agaliarep

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη γλώσσα, μια είναι η γλώσσα και έχει ως βάση τα μαθηματικά… και είναι η μουσική. Η μουσική είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε όλους τους λαούς της γης, η μουσική είναι που ημερεύει τα ζώα και όλο το σύμπαν εκπέμπει συχνότητες. Νομίζω ότι μόνο η μουσική θα μπορούσε να είναι η γλώσσα που θα μπορούσε να είναι η επικοινωνία. Άλλωστε η μουσική είναι μαθηματικές πράξεις.

Της έχω πει πολλά και της έχω γράψει περισσότερα… Τόσα πολλά που ξεπερνούν τα 16 γεμάτα τετράδια που έχει διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν έχω δώσει ποτέ τίποτα σε κανέναν να το διαβάσει και έτσι θα γράψω κάτι μικρό κάτι αυθόρμητο, κάτι μικρό σε κείμενο μεγάλο σαν αυτό που νιώθω…

«και καθώς προχωρούσαμε,
κατάλαβα ότι ήμουν αιχμάλωτος των ματιών σου…»

Στην φίλη, ερωμένη, δάσκαλο, μούσα, συνεργάτη μου,
σε αυτή που μεγαλώσαμε μαζί, σ αυτή που κλάψαμε μαζί, σ αυτή που ελπίζω να γεράσουμε μαζί, στον έρωτα μου.

Πολύ ωραίο βιβλίο απο έναν πολύ μεγάλο συγγραφέα... ελπίζω η ταινία να φτάσει το βιβλίο... θα είναι πολύ καλό για όλους μας...

Η ανάλυση έγινε με βάση την Ελλάδα ή ολόκληρο τον κόσμο;

Black… είναι πολύ περίεργο αλλά είσαι μέσα στο μυαλό μου. Πολλές φορές τον τελευταίο καιρό έχω προβληματιστεί με το θέμα αυτό και μάλιστα σκεφτόμουν να το ανοίξω στο forum. Πρέπει να σου πω ότι συμφωνώ με τις απαγορεύσεις που υπάρχουν. Δηλαδή σε εφορίες, νοσοκομεία κτλ. Θεωρώ ότι σε χώρους που η παρουσία των πολιτών «επιβάλλεται» πρέπει να υπάρχει σεβασμός προς τους μη καπνιστές. Από την άλλη όμως είναι και ο απαραίτητος σεβασμός που πρέπει να έχει το κράτος απέναντι σε αυτούς που καπνίζουν. Είναι υποκριτικό να θεωρούμε ότι μπορεί κάποιος να καπνίζει, να επιτρέπεται να καπνίζει, να παίρνει το κράτος φόρους από τα τσιγάρα και να απαγορεύει την χρήση τους παντού εκτός από το σπίτι…

Τελικά τι είναι το τσιγάρο; Κάτι νόμιμο ή κάτι παράνομο; Εάν είναι νόμιμο γιατί να απαγορεύεται σε όλους στους δημόσιους χώρους και εάν είναι παράνομο γιατί το κράτος δεν κλείνει τις βιομηχανίες;

Εδώ πρέπει νομίζω να αναφερθεί, ότι:
Στην Ελλάδα έχουμε καπνά και παλιότερα είχαμε πολύ περισσότερα (νομίζω ότι έχουμε 9 διαφορετικές ποικιλίες). Εάν κάποιος γνωστός μου καλλιεργεί καπνά, κόψει και μου δώσει ένα δεμάτιο και με πιάσουν, με πάνε φυλακή, μια και απαγορεύεται… Απαγορεύεται να έχω στην κατοχή μου, φύλλα καπνού, απαγορεύεται να καλλιεργήσω ιδιωτικά καπνό, απαγορεύεται να δώσω καπνό σε κάποιον γνωστό μου εάν είμαι καλλιεργητής.

Προστατεύεται έτσι η καπνοβιομηχανία. Από την άλλη επιτρέπει να πωλούνται ένα σωρό τσιγάρα, που δεν έχουν μόνο καπνό… (δηλαδή το φυτό αποξεραμένο) αλλά το φυτό αποξεραμένο και πνιγμένο μέσα στα χημικά… Κατά τα αλλα τους ενδιαφέρει η υγεία…

Και αναρωτιέμαι πως μπορεί κάτι να είναι νόμιμο, να πωλείται σε περίπτερα, ψιλικατζίδικα… και να απαγορεύεται η χρήση του σε δημόσιους χώρους;

Ένα ανολοκλήρωτο βιβλίο του σημαντικού συγγραφέα Τζ. Ρ. Τόλκιν αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 17 Απριλίου στη Βρετανία, την Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία μετά από τις απαραίτητες προσθήκες του γιου του με στόχο την ολοκλήρωσή του. Ο διάσημος συγγραφέας ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο «The children of Hurin» το 1918 και κατόπιν το εγκατέλειψε. Ο γιος του Κρίστοφερ πέρασε τριάντα χρόνια από τη ζωή του επεξεργαζόμενος αυτό το βιβλίο, το οποίο επιτέλους θα έχουμε στην πλήρη μορφή του. Αποσπάσματα από το εν λόγω βιβλίο, το οποίο χρονικά τοποθετείται πριν από την τριλογία του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί. Δεν είναι όμως αυτή η πρώτη φορά που ο γιος ολοκληρώνει συγγραφική δουλειά του πατέρα. Αυτό έχει ξαναγίνει και με το «Σιλμαρίλιον», το 1977, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του σε ηλικία 81 ετών. Όσον αφορά τώρα τη μεταφορά του εν λόγω βιβλίου στη μεγάλη οθόνη; Ο Πίτερ Τζάκσον προς το παρόν έχει δεσμευτεί για τη μεταφορά ενός άλλου βιβλίου του Τόλκιν, του πολύ αγαπημένου «The Hobbit».

Νομίζω ότι η τελειότητα όλων είναι ότι δεν είναι τέλεια… αλλά έχουν την δυνατότητα και τις προοπτικές να γίνουν τέλεια. Έχουν την δυνατότητα του Jonnie Walker keep walking πιές και κανένα ποτηράκι να εξελίσσονται.
Η αλήθεια όπως και το τέλειο είναι κάτι σχετικό; Μεγάλο θέμα. Αλλά αυτό που λες φίλε μου priest ότι «... Έχει όμως και τόσο ωραία αναντικατάστατα δημιουργήματα. Πρέπει όμως να γυρίσουμε στο παρελθόν και να κάνουμε μια νέα αρχή ή μήπως η παρούσα και εξελισσόμενη κατάσταση, ενώ προκαλεί πράγματα βλαβερά για την τωρινή μορφή των άντικειμένων του πλανήτη αυτού, μας προστατεύει από κάτι που οι περισσότεροι θα βρίσκαμε ( σύμφωνα με τη φύση μας ) χειρότερο και σε παλιότερες καταστάσεις δεν θα μπορούσαμε να αμυνθούμε ;..» είναι και αυτό σχετικό. Από τι χρειαζόμαστε προστασία πραγματικά; Από αυτά που μας προστατεύει η τεχνολογία σε βιολογικό επίπεδο ή χρειαζόμαστε προστασία σε πνευματικό επίπεδο;
Χαρακτηριστικό αυτού νομίζω ότι είναι αυτό που αναφέρουν διάφοροι επιστήμονες (δεν ξέρω κατά πόσο είναι ακριβές) ότι σε μερικά χρόνια η πάθηση με τους περισσότερους ασθενείς σε όλο τον κόσμο θα είναι η κατάθλιψη.
Σε πιο ποσοστό μας προστατεύει η τεχνολογία και η πρόοδος του ανθρώπου σε αυτό το θέμα; Μήπως είναι ένα αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης;
Θα συμφωνήσω με τον Μιχάλη ότι η επιστροφή στις ρίζες δεν σημαίνει αναθεματισμός του ότι έχει γίνει ή της τεχνολογίας. Αντίθετα νομίζω ότι πρέπει να βρεθεί μια πιο σωστή φόρμουλα ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει «φτιαχτεί» για να ζει όπως ζει. Νομίζω ότι αυτό το μεγάλο κοινωνικό και βιολογικό επίτευγμα δεν είναι παρά ένα κλουβί που φυλακίζει το πνεύμα. Οι ψυχικές διαταραχές είναι ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα για το ότι ο άνθρωπος δεν πάει όπως πρέπει. Δεν ζει όπως πρέπει. Σε βιολογικό επίπεδο μπορεί να είμαστε καλύτερα (είμαστε; Ερευνητές παρατήρησαν ότι η όραση του ανθρώπου της πόλης μειώνεται σταδιακά, επειδή δεν εξασκεί το μάτι στον ανοιχτό ορίζοντα) αλλά σε ψυχολογικό; Σε ψυχοσωματικό; Σε πνευματικό;
Ο άνθρωπος έχει μέσω τις εξέλιξης μπορεί να μορφωθεί και να πληροφορηθεί πιο εύκολα και πιο γρήγορα και πιο μαζικά. Μπορεί όμως και να αποπροσανατολιστεί περισσότερο, πιο εύκολα και πιο μαζικά. Η ψυχική ηρεμία που πιστεύω ότι είναι το παν για την επίτευξη του όποιου τέλειου, διαταράσσεται κάθε στιγμή, από πράγματα που βλέπουμε και δεν βλέπουμε.
Το μοντέλο έχει γίνει υπερκαταναλωτικό, χαώδες, πληροφοριακό και όχι γνωστικό.
Το σύστημα που έχουμε φτιάξει και συντηρούμε είναι ένα σύστημα που μας αποκόβει από το φυσικό μας περιβάλλον. Αυτό που πνίξαμε στο τσιμέντο, αυτό που δηλητηριάσαμε με κάθε τρόπο, αυτό που περίμενε να αποκαλυφθεί και δεν μπορεί πια.

Με τα απόσπασματα αυτά του Χρήστου και του Black ξεκινάω ένα νέο θέμα, νομίζω πολύ ενδιαφέρον.
Η εξέλιξη του ανθρώπου στο σήμερα έχει καμία σχέση με αυτό που λέει ο black, να φτάσει ο άνθρωπος στο τέλειο και να ταυτιστεί κάποτε με την ιδέα; Είναι αρεστή αυτή η εξέλιξη του ανθρώπου και είναι η επιθυμητή για να φτάσει στο τέλειο;
Η τεχνολογική ανάπτυξη και η διαβίωση σε καλύτερες ( ; ) συνθήκες έχει σχέση με την ταύτιση με την ιδέα;
Ο κόσμος οδηγείται κατά την γνώμη σας προς το τέλειο ή έχει πάρει ένα λάθος δρόμο;
Και εάν έχει πάρει λάθος δρόμο (κατά την προσωπική μου άποψη, έχει) πρέπει να γίνει μια επιστροφή στις ρίζες; Και αν ναι, γιατί; Επειδή στις ρίζες υπάρχει κάτι που έχει ξεχαστεί; Ή για να ακολουθήσουμε αυτό που λένε, ότι εάν χάσεις τον δρόμο πρέπει να πας στην αρχή και να ξεκινήσεις πάλι; Δηλ. η επιστροφή στις ρίζες είναι απλά για να ξαναπάμε στην γραμμή εκκίνησης για να ξαναρχίσουμε την κούρσα ή γιατί πρέπει να βρούμε κάποια πράγματα που αφήσαμε πίσω μας;
Αυτά για αρχή. Και η αρχή… είναι το μισό των πάντων…

Αγαπημένη μου Κ*,
Ακόμα δεν έχω δει τις φώτο σου και τις ζωγραφιές που έστειλες. Είμαι σίγουρο ότι είναι όμορφες όπως και εσύ.
Αγαπημένη μου ξέρω ότι δεν ξέρεις ποιός είμαι, ούτε εγώ ούτε η γυναίκα μου, ποιοί είμαστε εμείς που σου στέλνουμε γράμματα ούτε γιατί το κάνουμε. Ίσως γιατί καταλαβαίνουμε ότι αυτά που είχαμε εμείς δεν είναι αυτονόητα για όλα τα παιδιά του κόσμου. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τίποτα απο όλα αυτά που συμβαίνουν στην ζωή σου. Ίσως και συ ποτέ δεν καταλάβεις. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί πεινάς, γιατί πρέπει να βλέπεις γύρω σου τα πάντα να πεθαίνουν. Ποτέ δεν κατάλαβα και εγώ. Αλλά ότι και λόγια και αν προσπαθήσω να σου πω, ότι και λόγους και να βρω δεν νομίζω ότι θα αλλάξει ΄τιποτα προς το καλύτερο. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί κάθε μέρα παιδιά σαν εσένα πεθαίνουν σε όλο τον κόσμο. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί άλλα παιδιά είναι πρισμένα απο το φαι και άλλα απο την πείνα. Δεν μπορώ να εξηγήσω τίποτα απο όλα όσα βλέπεις γύρω σου. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί πρέπει να περιμένεις εμένα να σου στείλω φαι. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί χιλιάδες παιδιά δουλεύουν σε όλο τον κόσμο και δεν παίζουν. Γιατί χιλιάδες παιδιά παίζουν με οπλα και βόμβες και όχι με όχι με κούκλες και ξύλινα σπαθιά. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί πρέπει να μην έχεις σπίτι απο χαρτόνι ή να πεθαίνεις απο αρρώστιες που άλλοι απλά κάνουν ένα εμβόλιο. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί πολύ απλά εσύ δεν έχεις δει τίποτα παραπάνω αο την πείνα σου, το κρύο και τον θάνατο. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί πολύ απλά δεν μπορώ να μπω στην θέση σου. Δεν μπορώ γιατί πολύ απλά δεν ξέρεις γράμματα και αυτ΄ς οι λέξεις για σένα δεν σημαίνουντίποτα παραπάνω απο λόγια. Δεν μπορώ να εξηγήσω πως φτάσαμε ως εδώ γιατί δεν ξέρω. Δεν ξέρω ποσο πεινάς, δεν ξέρω πως είναι να είσαι χωρίς ρούχα, χωρίς φαι, χωρίς νερό, χωρίς σπίτι, χωρίς ελπίδα, χωρίς όνειρα, χωρίς ζωή. Δεν ξέρω πως είναι να περιμένεις να να πεθάνεις στα 10 ή στα 5 ή στα 2 σου χρόνια. Δεν ξέρω πως είναι να βλέπεις τα αδέλφια σου να πεθαίνουν απο την πείνα. Δεν ξέρω τίποτα. Δεν ξέρω, εαν ξέρω τι σημαίνει να είσαι άνθρπωπος, δεν ξέρω τι διαφορά εχει αυτο το ζώο απο τα άλλα.
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω.
Το μόνο που θα πω είναι ότι θα προσπαθήσω να αλλάξω κάτι στην ζωή σου προς το καλύτερο.
Το μόνο που θα σου πω είναι ότι σε αγαπώ.
Αγαπημένη μου Κ* να ξέρεις ότι παρόλο που δεν θα με δεις ποτέ, θα είσαι πάντα μέσα μου. Θα είσαι πάντα ένα μέρος απο την ζωή μου και την καρδιά μου. Εσύ και όλα τα παιδιά του κόσμου.

Σε φιλώ...
Agaliarep.

Το μήνυμα που ακολουθεί είναι μια ευγενική προσφορά δική μου και εγράφει εχτές, αλλά ποστάρεται σήμερα...

Τόνο απογοήτευσης βλέπω στο κείμενο σου φίλε μου, αλλά δεν σε αδικώ.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που επαναστατήσαμε για κάτι που μας ανήκει, αφού αφορά το μέλλον μας; Θυμάστε;
Πριν καιρό σε ένα θέμα που είχα ανοίξει μου είπε κάποιος ότι πρώτα από όλα πρέπει να κάνεις εσύ την αλλαγή μέσα σου για να αλλάξουν όλα αυτά που βλέπεις γύρω σου. Εγώ θα πω ότι υπάρχουν κάποιες φορές που πρέπει να μην είσαι μόνος για να γίνει αυτό. Πρέπει να είσαι ομάδα. Μια ομάδα μπορεί να αλλάξει πιο εύκολα τα πράγματα. Μουδιασμένες γλωσσες λες, εγώ θα τις έλεγα προβατοποιημένες. Και ποιες είναι οι προβατοποιημένες; Αυτές που δεν λένε τίποτα άλλο από το βέλασμα τους σε όσα γίνονται γύρω τους και ακολουθούν μια πορεία που στην τελική δεν έχει καμία σχέση με αυτό που έπρεπε και ήθελαν να πουν. Αυτό που πρέπει έχει μπερδευτεί με αυτό που του έχουν επιβάλει ότι πρέπει και ο συμβιβασμός ότι ανάμεσα στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμός έχει βολέψει γενιές ολόκληρες. Δεν ξέρω κατά πόσο η γλώσσα πρέπει να μιλάει. Μάλλον δεν νομίζω ότι πρέπει να κάνει στην τελική κάτι τέτοιο. Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς. Έτσι δεν λέει η διαφήμιση. Κάτσε στα αυγά σου και μην λες πολλά.
Ίσως τελικά δεν πρέπει να μιλά αλλά κοκάλα να σπάει. Με το πέρασμα του χρόνου η πένα χάθηκε και τα πλήκτρα πήραν την θέση της. Λένε ότι η πένα είναι σαν σπαθί σε επίδοξο χέρι σαν βρεθεί, ίσως για αυτό κανείς πια δεν πολεμάει. Χάθηκαν οι πέννες, χάθηκαν οι μάχες….

Άρχισα αυτό το κείμενο πριν από ώρες και τώρα το συνεχίζω…

Ήθελα τόσα να σας πω και τόσα να σας τραγουδήσω,
μα καλύτερα το σκέφτηκα και αποφάσισα
για άλλη μια φορά ξανά να μην μιλήσω…

Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κοκάλα τσακίζει

Τα σκαλίσματα του ήταν περίτεχνα, έμοιαζαν με μορφές ξωτικές αλλά ταυτόχρονα και παραμόρφωνες. Και στο κέντρο του κύκλου έγραφε «ο χρόνος ρέει από μέσα μου». Τι να σήμαινε αυτό; Οι δείκτες του ήταν σαν από κάποιο σπάνιο υλικό που ποτέ του δεν είχε ξανασυναντήσει. Ήταν μαύροι και γυάλιζαν τόσο που σχεδόν καθρεπτίζονταν το πρόσωπο του πάνω τους. Και οι πλανήτες που είχε γύρω αντί για ώρες, έμοιαζαν να ήταν από άλλο υλικό, ένα περίεργο κόκκινο, με μαύρες κηλίδες.
Ο Τηλέμαχος πετάχτηκε πάνω. Το δυνατό κουδούνισμα του κινητού του, τον τάραξε.
Σήκωσε κάπως εκνευρισμένος το τηλέφωνο ρωτώντας δυνατά

- Ναι! Ποιος είναι;
- Ο κύριος Αμπατζόγλου;
- Ναι ο ίδιος!
- Κύριε Αμπατζόγλου είμαι ο Αστυνόμος Χριστίδης από το αστυνομικό τμήμα Πατρών. Που βρίσκεστε παρακαλώ;
- Είμαι στην Μάνη, ο Τηλέμαχος πάγωσε για λίγο, τι συμβαίνει;
- Κύριε Αμπατζόγλου θα σας παρακαλούσαμε να παρουσιαστείτε το συντομότερο στο αστυνομικό τμήμα Πατρών.
- Μα γιατί τι συμβαίνει;
- Ο εργαζόμενος σας, ο Μάριος Γεωργακόπουλος βρέθηκε νεκρός σήμερα το πρωί στο μαγαζί σας.
- Τι;! Ο Τηλέμαχος πάγωσε. Δεν ήταν δυνατόν…
- Κύριε Αμπατζόγλου πρέπει να παρουσιαστείτε στο αστυνομικό Τμήμα. Πείτε μου ακριβώς που βρίσκεστε; Θα επικοινωνήσω με το πιο κοντινό τμήμα σε σας και θα ειδοποιήσω να σας παραλάβουν.
- Να με παραλάβουν; Τι εννοείται; Τι έγινε; Ποιος το έκανε;
- Δεν ξέρετε κύριε Αμπατζόγλου;
- Εγώ; Ο Τηλέμαχος θυμήθηκε την σκηνή χθες το μεσημέρι.
- Μερικές ερωτήσεις θα σας κάνουμε μόνο.

Ο Τηλέμαχος έκλεισε το τηλέφωνο και αμέσως άρχισε να κοιτάει στον κατάλογο του. Βρήκε το τηλέφωνο του Παντοπωλείου απέναντι από το μαγαζί του.
- Ναι; Ναι; Ο Τηλέμαχος είμαι τι συμβαίνει;
- Τηλέμαχε μου, ο Μάριος είναι νεκρός. Το βρήκαν σήμερα το πρωί. Ήταν… ήταν...
- Τι ήταν μίλα Αντωνία! Μίλα!
- Ήταν μέσα στα αίματα, κάποιος τον σκότωσε με ένα μαχαίρι και κατόπι έκοψε τα χέρια και τα πόδια του. Παντού μέσα στο μαγαζί υπάρχουν κόπρανα ενώ η γλώσσα του, δεν έχει βρεθεί ακόμα.
- Μα… Ο Τηλέμαχος απέκτησε μια τρομερή απάθεια στο πρόσωπο. Νόμιζε ότι είχε ξεφύγει από τον νεαρό που τον καταδίωκε της τελευταίες μέρες, αλλά φαίνεται ότι πήγε στο μαγαζί του. Τρόμος, μαζί με μίσος άρχισε να τον κυριεύει…
- Αυτός! Αυτός! Αυτός σκότωσε τον φίλο μου, αυτός…
- Είναι και κάτι άλλο που πρέπει να σου πω…
- Πες μου τι άλλο χειρότερο μπορείς να μου πεις…
- Αυτή η τρελή που έχεις δίπλα σου, αυτή με τα εσώρουχα, είπε στους αστυνομικούς ότι χθες, τσακωθήκατε με τον Μάριο και ότι αυτός προσπάθησε να σε σκοτώσει. Νομίζω ότι σε υποπτεύονται. Μήπως λογομαχήσατε;
Ξαφνικά η συμπεριφορά και τα λόγια του αστυνόμου ξεκαθάρισαν μέσα στο μυαλό του.
- Αυτό είναι εξοργιστικό, γιατί να το κάνω εγώ, εγώ τον αγαπούσα, τον αγαπούσα…
- Τηλέμαχε, νομίζω ότι…

Ο Τηλέμαχος έκλεισε το τηλέφωνο και κλαίγοντας έπεσε πάνω στο γραφείο. Έπιασε το βαρύ βιβλίο και το πέταξε μακριά, άρχισε να χτυπάει ότι έβρισκε, μανιασμένα γεμάτος θυμό. Έπρεπε να πάει στην Πάτρα και να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Έπρεπε να τους πει για αυτόν… Άρχισε να ηρεμεί, ακούμπησε λαχανιασμένος πάνω στο τζάκι και με τα ματωμένα χέρια του έπιασε το ρολόι. Το αίμα που πασαλείψε το ρολόι άρχισε να εξαφανίζεται. Το ρολόι ξαφνικά άρχισε να κάνει σαν παλαβό. Οι δείκτες του άρχισαν να γυρίζουν άλλοι αριστερόστροφα και άλλοι δεξιόστροφα, ο θόρυβος που έκανε ήταν σαν μια μηχανή που είχε ακούσει ποτέ του, απομακρύνθηκε με αργά βήματα φοβισμένος. Το ρολόι σταμάτησε. Τώρα όλοι οι δείκτες έδειχναν σε ένα και μόνο αστέρι. Ο Τηλέμαχος σαν να ξύπνησε από λήθαργο γύρισε και άνοιξε την πόρτα του γραφείου αρχίζοντας να τρέχει προς την σκάλα που θα τον οδηγούσε στους κάτω ορόφους και μετά στην έξοδο. Σταμάτησε και άρχισε να κοιτάει σαστισμένος. Ο τρίτος όροφος ήταν γεμάτος… Ήταν γεμάτος από κόσμο… Άρχισε να τρέχει πιο γρήγορα προς τις σκάλες, κανείς δεν φαινόταν να τον βλέπει, άρχισε να τους προσπερνάει γρήγορα, σε μερικούς μάλιστα θα έπρεπε να είχε πέσει πάνω τους, αλλά ήταν σαν να περνούσε από μέσα τους. Άρχισε να κατεβαίνει με μανία την σκάλα. Φτάνει στο δεύτερο όροφο γλιστράει και πέφτει, προσπαθεί αγωνιώντας να σηκωθεί και βλέπει ότι είχε γλιστρήσει πάνω σε ένα παχύρευστο υγρό, ήταν αίμα. Κατευθύνεται προς την σκάλα που τον οδηγεί στην έξοδο, στα σκαλιά φαίνεται μια φιγούρα. Είναι ο αυτός ο άντρας, τον είχε βρει. Είχε σκοτώσει τον Μάριο και τώρα ερχόταν σε αυτόν. Ο άντρας τον κοίταξε με μάτια που ήταν παγωμένα και ήρεμα, ήθελε να τον σκοτώσει και ήξερε ακριβώς πως θα το έκανε.

- Τι θέλεις; Τι θέλεις από εμένα;
Είπε ο Τηλέμαχος με οργισμένο αλλά και φοβισμένο ύφος.
Καμία απάντηση, ο άντρας συνέχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά προς το μέρος του, με αργά αλλά σταθερά βήματα. Μην μπορώντας να του ξεφύγει άρχισε να ανεβαίνει και πάλι προς τα πάνω, φτάνει στον τρίτο όροφο δεν ήταν κανείς, ανοίγει την πόρτα του γραφείου και μπαίνει μέσα. Κλειδώνει την πόρτα και ψάχνει αγωνιωδώς ένα τρόπο για να ξεφύγει. Ανοίγει τα παράθυρα για προσπαθήσει να βγει έξω, μάταια…

- Είναι πολύ ψηλά, πολύ ψηλά…

Έψαξε να βρει ένα μέρος που θα τον βοηθούσε να καταρριχηθεί από τον πύργο, ήταν άσκοπο. Ακούγονται βαριά βήματα έξω από την πόρτα. Ο Τηλέμαχος κατάλαβε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Κρύφτηκε πίσω από το γραφείο. Ένας δυνατός χτύπος ακούστηκε στην πόρτα και εκείνη άνοιξε στα δύο από ένα πλήγμα που έγινε λες και ήταν από χαρτόνι. Τα βήματα ακουστήκαν και πάλι μαζί με ένα σύρσιμο κάποιου μεταλλικού αντικειμένου. Σιωπή.

Ο Τηλέμαχος ανοιγόκλεισε μερικές φορές τα μάτια. Μια βαριά ανάσα ακουγόταν πίσω από το γραφείο αλλά όχι ανθρώπινη, περισσότερο έμοιαζε με ανάσα λιονταριού στα αφτιά του. Η καρδιά του χτυπούσε ασταμάτητα, κρύος ιδρώτας τον είχε λούσει, η ανάσα του άρχισε να δυσκολεύει και σε όλο του το κορμί ένιωθε ρίγη. Στάθηκε στα γόνατα του και τρομοκρατημένος κοίταξε πάνω από το γραφείο. Η καρδιά του σαν να σταμάτησε, τρόμος, μονάχα τρόμος και ένα φως, ένα σιχαμερό φως και ξαφνικά μια λόγχη διαπέρασε το γραφείο και έφτασε λίγο πριν σκίσει τον ώμο του.
Ο Τηλέμαχος έκανε προς τα πίσω. Αυτός ο άντρας τον κοιτούσε ανέκφραστος και ήρεμος κρατώντας μια λόγχη στο δεξί του χέρι και μια αλυσίδα στο αριστερό του. Ο άντρας έκανε μια κίνηση και έσκισε το γραφείο στα δύο κάνοντας ένα βήμα προς το μέρος του Τηλέμαχου. Ήταν μες στο φως και όσο τον πλησίαζε ο Τηλέμαχος ένιωθε να πονάει. Ο πύργος άρχισε να σείεται, σκόνη και σοφάδες είχαν κατακλίσει τα πάντα. Τότε σαν μια τελευταία κίνηση απελπισίας άρχισε να του πετάει βιβλία. Τα βιβλία έπεφταν πάνω στον νέο λες και έπεφταν σε τοίχο, άρπαξε το πιο μεγάλο βιβλίο που βρήκε πεταμένο κάτω, αυτό το μαύρο βιβλίο που έλεγε τις προφητείες και το πέταξε με όση δύναμη διέθετε σημαδεύοντας το κεφάλι του επίδοξου δολοφόνου του. Το βιβλίο βρήκε στόχο και το κεφάλι του δολοφόνου τινάχτηκε προς τα πίσω. Έκανε δύο βήματα προς τα πίσω καλύπτοντας το πρόσωπο του με το μπράτσο του. Γύρισε το πρόσωπο του ήταν καμένο και μες τα αίματα ταυτόχρονα. Κοίταξε τον Τηλέμαχο με ένα βλέμμα στην αρχή απορίας και μετά ηρεμίας που ο Τηλέμαχος ένιωθε να διαπερνάει το κορμί του. Ένιωσε να τον καίει…
Ο νέος άρχισε να γίνεται διαφανής. Το πρόσωπο του έγινε και πάλι ανέκφραστο και με μια φωνή που λες και βγήκε από το βάθος των αιώνων του είπε.
- Θα σε ξαναβρώ… Ο νέος εξαφανίστηκε κάνοντας την λόγχη και την αλυσίδα να πέσουν με πάταγο πάνω στο ξύλινο δάπεδο.

- Χάθηκε, χάθηκε… ο Τηλέμαχος έκατσε για λίγο σαστισμένος.
Σηκώθηκε. Ηρεμία είχε απλωθεί σε όλο τον πύργο. Πλησίασε προς το βιβλίο. Η λόγχη και η αλυσίδα έγιναν στάχτη. Σήκωσε το βιβλίο και σκούπισε την σκόνη από πάνω του. Χαμογέλασε.
Πλησίασε προς το ρολόι. Οι δείκτες ήταν τοποθετημένοι έτσι ώστε σχημάτιζαν ένα 7κτινο αστέρι.

Θυμήθηκε το πρόσωπο του Μάριου καθώς τον τεμάχιζε, είχε ακριβώς το ίδιο βλέμμα με την μάνα του, το ίδιο χαζό βλέμμα, με αυτή την πουτάνα που τον παράτησε για ένα πλούσιο κάθαρμα. Και το μουγγό μούλικο της, ήταν στα χέρια του για να το κάνει ότι θέλει και τώρα του έκανε αυτό που έπρεπε, αυτό που του άξιζε, αυτό που περίμενε καιρό. Χαμογέλασε ακόμα μια φορά και έβαλε το βιβλίο πάνω σε μια βιβλιοθήκη.
Το γραφείο γέμισε με κόκκινο φως, τόσο φως που δάκρυσε από χαρά.
Θα τα ξαναπούμε… είπε με φωνή γεμάτη μίσος. Θα τα ξαναπούμε…

Τέλος.

Συμφωνώ με τον Ποσειδώνιο και συνεχίζω με δύο παρατηρήσεις.
Το γυμνάσιο της περιοχής μου που φοίτησα πριν χρόνια ήταν από τα πρώτα σχολεία στην Ελλάδα που έβαλαν ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Περιττό να πω ότι εκτός ότι η καθηγήτρια που μας έκανε μάθημα ήξερε λιγότερα από ότι ήξερα εγώ που δεν είχα τότε υπολογιστή αλλά εκτός από αυτό κάναμε… Ms Dos. Έλεος!
Όσο για τα τεχνικά λύκεια αλλά και το επίπεδο των μαθητών, από τα βίντεο που έχω δει τους τελευταίους μήνες και κυκλοφορούν σε πολλά κινητά, καταλαβαίνω το επίπεδο όχι μόνο των μαθητών αλλά και σχολείων και της κοινωνίας. Μαθήτρια τεχνικού λυκείου, με μια αμοιβή 200 ευρώ από τους συμμαθητές της να παίρνει blow… σε συμμαθητή της και αυτοί να γελάνε χαρούμενοι κατά το διάλλειμα των μαθημάτων…
Το χρήμα κινεί τα πάντα και η κοινωνία φτιάχνει τις νέες πόρνες του μέλλοντος μέσα στις σχολικές αίθουσες με την προτροπή των υπολοίπων.
Βλέπετε λεφτά για παιδεία δεν έχουμε, αλλά κάποιοι που είναι αποτέλεσμα της κοινωνίας μας, είναι πρόθυμοι να πληρώσουν ακριβά (ακόμα και 200 ευρώ) για πίπ*ς…