Χωρίς Τίτλο (ένα θέμα με πολλές διαστάσεις)
Μια ταινία με καλά κρυμμένη της φιλοσοφικής της διάσταση (δε θα πω τον τίτλο της για να μη χαλάσω την όλη μαγεία σε όσους δεν την έχουν δει) μου έδωσε το έναυσμα για προβληματισμό.
Σε μια κοινωνία όπου το χρήμα εξουσιάζει, κυβερνά και διαμορφώνει χαρακτήρες, εκεί όπου η εγκληματικότητα είναι μια καθημερινότητα, πόσοι από εμάς δε σκέφτηκαν κάποια στιγμή να τα βροντήξουν όλα και να φύγουν; Όταν μπουχτίζουμε καθημερινά από άσχημες ειδήσεις για δολοφονίες, ληστείες και βιασμούς, πόσοι από εμάς δεν αγανακτούν; Κι όταν αυτές οι πληγές για την ανθρωπότητα και τις συνθήκες διαβίωσής της μας χτυπούν την πόρτα είτε κάνοντας την εμφάνισή τους σε εμάς τους ίδιους είτε στο φιλικό ή συγγενικό μας περιβάλλον, ποιοι είναι εκείνοι που δεν συνθλίβονται και καταρρακώνονται ψυχολογικά;
Οι ευαίσθητοι χάνουν το παιχνίδι και κλείνονται στον εαυτό τους – μανιοκατάθλιψη και αυτοκαταστροφικές τάσεις δίνουν και παίρνουν. Οι παρορμητικοί πολλές φορές παρασύρονται και οδηγούνται στον ίδιο δρόμο που έφτυναν πιο πριν. Τι είναι όμως αυτό που κάνει κάποιους πιο τολμηρούς και δυνατούς να το πολεμήσουν; Δυστυχώς, όταν τα ποσοστά βίας έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και τριγύρω μας πληθαίνουν τα τραγικά φαινόμενα, δύσκολα μπορεί να ανατραπεί η κατηφορική πορεία. Όσο κι αν προσπαθεί ο καθένας μόνους του να αντισταθεί και να αποφύγει αυτή τη Λερναία Ύδρα δεν πρόκειται να τα καταφέρει.
Όλα αυτά τα σκέφτονται οι τελευταίοι και επιλέγουν έναν άλλο τρόπο ζωής, πιο σκληρό στην αρχή αλλά τόσο γόνιμο και εύπορο στο τέλος. Οι πρώτες θυσίες που πρέπει να κάνουν είναι της απομόνωσης και της απάρνησης κάθε είδους (δείγματος) σύγχρονου πολιτισμού. Ξεγράφουν τα χρήματα, το προϊόν που κατέστρεψε της σύγχρονες κοινωνίες και έσπειρε τη διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Ξεχνούν τα επιτεύγματα της τεχνολογίας και επιλέγουν να ζήσουν από εδώ και στο εξής ανεξάρτητοι και αυτόνομοι. Η κοινωνία αυτή είναι κλειστή και θεσπίζεται από ξεκάθαρους και αυστηρούς κανόνες. Όλα χτίζονται από την αρχή!
Αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν αυτό το τολμηρό βήμα είναι μορφωμένοι – γιατροί, δάσκαλοι κ.ά., αλλά και αποφασισμένοι να φτιάξουν έναν κόσμο που θα βασίζεται στην αθωότητα, τη χαμένη τώρα πια αθωότητα, και ορκίζονται πως θα την προστατέψουν με κάθε τίμημα. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι αυτό που πρέπει να πληρώσουν για τις συνειδήσεις τους, γιατί στην ανάγκη να περιφρουρήσουν αυτό για το οποίο στερήθηκαν όσα γνώρισαν στον έξω κόσμο, δημιουργούν τέρατα (περιορισμούς). Τέρατα τρομακτικά και κτηνώδη, αλλά ταυτόχρονα δίκαια και συμβιβαζόμενα. «Δεν μπαίνουμε στο χώρο σας, δεν πειράζεται το χωριό μας» - αυτή είναι η συμφωνία.
Έτσι λοιπόν έχουμε μια ζωή καθαρή και αγνή, όπου μόνο τα καλά στοιχεία έχουν φιλτραριστεί και παραμείνει. Παράλληλα όμως, για να φρουρήσουμε το χωρίο μας και να αποτρέψουμε τους κατοίκους του από το να φύγουν και να γνωρίσουν αργά ή γρήγορα το κακό που μαστίζει τον έξω κόσμο, γινόμαστε οι ίδιοι δημιουργοί ενός κακού. Ελεγχόμενου μεν, αλλά κακού. Κι όλα βαίνουν καλώς μέχρι τη στιγμή που ένα άτομο (καθυστερημένο στην ταινία) φέρνει τη βία στο χωριό, κι αυτό γιατί προφανώς δε γνώρισε τις συνέπειες από τις εγκληματικές πράξεις. Και τότε όλα αλλάζουν και ξεκινά μια αλληλουχία καταστάσεων που φέρνει στους γέροντες (τους δημιουργούς αυτής της κοινωνίας) μεγάλα διλήμματα.
Εδώ λοιπόν θέτω το ερώτημα: Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε στη βία; Και αν όχι, τότε πώς μπορούμε να την περιορίσουμε και να την αποφύγουμε;
Στην ταινία οι γέροντες κρύβουν μεγάλα μυστικά για την προστασία των κατοίκων κι όμως και πάλι ο άνθρωπος, ακόμα κι αν μεγαλώσει στην αθωότητα, κάποια στιγμή θα μπολιαστεί απ’ το μίσος και την οργή και η συνταγή θα χαλάσει.
Θα ήθελα τα σχόλιά σας σε ό,τι απ’ όλα όσα έγραψα σας κέντρισε το ενδιαφέρον.
Σε μια κοινωνία όπου το χρήμα εξουσιάζει, κυβερνά και διαμορφώνει χαρακτήρες, εκεί όπου η εγκληματικότητα είναι μια καθημερινότητα, πόσοι από εμάς δε σκέφτηκαν κάποια στιγμή να τα βροντήξουν όλα και να φύγουν; Όταν μπουχτίζουμε καθημερινά από άσχημες ειδήσεις για δολοφονίες, ληστείες και βιασμούς, πόσοι από εμάς δεν αγανακτούν; Κι όταν αυτές οι πληγές για την ανθρωπότητα και τις συνθήκες διαβίωσής της μας χτυπούν την πόρτα είτε κάνοντας την εμφάνισή τους σε εμάς τους ίδιους είτε στο φιλικό ή συγγενικό μας περιβάλλον, ποιοι είναι εκείνοι που δεν συνθλίβονται και καταρρακώνονται ψυχολογικά;
Οι ευαίσθητοι χάνουν το παιχνίδι και κλείνονται στον εαυτό τους – μανιοκατάθλιψη και αυτοκαταστροφικές τάσεις δίνουν και παίρνουν. Οι παρορμητικοί πολλές φορές παρασύρονται και οδηγούνται στον ίδιο δρόμο που έφτυναν πιο πριν. Τι είναι όμως αυτό που κάνει κάποιους πιο τολμηρούς και δυνατούς να το πολεμήσουν; Δυστυχώς, όταν τα ποσοστά βίας έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και τριγύρω μας πληθαίνουν τα τραγικά φαινόμενα, δύσκολα μπορεί να ανατραπεί η κατηφορική πορεία. Όσο κι αν προσπαθεί ο καθένας μόνους του να αντισταθεί και να αποφύγει αυτή τη Λερναία Ύδρα δεν πρόκειται να τα καταφέρει.
Όλα αυτά τα σκέφτονται οι τελευταίοι και επιλέγουν έναν άλλο τρόπο ζωής, πιο σκληρό στην αρχή αλλά τόσο γόνιμο και εύπορο στο τέλος. Οι πρώτες θυσίες που πρέπει να κάνουν είναι της απομόνωσης και της απάρνησης κάθε είδους (δείγματος) σύγχρονου πολιτισμού. Ξεγράφουν τα χρήματα, το προϊόν που κατέστρεψε της σύγχρονες κοινωνίες και έσπειρε τη διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Ξεχνούν τα επιτεύγματα της τεχνολογίας και επιλέγουν να ζήσουν από εδώ και στο εξής ανεξάρτητοι και αυτόνομοι. Η κοινωνία αυτή είναι κλειστή και θεσπίζεται από ξεκάθαρους και αυστηρούς κανόνες. Όλα χτίζονται από την αρχή!
Αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν αυτό το τολμηρό βήμα είναι μορφωμένοι – γιατροί, δάσκαλοι κ.ά., αλλά και αποφασισμένοι να φτιάξουν έναν κόσμο που θα βασίζεται στην αθωότητα, τη χαμένη τώρα πια αθωότητα, και ορκίζονται πως θα την προστατέψουν με κάθε τίμημα. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι αυτό που πρέπει να πληρώσουν για τις συνειδήσεις τους, γιατί στην ανάγκη να περιφρουρήσουν αυτό για το οποίο στερήθηκαν όσα γνώρισαν στον έξω κόσμο, δημιουργούν τέρατα (περιορισμούς). Τέρατα τρομακτικά και κτηνώδη, αλλά ταυτόχρονα δίκαια και συμβιβαζόμενα. «Δεν μπαίνουμε στο χώρο σας, δεν πειράζεται το χωριό μας» - αυτή είναι η συμφωνία.
Έτσι λοιπόν έχουμε μια ζωή καθαρή και αγνή, όπου μόνο τα καλά στοιχεία έχουν φιλτραριστεί και παραμείνει. Παράλληλα όμως, για να φρουρήσουμε το χωρίο μας και να αποτρέψουμε τους κατοίκους του από το να φύγουν και να γνωρίσουν αργά ή γρήγορα το κακό που μαστίζει τον έξω κόσμο, γινόμαστε οι ίδιοι δημιουργοί ενός κακού. Ελεγχόμενου μεν, αλλά κακού. Κι όλα βαίνουν καλώς μέχρι τη στιγμή που ένα άτομο (καθυστερημένο στην ταινία) φέρνει τη βία στο χωριό, κι αυτό γιατί προφανώς δε γνώρισε τις συνέπειες από τις εγκληματικές πράξεις. Και τότε όλα αλλάζουν και ξεκινά μια αλληλουχία καταστάσεων που φέρνει στους γέροντες (τους δημιουργούς αυτής της κοινωνίας) μεγάλα διλήμματα.
Εδώ λοιπόν θέτω το ερώτημα: Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε στη βία; Και αν όχι, τότε πώς μπορούμε να την περιορίσουμε και να την αποφύγουμε;
Στην ταινία οι γέροντες κρύβουν μεγάλα μυστικά για την προστασία των κατοίκων κι όμως και πάλι ο άνθρωπος, ακόμα κι αν μεγαλώσει στην αθωότητα, κάποια στιγμή θα μπολιαστεί απ’ το μίσος και την οργή και η συνταγή θα χαλάσει.
Θα ήθελα τα σχόλιά σας σε ό,τι απ’ όλα όσα έγραψα σας κέντρισε το ενδιαφέρον.
Νομίζω πως είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε μέσα στη βία. Γιατί, ακόμα και αν δεν χρησιμοποιούμε τις περισσότερο "θεαματικές" εκδηλώσεις της (σωματική βία, δολοφονίες, ξυλοδαρμούς, βιασμούς κτλ), όλοι μας, σε κάποια στιγμή της ζωής μας, έχουμε οπωσδήποτε ασκήσει ψυχολογική βία και μάλιστα ακόμα και σε άτομα που αγαπάμε. Και αυτή η μορφή βίας είναι ίσως η περισσότερο απάνθρωπη από όλες. Το ίδιο έκαναν και οι κάτοικοι (οι μορφωμένοι κάτοικοι) στην ταινία που λες. Δεν υπάρχουν ειδυλλιακές κοινωνίες και ούτε και μπορούν να δημιουργηθούν, όσο αγνές και αν είναι στην αρχή οι προθέσεις. Γιατί, τα τέρατα δεν είναι μόνο έξω στο δάσος αλλά και μέσα στους ανθρώπους, η σκοτεινή πλευρά της "δύναμης", η "Σκιά", η "κηλίδα"...
Περιπτώσεις σαν την ιστορία της ταινίας αυτής υπάρχουν με διάφορες εκδοχές.
Θέλω να παρατηρήσω πως ακόμη και εκείνοι που θα διαμορφώσουν μια κοινωνία περί αθωότητας, αγάπης και αλληλοϋποστήριξης, κρατώντας τους ανθρώπους εκεί μακριά από επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο για να μην «μολυνθούν» δεν θα καταφέρουν να ευδοκιμήσουν για πολύ. Το κακό δημιουργείται από τον ίδιο τον άνθρωπο ακόμη και σε τέτοιες συνθήκες.
Χώρια το ότι να κρατάει κανείς κάποια άτομα απομονωμένα από τον υπόλοιπο κόσμο είναι απαράδεκτο. Εκεί που ο υπόλοιπος κόσμος θα έχει προχωρήσει αιώνες παραπέρα αυτοί θα είναι καταδικασμένοι να ζουν μονίμως έτσι όπως τους μεγαλώσανε - σε μεσαιωνικές συνθήκες. Ο άνθρωπος χρειάζεται να κινείται, να αλλάζει, να ελίσσεται, να ανακαλύπτει – για να εξελιχτεί. Άσχετα από τα δυσάρεστα, την παράνοια, την παρακμή, την απληστία και τη διαφθορά που μαστίζει τα πάντα γύρω και που πρέπει να γίνει κάτι επειγόντως, υπάρχουν και αρκετά θετικά που θα προωθήσουν θετικές εξελίξεις, αλλά θέλουν χρόνο. Υπάρχει ανάγκη από ενδοσκόπηση, φιλοσόφηση και εντρύφηση στο πνεύμα, ενασχόληση με τον εαυτό για να μπορέσει ο άνθρωπος να βγει από τον βούρκο του. Η απομόνωση λοιπόν δεν θα επιφέρει καμία εξέλιξη πέρα από μια απλή καθημερινή επιβίωση (όπως γίνεται και στο ζωικό βασίλειο) και τίποτε άλλο. Την δημιουργία μιας κοινωνίας σαν την παραπάνω την κάνουν κάποιοι κυρίως για να ικανοποιήσουν τα δικά τους όνειρα. Υπάρχει δλδ εγωκεντρισμός.
... Και όταν αργότερα ανακαλύψουν μερικοί τολμηροί τι υπάρχει παραπέρα, στη συνέχεια θα στραφούν εναντίων αυτών που τους παραμύθιαζαν. Και τότε γίνεται το ξέσπασμα (χαλάει και το «όνειρο»).
Κάτι τέτοιο μήπως δεν συμβαίνει και σε μεγαλύτερη κλίμακα σε όλη την υφήλιο;! Τα ψέματα, οι κοροϊδίες, η παραπληροφόρηση, οι μυθοπλασίες, η εκμετάλλευση… Και όλα αυτά υπό τον ισχυρισμό κάποιων αρμόδιων, εξουσιαστών και κέντρων αποφάσεων ότι : έτσι είναι το «καλύτερο» για ένα «λαμπρότερο» μέλλον…
Δεν σου επιτρέπει κανείς να επιλέγεις εσύ για τον εαυτό σου.
Απλώς σου έχουνε εντρυφήσει την ιδέα πως εσύ αποφασίζεις, ώστε να καταστέλλεσαι και να κοιμάσαι ήσυχος ώστε να σε χειραγωγούν πιο εύκολα. Αυτά που θεωρείς ότι είναι για το καλό σου δεν έχουνε σχέση με το πραγματικό καλό σου. Αυτό πρέπει εσύ να ανακαλύψεις με στοχασμό, προβληματισμό και ξεκινώντας το μεγάλο ταξίδι της αναζήτησης.
Το θέμα είναι ότι ο καθένας προσπαθεί να πλάσει τον κόσμο σύμφωνα με τα προσωπικά του πρότυπα επειδή θεωρεί ακράδαντα ότι έτσι θα είναι καλύτερα, αγνοώντας το τι θέλουν, τι αναζητούν και πώς σκέφτονται οι υπόλοιποι. Και κάποιοι επιβάλουν το πρότυπό τους με το έτσι θέλω. Φυσικό δεν είναι να ξεσπάνε μετά αλλεπάλληλες συγκρούσεις, διχασμοί και χάος;! Μήπως θα ήταν προτιμότερο και ίσως κάπως αποδοτικότερο να επικεντρωθεί ο καθένας στον προσωπικό του κόσμο!;
…
Και περί βίας:
Ακόμη και αν αποφεύγεις να την εφαρμόσεις, κάποιες συνθήκες θα σε πιέσουν και θα σε αναγκάσουν να την ασκήσεις κάποτε. Είτε για να αμυνθείς, είτε για να καταπολεμήσεις κάποια προβληματική κατάσταση που έχει παρατραβήξει. Όπως πχ η επανάσταση ενός λαού απέναντι στο καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό κατεστημένο, ή απέναντι σε ένα ιδιαίτερα ενοχλητικό άτομο που δεν καταλαβαίνει αλλιώς.
Cheers
Θέλω να παρατηρήσω πως ακόμη και εκείνοι που θα διαμορφώσουν μια κοινωνία περί αθωότητας, αγάπης και αλληλοϋποστήριξης, κρατώντας τους ανθρώπους εκεί μακριά από επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο για να μην «μολυνθούν» δεν θα καταφέρουν να ευδοκιμήσουν για πολύ. Το κακό δημιουργείται από τον ίδιο τον άνθρωπο ακόμη και σε τέτοιες συνθήκες.
Χώρια το ότι να κρατάει κανείς κάποια άτομα απομονωμένα από τον υπόλοιπο κόσμο είναι απαράδεκτο. Εκεί που ο υπόλοιπος κόσμος θα έχει προχωρήσει αιώνες παραπέρα αυτοί θα είναι καταδικασμένοι να ζουν μονίμως έτσι όπως τους μεγαλώσανε - σε μεσαιωνικές συνθήκες. Ο άνθρωπος χρειάζεται να κινείται, να αλλάζει, να ελίσσεται, να ανακαλύπτει – για να εξελιχτεί. Άσχετα από τα δυσάρεστα, την παράνοια, την παρακμή, την απληστία και τη διαφθορά που μαστίζει τα πάντα γύρω και που πρέπει να γίνει κάτι επειγόντως, υπάρχουν και αρκετά θετικά που θα προωθήσουν θετικές εξελίξεις, αλλά θέλουν χρόνο. Υπάρχει ανάγκη από ενδοσκόπηση, φιλοσόφηση και εντρύφηση στο πνεύμα, ενασχόληση με τον εαυτό για να μπορέσει ο άνθρωπος να βγει από τον βούρκο του. Η απομόνωση λοιπόν δεν θα επιφέρει καμία εξέλιξη πέρα από μια απλή καθημερινή επιβίωση (όπως γίνεται και στο ζωικό βασίλειο) και τίποτε άλλο. Την δημιουργία μιας κοινωνίας σαν την παραπάνω την κάνουν κάποιοι κυρίως για να ικανοποιήσουν τα δικά τους όνειρα. Υπάρχει δλδ εγωκεντρισμός.
... Και όταν αργότερα ανακαλύψουν μερικοί τολμηροί τι υπάρχει παραπέρα, στη συνέχεια θα στραφούν εναντίων αυτών που τους παραμύθιαζαν. Και τότε γίνεται το ξέσπασμα (χαλάει και το «όνειρο»).
Κάτι τέτοιο μήπως δεν συμβαίνει και σε μεγαλύτερη κλίμακα σε όλη την υφήλιο;! Τα ψέματα, οι κοροϊδίες, η παραπληροφόρηση, οι μυθοπλασίες, η εκμετάλλευση… Και όλα αυτά υπό τον ισχυρισμό κάποιων αρμόδιων, εξουσιαστών και κέντρων αποφάσεων ότι : έτσι είναι το «καλύτερο» για ένα «λαμπρότερο» μέλλον…
Δεν σου επιτρέπει κανείς να επιλέγεις εσύ για τον εαυτό σου.
Απλώς σου έχουνε εντρυφήσει την ιδέα πως εσύ αποφασίζεις, ώστε να καταστέλλεσαι και να κοιμάσαι ήσυχος ώστε να σε χειραγωγούν πιο εύκολα. Αυτά που θεωρείς ότι είναι για το καλό σου δεν έχουνε σχέση με το πραγματικό καλό σου. Αυτό πρέπει εσύ να ανακαλύψεις με στοχασμό, προβληματισμό και ξεκινώντας το μεγάλο ταξίδι της αναζήτησης.
Το θέμα είναι ότι ο καθένας προσπαθεί να πλάσει τον κόσμο σύμφωνα με τα προσωπικά του πρότυπα επειδή θεωρεί ακράδαντα ότι έτσι θα είναι καλύτερα, αγνοώντας το τι θέλουν, τι αναζητούν και πώς σκέφτονται οι υπόλοιποι. Και κάποιοι επιβάλουν το πρότυπό τους με το έτσι θέλω. Φυσικό δεν είναι να ξεσπάνε μετά αλλεπάλληλες συγκρούσεις, διχασμοί και χάος;! Μήπως θα ήταν προτιμότερο και ίσως κάπως αποδοτικότερο να επικεντρωθεί ο καθένας στον προσωπικό του κόσμο!;
…
Και περί βίας:
Ακόμη και αν αποφεύγεις να την εφαρμόσεις, κάποιες συνθήκες θα σε πιέσουν και θα σε αναγκάσουν να την ασκήσεις κάποτε. Είτε για να αμυνθείς, είτε για να καταπολεμήσεις κάποια προβληματική κατάσταση που έχει παρατραβήξει. Όπως πχ η επανάσταση ενός λαού απέναντι στο καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό κατεστημένο, ή απέναντι σε ένα ιδιαίτερα ενοχλητικό άτομο που δεν καταλαβαίνει αλλιώς.
Cheers
Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η χρήση εργαλείων από τον άνθρωπο ήταν αν όχι το πιο σημαντικό ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα και τα πιο καταλυτικά. Νομίζω ότι δεν έχω να γράψω τίποτα πάνω σε όλα αυτά παρά μόνο να θυμίσω μια σκηνή από μια ταινία.
2001 Οδύσσεια του Διαστήματος.
Ο οργισμένος ανθρωπόμορφος πίθηκος βρίσκει το πρώτο εργαλείο… αυτό είναι ένα κόκαλο από τον σωρό που υπάρχουν άφθονα γύρω του…
Και η χρήση του εργαλείου καταλυτική για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους…
Σκοτώνει έναν άλλο ανθρωπόμορφο πίθηκο…
2001 Οδύσσεια του Διαστήματος.
Ο οργισμένος ανθρωπόμορφος πίθηκος βρίσκει το πρώτο εργαλείο… αυτό είναι ένα κόκαλο από τον σωρό που υπάρχουν άφθονα γύρω του…
Και η χρήση του εργαλείου καταλυτική για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους…
Σκοτώνει έναν άλλο ανθρωπόμορφο πίθηκο…
Καταρχην δεν εχω ιδεα για ποια ταινια μιλατε αλλα ελπιζω να μη πειραζει.
Η βια μου φαινεται δεν ειναι απαραιτητη παντως. Αποτελει το αποτελεσμα καποιων αρνητικων συναισθηματων τα οποια φυσικο ειναι να υπαρχουν αλλα τα οποια επισης μπορουν να εκφραστουν με αλλους τροπους (δλδ οχι απαραιτητα μεσω της βιας).
Αν ας πουμε εγω μισω καποιον (φυσιολογικο κατα τη γνωμη μου) το θεμα δεν ειναι να προσπαθησω να κρυψω τα συναισθηματα μου,να τα καταπιεσω ή να τα δαιμονοποιησω καθως αν το κανω αυτο απλως θα κανω κακο στον εαυτο μου. Απλως πρεπει να βρω ενα τροπο να τα εκφρασω. Ε, δεν ειναι απαραιτητο να σκοτωσω αυτον που υποθετικα μισω ή να τον πλακωσω στις σφαλιαρες ας πουμε αφου μπορω καλλιστα να παρω τη κιθαρα μου και να 'βαρεσω' ή να παρω το πινελο και να το φανταστω μαχαιρι...
Επισης θα'θελα να πω οτι κατα τη γνωμη μου (κ δεν ειναι μονο δικια μου) μια απο τις σημαντικοτερες ανακαλυψεις του ανθρωπου (αν οχι η σημαντικοτερη) και μαλλον η αρχαιοτερη (και συνεπως κατα καποιον τροπο η πλεον αντιπροσωπευτικη του ανθρωπινου ειδους) ειναι ο χορος. Αυτο το λεω για να δωσω μια εναλλακτικη αποψη σε αυτη που θελει τον ανθρωπο βιαιο απο την αρχη και απο τη φυση του...
Η βια μου φαινεται δεν ειναι απαραιτητη παντως. Αποτελει το αποτελεσμα καποιων αρνητικων συναισθηματων τα οποια φυσικο ειναι να υπαρχουν αλλα τα οποια επισης μπορουν να εκφραστουν με αλλους τροπους (δλδ οχι απαραιτητα μεσω της βιας).
Αν ας πουμε εγω μισω καποιον (φυσιολογικο κατα τη γνωμη μου) το θεμα δεν ειναι να προσπαθησω να κρυψω τα συναισθηματα μου,να τα καταπιεσω ή να τα δαιμονοποιησω καθως αν το κανω αυτο απλως θα κανω κακο στον εαυτο μου. Απλως πρεπει να βρω ενα τροπο να τα εκφρασω. Ε, δεν ειναι απαραιτητο να σκοτωσω αυτον που υποθετικα μισω ή να τον πλακωσω στις σφαλιαρες ας πουμε αφου μπορω καλλιστα να παρω τη κιθαρα μου και να 'βαρεσω' ή να παρω το πινελο και να το φανταστω μαχαιρι...
Επισης θα'θελα να πω οτι κατα τη γνωμη μου (κ δεν ειναι μονο δικια μου) μια απο τις σημαντικοτερες ανακαλυψεις του ανθρωπου (αν οχι η σημαντικοτερη) και μαλλον η αρχαιοτερη (και συνεπως κατα καποιον τροπο η πλεον αντιπροσωπευτικη του ανθρωπινου ειδους) ειναι ο χορος. Αυτο το λεω για να δωσω μια εναλλακτικη αποψη σε αυτη που θελει τον ανθρωπο βιαιο απο την αρχη και απο τη φυση του...