Που πάμε?

Με το παραπάνω ερώτημα "Που πάμε?" ανοίγω ένα νέο νήμα, αναζητώντας ΟΧΙ την ατομική πορεία μας, ΑΛΛΑ τη ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ πορεία όλης της ανθρωπότητας... Σας παραθέτω κάποιες σκέψεις:

Όταν ένα πυροβόλο εκτοξεύσει ένα βλήμα, αυτό φέρνει μαζί του την ενέργεια ώθησης που απέκτησε και η οποία ελλατώνεται όσο το βλήμα απομακρύνεται απο την αφετηρία του. Θάρθη λοιπόν μια στιγμή που η ενέργεια ώθησης θα γίνει ΜΗΔΕΝ και τότε το βλήμα - χωρίς πια καθόλου ενέργεια - θα πάψει κινούμενο και θα πέσει.

Αναρρωτιέμαι μήπως το ίδιο ισχύει και στα βιολογικά φαινόμενα, στα κοινωνικά, ή ακόμη και σε αυτό τον ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ. Μήπως δηλαδή -αν δεν είναι ικανά για ανανέωση - παύουν να υπάρχουν, επειδή εξαντλήθηκε η αρχική τους "ενέργεια ώθησης";

Η παλαιοντολογία είναι γεμάτη απο είδη που εξαφανίστηκαν γιατί εξαντλήθηκε το βιολογικό τους δυναμικό. Λαοί ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΙ, με πολλές σελίδες ιστορίας, χάθηκαν για τον ίδιο επίσης λόγο. Όταν γηράσκει και πεθαίνει το στοιχείο -άνθρωπος γιατί να μη συμβαίνει το ίδο με το σύνολο-ανθρώπινο είδος;

Η ταχύτητα επούλωσης των πληγών σε διαφορετικές ηλικίες δείχνει ότι με την πάροδο του χρόνου τα κύτταρα χάνουν το δυναμισμό τους. Η πλήγή, ενός παιδιού 5 ετών, επιφάνειας 10 τετραγωνικών εκατοστών, "κλείνει" μέσα σε 4-5 μέρες. Η ίδια πληγή θέλει για να "κλείσει" 15 ημέρες σε έναν άνδρα 40 ετών, και 32 ημέρες σε έναν εξηντάρη. Θα ήθελα ακόμα να υπενθυμίσω ότι οι έρευνες με τη βοήθεια ραδιενεργών ισοτόπων απέδειξαν ότι στους ηλικιωμένους οργανισμούς ο μεταβολισμός είναι όλο και περισσότερο αργός και η αποκατάσταση των ειδικών μοριακών δομών όλο και πιο πολύ ασθενής. ΕΝΑΣ ΓΗΡΑΣΜΕΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΧΑΝΕΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΑ ΟΥΣΙΩΔΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΟΝΤΟΣ, ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΕ ΤΑ ΜΗ ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ.

Αυτές οι διαπιστώσεις θέτουν αυτόματα ένα ερώτημα που μας γεμίζει ανησυχία; ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ, ΑΦΟΥ ΕΞΑΝΤΛΗΣΕΙ ΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟ, ΤΕΛΙΚΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΙ; Ταυτόχρονα κάνει έμμεσα την εμφάνισή του και ένα άλλο ερώτημα; ΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΒΛΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΩΘΗΣΗΣ ΤΗΝ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΠΥΡΟΒΟΛΟ, ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΟΛΟ ΠΥΡΟΒΟΛΟΥ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ;

Περιμένω τις αντιδράσεις σας...και θα παραθέσω στη συνέχεια κάποιες σκέψεις...

Συμφωνώ πολύ με τον χαρακτηρισμό, βλήμα. Μόνο βλήμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και κάποιοι είναι πολύ περισσότερο βλήματα από άλλους.
Το θέμα είναι να δούμε προς τα πού εκτοξεύεται το βλήμα και εάν είναι τηλεκατευθυνόμενο…
Εάν εκτοξεύεται προς το διάστημα και είναι τηλεκατευθυνόμενο μπορεί να εκμεταλλευτεί την θέση των πλανητών και πλησιάζοντας κοντά μπορεί να πάρει νέα ώθηση. Χλωμό όμως. Αλλωστε μιλάμε για βλήματα…
Το τελευταίο καρφώθηκε σε μια πρεσβεία…

Ωραιο θεμα!

Μια σημειωση μονο, οτι η ιστορια δεν ειναι μηκος, αλλα κυκλος. Ετσι χαρακτιριζεται τουλαχιστον απο πολλους. Οι ελληνες π.χ. υπαρχουν πανω απο 4 χιλιαδες χρονια, εχουν ακμασει και παρακμασει αμετριτες φορες αλλα ακομα υπαρχουν (..και παρακμαζουν, ασχετο).

Το βλημα ειναι ενα παραδηγμα. Ενα αλλο ομως ειναι και ο προοθητικος πυραυλος σουγιουζ. Παραγει εργο, ξαναχρησιμοποιειται ξαναπαραγει εργο.

Ισως ομως αν δουμε την ιστορια μακροπροθεσμα και ολο τον ανθρωπινο πολιτισμο σαν ενα μικρο pixel στη οθονη του χρονου, τοτε ενδεχομενος να υπαρχει και καταρευση της ιστοριας του.. αυτο ομως ειναι πολυ δυσκολο να το ξερουμε μιας και η ζωη μας ειναι τοσο μικρη και ξερουμε τοσα λιγα και ακομα λιγοτερα προλαβενουμε να μαθουμε.

Θα αρχίσω απο το πρώτο ερώτημα. Η όποια απάντηση σε ότι αφορά τα μέλλοντα αντλείται απο τις παρατηρήσεις πάνω στην εμπειρία του παρελθόντος και του παρόντος. Αυτή η εμπειρία μας πληροφορεί ότι - όσο θα υπάρχουν άνθρωποι- η κοινωνία ΔΕΝ πεθαίνει. Αλλάζει μόνο, με το χρόνο, η ΔΟΜΗ της. Εκείνο που πάντα πεθαίνει είναι η μια συγκεκριμένη κοινωνική δομή, για να τη διαδεχθεί μια άλλη κοινωνική δομή. Η ΝΕΑ ΔΟΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΩΘΗΣΗΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΕΚΕΙΝΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΕ.

Για παράδειγμα: Είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να μετρήσω ένα-ένα τους κόκκους της άμμου που υπάρχουν μέσα σε ένα κυβικό μέτρο. Η ολόκληρωση της μέτρησης αυτής έχει ένα όριο ανυπέρβλητο: ΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. Αν όμως αλλάξω τη ΜΕΘΟΔΟ της μέτρησης, μπορώ να ξέρω τον αριθμό των κόκκων μέσα σε μια μόνο ώρα!. Γιατί δε θα θέλω περισσότερο απο μια ώρα για να μετρήσω τους κόκκους που υπάρχουν μέσα σε ένα κυβικό εκατοστό και μετά να τους πολλαπλασιάσω επι το ένα εκατομμύριο. ΚΑΙ ΕΔΩ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Η ΑΛΛΑΓΗ ΕΔΩΣΕ ΝΕΑ ΩΘΗΣΗ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΜΟΥ.

Αλλο παράδειγμα: Αν η μέγιστη ωριαία αμοιβή ενός καθηγητή είναι 10 Ευρώ, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα ημερήσια έσοδά του δε μπορεί να είναι περισσότερα απο 60 ευρώ, όσες ώρες δηλαδή αντέχει να εργάζεται στο 24ωρο πολλαπλασιασμένες επι 10 Ευρώ (6Χ10). Αυτό το ανυπέρβλητο όριο μπορεί να ξεπεραστεί κατά πολύ, τις περισσότερες φορές κατά το πολλαπλάσιο, αν αλλάξει η δομή της εργασίας του καθηγητή. Αν π.χ ανοίξει φροντιστήριο ή ένα ιδιωτικό σχολείο. ΚΑΙ ΕΔΩ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΩΘΗΣΗ.

Με τα παραδείγματα που ανέφερα φαίνεται ότι η ενέργεια ώθησης βρίσκεται μέσα στη δομή του κάθε συστήματος. Ταυτόχρονα δίνω την απάντησει στο αρχικό μας ερώτημα: αν το ανθρώπινο είδος πρόκειτα να εξαφανισθεί όταν εξαντληθεί το βιολογικό του δυναμικό, αν δηλαδή η διάρκεια της ζωής του είδους έχει ένα όριο ανυπέρβλητο.

Είδαμε ότι παντού υπάρχουν όρια αξεπέραστα, όσο η δομή παραμένει αμετάβλητη. Είδαμε ακόμα ότι η υπέρβαση των ορίων γίνεται ΜΟΝΟ με την αλλαγή της δομής.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΠΙΖΗΣΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΟΥ. Μα θα μου πεί κάποιος ότι στον άνθρωπο η εξέλιξη συνεχίζεται ΔΕΝ έχει σταματήσει! Σωστά! μόνο που η εξέλιξη αυτή πραγματοποιείται πάνω στην υπάρχουσα δομή. Είμαστε λοιπόν καταδικασμένοι στην εξαφάνιση; Αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις δομές μας, είναι βέβαιο ότι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, οι άνθρωποι της γής, μπορούμε να ΣΧΗΜΑΤΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΟΜΗ. Ο νέος οργανισμός θα έχει βάση ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ (όλους εμάς) και θα αποτελεί τη νέα βαθμίδα της εξέλιξης.

Το ηλεκτρόνιο με τους οποιουσδήποτε συνδυασμούς του μας δίνει τα 104 γνωστά χημικά στοιχεία. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ. Το μόριο όμως, που προήλθε απο τα ηλεκτρόνια (τα πολλά ηλεκτρόνια), μας δίνει με τους διάφορους συνδυασμούς τους (δομές) 1.200.000 περίπου ουσίες! Η εξέλιξη για το ηλεκτρόνιο ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ, αφού αυτό εξήντλησε το απόθεμά των δυνατών συνδυασμών του. Συνεχίσθηκε η εξέλιξη όμως με τις νέες δομές που προήλθαν απο το ΙΔΙΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΟ.

Η εξέλιξη μας έδειξε ότι η κάθε νέα βαθμίδα, το κάθε ΝΕΟ ΣΥΝΟΛΟ, σχηματίζεται με στοιχεία που αποτελούσαν ΣΥΝΟΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΒΑΘΜΙΔΑ. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα στοιχεία που αποτελούν το νέο σύνολο έχουν χαρακτηριστικά "ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ" απο τα απλά χαρακτηριστικά που είχαν στο προηγούμενο στάδιο, όταν ήταν τα ίδια σύνολα. ΑΠΟΚΤΟΥΝ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΕΤΕΧΟΥΝ.

Η ΥΛΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ "ΖΩΝΤΑΝΗ" ΠΑΡΑ ΟΣΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΖΩΝΤΑΝΟΥ. Με άλλα λόγια, οι ιδιότητες του συνόλου γίνονται εν μέρει και ιδιότητες των στοιχείων που το συνιστούν, ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΝΤΑΣ την ολοκληρωμένη έκφραση των ατομικών ιδιοτήτων αυτών των στοιχείων.

Αυτό το ουσιαστικό κριτήριο της εξέλιξης μας επιτρέπει να σκεφθούμε ότι τα στοιχεία "Άνθρωπος" που θα μετέχουν στο νέο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ θα είναι κάτι Π Ε Ρ Ι Σ Σ Ο Τ Ε Ρ Ο απο ότι το σύνολο Άνθρωπος όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Η ενοποίσηση άρχισε (βλ. Διαδίκτυο) και θα συνεχισθεί με πορεία προς τη ΝΕΑ ΔΟΜΗ. Όταν αυτή ολοκληρωθεί τότε όπως ο πόνος του ενός κυττάρου γίνεται "γνωστός" σε όλα τα κύτταρα του σώματος μας, ο πόνος του ενός Ανθρώπου θα είναι πόνος ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Αυτά...

Μιλτο γεια σου. Σταματησα την αναγνωση του θεματος στο πρωτο σου μηνυμα. Μετα την πολυ ενδιαφερουσα αναλυση που εκανες, σταθηκα στην τελευταια παραγραφο, οπου και θετεις στην ουσια τα ερωτηματα για τα οποια θελεις να συζητησεις. Λες λοιπον:



Στο αρχικο σου κειμενο πιστευω πως αναφερθηκες σε δυο διαφορετικα πραγματα. Στον κοσμο των ανθρωπων και στον κοσμο των ιδεων των ανθρωπων. Αν και ο δευτερος κοσμος εκπορευεται απο τον πρωτον, εν τουτοις η ιστορια μας αποδεικνυει οτι ο πρωτος εξαρταται αμεσα και απο τον 2ο. Εχω αναφερθει σε πολλες περιπτωσεις μεσα στο φορουμ σε ενα ρητο του ερευνητη Γ. Μπαλανου συμφωνα με το οποιο "η αδρανεια ειναι ο θανατος της ατομικης μας υποστασης". Δε νομιζω πως ειναι υπερβολη να το χρησιμοποιησω και εδω. Εφ' οσων μιλησες εξ' αρχης για τη συλλογικη πορεια της ανθρωποτητας τοτε οπωσδηποτε πρεπει να επικεντρωθουμε στον κοσμο των ιδεων των ανθρωπων. Εαν αφησουμε εξω απο τη συζητηση παραμετρους οπως μια πιθανη πτωση μετεωριτη που θα εξαφανιζε το ανθρωπινο ειδος, ή ακομη και την ιδια την υποταγη στην "Αναγκη" (οπως την αποκαλουσαν οι προγονοι μας), οι ιδιες οι πραξεις μας και οι επιλογες μας ειναι αυτες που θα καθορισουν το μελλον μας. Ο πλανητης ασφυκτια, καθως ο ανθρωπος φανταζει ως η μεγαλυτερη απειλη για αυτον. Ηδη επιστημονες σε ολο τον κοσμο εργαζονται για εναλλακτικες μεθοδους περιορισμου φαινομενων οπως π.χ αυτο του θερμοκηπιου.

Τωρα για το τι παιζει το ρολο του πυροβολου στο ανθρωπινο ειδος... Καθομαι ηδη ενα πενταλεπτο με τα χερια να συγκρατουν το κεφαλι μου προσπαθωντας να δωσω μια απαντηση. Δεν τα καταφερα γι'αυτο θα σου απαντησω καθαρα φιλοσοφικα με μια λεξη που με εκφραζει αυτη τη στιγμη: Ο Αιθηρ!

Παω τωρα να διαβασω και τις υπολοιπες απαντησεις σε αυτο το πολυ ενδιαφερον θεμα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ!
Καθαρή οπτική και μακρόθεν και εκ των ενδον....
Μπράβο σας και ευχαριστώ.

Μίλτο ή εγώ δεν καταλαβαίνω καλά ή οι όλες σου θεωρίες μπάζουν …. από παντού.

Για το πυροβόλο πχ τι θα πει ότι η ενέργεια του βλήματος τελειώνει; Δηλαδή που πάει. Έχεις σκεφτεί τι θα γινόταν αν πυροβολούσαμε από το διάστημα στο διάστημα. Η ενέργεια δεν τελειώνει απλώς εδώ στην γη μετατρέπεται σε θερμότητα από την τριβή του βλήματος με τον αέρα και όταν το βλήμα προσκρούσει στο έδαφος αυτή η ενέργεια που έχει μείνει θα ανοίξει μια τρύπα. Και αυτό λόγω της βαρύτητας. Πρέπει να βρείς λοιπόν όχι μόνο τι δίνει την ώθηση αλλά και τι δημιουργεί την τριβή όπως και τι αντιπροσωπεύει την βαρύτητα. Τέλος πάντων άστοχο τελείως το παράδειγμα.

Για τον καθηγητή τι να πω… ασ’ το καλύτερα.

Πληγή 10 τετραγωνικών εκατοστών;;;;!!!! Καλά τι εννοείς κλείνει σε 4 – 5 μέρες. Για να ζήσει κάποιος με ανοικτή πληγή τόσο πολύ θα πρέπει να παίρνει αντιβίωση αλλιώς κλάψε τον νωρίς νωρίς. Αυτά που λες δεν ισχύουν. Πρέπει να τα τροποποιήσεις. Αν κολλήσεις λίγο με ανατολίτικες τεχνικές θα δεις ότι όλα αυτά με τη δήθεν αποδυνάμωση του οργανισμού με την ηλικία είναι σχετικά. Για άνοιξε μια πληγή σε ένα προχωρημένο γιόγκι και σε ένα μωρό και σύγκρινε πάλι.

Σίγουρα ο θάνατος θέλει να καταπιεί τα πάντα. Αλλά και η ζωή είναι αυτή που νικά το θάνατο. Ποιος σου είπε ότι το DNA του ανθρώπου δεν εξελίσσεται προς το καλύτερο. Αυτό δεν κάνει η αναπαραγωγή; Τα ανθρώπινα όντα όλο και γίνονται καλύτερα άσχετα αν μπορούμε να το μετρήσουμε επιστημονικά Υπάρχουν φρένα προς την πορεία μας αλλά υπάρχει και η ιστορία που μας διδάσκει και μας κάνει καλύτερους. Και αν περνάμε σήμερα μια κρίση σε κάποια πράγματα αυτό καλό θα μας κάνει μια και θα μάθουμε από τα λάθη μας και θα γίνουμε καλύτεροι. Αυτό γίνεται βέβαια αργά αργά. Θέλοντας και μη μια μέρα ο άνθρωπος θα φτάσει σε μια εποχή περισσότερης υλικής και πνευματικής ευημερίας όσες φορές και αν χρειαστεί να ξαναρχίσει από την αρχή. Η εξέλιξη βέβαια δεν θα σταματήσει ποτέ.

Αυτά περί ενοποίησης θυμίζουν Δαρβίνο. Θα χρειαστεί φαντάζομαι να γίνουμε ένας οργανισμός ιδιαίτερα ίσως όταν θα αναγκαστούμε να αντιμετωπίσουμε …. εξωγήινους. Από την άλλη μπορεί να μην συνειδητοποιούν όλοι ότι είμαστε ένα σίγουρα όμως κάποιοι το κάνουν. Κάποιοι ανώτεροι πνευματικοί άνθρωποι γκουρού ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Με διαδίκτυο ή όχι νομίζω το είδος μας θα εξελιχθεί ταχύτερα αν οι φυλές αναμειχθούν και μείνει τελικά μια μόνο (μείξη των σημερινών) και αν υπάρξει κοινή γλώσσα και θρησκεία ή φιλοσοφία τέλος πάντων. Νομίζω προς τα εκεί μας ωθεί κάποιος συμπαντικός νόμος.

Καλά δεν ήξερα ότι όταν πονάει το στομάχι μου έχω και πονοκέφαλο οπωσδήποτε αλλά πονάει και το πόδι μου. Δηλαδή τι θα πει ότι όλα τα κύτταρα καταλαβαίνουν τον πόνο ενός κυττάρου;

Μίλτο αυτό το βλήμα δεν βλέπω να βρίσκει στόχο. Ελπίζω να είμαι ο μόνος.

Που πάμε; Εκεί που πάντα ήταν στη μοίρα μας να πηγαίνουμε. Προς μια τελειότητα που δεν έχει όρια. Νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων.

Φίλε Ποσειδώνιε, δεν έκανα ΦΥΣΙΚΗ ανάλυση του φαινομένου, αλλά έναν παραλληλισμό και μόνο, θέλοντας να αποδείξω κατοπινά ότι η ΩΘΗΣΗ βρίσκεται μέσα σε κάθε ΝΕΑ ΔΟΜΗ.



Εδώ έχεις δίκαιο!!! Δεν ήταν ότι καλύτερο σαν παράδειγμα, ήταν όμως κάτι που μου ήρθε στο μυαλό εκείνη τη στιγμή.



Σίγουρα η αντιβίωση είναι αναπόφευκτη σε τέτοιο τραύμα!!! και μάλιστα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ της ηλικίας του τραυματισμένου...όμως οι ανατολίτικες τεχνικές δεν έχουν ΚΑΘΟΛΙΚΗ αποδοχή, και επιπλέον είναι αμφισβητίσιμες.
Όμως εκείνο που θέλω να σου πώ είναι ότι μάλλον "κολλάς" στα παραδείγματα που φέρνω και τα οποία χρησιμοποιώ 'συμβολικά' για να περιγράψω τις σκέψεις μου. Δικαιωμά σου βέβαια να τα θεωρείς ατυχή...



Το βλήμα σίγουρα θα βρεί το στόχο του:τα επόμενα χρόνια θα βρείς αυτά που περιγράφω μπροστά σου...

Μίλτο λέγοντας δεν βρίσκει στόχο εννοώ ότι δεν μπορεί να μου δώσει εμένα να καταλάβω τις σκέψεις σου.

Δηλαδή ήταν σταματημένα όλα πριν την εποχή μας και ξαφνικά τώρα θα γίνουν όλα. Όλα αυτά που λές γίνονταν. Κάποιος που ενδιαφερόταν για τη γνώση πχ θα γύριζε τις βιβλιοθήκες της Ελλάδας στο παρελθόν. Γνωρίζω τέτοιο άτομο φιλόλογο που δεν μπορείς να μπεις σπίτι του από τα βιβλία και τα περιοδικά. Άλλοι σήμερα έχουν όλη την γνώση με ένα πληκτρολόγιο και μια σύνδεση αλλά δεν ενδιαφέρονται για την μελέτη. Και εμείς εδώ τι κάνουμε; Σε άλλη εποχή πήγαιναν περισσότερο σε λέσχες ή σε συλλόγους – ομάδες βρίσκοντας ανθρώπους με παρόμοιες ανησυχίες Προχωράμε βέβαια σε ένα είδος μόρφωσης αλλά στην ανώτερη πραγματικά προχωρούν μόνο κάποιοι εκκεντρικοί τύποι δοσμένοι στην τρέλα τους. Σίγουρα προχωράμε αλλά όχι μόνο λόγω του διαδικτύου. Λίγα έγιναν την δεκαετία του 60 -ή και σε κάθε μια από τις επόμενες- που ανέβασαν την συλλογική συνείδηση;

Αλλαγές έρχονται αλλά από την Αναγέννηση. Τότε ήταν τα προμηνύματα της εποχής του Υδροχόου. Άρχιζαν να εμφανίζονται τα χαρακτηριστικά της εποχής που είναι συν τοις άλλοις και επιστροφή στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Καλά αυτό άσχετο. Από τότε ζούμε συνεχώς αλλαγές και τώρα που είμαστε στο ζενίθ της εισόδου, ακόμα περισσότερες. Δεν μιλάω βέβαια για τα τελευταία 10 χρόνια αλλά για τα μάλλον…100. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να διαρκέσουν και 100 ακόμα χρόνια ίσως και περισσότερο…

Αν μιλάμε πάλι για την εποχή του Υδροχόου, μέσα στο πεδίο της είναι τουλάχιστον οι μακρινές επικοινωνίες, η ανεπτυγμένη συλλογική συνείδηση, οι ανθρωπιστικές ιδέες και η επιστροφή στον άνθρωπο γενικά (από την Αναγέννηση) καθώς και η συνεχή αλλαγή. Και όταν λέω μακρινές επικοινωνίες εννοώ από αυτό που κάνουμε εδώ στο φόρουμ μέχρι την επικοινωνία με εξωγήινους. Σκέψου ότι πολλά επενδύουμε εκεί και πραγματικά αν συμβεί θα ενώσει πιστεύω όλους τους ανθρώπους. Είτε είναι φιλικοί καθώς τότε θα αρχίσει η σύγκριση και δεν θα θέλουμε να μείνουμε πίσω σε τίποτα, είτε είναι εχθρικοί μια και στον πόλεμο όλοι γίνονται αδέλφια. Μόνο να ανακαλύψουμε ότι υπάρχουν φτάνει. Αλλά η εποχή του Υδροχόου διαρκεί 2000 χρόνια και αυτό μπορεί να συμβεί και στο τέλος της ή να μην συμβεί και ποτέ φυσικά. Μετά πάντως στην εποχή του Αιγόκερου η ανθρωπότητα θα βρίσκεται σε ακμή για 2000 χρόνια αλλά και ένα αυστηρό κατεστημένο που αυστηρά δεν θα αλλάζει και θα είναι οικονόμο. Μετά θα έρθει η γνώση. Μετά η μεταμόρφωση ….

Ωχ ξεχάστηκα ……σόρυ…. ξέρω η αστρολογία δεν είναι αποδεκτή. Μη νομίσει όμως κανείς ότι είναι κάτι άλλο από τον να μας εξηγεί περίπου με ποιο αυστηρότατο άναρχο τρόπο μεταβάλλεται ρυθμικά αυτό που κατά τον Ηράκλειτο «πάντα ρει». Αυστηρότατο διότι στηρίζεται στους αριθμούς και τις αναλογίες και άναρχο διότι εξασφαλίζει την συνεχή εξέλιξη, την μη παγίωση, την συνεχή διαφορετικότητα.

Η ενέργεια του βλήματος...; Είναι ….. θα συμφωνήσω με τον beetlejuice o Αιθήρ, αν και θα μπορούσαν κάποιοι να τον πούνε οργόνη, πράνα, τσι, συμπαντική ενέργεια κλπ Μαθαίνουμε και τον χρησιμοποιούμε όλο και καλύτερα όσο και αν δεν μπορούμε να τον ανακαλύψουμε. Και δεν τελειώνει όσο και αν χρησιμοποιήσουμε από αυτόν εμείς τα βλήματα. Το κακό είναι ότι νομίζουμε ότι τελειώνει. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι όταν σταματάμε να τον χρησιμοποιούμε για να εξελισσόμαστε και να μεταβαλλόμαστε, τότε ο θάνατος μας πλησιάζει. Όταν πάμε κόντρα στην αλλαγή τότε το σώμα μας γερνά τότε αποδυναμώνεται ο οργανισμός μας. Και μιλώ για σώμα και νου, για ύλη και πνεύμα, για κύτταρο και σκέψη, για άνθρωπο και ομάδα και γένος. Αυτό που μας δίνει την ώθηση δεν είναι κάτι που υπάρχει μόνο μέσα μας. Υπάρχει παντού και μπορούμε να το πάρουμε από παντού. Να το πάρουμε, να το χρησιμοποιήσουμε να το πλάσουμε, να του δώσουμε μορφή, εικόνα, νόημα. Και αυτό κάνουμε, ακόμα και αν δεν το ξέρουμε. Από την αναπνοή μέχρι την έμπνευση. Ακόμα και σε αυτήν την συζήτηση.

"Κάθε ιστορία κάποτε τελειώνει..."
(Ινδικό)

Η ιστορία (η ιστορία της ανρθωπότητας) είναι ένα φαινόμενο που ΔΕΝ εκτυλίσσεται με σταθερή ταχύτητα, αλλά με μια ταχύτητα ΕΠΙΤΑΧΥΝΟΜΕΝΗ. Ο αριθμός των ανθρώπων αυξάνει, για να καταλήξει στις μέρες μας σε ένα είδος "δημογραφικής έκρηξης". Υπολογίζουν ότι ο πληθυσμός της γής πριν 250 αιώνες ήταν 1 εκατομμύριο. Πρίν 70 αιώνες, στην αρχή περίπου της νεολιθικής εποχής, ήταν 10-20 εκατομμύρια. Απο εδώ αρχίζει η ιστορική περίοδος της ανθρωπότητας, απο εδώ αρχίζει το φαινόμενο που ονομάζεται "Ιστορία".

Το πιο σημαντικό ανθρώπινο φαινόμενο είναι ότι ΟΛΗ Η ΑΝΡΘΩΠΟΤΗΤΑ μπαίνει πια στην "ιστορική σφαίρα". Έτσι βλέπουμε τις τελευταίες λιγοστές "φυλές" που ήταν απομονωμένες (σε λαούς της Αφρικής και της Κεντρικής Αμερικής) να βγαίνουν απο την προϊστορική ύπαρξη και να ετοιμάζουν την είσοδό τους στην ιστορική. Πριν ογδόντα χρόνια περίπου η ανθρωπότητα αριθμούσε 2 δισεκατομμύρια μέλη, σήμερα την υπολογίζουν πάνω απο 6 ίσως και 7. Επειδή τίποτα δεν προαναγγέλει ότι θα σταματήσει εκεί, γι' αυτό μιλούν για μια ανθρωπότητα των 10, των 25, των 100 εκατομμυρίων!!!

Το διάγραμμα της αύξησης του πληθυσμού ακολουθεί μια πορία ανοδική. ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ, των κάθε είδους γνώσεων, της παραγωγής ενέργειας, της ταχύτητας των μεταφορικών μέσων κτλ. Απο το άρμα μέχρι το διαστημόπλοιο η απόσταση είναι τεράστια. Όλα τα προηγούμενα έχουν μια πορεία επιταχυνόμενη, και αν καθήσουμε να σκεφτούμε λίγο παραπάνω θα δούμε ότι η ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΑΥΤΗ γίνεται με ΤΑΞΗ, σύμφωνα με ορισμένους νόμους που εκφράζονται μαθηματικά. Το "τυχαίο" των ανακαλύψεων και της προόδου είναι κάτι το επίπλαστο, το φαινομενικό. ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΕΠΕΚΤΑΣΗΣ , ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ, δεν έχουμε εξακριβώσει την αρχή που κυβερνά την επιτάχυνση!

Λένε συνήθως πως η πρόοδος φέρνει πρόοδο. Μ' αυτό θέλουν να πουν ότι μια ανακάλυψη, μια εφεύρεση, μια πραγματοποίηση, φέρνει μια άλλη ή καλύτερα πολλές άλλες. Στην πραγματικότητα η απάντηση που παίρνει ο ερευνητής σε μια του ερώτηση , τον υποχρεώνει να θέσει ένα αριθμό νέων ερωτήσεων. Η λύση του προβλήματος της διάσπασης του ατόμου δημιούργησε νέα ερωτηματικά, πολλά απο τα οποία παραμένουν χωρίς απάντηση.

Είναι ενδιαφέρον να προσέξουμε απο ΠΟΛΥ κοντά και να μελετήσουμε ορισμένα διαγράμματα με το φακό. Τότε θα δούμε ότι η εξέλιξη των ταχυτήτων των μέσων μεταφοράς, υποδιαιρείται στη πραγματικότητα σε μια σειρά διαγραμμάτων που ΑΛΛΗΛΟΔΙΑΔΕΧΟΝΤΑΙ και, κατά κάποιο τρόπο, "παίρνου τη σκυτάλη" το ένα απο το άλλο: άρμα, άμαξα, αυτοκίνητο, κλασικό αεροπλάνο, αεριωθούμενο, διαστημόπλοιο.

Το καθένα απ' αυτά τα διαγράμματα ακολουθεί μια δική του εξέλιξη, ίδια κατά προσέγγιση με ένα διάγραμμα λεγόμενο λογιστικό.

Συγκεκριμένα, το διάγραμμα των εξελίξεων ενός φαινομένου αντιστοιχεί πρώτα σε μια φάση αύξησης παραπλήσια με τη γεωμετρική πρόοδο, κατόπι σε μια φάση όπου η αύξηση φρενάρεται απο τα όρια φυσικά (αυξανόμενες τεχνικές δυσκολίες), για να κορυφωθεί τέλος περίπου σε ένα όριο που θα ξεπερνιέται πολύ σπάνια και το οποίο καθορίζει μαι κάποια κατάσταση ισορροποίας.

Ένα ωραίο παράδειγμα διαγράμματος τέτοιου είδους είναι το διάγραμμα των παγκόσμιων ρεκόρ στον αθλητισμό πχ όπου το ρεκόρ του κόσμου των 100 μέτρων ή του άλματος σε ύψος έχει φθάσει στο αποκορύφωμά του και δεν πρόκειται να ξεπερασθεί παρά εξαιρετικά σπάνια και σε βαθμό ΑΣΗΜΑΝΤΟ (χωρίς ντόπινγκ...)

Το ίδιο συμβαίνει και στο τομέα της τεχνολογίας. Κάθε μεταφορικό μέσο ακολουθεί στην εξέλιξή του το διάγραμμα: πρόοδος, γρήγορη στην αρχή, επιβραδυνόμενη κατόπι, για να καταλήξει στο αποκορύφωμα.
΄
Έτσι το αυτοκίνητο έφτασε στο αποκορύφωμα προς το τέλος του 1930, το κλασικό αεροπλάνο προς το 1950, το αεριωθούμενο προς το 1970. Όμως -και εδώ είναι το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ- ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΝΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΤΥΠΟΥ ΦΘΑΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΟΥ , ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗ ΣΚΥΤΑΛΗ, αντικαθιστώντας κατα κάποιο τρόπο αυτό που εξήντλησε τις δυνατότητές του.

Συνεχίζεται...