Antonia

Μια από τις αγαπημένες μου alternative ταινίες είναι το "Donnie Darko" του Richard Kelly με πρωταγωνιστή τον Jake Gyllenhaal. Η ταινία ανήκει στη κατηγορία εκείνων που σου δίνουν τις πληροφορίες σταδιακά και σ' αφήνουν να κάνεις μόνος σου συλλογισμούς για την έκβαση της ιστορίας. Στη συγκεκριμένη, τα γεγονότα συμβαίνουν με περίεργη χρονική σειρά κι αυτό είναι που την κάνει ακόμα πιο γοητευτική. Από γνωστούς ηθοποιούς ακόμα παίζει η Drew Barrymore, στο ρόλο μιας καθηγήτριας του Donnie.

Μικρή περιγραφή της υπόθεσης: Ο Donnie είναι ένας νέος διαφορετικός απ' τους συνομήλικούς του. Έχει ψευδαισθήσεις από ένα φανταστικό μεγάλο "κουνέλι" που τον συμβουλεύει να κάνει διάφορες αντικοινωνικές πράξεις, ενώ παράλληλα παρακολουθείται κι από ψυχολόγο...

Σας συμβουλεύω να τη δείτε ανεπιφύλακτα!

Η Νικόλ ξεκίνησε για μια βόλτα στο πάρκο. Ήταν Κυριακή και ήθελε να εκμεταλλευτεί την ημέρα για να ξεχαστεί λίγο από την κούραση της καθημερινότητας. Το πάρκο βρισκόταν ένα χιλιόμετρο περίπου μακριά απ' το διαμέρισμα όπου συγκατηκούσε με το Λεόν τους τελυταίους έξι μήνες. Έτσι επέλεξε να πάει ως εκεί με τα πόδια. Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας, παρατηρεί ένα μεγάλο δέμα που ήταν ακουμπισμένο στο κατώφλι της εξώπορτας, περιμένωντας τον παραλήπτη του. Ως γνωστό η γυναίκες είναι και λίγο περίεργες, οπότε έγυρε και διάβασε "Προς κ. Κολντ, διαμέρισμα 5Β". "Αυτό είναι πάνω από το δικό μας" σκέφτηκε. «Προφανώς ενοικιάστηκε...» και ξεκίνησε για το πάρκο.
Στρίβωντας στη γωνία του τετραγώνου, πέφτει πάνω σε ένα ψηλό κύριο με γκρι σκούρο κοστούμι και μαύρη γραβάτα, ο οποίος περπατούσε γρήγορα, σα να βιαζόταν, γι’ αυτό και έπεσε πάνω της με φόρα. Η Νικόλ παραξενεύτηκε, αφού ο αγενής κύριος δε ζήτησε ούτε ένα συγγνώμη. «Συνηθισμένο στις μέρες μας» σιγοψιθύρισε και συνέχισε απογοητευμένη με τη συμπεριφορά των περισσοτέρων ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις.
Ο Λεόν, άνοιξε το ραδιόφωνο και στάθηκε κοντά στο παράθυρο να πιεί τον υπόλοιπο καφέ του. Κοιτώντας απέξω, παρατήρησε για λίγο τα γκρίζα χρώματα της πόλης. Έδειχναν πιο φωτεινά στον λαμπερό ήλιο, όμως τίποτα δεν μπορούσε να τα αλλάξει. Οι ψηλές πολυκατοικίες έχουν "ριζώσει" για τα καλά, σαν τα ψηλά βουνά ενός πυκνού δάσους, όμως το μόνο που θύμιζε δάσος και δέντρα, ήταν το μικρό, για το μέγεθος της πόλης, πάρκο, όπου και πήγαινε η Νικόλ.
"...παράξενο φαινόμενο παρουσιάστηκε πριν μισή ώρα στα δυτικά προάστια της πόλης, όπου πολύ κάτοικοι ειδοποίησαν τις αρχές για πρωτοφανές τράνταγμα, που έμοιαζε με σεισμό. Το Ινστιτούτο Σεισμηκών Ερευνών δεν κατέγραψε καμία σεισμική δόνηση και δεν γνωρίζε για το συμβάν, μέχρι που ερωτήθηκε από την Αστυνομία..." Γύρισε, κοίταξε το ραδιόφωνο και απόρησε ακούγοντας την είδηση. "Πολύ περιέργο..." είπε.

Μια ακόμα συνεργασία έρχεται να προστεθεί στη σελίδα της Fantasy Gate.

Αυτή τη φορά το βιβλιοπωλείο "Solaris", που μετράει πια 18 ολόκληρα χρόνια στο χώρο των comics και του φανταστικού, δηλώνει το παρόν στο πλευρό της ομάδας μας και έτσι ανοίγεται μια ακόμη πόρτα για μελλοντικές ενδιαφέρουσες κινήσεις στα πλαίσια της συνεργασίας πάντα.

Το "Solaris" έχει δύο καταστήματα στην Αττική, το πρώτο και κλασσικό πλέον στην οδό Μπόταση 6 στα Εξάρχεια και το δεύτερο στην οδό Κύπρου 59 στη Γλυφάδα. Ο διαδικτυακός του χώρος ήρθε για να λύσει τα χέρια σε όλους του θαυμαστές των ηρώων κόμικ κι όχι μόνο, αφού μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας του μπορεί κανείς να παραγγείλει κατευθείαν όλα τα καλούδια που βρίσκονται στα ράφια των δύο καταστημάτων...

Με χαρά σας ανακοινώνω πως στη σελίδα της ομάδας Fantasy Gate προστέθηκε σήμερα μια νέα κατηγορία με τίτλο "Συνεργαζόμενες Ιστοσελίδες" στην οποία θα μπορεί κάθε επισκέπτης να βρει χρήσιμα link άλλων site που ασχολούνται με το φανταστικό και τις διάφορες μορφές έκφρασής του.

Ο κύκλος των συνεργασιών λοιπόν ανοίγει με δύο χρήσιμα και ήδη γνωστά website του χώρου:

1. B-movies.gr
2. Vembos.gr

Το καθένα ασχολείται βέβαια με διαφορετικούς τομείς, ωστόσο και τα δύο εντάσσονται στο μεγάλο έκτασης φάσμα που κινείται το φανταστικό γενικότερα. Να σημειώσω πως προς το παρόν η συνεργασία μας περιορίζεται στην απλή ανταλλαγή banner και link, εντούτοις στοχεύουμε σε περισσότερα πράγματα μελλοντικά... Δεν θα πω περισσότερα...

Πριν κλείσω, να προσθέσω πως η ομάδα Fantasy Gate είναι ανοιχτή σε προτάσεις για συνεργασία με παραπλήσιου ενδιαφέροντος ιστοσελίδες και όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνήσουν με την ομάδα στο e-mail: teamfantasygate@yahoo.com

Βασίλη μου,

οι "μουδιασμένες" γλώσσες πάντα με απωθούσαν. Πάντα ήθελα να έχω δίπλα μου απόλυτα ειλικρινείς ανθρώπους, που θα μου έλεγαν ξεκάθαρα τη γνώμη τους για κάτι. Γιατί προτιμώ να έχω έναν φίλο που θα μου μιλήσει έξω από τα δόντια, παρά έναν κόλακα που θα θέλει μόνο να με εκμεταλλευτεί. Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν η συμβουλή δεν δίνεται με αγάπη, ονομάζεται κακόβουλη κριτική. Ας μη σταθώ όμως σ' αυτό.

Όλοι ζητάμε ειλικρίνεια γύρω μας, κι όμως όταν μας την δίνει ο άλλος τότε θα πέσουμε να τον φάμε ως κακό, εγωιστή ή στην καλύτερη περίπτωση γκρινιάρη. Κι ο Oscar Wilde είχε πει κάτι πολύ σοφό : If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise they'll kill you! Πόσο δίκιο έχει...

Και παράλληλα τώρα σκέφτομαι πως θα φτάσει κάποιος στο σημείο να περάσει το μήνυμα που θέλει στον άλλο, χωρίς να τον προσβάλει ή να φανεί κακότροπος. Μμμμ... Πολύ δύσκολο! Διάβαζα ένα βιβλίο που έδινε σημαντικές συμβουλές για το πώς μπορεί κανείς να αποκτήσει φίλους. (Ξέρετε υπάρχουν άνθρωποι που περιφρονούν τέτοιου είδους βιβλία για να διαβάσουν κάτι πιο "ουσιώδες" - ποίηση, λογοτεχνία, μυθιστορήματα -, αλλά προσωπικά η μόνη ουσία που βλέπω στη δικιά μου ζωή είναι η επαφή με τους γύρω μου.) Σ' αυτό το βιβλίο λοιπόν ο συγγραφέας είχε καταγράψει εκατοντάδες ιστορίες ανθρώπων και έβγαζε συμπεράσματα για αυτά που θέλουν οι άλλοι. Συγκεκριμένα ανέφερε πως αν θες να γίνεις συμπαθής στον άλλο πρέπει να τον ακούς υπομονετικά, να μην τον επικρίνεις, να του χαμογελάς καθημερινά, να του μιλάς για πράγματα που τον απασχολούν κ.ά. Ας σταθούμε λοιπόν μόνο στο θέμα της επίκρισης προς το παρόν. Με δεκάδες διηγήσεις προσωπικών εμπειριών οδηγήθηκε σ' αυτό το συμπέρασμα, αφού παρατήρησε πως η πλειοψηφία των ανθρώπων που δέχονταν παρατήρηση για ένα λάθος τους αναπόφευκτα αισθάνονταν άσχημα και αντιπάθεια προς τον επικριτή τους. Ποτέ κάποιος δεν συμπάθησε έναν άγνωστο που του έκανε έντονα παράπονα για κάτι. Οπότε η μόνη λύση ήταν να μην κάνει κάποιος παράπονα! Ο συγγραφέας βέβαια δεν έγραφε πουθενά στο βιβλίο του να κρατάει κάποιος μονίμως το στόμα του κλειστό. Μόνο συμβούλεψε πως υπάρχει πιο εύκολος δρόμος για να πεις αυτό που θέλεις, κι αυτός περνάει μέσα από το μυαλό του άλλου. Με απλά λόγια, πριν κρίνεις τον άλλο, προσπάθησε να δεις μέσα από τα δικά του μάτια.

Δε θα ήθελα να πω περισσότερα, μόνο τούτο για το τέλος: ο καθένας μας καλείται καθημερινά να κάνει επιλογές σε όλους τους τομείς της ζωής του. Κι ο τομέας των ανθρώπινων σχέσεων δε θα μπορούσε να εξαιρείται. Οπότε σκεφτείτε τι προτιμάτε εσείς και μετά πάρτε την απόφαση που θα καθορίσει και τη συμπεριφορά σας απέναντι στους άλλους.

το θέμα είναι, τώρα που κλείνουν μερικά "μαγαζάκια" να μη βρουν την ευκαιρία και ξεφυτρώσουν καινούρια! διότι, δυστυχώς, τα περιοδικά στον ελλαδικό χώρο ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια! και φυσικά "πεθαίνουν" σαν τα μυρμήγκια... δεν μπορούν κάποιοι να καταλάβουν ότι όσο αυξάνονται οι πεινασμένοι και η πίτα παραμένει η ίδια, δε θα φάνε όλοι; ή τουλάχιστον δε θα χορτάσουν όλοι;

ο μεγάλος αριθμός εντύπων οδηγεί ακόμα και τις επιτυχημένες εκδόσεις σε πτώση του τζίρου τους κι αυτό είναι κακό γενικότερα. αναγκάζονται να "κόψουν" παροχές, να μειώσουν τους συντάκτες και να περιορίσουν τις συνεργασίες τους. τα γνωστά σε όλους δηλαδή. ας ελπίσουμε πως τα πραγματικά καλά περιοδικά θα αντέξουν στο χρόνο και την πίεση.

«Δεν ξέρω τι λέει το βιβλίο, πρέπει να το διαβάσω πρώτα. Πάντως δεν καταλαβαίνω γιατί μου το είχε αγοράσει εκείνη. Πριν μάλιστα συμβεί το κακό. Τέτοια σύμπτωση; Πώς μπορούσε να ξέρει ότι θα έφευγε απ’ τη ζωή και μετά εγώ θα βασανιζόμουν από τη σκέψη της, τη μορφή της; Είμαι τόσο μπερδεμένος…» Ο Άγγελος εξήγησε στο φίλο του τι του είχε συμβεί τις τελευταίες μέρες. Του περιέγραψε τον άγνωστο άντρα που τόσο του είχε κάνει εντύπωση στο λεωφορείο, πώς τον ακολούθησε και πώς χάθηκε. Ο Αντώνης προσπάθησε να ηρεμήσει το φίλο του και του πρόσφερε μια κούπα ζεστό καφέ.
«Αντώνη, δεν έχω ανάγκη από καφέ! Μια χαρά ξαγρυπνάω κάθε βράδυ. Ούτε ξέρω πόσο καιρό έχω να κοιμηθώ. Σε λίγο θα αρχίσω να χάνω και τις μέρες. Τις εβδομάδες… Δεν πήγα στη δουλειά σήμερα. Προτίμησα να ψάξω για τον άντρα στο λεωφορείο και ειλικρινά δεν ξέρω γιατί. Τον βρήκα και λίγο πριν τον ξαναχάσω αυτός με οδήγησε στο βιβλιοπωλείο όπου δούλευε αυτή. Τι παράξενο… Αλήθεια τη μέρα είναι σήμερα;»
«Τρίτη.»
«Μα…πώς; Χθες πήγα στη δουλειά, αλλά προχτές ξεκίνησα να πάω… Ή μήπως δεν ήταν προχτές;»
«Άγγελε πρέπει να κοιμηθείς επειγόντως! Φίλε μου, τα έχεις παίξει κυριολεκτικά. Δεν καταλαβαίνω λέξη απ’ όσα λες! Κάθε μέρα πας απ' το κακό στο χειρότερο και νομίζω πως αν κοιμόσουν έστω και λίγο θα μπορούσε να σε βοηθήσει.»
«Κι αν σου έλεγα ότι ανακάλυψα μια «χρονοπύλη» τι θα έλεγες; Δεν εξηγείται διαφορετικά!»
«Χρονοπύλη; Πού; Χαχαχα… Έχει μπερδέψει την πραγματικότητα με τα όνειρα! Καλύτερα να ξαπλώσεις.»
«Όχι! Τα όνειρα τα ξεχωρίζω γιατί από τότε που έφυγε, τη βλέπω πάντα σ’ αυτά. Γι’ αυτό δεν κοιμάμαι. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω μετά και νομίζω ότι θα κοιμηθώ μια για πάντα!»
«Δε χρειάζεται να ανησυχείς γι' αυτό. Ξέρω πως εγώ ήμουν αυτός που σου είπα πως πρέπει να προσέχεις για να μην μείνεις για πάντα εγκλωβισμένος σε ένα όνειρο, αλλά τώρα σου χρειάζεται ξεκούραση. Και για πες μου τι εννοούσες λέγοντας χρονοπύλη;»
«Να, προχτές, ή μάλλον χθες ξεκίνησα για τη δουλειά. Στο λεωφορείο συνάντησα αυτόν. Κατέβηκα, τον ακολούθησα και μετά κάποιος πρέπει να με χτύπησε από πίσω.»
«Αυτός;»
«Δεν ξέρω. Δεν είδα. Αυτό που κατάλαβα όμως όταν ξύπνησα ήταν πως ή είχε περάσει μια ολόκληρη μέρα, που σύμφωνα με τα λεγόμενά σου για το τι μέρα είναι, αποκλείεται, ή είχαν περάσει μόλις μερικά λεπτά, πράγμα αδύνατο! Κάπου «χάθηκε» η ώρα που πέρασα ψάχνοντας αυτό τον τύπο. Και το πιο περίεργο; Σήμερα, που ξανακατέβηκα στην ίδια στάση τα σπίτι δεν ήταν ίδια στη γειτονιά. Λες και όσο έζησε την προηγούμενη μέρα ήταν σε μια άλλη εποχή. Μια άλλη χρονιά. Δεν ξέρω… Μπορείς να μου εξηγήσεις εσύ;»
«Δυστυχώς… Έχω μείνει με όσο μου λες. Έλα σήκω! Αρκετά άκουσα!»
«Τι; Πού πάμε;»
«Στο υπνοδωμάτιο!»
«Μα δε θέλω να κοιμηθώ! Στο λέω, θα τη δω και θα με κρατήσει κοντά της. Δε θα ξυπνήσω ποτέ!»
«Σταμάτα! Γι’ αυτό θα είμαι εγώ εδώ. Θα σε ξυπνήσω μετά από 8 ώρες περίπου. Καλύτερα να τη δεις, παρά να μείνεις ξάγρυπνος για ακόμα μια μέρα. Θα σε προσέχω εγώ είπαμε. Μην ανησυχείς…»
Ο Άγγελος αφέθηκε στο μαλακό στρώμα του Αντώνη και έκλεισε τα μάτια του.

Ο περίεργος άντρας είχα εξαφανιστεί τόσο γρήγορα! Ο Άγγελος δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς είχε συμβεί. Απ' τη μια στιγμή στην άλλη τον έχασε! Λόγο της αϋπνίας, δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει και πολλά πράγματα, οπότε άρχισε να βαδίζει προς τον κεντρικό δρόμο και πάλι, αφού η παρακολούθηση τον είχε οδηγήσει σε μικρά στενά δρομάκια, ανάμεσα σε χαμηλά σπίτια. Καθώς προχωρούσε, αισθάνεται κάποιον να τον πλησιάζει από πίσω. Παρότι τα δικά του βήματα ακούγονταν πιο αργά από του αγνώστου, κανείς δεν τον προσπερνούσε. Γυρίζει να κοιτάξει ποιος τον ακολουθεί και τίποτα! Κανείς πουθενά! Μα ήταν σίγουρος ότι άκουσε βήματα πίσω του. Συνεχίζει να περπατά και πάλι τα ίδια -άκουγε τα τακούνια από τα παπούτσια κάποιου και κανείς δεν μπορούσε να το αμφισβητήσει. Κάνει να γυρίσει, αλλά ήταν πια αργά. Σωριάστηκε κάτω από ένα γερό χτύπημα στο κεφάλι.

Ξύπνησε εκεί ακριβώς που είχε σταματήσει για να γυρίσει πίσω και κοίταξε το ρολόι του. Τι παράξενο!! Η ώρα ήταν μόλις 8 και πέντε! Μα θα ορκιζόταν πως είχε περάσει ώρα από τότε που κατέβηκε απ' το λεωφορείο. Δε γινόταν να είχε αργήσει μόνο 5 λεπτά! Μήπως πέρασε ολόκληρη μέρα; Αποκλείεται! Όλο και κάποιος θα περνούσε από εκείνο το σημείο και θα τον έβλεπε, εξάλλου η περιοχή έχει πολλούς κατοίκους. Σηκώθηκε με μια ελαφριά ζαλάδα να τον ταλαιπωρεί και κατευθύνθηκε προς τη στάση. Το λεωφορείο μόλις ερχόταν και το πρόλαβε εγκαίρως! Μπήκε μέσα και μετά από εφτά λεπτά περίπου ήταν στη δουλειά. Μια καθυστέρηση 10 λεπτών δεν ήταν τίποτα... Όλη μέρα δε σκεφτόταν τίποτε άλλο, παρά μόνο αυτό τον άντρα και εκείνα τα λεπτά που προφανώς κέρδισε. Τα έζησε, κι όμως, ήταν σα να είχε σταματήσει η μηχανή του χρόνου να μετρά. Πώς μπορεί να έγινε κάτι τέτοιο; Όπως και να 'χει, για πρώτη φορά δε σκεφτόταν εκείνη κι αυτό ήταν κάτι πολύ καλό.

Το μεσημέρι γυρίζοντας σπίτι, άνοιξε τον υπολογιστή και άρχισε να ψάχνει στο ίντερνετ για παρόμοιες εμπειρίες με τη δικιά του. Παραξενεύτηκε, γιατί δεν είχε ιδέα σε πόσους ακόμα είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Όσους όμως κι αν ρώτησε, κανείς δεν ήξερε να του πει τι ακριβώς είχε συμβεί. Αποφάσισε λοιπόν την επόμενη μέρα να ξαναπαέι στο ίδιο σημείο την ίδια ακριβώς ώρα. Σηκώθηκε το πρωί και αφού τηλεφώνησε στο γραφείο να πει πως είναι άρρωστος, πήρε το Β15 και κατέβηκε στην ίδια στάση. Όμως αυτή τη φορά σαν κάτι να είχε αλλάξει στο τοπίο, τα σπίτι εκεί του φαίνονταν πιο ψηλά, πιο καινούρια και οι δρόμοι πιο μεγάλοι. Δεν έδωσε και πολλή σημασία και έστριψε στο πρώτο στενό δεξιά, όπως χθες, όταν ακολουθούσε τον παράξενο άντρα...

Μετά από 5 λεπτά ήρθε το λεωφορείο γεμάτο, όπως συνηθίζει άλλωστε, αφού η γραμμή Β15 χρησιμοποιείται από πολλούς φοιτητές, που κατευθύνονται στα ΤΕΙ των Αθηνών. Ο Άγγελος στριμώχτηκε στην τρίτη πόρτα του λεωφορείου μαζί με άλλους δύο, που μπήκαν μαζί του απ' την ίδια στάση. Κάθε μέρα, το ίδιο ανυπόφορο δρομολόγιο να τον κάνει να εξοργίζεται, αφού κανείς απ' τους υπεύθυνους δεν παίρνει την πρωτοβουλία να αυξήσει τη συχνότητα ή έστω να προσθέσει περισσότερα λεωφορεία "φεσαρμόνικες" στη γραμμή αυτή. "Στάσιμα, όλα είναι στάσιμα" σκέφτηκε "κι εμείς βολευόμαστε με κάθε τι που μας δίνουν"... Στη διαδρομή για την εταιρεία του τα πρωινά επιδίωκε να βυθίζεται σε διάφορες σκέψεις σχετικές με τη μονότονη καθημερινότητά του, για να ξεχνά κάπως εκείνη. Μάταια όμως...

"Μπορώ να περάσω;" του λέει σπρώχνοντάς τον ένας εξωτερικά αποκρουστικός μεσήλικας. Ο Άγγελος κατέβηκε απ' το λεωφορείο για να περάσει ο αντιπαθητικός κύριος, που τον κοίταξε έντονα σα να έβλεπε πίσω απ' τα γυαλιά. "Τι περίεργος τύπος!" σκέφτηκε. "Τα μαύρα γυαλιά σου δεν μπορούν να κρύψουν και τις σκέψεις σου. Πρόσεχε λοιπόν." του είπε. Ο Άγγελος κόλλησε για μια στιγμή και ο οδηγός του λεωφορείου έκλεισε την πόρτα μπροστά του. Έμεινε εκεί να τον κοιτάζει καθώς χανόταν, στρίβοντας στη γωνία. Άλλη μια μέρα που θα αργούσε στη δουλειά. Τι κι αν δεν πήγαινε καθόλου; Θα έλειπε σε κανέναν; Θα πρόσεχε κανείς την απουσία του; Τον τελευταίο καιρό είχαν σταματήσει να τον καλούν για επισκευές και προγραμματισμούς. Η πρόσληψη μιας νεότερης και πιο ορεξάτης "αυθεντίας" τον είχε βάλει στο περιθώριο. Αποφάσισε να μην πάει στη δουλειά και να ακολουθήσει τον περίεργο 45άρη, που τον ξάφνιασε λίγα λεπτά πιο πριν.

Όπως και να 'χει, περισσότερο ή λιγότερο, σημασία έχει πως δείχνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του και τον ευχαριστούμε πολύ!

Διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία του εδώ
------>http://www.metafysiko.gr/fantasygat...tion=read&id=44

Μετά από προσωπική επικοινωνία με τον κ. Johnson θα ήθελα να σας ενημερώσω πως μας δόθηκε η άδεια για το "ανέβασμα" τριών ακόμα illustrations του, κάτι που αδιαμφισβήτητα μας τιμά σαν site. Όπως είπα και στο πρώτο ποστ μου, η πολιτική του είναι αυστηρά το δικαίωμα για φιλοξενία μονάχα πέντε εικονογραφήσεων, οπότε η ευγενική του παραχώρηση δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη!

Θα σας παρακαλούσα λοιπόν, να εκφράσετε δημόσια τον πιθανό θαυμασμό σας για τη δουλειά του, αφού ως γνωστόν οι καλλιτέχνες από την επιδοκιμασία του κοινού λαμβάνουν τη μεγαλύτερη αναγνώριση και ικανοποίηση.

Να σημειώσω εν τω μεταξύ, πως επέλεξα να ανεβάσω στη Fantasy Gate εικονογραφήσεις που έχουν να πουν κάτι παραπάνω από τις υπόλοιπες (κατά την προσωπική μου άποψη πάντα), ενώ στην πλειοψηφία αυτών μπορεί εύκολα να παρατηρήσει κανείς την εμφανή απεικόνιση των μανιταριών που μας έχουν απασχολήσει ουκ ολίγο στο παρόν φόρουμ. Φίλτατε LuX, μήπως έχεις να σχολιάσεις κάτι πάνω σ' αυτό;;

Διαβάστε το νέο διήγημα από τον skio -----> http://www.metafysiko.gr/fantasygat...tion=read&id=36




Όταν οι Δίδυμοι Ήλιοι έδυσαν την τελευταία μέρα του Έτους των Αναταραχών, ένα παράδοξο φαινόμενο έκανε την εμφάνιση του για πρώτη φορά στον ουρανό. Το παρατήρησαν για πρώτη φορά στη μακρινή Θουρία, όταν ξεπρόβαλλε πάνω από τις κορυφές των Χάλκινων Ορέων. Έπειτα το είδαν οι παράφρονες αστρονόμοι του Βασιλείου του Άββωνος κι αμέσως χώθηκαν σκυφτοί στις σκονισμένες βιβλιοθήκες τους, τριγυρισμένοι από αρχαίους τόμους και αλλόκοτα όργανα, αποφασισμένοι να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του. Και τέλος, όλοι οι κάτοικοι αυτού του απελπισμένου κόσμου έγιναν μάρτυρες αυτής της φρικτής παρέκκλισης από τους νόμους της φύσης, αυτού του αλλόκοτου συμβάντος, που κουβαλούσε μαζί του οιωνούς καταστροφής και απόγνωσης. Κι οι προσευχές τους στους Θεούς πλήθυναν, μα Αυτοί απλά αδιαφορούσαν.

Α και κάτι άλλο πάνω στο ζήτημα της ηθικής που έθιξε ο R-b-t3r. Γιατί θεωρούμε τις μηχανές ανήθικες ή τέλος πάντων, αποκλείουμε το ενδεχόμενο να έχουν ηθικούς φραγμούς μετά από προγραμματισμό; Δε θα μπορούσαμε να τους "περάσουμε" κανόνες ηθικής όπως θα τους περνούσαμε και άλλα δεδομένα; Προσωπικά θα θεωρούσα τουλάχιστον χαζό από έναν δημιουργό Τ.Ν. να μην εγκαταστήσει και κάποιο είδος ηθικού "Δεκάλογου" (σαν τις 10 εντολές ας πούμε, αρκεί να μην έχει την ίδια κατάληξη μ' αυτές ). Είναι πολύ εύκολο νομίζω.

Ένα άλλο ερώτημα που μου ήρθε τώρα είναι πώς θα είναι από εμφάνιση τα τεχνητά νοήμοντα όντα; Σαν εμάς; (Μάλλον θα βοηθήσει η κλωνοποίηση σ' αυτό.) Ή θα αποτελούνται από μηχανικά μέρη (μεταλλικά π.χ.) και μόνο, οπότε θα έχουμε και πρόβλημα πρώτων υλών;

Η δημιουργία τεχνητής νοημοσύνης είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Σε πρώτη φάση, όπως πολύ σωστά λες R-b-t3r, θα βοηθούσε τον άνθρωπο σε πολλούς τομείς. Αναφέρω ενδεικτικά μερικά παραδείγματα, που μου δημιουργούν ταυτόχρονα πολλά ερωτήματα, τα οποία θα αναλύσω πιο κάτω:
1. Στις εργασίες που απαιτούν δύναμη και αντοχές. Τα έργα στους δρόμους π.χ. θα ολοκληρώνονταν σε χρόνο ρεκόρ, όπως και κάθε είδους κατασκευή (κτήρια, γέφυρες, σύραγγες κ.λπ.)
2. Στον τομέα της εκπαίδευσης. Φανταστείτε πόσο θα ανέβαινε το επίπεδο στους καθηγητές, αφού θα είχαν απεριόριστες γνώσεις και θα ήταν προγραμματισμένοι να τις μεταδίδουν όλες! No limits εκπαίδευση δηλαδή.
3. Στην ιατρική. Τέρμα τα ανθρώπινα λάθη! Κατάργηση των ειδικοτήτων, αφού ένας γιατρός θα μπορούσε να τις γνωρίζει όλες. Και αντί να τρέχουμε από ιατρείο σε ιατρείο πανικόβλητοι να προλάβουμε, μαζί θα κάναμε σφράγισμα, μαζί και φυσικοθεραπείες.
4. Στην ανάπτυξη της τεχνολογίας. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα θα είναι καθημερινά, αφού οι μαθηματικές πράξεις θα γίνονται ταυτόχρονα με την κατασκευή των νέων projects.
5. Στα ταξίδια μας στο διάστημα. Αστροναύτες που θα μπορούν να αναπνέουν σε κάθε περιβάλλον, θα κατασκευάσουν ολόκληρες εγκαταστάσεις κατάλληλες για την επιβίωση των ανθρώπων σε όλους τους πλανήτες και κάποια στιγμή η γη δε θα είναι το μοναδικό μας σπίτι. Τώρα θα έχουμε και εξοχικό με θέα το σύμπαν!
.........................

Δε σταματούν πουθενά οι θεωρίες - ατελείωτα τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας εξέλιξης στη ζωή των ανθρώπων. Όμως, πέρα από τον κίνδυνο η Τ.Ν. να πάρει τις αποφάσεις στα "χέρια" της και να εξουσιάζει αρχικά τον εαυτό της και μετά το δημιουργό της (γνωστά τα αποτελέσματα - τα έχουμε δει σε τόσες ταινίες!), υπάρχουν κι άλλοι. Μόνο με τα παραδείγματα που έδωσα, πόσες θέσεις εργασίας θα χαθούν; Πάνε όλες οι δουλειές των ανθρώπων. Μόνο προγραμματιστές των "μηχανών" θα μπορούν να γίνουν. Για όλα τ' άλλα αναλαμβάνει αυτή και με άριστα αποτελέσματα μάλιστα.
Επίσης, σιγά-σιγά ο πλανήτης Γη γεμίζει από εμάς, πού θα χωρέσουν κι αυτές όταν ο αριθμός τους θα αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο; Ίσως το νούμερο 5 απαντά εδώ. Μετακομίζουμε λοιπόν...
Ενεργειακές πηγές και πόροι για τη λειτουργεία τους: Ηλιακή ενέργεια; Δε νομίζω! Μπαταρίες; Χαχα... Ηλεκτρικό ρεύμα; Η ΔΕΗ θα κάνει πάρτυ κι εμείς θα βλέπουμε με κεριά, αφού θα πέφτει συνεχώς το ρεύμα απ' την υπερφόρτωση. Καύσιμα; (=τεράστια ποσά χρήματος, μόλυνση, ρύπανση... Αφήστε που τελειώνει το πετρέλαιο.) Με λίγα λόγια ξεχάστε το! Μάλλον πρέπει να βρούμε άλλη πηγή ενέργειας.

Ουφ, κουράστηκα! Ο κατάλογος είναι ατελειώτος.

Αγαπητέ vagkri,
όσο ο κόσμος κινείται και τα δεδομένα στην καθημερινότητα αλλάζουν, δεν μπορείς να κάτσεις στα αυγά σου. Αν σήμερα είσαι καλός, αύριο θα υπάρχουν καλύτεροι από σένα κι εσύ όλο και θα "πέφτεις" στην πυραμίδα. Φυσικά και δεν είναι στόχος μας να είμαστε μονίμως στην κορυφή, είναι ματαιοδοξία κάτι τέτοιο, όμως το να έχεις αυτογνωσία και να λες "ok, είμαι καλός όπως είμαι, άρα ας χαλαρώσω" δεν έχει νόημα. Η αυτογνωσία μας βοηθά για να βελτιωνόμαστε συνεχώς. Γι' αυτό δε ζούμε άλλωστε; Εννοώ, ποιος είναι ο σκοπός; (όπως το συζητάμε και στο θέμα "Για ποιο λόγο ζούμε;") Να ολοκληρωθούμε σαν υπάρξεις. Η βελτίωση θα φέρει και την ολοκλήρωση. Αν και νομίζω ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια για ακόμα περισσότερα.

Και κάτι που νομίζω είναι σχετικό:
Το πνεύμα του ανθρώπου είναι ανήσυχο, δηλαδή ποτέ δεν ησυχάζει. Αποζητά την κίνηση, την ενέργεια, θέλει να περιφέρεται, να είναι ελεύθερο.
Οπότε, αντίστοιχα, κι εμείς, αφού μέσα μας έχουμε το πνεύμα, δεν πρέπει να μένουμε στάσιμοι. Ελπίζω να γίνομαι κατανοητή.

Νομίζω ότι αν δεν πιστεύεις στον εαυτό σου δε θα πας ποτέ μπροστά. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς να βασίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις και για να το κάνεις αυτό πρέπει πρώτα να ξέρεις ποιες είναι αυτές. Αυτογνωσία σημαίνει γνωρίζω τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα μου, της συμπεριφοράς μου και του σώματός μου. Γνωρίζω τις ικανότητές μου και ξέρω τα όριά μου. Ξέρω μέχρι πού φτάνουν οι γνώσεις μου και πού πρέπει να σταματώ για να μην εκτεθώ ή χαθώ σε ένα χώρο. Η αλλαζονία δεν οφέλησε κανέναν. Το πιο σημαντικό για κάποιον που γνωρίζει καλά τον εαυτό του, είναι να ξέρει τα όριά του και να σταματά. Μπορεί έτσι, αν θέλει, να επεκτείνει τους ορίζοντές του και να αυξήσει τις δυνατότητές του. Αν όμως είναι υπερόπτης και έχει την ψευδαίσθηση πως είναι ο καλύτερος, έχει επέλθει η αρχή του κακού. Αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να κατρακυλά προς την αυτοκαταστροφή.

Πώς μπορεί όμως να φτάσει κάποιος στο ιδανικό στάδιο της αυτογνωσίας;
Μόνο μέσα από την προσωπική αναζήτηση και τις συνεχείς δοκιμασίες. Ευκαιρίες για να τεστάρουμε τον εαυτό μας έχουμε καθημερινά. Στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο. Προσοχή όμως! Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για εμάς και όχι για να δουν οι άλλοι ποιοι είμαστε. Αυτό ονομάζεται επίδειξη ικανοτήτων και δεν προσφέρει τίποτα ως προς τη βελτίωση του εαυτού μας παρά μόνο ικανοποίηση του "εγώ". Με την άσκηση του σώματος πετυχαίνουμε βελτίωση όχι μόνο της εμφάνισής του, αλλά και των αντοχών μας. Επίσης αυξάνουμε τη σωματική μας δύναμη. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όταν εξασκούμε το πνεύμα διαβάζοντας βιβλία, παρακολουθώντας επιμορφωτικά ή ενημερωτικά προγράμματα στην τηλεόραση. Η συζήτηση με άλλα άτομα είναι ακόμα μια πολύ σημαντική εξάσκηση του εαυτού μας. Για να μπορέσουμε να φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό στάδιο, πρέπει να συναναστραφούμε άπειρες ώρες με συνανθρώπους μας. Θεωρώ πως τα άτομα που έχουν ( ; ) αυτογνωσία και περιορίστηκαν μόνο στη βελτίωση της ύπαρξής τους μέσα από μοναχικές περιπλανήσεις και αναζητήσεις, είναι χαμένα. Αν δε συγκρηθείς με τους άλλους, αν δε σταθείς δίπλα τους ποιος ο λόγος; Η μοναχικότητα δεν έχει να προσφέρει κάτι σε κάποιον άλλο πέρα από τον ίδιο τον απομονωμένο, οπότε και πάλι μιλάμε για ικανοποίηση του "εγώ".

Κάτι άλλο που θα ήθελα να θίξω, είναι σχετικό με το φόβο και τις αμφιβολίες που δημιουργεί το περιβάλλον. Αναρωτιέσαι αγαπητέ Darkoverlordoftheabyss πώς γίνεται να υπάρχουν άτομα που ενώ θέλουν να βελτιωθούν γίνονται χειρότερα; Και στην τελική, πώς υπάρχουν άτομα με τόσα άγχη και φόβους όταν άλλοι είναι σχεδόν ατρόμητοι; Η απάντηση νομίζω ότι αρχικά κρύβεται στο περιβάλλον στο οποίο έχουμε μεγαλώσει. Αν οι γονείς μας φόβιζαν από μικρά και μας περιόριζαν μέσα στο σπίτι είναι λογικό όταν βγούμε στον κόσμο να είμαστε σφιγμένοι. Αν δε γνωρίσεις το "κακό" που σε περιμένει απ' έξω πώς θα το αποφύγεις; Επίσης, όταν ο πατέρας τρομοκρατεί τα παιδιά του (όταν π.χ. γυρνά σπίτι μεθυσμένος και χτυπά τη μητέρα - μην το θεωρείτε μεμονωμένη περίπτωση, συμβαίνει παντού γύρω μας!) είναι επόμενο αυτά να τρέμουν στην εικόνα του. Αφήστε που τα αγόρια θα φέρονται με τον ίδιο τρόπο στις γυναίκες όταν μεγαλώσουν και τα κορίτσια θα μισήσουν για πάντα τους άντρες! Αυτό θα δημιουργήσει άγχος σ' αυτά τα παιδιά και θα είναι πολύ πιο δύσκολα γι' αυτά να ξεπεράσουν τις φοβίες του και να βελτιώσουν τον εαυτό τους. Και αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Γύρω μας κυκλοφορούν χιλιάδες άνθρωποι φοβισμένοι, κλεισμένοι στα καβούκια τους και το χειρότερο; Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι λάθος να ζουν μέσα σ' αυτή τη φυλακή. Δε συνειδητοποιούν τι μπορούν να κάνουν, πόσα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, πόσα μπορούν να βελτιώσουν. Ίσως και να μη θέλουν επίσης. Έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους έτσι και έχουν καταθέσει τα όπλα. Αυτογνωσία σου λέει μετά...

Η αυτογνωσία δεν έχει νόημα αν επαναπαυθείς. Μια δεδομένη κατάσταση θα είναι όλα και τίποτα παραπάνω. Γνωρίζεις και μαθαίνεις κάτι για να συνεχίσεις να προχωράς και να ψάχνεις περαιτέρω πράγματα. Αυτογνωσία και στασιμότητα δεν πάνε μαζί!

Χθες έλαβα το καινούριο τεύχος του περιοδικού και διαβάζοντας το άρθρο της "Δ" μου γεννήθηκαν αρκετές απορίες... Αν το διαβάσει κάποιος, ας μου πει τη γνώμη του. Τελικά όλα όσα ισχυρίζεται αυτή η κοπέλα είναι αλήθεια; Υπάρχει χρονοπύλη σε χωριό στη Βόρεια Εύβοια; Γνωρίζει κανείς κάτι σχετικό;

Φίλε Σωτήρη,

πρόσεξε σε ποιους μιλάς... Εδώ είναι το forum του μεταφυσικού και το threαd για "παράξενες" ταινίες! Αναφέρεσαι σε μια αρκετά γνωστή ταινία του Carpenter (απ' τους πιο γνωστούς σκηνοθέτες του είδους). Πώς είναι δυνατόν να μην την ξέρουμε; Πλάκα, κάνω. Πολύ καλή ταινία. Γενικά ο Carpenter είναι καλός και καταπιάνεται εδώ και χρόνια με ενδιαφέροντα θέματα. Απ' τις πιο γνωστές ταινίες του να δεις είναι: Halloween, The Fog, Escape from New York, Christine, Prince of Darkness, Village of the Damned κ.ά.