, και οι Χριστιανοί θα πρέπει να θεωρήσουν ότι η ανώτατη θυσία του Θεού τους, του Ιησού, 2000 έτη και κάτι πριν, θα πρέπει να σημαίνει κάτι πραγματικό. Αυτό δεν υποθέτουνε οι περισσότεροι?

Οι Χριστιανοί υποθέτουν, πιστεύουνε δηλαδή, την αξία αυτού του θύματος τόσο μεγάλη, ώστε να επανορθώνει για όλη την αμαρτία, παρελθόν, παρόν και μέλλον, και δη ολάκερης της ανθρώπινης φυλής.

Βέβαια, για να μην φανεί ως μια τσουλήθρα άφεσης για τον ΚΑΘΕΝΑ, και ώστε να διατηρήσουν το ενδιαφέρον των πιστών οι ιερείς, όρισαν ότι δεν θα σώζονταν ο καθένας a priori, παρά μονάχα εκείνοι που βαθιά πίστευαν στο δόγμα του χριστιανισμού. Επίσης, και έτσι πέρασε και ολοκληρωτικά πλέον η ΕΞΟΥΣΙΑ στα χέρια των ιερέων, θα σώζονταν διότι έπρεπε να κάνουν ότι τους έλεγε ο ιερέας, αλλιώς θα πήγαιναν στον ΑΙΩΝΙΟ ΘΑΝΑΤΟ στο ΑΙΩΝΙΟ ΠΥΡ που τους επιφυλάσσει ο ίδιος ο χριστιανικός Θεός.

Αναλύοντας το περιεχόμενο της χριστιανικής θεολογίας, βλέπουμε ότι ο πατέρας αποστέλλει ΤΟΝ ΑΘΩΟ υιό του επάνω στο σταυρό, ώστε να επανορθώσει για τις αμαρτίες του Αδάμ και της Εύας. Αίθρια σκεπτόμενοι, διαπιστώνουμε ότι ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΛΑΘΟΣ να τιμωρήσεις τον αθώο για τον ένοχο.

Τι είδους «Σοφία» και «Λύτρωση» είναι άραγε ετούτη?

Πρόκειται για ΕΠΙΒΟΛΗ της αδικίας αφ' ενός, και παράλειψη της δικαιοσύνης αφ' ετέρου. Επιβάλλει την υψηλότερη και πλέον ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ποινή του νόμου επάνω σε μια αθώα ύπαρξη, την οποία εκείνος ο νόμος οφείλει να προστατεύσει από την τιμωρία, ενώ απαλλάσσει και ελευθερώνει τον ένοχο, του οποίου την τιμωρία ο ηθικός νόμος απαιτεί.

ΠΟΥ και ΠΩΣ μπορεί κανείς να εντοπίσει το έλεος ή τη συγχώρεση στην τοποθέτηση οποιουδήποτε αθώου πλάσματος στο μαρτυρικό θάνατο?

Και ΓΙΑΤΙ είναι αυτό απαραίτητο όταν ο Θεός ήταν αυτός που αναθεμάτισε τους απόγονους του Αδάμ για την ανυπακοή τους αρχικά? Πρώτα εκδικείται τα ίδια τα παιδιά του, αντί να συγχωρήσει την ηθική αδυναμία που τους έδωσε αλλά και να αναλάβει τις ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ για την απρονοησία της παρουσίας του Διαβόλου ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟ ΤΟΥ (!), και κατόπιν αυτός αποφασίζει να χρησιμοποιήσει μια βαρβαρική ανθρώπινη δικαστική πράξη για να λύσει το πρόβλημα!

Τα ερωτήματα είναι πάμπολλα και προπάντων αναπάντητα, και όσο δεν υπάρχει ΛΟΓΙΚΗ απάντηση τόσο καθίσταται ΑΚΥΡΟ το επιχείρημα της λύτρωσης.

Διότι, σε περαιτέρω έρευνα και ανάλυση των γραφών διαπιστώνουμε ότι το υποτιθέμενο χρέος ΔΕΝ ΞΕΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ τελικά. Όταν ένα χρέος πληρώνεται, ακυρώνεται.

Εδώ όμως, έχουμε από την στιγμή της αιματηρής θυσίας μια χειροτέρευση των πιθανοτήτων ή, στην καλύτερη περίπτωση, ΟΥΔΕΜΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ....

Drymonia:
«Αυτό δεν φαίνεται από τα λεγόμενά σου. Αν επιθυμούσες κάτι τέτοιο, τότε θα έβλεπες και κάτι θετικό, που πάντοτε υπάρχει..»

Και βλέπω κάτι θετικό, αλλά όσον αφορά την Γνωστική πλευρά του θέματος, τον Συμβολισμό αν θέλεις, αλλά όχι τις Σχολαστικές ακρότητες.

Συνάμα, τα άσχημα είναι τόσα, που χρόνος δεν μένει…..

Drymonia:
«Αντίθετα, ο λόγος σου γενικά σε όλες τις απαντήσεις είναι απολύτως "biased" όπως πετυχημένα λένε οι Άγγλοι.»

Μου θύμισες τις εκθέσεις των αναλυτών στις κεφαλαιαγορές και την συνεχή μομφή που τους ακολουθεί. Δηλαδή περίπου την δουλειά μου….

Drymonia:
«Αυτό δεν το θυμάμαι, πάτνως νομίζω ότι όντως υπάρχουν σημεία στα οποία δεν "συμφωνούν" όλα τα ευαγγέλια.»

Δεν θυμάσαι που έγινε η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ συνάντηση του Ιησού με τους μαθητές του? Και για σκέψου, εάν δεν συμφωνούν οι δήθεν ευαγγελιστές ούτε καν σε μια τόσο σημαντική στιγμή των εξελίξεων του Κυρίου τους, τότε τι θα πρέπει κανείς να υποθέσει ως προς την «αξιοπιστία» και «Θεοπνευστία» των συντακτών??

Πόσο επιπόλαια πρέπει κανείς να συντάξει κάτι υπό τον τίτλο «Ιωάννης» ή «Λουκάς», ώστε να πέσει σε χοντροειδέστατες αντιφάσεις και ανακολουθίες?

Εάν λοιπόν αυτά και άλλα πολλά εσένα σε αφήνουν αδιάφορη, τότε δεν φταίω εγώ για τον «καυστικό» Λόγο που αναπτύσσεται αλλά το κακόγουστο του θέματος.

Drymonia:
«Λέγεται ότι η ορθοδοξία ακολουθεί τη παλαιότερη ερμηνεία.»

Λέγεται. Δεν αποδεικνύεται όμως. Οπότε?

Drymonia:
«Όπως και να πίστευαν/πιστεύουν στον Χριστό, αν κάποιοι άνθρωποι βρήκαν πραγματικά λύτρωση, τι μας ενδιαφέρει εμάς το πώς Τον αντιλαμβανόταν;;»

Μα ενδιαφέρει και μάλιστα πολύ θα έλεγα!

Εφόσον κάποιοι αποφάσισαν ΓΙΑ ΕΜΑΣ πως θα εξαγγέλλεται μια «μοναδική αλήθεια», εφόσον κάποιοι διεκδικούν το ΑΛΑΘΗΤΟ για τα λεγόμενα και γραφόμενα τους, εφόσον βάση των όσων οι ίδιοι αποφάσισαν κρίνουν και κατακρίνουν, ξεχωρίζοντας σε πιστούς και άπιστους, σε ορθο-δοξους και αιρετικούς, τότε μας ενδιαφέρει να ΓΝΩΡΙΖΟΥΝΕ ότι δεν δικαιούνται να μέμφονται άλλους, πόσο δε μάλλον να εγείρουν αξιώσεις «γνησιότητας» και «Θεοπνευστίας».

Το τι κάνει ο κάθε πιστός, το πώς αντιλαμβάνεται το Θείο μέσα του, είναι μια βαθιά προσωπική υπόθεση και κανένας μας δεν μπορεί να το αλλάξει.

Άλλο όμως συζητώ, άλλο σχολιάζω. Συμπεριφορές και συστήματα κρίνουμε, ιερατεία και «παραδόσεις».

nikostheater:
«Bρε σβαμπε,εισαι φοβερος!»

Να σαι καλά βρε!!!

nikostheater:
«εισαι φοβερος στην διαστρεβλωση,το παραδεχομαι..αλλα μην μας περνας και για ηλθιους,αρκετα!»

Επειδή δεν βγαίνει αυτό που εσύ θέλεις να δεις, δεν σου φταίει κανένας.

Αντί να ωρύεσαι, γιατί δεν κάνεις τον κόπο να εξηγήσεις ΠΟΘΕΝ η δήθεν ορθότητα που «διαστρεβλώνεται»??

Drymonia:
«Όπως μπορούμε να συμπεράνουμε, ανάλογα με το τι θέλουμε να πιστεύουμε, αλιεύουμε και τα αντίστοιχα εδάφια. Κι αν το πάρουμε ποσοτικά η μια άποψη προς το παρόν υπερέχει της άλλης 7 πόντους..»

Λάθος συλλογισμός. Αυτό το κάνουνε όσοι θέλουνε σε κάτι είτε να πιστέψουνε είτε κάτι να συκοφαντήσουνε.

Δεν επιθυμώ ούτε να πιστέψω, αλλά ούτε και να συκοφαντήσω. Απλά, να φανεί η πραγματικότητα. Όσο αυτό βέβαια είναι εφικτό.

Πάμε όμως να δούμε ΠΟΥ έχεις εντοπίσει τους 7 πόντους που αναφέρεις:

Α) 1."Εγώ ειμί το φως του κόσμου".
Δεν προκύπτει από εδώ αξίωμα Θεού, καθώς ο κάθε διδάσκαλος χρησιμοποιεί μια συμβολική και εσωτερική «γλώσσα» για τα όσα ασπάζεται και νομίζει ότι αληθεύουνε. Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι απευθύνονταν σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ακροατήριο και όχι στον καθένα.

Β) "Εγώ ειμί η οδός[σ.σ.:προς τον Πατέρα].
Μια ξεκάθαρη τοποθέτηση του ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΙΚΟΥ ρόλου που θεωρούσε ότι είχε αναλάβει ο Ιησούς. Ουδεμία ερμηνεία «Θεότητας».

Γ) "Αύτη εστίν η αιώνιος ζωή,ίνα γινώσκωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον[=αυτόν τον οποίον] απέστειλας Ιησούν Χριστόν".
Δεν είναι τα λόγια του Ιησού αλλά του Ιωάννη. Σε κάθε περίπτωση, το κεφάλαιο ΙΖ του Κατά Ιωάννη Ευαγγελίου περιέχει την αρχιερατική προσευχή του Ιησού υπέρ εαυτού, ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΝΤΑΣ έτσι με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τον ίδιο από τον Θεό!!

Δ) "Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν".
Το συγκεκριμένο χωρίο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΟΠΕΙ από τα υπόλοιπα, καθώς το συγκεκριμένο χωρίο είναι ΤΜΗΜΑ όλων όσων ακολουθούνε. Και τι σημαίνει αυτό? Ότι αμέσως παρακάτω εξηγεί ο Ιησούς ότι για παράδειγμα…..«τα πρόβατα αυτά ανήκουν εις τον Πατέρα μου ΚΑΙ είς εμέ. Και κρατούνται συγχρόνως ΚΑΙ από την δική μου προστατευτική χείρα ΚΑΙ από του Πατρός μου…». Ο διαχωρισμός είναι σαφής, και εάν θεωρούσε ότι είναι Θεός, τότε θα είχε χίλιους δυο τρόπους για να το διατυπώσει διαφορετικά.

Με λίγα λόγια, ο Ιησούς κάθε άλλο παρά «Θεός» δηλώνει στο συγκεκριμένο, αλλά ξεκαθαρίζει ότι είναι «ένα» με τον Πατέρα του, κάτι φυσικό, καθώς ένα με τον Πατέρα, ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΟΛΩΝ, είναι ο καθένας μας!!!

Ε) "Πιστεύετε μοι ότι εγώ εν τω πατρί και ο Πατήρ και εν εμοί".

Η ερμηνεία στο παρόν εδάφιο δίδεται στο αμέσως προηγούμενο, δηλαδή στο ιδ’10. Εκεί, λέει ο Ιησούς ότι….«Είμαι δε τόσο πολύ ενωμένος με τον Πατέρα μου, ώστε τα λόγια, τα οποία εγώ σας λέγω και σας διδάσκω, δεν τα λέγω από τον εαυτό μου, αλλά ο Πατήρ μου που μένει μέσα μου, αυτός ενεργεί..».

Είναι σαφής ο διαχωρισμός του έχοντος το χρίσμα, του «Χριστού», και του Θεού. Ο Ιησούς μιλά ως ο έχων το χρίσμα, ως ο έχων «μέσα Του» τον Θεό. Μια Συμβολική και Εσωτερική ορολογία, όπως εξάλλου θα άρμοζε σε έναν Μύστη, έναν Ιερέα.

ΣΤ) 6."πατέρα ίδιον έλεγε τον Θεόν,ίσον εαυτόν ποιών τον Θεόν".

Αυτό το απόσπασμα, δεν είναι καν άξιο αναφοράς!! Αναφέρεται στα όσα ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ είπαν για τα όσα…..δήθεν ο Ιησούς τους είπε και αυτοί δήθεν αντιλήφθηκαν (ράδιο αρβύλα με άλλα λόγια..), και όχι σε μια δήλωση επί της θεότητας του Ιησού. Εξάλλου, εάν κοιτάξουμε ΟΛΟ το εδάφιο, τότε βλέπουμε ότι είναι ΑΣΧΕΤΟ με το θέμα μας.

Ζ) 8.Στο πρόσωπο του Χριστού εκπληρώνονται οι προφητείες της Π.Δ.,σύμφωνα με τον ίδιο,διότι:

Δεν αληθεύει. Οι βασικές προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης δεν επαληθεύονται στο πρόσωπο του Ιησού. Μεταξύ άλλων, η Παλαιά Διαθήκη ΑΠΑΙΤΕΙ ο Μεσσίας των Εβραίων να έχει Βασιλική καταγωγή ΕΚ ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ και όχι εκ……φαντασιακού δανεισμού!!

Ευχαρίστως να το αναλύσουμε περαιτέρω.

Drymonia:
«Γιατί να μην πιστέψουμε τα πολλά επιχειρήματα και να πιστέψουμε το 1;»

Πολύ απλό: διότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ επιχειρήματα αλλά παρανοήσεις. Στο δε ένα που αναφέρεσαι, ερωτάται ΕΥΘΕΩΣ ο Ιησούς, και απαντά ευθέως! Και τι απαντά? Μονάχα ο Θεός είναι Αγαθός, και ΟΧΙ ΕΓΩ.

Τι άλλο θα έπρεπε άραγε να πει?

Drymonia:
«Όσο για την ερώτηση πού συναντήσε ο Χριστός τους μαθητές του, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω σε τί θα μας "φωτίσει", και κυριολεκτικά και μεταφορικά..»

Ο Παθοκτόνος, κόπτεται περί της «ακρίβειας» των αναφορών της Καινής Διαθήκης. Ορίστε λοιπόν ένα καλό παράδειγμα, που θα πρέπει να είναι τόσο μα τόσο ξεκάθαρο ώστε να φωτίσει την απαίτηση που προβάλλεται.

Που έγινε λοιπόν η τελευταία συνάντηση του Κυρίου με τους μαθητές Του? Ο Παθοκτόνος, έχει εδώ και μέρες φάει την Καινή Διαθήκη. Αναρωτιέμαι γιατί….

Drymonia:
«Ο υιός στη χριστιανική πίστη είναι μέρος της Αγίας Τριάδας για την οποία μιλήσαμε στο αντίστοιχο περί τριάδων forum.»

Η Χριστιανική πίστη, πέρασε από 1000 κύματα τους τελευταίους 17 αιώνες. Η κάθε ομάδα, έχει δώσει την δικιά της ερμηνεία. Παλαιότερα, υπήρχαν οι Γνωστικοί (πολύ αρχαιότεροι των σημερινών Χριστιανών..) οι οποίοι πίστευαν σε έναν Χριστό ΣΥΜΒΟΛΟ και όχι σε έναν Χριστό……βιογραφικό!

Επομένως, αυτό που λέω είναι ότι όταν μιλάμε για την Βίβλο ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να γνωρίζουμε την Βιβλική ορολογία. Και σύμφωνα με αυτή την ορολογία, ως Υιός Θεού νοείται ο κάθε προφήτης του Θεού.

Τώρα, το τι λένε οι μετέπειτα «ερμηνευτές» των Εβραϊκών γραφών και παραδόσεων από την Ελλάδα και την Ρώμη, ποσώς μας ενδιαφέρει.

Παθοκτόνε,

Μιας και ο λόγος περί της Θεότητας ή μη, θέμα που άπτεται άμεσα της αλήθειας-γνησιότητας του περιεχόμενου των κειμένων, σου θέτω για μια φορά ακόμα το ερώτημα μου:

ΠΟΥ έγινε η τελευταία συνάντηση του Κυρίου με τους μαθητές Του. Αναμένω εδώ και αρκετά μηνύματα την τοποθέτηση σου, αλλά απάντηση δεν έχω λάβει. Ελπίζω να το πράξεις τώρα.

Πάμε στο θέμα του εάν μπορούμε να εξάγουμε το ασφαλές συμπέρασμα ότι ήτο Θεός ή όχι. Πάντοτε εκ των γραφών και όχι βάση «προφορικών παραδόσεων».

Είπες λοιπόν ότι «…Ο ίδιος ο Χριστός είπε όταν τον ερώτησε ο αρχιερεύς στην δίκη Του, πως είναι ο Υιός του Θεού..Ο Χριστός είπε πως "αυτός που βλέπει τον Υιό έχει δει τον Πατέρα","εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν"».

Αυτά πρόβαλες ως επιχειρήματα.

Αυτό το οποίο συνάμα δεν ερμήνευσες, είναι το ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΩΣ ΠΟΥ εξάγεται το συμπέρασμα ότι ως «Υιός του Θεού» εννοείται ο…..Θεός?????

Πάμε να δούμε επομένως τα ιστορικά στοιχεία που συνοδεύουνε αυτό τον χαρακτηρισμό («Υιός Θεού»): ο Γιαχβέ των Ιουδαίων επικοινωνούσε με τους δούλους του Ισραηλίτες μέσω των προφητών του. Κάθε προφήτης ήταν ο εκλεκτός του άνθρωπος, ήταν κατά την εβραϊκή έκφραση ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, που τον επισκέπτονταν στα ενύπνια του (Αριθμοί ΙΒ’,6 και Ψαλμοί Η’, 4) και του ανέθετε να μεταφέρει στον περιούσιο λαό του τους λόγους του, τις εντολές και τις αποφάσεις. (Π.χ. «Θεϊκές» κατασχέσεις ΞΕΝΩΝ εδαφών, αιματοκύλισμα αμάχων, κ.α. ωραία και θεάρεστα έργα)

Η έννοια «Υιός του ανθρώπου» δεν είναι όμως καθόλου τυχαία αλλά ούτε και αποτελεί κάποια «καινοτομία» στο πρόσωπο του Ιησού. Αυτό, το έχεις αναφέρει ποτέ σου φίλτατε Παθοκτόνε?

Με την έννοια αυτή προσφωνεί στο προφητικό βιβλίο του Ιεζεκιήλ ο Γιαχβέ τον συγγραφέα-προφήτη ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ως «Υιέ ανθρώπου» (Β’,1,3,6 και 8, Γ’1,3,4, κ.α.). Με την ίδια ακριβώς φράση «Υιέ ανθρώπου» προσφωνεί ο Γιαχβέ και τον προφήτη Δανιήλ.

Έτσι, βλέπουμε ότι ως Υιός Θεού προσφωνείται ο κάθε εκλεκτός, ο κάθε ένας που έχει λάβει ένα «Χρίσμα». Ένας Χριστός…..

Και γιατί δεν είναι τυχαία η έννοια του «Υιός Ανθρώπου»?

Ο Ναζωραίος Ιησούς (ιδιότητα δηλώνει και ΟΧΙ καταγωγή) ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΝ, όπως είναι γνωστό, ως ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, γεγονός που φανερώνει ότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του απλό και ταπεινό ΠΡΟΦΗΤΗ του Θεού, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι διδάσκαλοι.

Άνθρωποι του θεού ήταν και οι ΝΑΖΗΡΑΙΟΙ βλέπεις. Ο θεσμός του Ναζηραίου καθιερώθηκε με νόμο του Μωυσή. Κάθε άνδρας ή γυναίκα μπορούσε να κάνει ευχή Ναζηραίου, για να αφιερωθεί στο Γιαχβέ για κάποιο διάστημα ή και για ολόκληρη τη ζωή του. Κατά την διάρκεια της αφιέρωσης τους απαγορευόταν στους Ναζηραίους να πίνουν οινοπνευματώδη ποτά, και γενικά να πίνουν ή να τρώνε οτιδήποτε προέρχεται από αμπέλι, από τον φλοιό μέχρι και τον πυρήνα του καρπού. Απαγορευόταν επίσης να κόβουνε τα μαλλιά τους ή να ξυρίζονται .

Παραφράζοντας και αλλοιώνοντας τα Ιουδαϊκά ιερά κείμενα οι μετέπειτα Χριστιανοί, ερμήνευσαν την παρουσία (?) του Ιησού ως τον ερχομό του Μεσσία (Messiah). Τον αναμενόμενο αυτό Σωτήρα και αιώνιο Βασιλιά του Ισραήλ, ο συγγραφέας του σχετικού βιβλίου «Δανιήλ» (γράφτηκε περ.τον 2ο αιώνα πχ) τον ονομάζει Messiah, τίτλος που στα ελληνικά έχει αποδοθεί με την λέξη «Χριστός» (Δανιήλ Θ, 25 26).

Οι Χριστιανοί λοιπόν, πιστεύουν ότι ο «Χριστός» του Δανιήλ γεννήθηκε στο πρόσωπο του Ναζωραίου Ιησού. Πλην όμως, αν και επικαλούνται ΜΟΝΟ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ την Πεντάτευχο, οι προβλέψεις των προφητών Ησαϊα και Μιχαϊα για την κατάργηση των φονικών όπλων και το σταμάτημα των πολέμων, δεν έχουνε πραγματοποιηθεί ακόμη…..

Επίσης, έχει ιδιαίτερη αξία να γνωρίζουμε τι λέει Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ όταν του τίθεται το ερώτημα.

Ας διαβάσουμε το σχετικό εδάφιο και την απάντηση του Ιησού:
«και ιδού εις προσελθών είπεν αυτώ.διδάσκαλε αγαθέ, τί αγαθόν ποιήσω ίνα έχω ζωήν αιώνιον? ο δε είπεν αυτώ.Τί με λέγεις αγαθόν? Ουδείς αγαθός ει μή εις ο Θεός.» (Ματθαίος ΙΘ΄16-17. Μάρκος Ι΄18.)

Ερωτάται λοιπόν ο Ιησούς, και απαντά: Τι με λες καλόν και αγαθόν? Μόνον ο ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ είναι αγαθός!!

Βλέπεις φίλτατε Παθοκτόνε, τουλάχιστον εκείνος ο έρμος ήταν ειλικρινής, και γνώριζε να διακρίνει μεταξύ θεού και ενός υιού Θεού…..

Η γνωρίζεις πολλούς Θεούς να ερωτώνται και να απαντάνε με ένα όχι, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΝ ΑΓΑΘΟΣ?

Τέλος, ένας Θεός δεν χρειάζεται να «επιβεβαιώσει» τίποτα απολύτως δια ερωτήσεων. Είναι τραγέλαφος και ως σκέψη…..

Αγαπητέ beetlejuice,

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο συλλογισμός σου προσφέρει γόνιμο έδαφος για περαιτέρω σκέψη.

Συχνά, οι υποθέσεις επί υποθέσεων δεν μας δίνουνε απαντήσεις, αλλά γεννούν μια ακόμα υπόθεση. Έτσι, κάπου πρέπει να βάλουμε το χεράκι μας που ενδεχομένως να «καίει»….

Εφόσον ΓΝΩΡΙΖΕ ο ίδιος πριν ενσαρκωθεί, το ποια επακριβώς θα ήταν η εξέλιξη, τότε ΠΟΥ συνίσταται άραγε η θυσία? Η εάν θέλεις, και λόγω του θέματος του Ευαγγελίου του Ιούδα που ακούγεται αυτές τις ημέρες τόσο έντονα, ΠΟΥ είναι άραγε η προδοσία??

Υπήρξε «προδοσία»? Υπήρξε «θυσία»? Η υπήρξε η λύτρωση της επιθυμίας Του?

Δεν αφορίζουμε, ούτε και θέλουμε να σπιλωθούνε δράσεις, ωστόσο υπάρχουνε αναπάντητα ερωτήματα…..

Από την άλλη, μήπως απλά μπέρδεψαν Συμβολισμούς και αλληγορικές πράξεις και λόγια, όπως με τις ΑΡΧΕΤΥΠΙΚΕΣ ημέρες των Θεοτήτων του φωτός (αιγυπτιακός Όσιρις, ελληνικός Διόνυσος και Άδωνις, σκανδιναβικός Μπάλντουρ) και ξέχασαν ότι ναι μεν ο Μίθρας γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου (σε αντίθεση με τους χριστιανούς που έως και τον 4ο αιώνα τοποθετούσαν την γέννηση του Ιησού στις 28 Μαρτίου) αλλά είχε και έναν ξεχωριστό Πατέρα?

Μήπως τελικά ήτανε ένα ντελίριο η όλη η κατάσταση, διότι είπαμε ότι από Θεός δεν γίνεται να καταπέσεις σε άνθρωπο, και η διαπίστωση της αποτυχίας οδήγησε και στο εύλογο ερώτημα?

Μήπως ενδεχομένως η διαφυγή ενός «πρόσκαιρου» χαρίσματος, απέδειξε με τον πιο ατιμωτικό τρόπο ότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξε ή διεκδίκησε Θεότητα, και άραγε και το εύλογο ερώτημα Του επάνω στον σταυρό, μας δίνει την οδό του Συμβολισμού και όχι της Σχολαστικής άποψης που υιοθετεί και η ορθοδοξία?

Μήπως τελικά, τα δόγματα οδηγούνε αποκλειστικά σε πνευματικό μονόδρομο?

vagri:
«Μόνος σου ρωτάς , μόνος σου εξήγείς ,μόνος σου δίνεις απαντήσεις και φυσικά εξακολουθείς να δείχνεις ασέβεια στα "πιστεύω" των άλλων.»

Αγαπητέ, ΠΟΥ είναι το παράξενο που εντοπίζεις και σχολιάζεις? Δεν είναι φυσικό να έχει ο κάθε ένας μας απόψεις, απόψεις συγκεκριμένες και όχι λίγο από όλα και ότι πάρουμε?

Την «ασέβεια» δε, πως την εννοείς? Η αμφισβήτηση, είναι «ασέβεια»? Ο εντοπισμός ανεπάρκειας ιστορικών τεκμηρίων, που να ενδυναμώνουν μια κυριολεκτική απόδοση των περιγραφών της Βίβλου, είναι «ασέβεια» για σένα?

vagri:
«Είδες ότι δεν σου βγαίνει από το προηγούμενο θέμα και σκέφτηκες ότι όλο και κάποιος θα σε υποστηρίξει αν θέσεις το θέμα πιό διπλωματικά.»

Αυτό πάλι τι είναι??

Θεώρησα ότι έγινε πολύ συζήτηση περί της ιδιότητας του προσώπου, και έτσι αποφάσισα να ανοίξω αυτό το θέμα. Τόσο απλά.

Δεν κόπτομαι φίλτατε για το εάν με «υποστηρίξει» κάποιος ούτε και για το εάν με συμπαθήσει. Δεν είναι σκοπός μου.

vagri:
«Τα ερωτήματα που θέτεις μπορούν να έχουν μόνο φιλοσοφική απάντηση και όχι απτή απόδειξη άρα απευθύνεσαι σε φιλοσοφικά σκεπτόμενους ανθρώπους.»

Και έτσι μπορεί να προσεγγιστεί το θέμα.

Ωστόσο, αυτοί που υποστηρίζουνε την κυριολεκτική πλευρά της αφήγησης, οι Σχολαστικοί Χριστιανοί, έχουνε ενδεχομένως την ευκαιρία να αποδείξουν πόθεν στοιχειοθετείται μια παρόμοια θεολογική απαίτηση…..

vagri:
«Δεν μπορείς αγαπητέ να θεωρείς (και να το δείχνεις) ότι όποιος δεν συμφωνεί μαζί σου είναι είτε ανόητος είτε αμόρφωτος.
Εγώ λοιπόν δηλώνω ότι σταματάω να παρακολουθώ τις απαντήσεις σου καθώς τις θεωρώ προσβλητικές.»

Απόφαση σου, και δεν μου πέφτει λόγος να σε μεταπείσω.

Απλά να πω ότι δεν μπήκες καν στο βασικό ζητούμενο του θέματος, δεν μπόρεσα από κάπου να δω τι είδους αντίλογο έχεις αναπτύξει, δεν είδα ούτε θεολογικές αλλά ούτε και φιλοσοφικές αν θέλεις θέσεις.

Θεώρησες τις απαντήσεις μου «προσβλητικές», αν και……δεν απάντησα καν επί του συγκεκριμένου θέματος έως τώρα!!

Καλά να είσαι λοιπόν.

Πολύς λόγος γίνεται συχνά για το εάν ήταν τελικά θεός ή απλός θνητός ο Ιησούς που περιγράφουνε τα ευαγγέλια. Η απάντηση που δίνουνε οι περισσότεροι είναι μία: «θεάνθρωπος».

Τι μπορεί να σημαίνει η Σολομώντεια όμως αυτή απάντηση?

Ας εξετάσουμε με τη λογική που χαρακτηρίζει τον έλληνα, μια μια τις περιπτώσεις που μας προσφέρει το ιουδαιοχριστιανικό δόγμα.

Αν και εφόσον ξεκίνησε από θεός μέσω μιας θεϊκής γέννησης (άμωμη σύλληψη, παρθένα μητέρα) και κατέπεσε σε άνθρωπο αφού υπέστη έναν ατιμωτικό σταυρικό θάνατο που αξίζει μόνο σε εγκληματία, τότε έχασε όλη την ενδεχόμενη θεϊκότητά του, συνεπώς δεν πρεπει να λατρευεται ως θεος.

Εκτός αν οι χριστιανοί λατρεύουν την πτωτική διαδρομή της χαμένης
θεϊκότητος.

Αν ισχύει αυτή η εκδοχή, τότε λατρεύουν την κατάπτωση. Επίσης, η διαφυγή της ενδεχόμενης θεϊκότητας από το πρόσωπο του, δηλώνει ότι ουδέποτε υπήρξε πραγματικός θεός, διότι ένας θεός δεν μπορεί να σταματήσει να ειναι θεος ακόμα κι αν το θελήσει....

Ακόμα, θυσία δεν υφίσταται από την στιγμή που τόσο το έχω προγραμματίσει αλλά όσο και ουσιαστικά ακυρώσει, καθώς ένας θεός δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει!

Αν εξετάσουμε την δεύτερη περίπτωση, από άνθρωπος να έγινε θεός, να τέθηκε σε εφαρμογή η (παράλογη) θεωρία του Ευήμερου. Ας υποθέσουμε ότι όντως έτσι συνέβη και έγινε θεός, στο ίδιο επίπεδο π.χ. με τον θεό Ήλιο και τη θεά Αθηνά.

Ας φανταστούμε τώρα έναν κόσμο δίχως ήλιο (πλήρης καταστροφή), ή έναν κόσμο χωρίς λογική συγκρότηση και διάνοια (πλήρης παραλογισμός και χάος). Ας φανταστούμε τώρα έναν κόσμο χωρίς τον ιουδαίο Ιησού πεθαμένο (δίχως δηλαδή ενοχή και αυτοεξευτελισμούς): χαράς ευαγγέλια!

Ο κόσμος αυτός υπήρχε πολύ πριν την έλευση αυτού του ιδιότροπου θα λέγαμε εβραίου και θα συνεχίσει να υπάρχει, είτε λατρεύεται ο διδάσκαλος ξυλουργός είτε όχι. Αντίθετα, ο κόσμος χωρίς τις δυνάμεις που τον συγκρατούν σε συνάφεια, μετατρέπεται σε ασυγκρότητο χάος. Συνεπώς ο εβραίος Ιησούς δεν έγινε θεός, καθώς η απουσία του δεν γίνεται αισθητή στον κόσμο....

Ας υποθέσουμε τώρα, ότι ήταν κάποιος άνθρωπος που εφτασε στη θεωση, η οποία διαφέρει από το να γίνει κάποιος θεός. Για να φτάσει κάποιο ανθρώπινο όν στη θέωση θα πρέπει ν΄ ακολουθήσει τους «δρόμους» ή του φιλοσόφου ή του πολεμιστή.

Πολεμιστής ο υιός της Μυριάμ δεν ήταν, διότι κάθισε σαν γαλόπουλο να τον σταυρώσουν ατιμωτικά οι ρωμαίοι. Φιλόσοφος επίσης δεν ήταν, καθώς δεν ειπώθηκε κάτι από μέρους το οποίο να έχει πρωτότυπη φιλοσοφική αξία, το αντίθετο μάλιστα όταν ρωτήθηκε από τον ρωμαίο πιλάτο «τι εστίν αλήθεια», δεν ήξερε τι να απαντήσει.....

Κανονικά θα έπρεπε να σταυρωθεί μόνο και μόνο γιατί προκαλούσε αναστατώσεις για πράγματα που δεν ήξερε καν, θα μπορούσε να πει κάποιος κακοπροαίρετος ή σκληρός πολιτικός! Με ποιον τρόπο έφτασε στη θέωση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα λοιπόν?

Περιπλανώμενος στην έρημο? Και αν όντως το κατάφερε, κατάσταση εξαιρετικά απίθανη, πως μπόρεσε να φτάσει τον πατέρα του ο οποίος (και είναι.. δικό του πρόβλημα αυτό) βρίσκεται εκτός κόσμου? Πως γίνεται κανείς να υπερβεί το όριο του παντός?

Και αν τελικά το κατάφερε, γιατί να μην αποδίδονται τιμές σε πρότυπα ανθρώπων που υπήρξαν και πολεμιστές και φιλόσοφοι, και εκεί που έφτασαν δεν διατάραξαν την παγκόσμιο αρμονία, αντίθετα την ενδυνάμωσαν?
Στη δε περίπτωση που ο εβραίος Ιησούς ήταν εξ αρχής θεός (συνεπώς ακυρώνεται το..θεάνθρωπος) τότε ισχύουν τα εξής:

Καταρχήν η αναγνώριση της θεϊκής του φύσης αφορά αποκλειστικά και μονο τη φυλή του. Έπειτα ένας θεός δεν δύναται να πεθάνει, ακόμα κι αν ισχύουν (που δεν ισχύουν) τα περί αναστάσεως, η έννοια της αναστάσεως αφορά μόνο τα θνητά και όχι τους θεούς…..

Αν παρ΄ όλα αυτά εξακολουθεί να παραμένει θεός, τότε όφειλε να έχει προειδοποιήσει την ανθρωπότητα για το αιματοκύλισμα που της επεφύλασσε η
θρησκεία του μέχρι να προσκυνήσει μέχρι ενός τον ιουδαιοχριστιανισμό.

Θεός λοιπόν ή άνθρωπος ο διδάσκαλος Ιησούς?

Είναι αυτοδημιούργητος ο κόσμος ή κατασκευασμένος? Όντως λίαν ενοχλητικά ερωτήματα θα λέγαμε…….