Ψευδαισθήσεις

Ψευδαισθήσεις.
Όχι σαν αυτές.
Αλλά από τις άλλες, αυτές που φτιάχνουμε για τα πράγματα που βλέπουμε, που θέλουμε και πιο πολύ περιμένουμε.
Φτιάχνουμε ένα πλήθος ψευδαισθήσεων και χανόμαστε σε αυτές, χανόμαστε μέσα στην προστασία τους. Χανόμαστε μέσα στο άγγιγμά τους.
Ψευδαισθήσεις, από αυτές που φτιάχνουμε γιατί δεν μπορούμε να αντικρίσουμε την αλήθεια κατάματα.
Ποια είναι αυτή η ανάγκη για να τις δημιουργήσουμε; Ποιος είναι ο τρόπος για να βγούμε από αυτές χωρίς να πληγωθούμε; Έστω τουλάχιστον με τις μικρότερες δυνατές απώλειες;
Φτιάχνουμε ένα ψεύτικο κόσμο, γύρω μας ότι όλα είναι καλά, ότι όλα πάνε καλά. Αλλά τελικά φτιάχνουμε έναν φανταστικό κόσμο και ζούμε μέσα σε αυτό.
Πιστεύουμε ότι θέλουμε να πιστέψουμε και όχι ότι είναι αληθινό.
Φτιάχνουμε έναν ψεύτικο κόσμο που λέμε ότι είναι ο ιδανικός. Ότι μας αγαπούν ότι μας φροντίζουν ότι μας θέλουν για αυτό που είμαστε. Και; Ζούμε πολλές φορές σε ένα όνειρο χωρίς να ξέρουμε, χωρίς να διακρίνουμε το πλήθος των φραγών που βάζουμε γύρω μας και είμαστε και ευτυχισμένοι.
Ψευδαισθήσεις ότι μπορούμε να αλλάξουμε, ψευδαισθήσεις ότι τα πράγματα είναι αλλιώς. Ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι δεν κάποιος θα θυμηθεί τα γενέθλια σου.
Ψευδαισθήσεις, ένας τρόπος να αποφύγεις τον πόνο και να συνεχίσεις να ζεις μέσα στο ψέμα.

Κάπου άκουσα πως η πραγματικότητα υπάρχει μόνο και μόνο για να εμπλουτίζει ακόμα περισσότερο τη φαντασία. Η φαντασία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ανάγκη μας να δημιουργούμε ψευδαισθήσεις. Μέσω της φαντασίας τρέφονται οι ψευδαισθήσεις μας και μέσω των τελευταίων τρέφεται η ύπαρξή μας. Ο αχόρταγος άνθρωπος έχει αστείρευτα αποθέματα αναγκών: εγωισμού, επιβεβαίωσης, εκτίμησης, σεβασμού, κυριαρχίας, αγάπης, έρωτα... οπότε δημιουργεί συνεχώς ψευδαισθήσεις, εφόσον όλες αυτές οι ανάγκες είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν. Ζούμε μέσα στις ψευδαισθήσεις για να είμαστε χαρούμενοι...

Το χειρότερο πράγμα είναι να νομίζει κάποιος πως έχει πλήρη έλεγχο της πραγματικότητας, οπότε δεν έχει ανάγκη από ψευδαισθήσεις...

Η φαντασία σε φυσιολογικά όρια είναι μια υπέροχη δημιουργική λειτουργία του εγκεφάλου, που χωρίς αυτή μένουμε μισοί άνθρωποι. Ό,τι έχει δημιουργηθεί ως σήμερα είναι δημιουργήματα της φαντασίας των ανθρώπων, τόσο έντονης και παραγωγικής που πραγματικά εντυπωσιάζει. Δυστυχώς ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει τόσο στερείται φαντασιώσεων κι αυτό δυστυχώς ενθαρρύνεται κι από την κοινωνία που τον θέλει ανελεύθερο και δέσμιο της πραγματικότητας που έχει δημιουργήσει, πραγματικότητα που κι αυτή βρισκόταν στην φαντασία όσων την προέβαλλαν.
Ψευδαίσθηση είναι η απατηλή αντίληψη του ανθρώπου ότι κάποια πράγματα συμβαίνουν γύρω του, ενώ αυτά δεν υπάρχουν. Την συναντάμε σε όσους συνήθως δεν είναι ικανοποιημένοι από την πραγματικότητα στην οποία ζουν και πιστεύουν ότι δεν μπορούν να την αλλάξουν, αλλά παράλληλα είναι και πολύ ευαίσθητοι κι αδύναμοι να δεχτούν την σκληρή πραγματικότητα. Έτσι, επειδή δεν αντέχουν την αλήθεια, δημιουργούν γύρω τους μια ψευδαίσθηση, μια υποκειμενική πραγματικότητα, έναν κόσμο φαντασιακό στον οποίο και ζουν. Δεν ξέρω αν αυτό είναι απαραίτητα κακό, διότι αν οι ψευδαισθήσεις τους κάνουν να νοιώθουν καλά και να'ναι ευτυχισμένοι ή ήρεμοι, τότε καλά κάνουν, αρκεί να μην τις επιβάλλουν και στους άλλους.
Από την άλλη υπάρχει και η άλλη άποψη, ότι δηλαδή η αλήθεια είναι υποκειμενική κι ότι όλοι μας λίγο πολύ ζούμε με ψευδαισθήσεις ή τουλάχιστον ζούμε στον δικό μας κόσμο.

Προσωπικά πιστεύω ότι οι ισορροπίες είναι πολύ δύσκολο να κρατηθούν.
Τα πάντα ρει.. όλα συνεχώς αλλάζουν γύρω μας με τρομαχτικά γοργούς ρυθμούς που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε.
Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τίποτα, αλλά παράλληλα θέλουμε να νοιώθουμε ασφαλείς.

1) Μια μέρα η φίλη μας η Στέλλα ήρθε σπίτι επίσκεψη
Σε κάποια γωνία τους σαλονιού υπήρχε ένα βάζο με λουλούδια.
Με το που μπήκε τα κοίταξε και είπε με μεγάλη έκπληξη....
« ααα τι ωραία λουλούδια είναι αυτά , τι ωραία χρώματα σαν ψεύτικα!!!»
καθίσαμε τα είπαμε και μετά από αρκετή ώρα πήγε στη κουζίνα ...
βγαίνοντας ξαναβλέπει το βάζο και χωρίς ποτέ να το πλησιάσει γεμάτη έκπληξη ξανάλεει...
«ααα τι ωραία λουλούδια πολύ ζωντανά , σαν αληθινά είναι!!!» ...

μπορεί κάποιος από εσάς να καταλάβει αν τα λουλούδια τελικά ήταν αληθινά η ψεύτικα ;

μήπως η έννοια της ψευδαίσθησης είναι τελείως παρεξηγημένη ;

πως γίνεται κάτι το οποίο αισθάνεσαι βλέπεις η ακούς να είναι ψεύτικο ;
Υπάρχει ψέμα στη φύση ;

Η το ψέμα από μόνο του είναι ένα ψέμα ;

2) Σε κάποιο ταξίδι μου στην Ινδία περίμενα αρκετή ώρα να βρω την άνεση ώστε να μιλήσω σε έναν πνευματικό (Guru) ο οποίος διαβίωνε για πολλά έτη στη κουφάλα ενός μεγάλου δένδρου .

Πίνοντας το τσάι μας κάτω απ το μεγάλο σπιτόδενδρο, του υπέβαλλα κάποιες ερωτήσεις ζητώντας τη γνώμη του για τις πράξεις τις σκέψεις τις ιδέες τις σχέσεις των ανθρώπων την αλήθεια και το ψέμα...
Μεταξύ των άλλων κατέληξε....

Ότι γίνεται αντιληπτό απ τις αισθήσεις μας θεωρείται αληθινό.
Αληθινά όμως είναι και πράγματα που δε νιώθουμε όπως οι σκέψεις και οι ιδέες των άλλων , όλων μας .
Τότε τα πάντα είναι αληθινά του είπα ...
Τα πάντα !
μέχρι και τα ψέματα μου απάντησε ....
Οι διαφορές εξαρτώνται από το σύμπαν στο οποίο ζει ο καθένας μας...!!!

Δ.

Mα φυσικά τα λουλούδια ήταν ψεύτικα (δηλαδή όχι ζωντανός οργανισμός που φωτοσυνθέτει και αναπτύσεται), αλλά τα χρώματα ήταν ΣΑΝ ψεύτικα, δηλαδή τόσο όμορφα αλλά και παράξενα ταυτόχρονα, που της έμοιαζαν ψεύτικα -ίσως επειδή δεν υπάρχουν τέτοια χρώματα στη φύση, ή η φίλη σας δεν είχε ξαναδεί παρόμοια.

Η διαφορά είναι στο πώς χρησιμοποιούμε τη γλώσσα, ποιος είναι ο κώδικας επικοινωνίας.

Ετσι!
Θα ήθελα πριν από οτιδήποτε άλλο, να πω, πως αυτό που είναι σίγουρα και η μόνη ψευδαίσθηση είναι τούτος το υλικός κόσμος στον οποίο ζούμε. Ο,τι βλέπουμε, ό,τι νομίζουμε ότι αποτελεί τον κόσμο μας, είναι ψευδαίσθηση. Ολόκληρος ο κόσμος του σχετικού, είναι ψευδαίσθηση.
Πχ. νομίζουμε ότι είμαστε αυτή η συμπαγής υλική μάζα που βλέπουμε κι όμως ΔΕΝ είμαστε αυτό. Είμαστε μόνο εκγλωβισμένο φώς, ενέργεια η οποία δονείται υπό μια ορισμένη συχνότητα μας δίνει την ψευδαίσθηση του υλικού συμπαγούς σώματος.
Πάμε παρακάτω.
Σε αυτόν τον κόσμο, ό,τι σκεφτόμαστε υπάρχει. Τό'πε και ο σοφότατος Παρμενίδης, πώς "κάθε σκέψη υπάρχει".
Επίσης, δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι που δεν υπάρχει.
Ετσι λοιπόν, όπως λέει ο φίλος στο αρχικό του πόστ, όταν σκεφτόμαστε πως "ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος", αυτή η κατάσταση υπάρχει και σκεφτόμενοι κατ' αυτόν τον τρόπο έλκουμε την αντίστοιχη πραγματικότητα.
Οταν σκεφτόμαστε πως "ο κόσμος είναι διαβολικά πλασμένος" αυτή η κατάσταση υπάρχει. Σκεφτόμενοι κατ' αυτόν τον τρόπο έλκουμε αυτήν την πραγματικότητα.
Υπάρχουν όλες οι δυνατότητες. Ολες οι πιθανότητες. Δες τε τι λέει η Κβαντική Φυσική. Εμείς επιλέγουμε ποιά πραγματικότητα θα δημιουργήσουμε.
Δεν υπάρχει μια πραγματικότητα φίλε aggaliarep, της οποίας είμαστε θύματα, η οποία δημιουργήθηκε ερήμην μας και μας την έχει "στημένη".
Υπάρχουν όλες οι πιθανότητες. Επιλέγουμε.
Οι σκέψεις μας αποτελούν δημιουργικές δυνάμεις.

Γι αυτό ας μην ψάχνουμε ποιά είναι η πραγματικότητά μας, αλλά ας ορίσουμε ποιά θέλουμε να είναι.

Καλά αυτό φίλε Νιραβα με όλες τις πιθανότητες μην το δένεις και κόμπο.Να σου πω ένα παράδειγμα που συζητούσαμε και τις προάλλες με τον αγκάλιαρεπ.Πάρε τον εαυτό σου."Εισαι" κάτι.Από εκεί και πέρα,ο κάθε άνθρωπος έχεις μια συγκεκριμένη είκονα για σένα,για το είναι σου,την οποία έχει σχηματίσει από μόνος του και φυσικά στις πιο πολλές περιπτώσεις απέχει παρασάγκας από την πραγματικότητα.

Όπως είπε και ο Λουξ,ό,τι μπορεί κάποιος να δει ή να αισθανθει είναι και αληθινό.Δεν έχω τίποτα να αντιπαραθέσω σ'αυτό.Το πρόβλημα ξεκινά όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να κρίνει πράγματα για τα οποία δεν έχει άμεση αντίληψη,όπως πχ για την ουσία των πραγμάτων.Εκεί δημιουργεί υποθέσεις και αν αυτές βασίζονται σε ελλειπή στοιχεία,τότε δημιουργούνται οι νοητικές πλάνες,που μπορεί να γίνουν και εμμονές.Ο Παρμενίδης είχε πει αυτό που λες αλλά ο Πλάτωνας το αντέκρουσε στον "σοφιστή".Αν επιθυμείς μπορούμε να κάνουμε μια κουβέντα πάνω στα επιχειρήματα του.

Πάντως το σημείο που θέλω να τονίσω περισσότερο είναι ότι σήμερα οι ψευδαισθήσεις δημιουργούνται από την κοινωνική μηχανική και έχουν καταστρεπτικές συνέπειες στον άνθρωπο.Αυτές οι εμμονές δημιουργούνται στους ανθρώπους μέσω της "παιδείας" και της ψευτοδιανόησης,με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να παγιδεύονται σε εικονικές πραγματικότητες.Έτσι οι άνθρωποι ουσιαστικά δεν γνωρίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό,ενώ σε συνδιασμό με τον εγωκεντρισμό που κυριαρχεί,γίνεται δύσκολη και η επικοινωνία μεταξυ των ανθρώπων.Έτσι δημιουργείται αυτό που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε "Μάτριξ"...

ΣΥμφωνώ σε μεγάλο μέρος.
Οι Ανθρωποι δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους , γιατί κλείνουν τα αυτιά τους στην εσωτερική φωνή και ακούν μόνον τις άλλες, έξωθεν. Εχουν πειστεί από την κοινωνική μηχανική πως δεν έχουν επιλογές, και έχουν πάψει να αφουγγράζονται.

Καλημέρα!

Φίλε μου παρεξήγηση.Δεν διάβασα ακόμα προσεκτικά το μήνυμα σου γιατί πρέπει να φύγω τώρα αλλά σε καμία περίπτωση δεν "στην είπα" για τον τρόπο σκέψης σου.Φυσικά όταν μιλάω για νοητικές πλάνες δεν αναφέρομαι σε σένα αλλά γενικά στον σημερινό(κυρίως) άνθρωπο γιατί αυτό είναι το θέμα μας,πώς δημιουργούνται οι ψευδαισθήσεις.Και ειλικρινά δεν κατάλαβα γιατί μου μιλάς στον πλυθηντικό και με αποκαλείς ευγενέστατο.Ελπίζω να μην το κάνεις ειρωνικά...

χεχε! Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ βιαζόμουν να φύγω κι έριξα ατάκτως όλες τις σκέψεις που μου ήρθαν! Το μόνο που διόρθωσα ήταν το χρώμα το κόκκινο.
Τώρα που τα ξαναδιάβασα, κατάλαβα πως ήθελα να πώ περισσότερα για τις άπειρες πιθανότητες και τις αντίστοιχες επιλογές και βρήκα την ευκαιρία.
Ετσι όπως ήταν διαμορφωμένο το αρχικό πόστ σου ( ), μου φάνηκε πως αφορούσε σε εμένα το σχόλιο περί εμμονών. Είδες? επέλεξα μια από τις πιθανότητες, αυτήν του να πάρω προσωπικά το σχόλιό σου, κάτι που δεν κάνω συνήθως.

Σε αποκαλώ ευγενέστατο γιατί σε διαβάζω αρκετό καιρό, έχω διαμορφώσει αυτή την εντύπωση και ήρθε η ευκαιρία να σου το πώ.
Στον πληθυντικό σου μίλησα, γιατί έτσι μου βγήκε!
Καμμία πρόθεση για ειρωνεία.

Αα! Να συπληρώσω: Είμαι θήλυ!