Αχίλλειος πτέρνα

Ισως το πιο διαχρονικό σημείο της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσης…
Ένα βήμα πριν τη «θέωση», το «τέλειο»…
Με λίγα λόγια, αυτή η ελάχιστη ποσόστωση της αδυναμίας…

Πόσο διαφορετικό θα ταν το ρου της ανθρώπινης ύπαρξης!!!
Θα υφίσταται άραγε;
Αν ναι, πιο το νόημα;;;

Όλες μα όλες οι κορυφαίες προσωπικότητες δεσμεύτηκαν απ’ αυτό το «τρωτό» σημείο τους και γίναν υποχείριά τους..
Το ίδιο και οι καθημερινοί –απλοί άνθρωποι-... Εμείς!!!
Τόσα πάθη, τόσες αδυναμίες…

Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα γνωρίζει το μυστικό του Αχιλλέα( έστω και αν κάποιος του το πρόδωσε) για να επαναφέρει όλους μας….στην τάξη!!!

Ποια άραγε είναι η "αχίλλειος πτέρνα" του καθενός μας;;;

Χμ….. (κάποιες σκέψεις, σαββατόβραδο προς το ξημέρωμα)...

Πολυ ωραιο θεμα για "φιλοσοφικη" συζητηση tsilof!

Το τι ακριβως θεωρουμε θεωση ή τελειοτητα ειναι σιγουρα κατι το ξεχωριστο για τον καθενα μας. Αρα οι οποιες απαντησεις υπαρξουν πανω στο ζητημα της "Αχιλλειου πτερνας" θα ειναι απολυτως σεβαστες...

Θα προσπαθησω να αναλυσω την ερωτηση σου καπως "πατριωτικα" (χωρις παρεξηγηση!) εχοντας επηρεαστει απο τις αποψεις του συγγραφεα Μιχαλη Καλοπουλου.
Ο Ομηρος μεσω του χαρακτηρα Αχιλλεα μας παρουσιασε εναν ατρομητο χαρακτηρα. Θαραλεος, εμπαινε στη μαχη διχως δευτερη σκεψη κατατροπωνοντας τους αντιπαλους του. Το αρχετυπο του Αχιλλεα ισως να αποτελει και μια κλασσικη διαχρονικη εικονα του Ελληνα ηρωα μεσα στην ιστορια. Ταυτοχρονα (και ισως οχι τυχαια), ο Ομηρος παρουσιαζει και τον Οδυσσεα, μορφη (και αρχετυπο) του "ηρωα" που παλευει με τα στοιχεια της φυσης και την βουληση των θεων. Ξεχαστηκε ομως αυτο που ονομαζουμε "οδυσσεϊκη στρατηγικη" και πονηρια. Στοιχειο που βοηθησε τους Ελληνες να μπουν με το Δουρειο Ιππο τους στην Τροια και να την κατακτησουν.

Και ερωτω: Μηπως απο τον οποιο Αχιλλεα της ελληνικης ιστοριας ελειψε το "οδυσσειακο" κομματι; Μηπως αυτη η πονηρια, η εξυπναδα (και η αμυνα απεναντι στο δολο του "εχθρου") αποτελεσαν (και αποτελουν) το κομματι που λειπει απο το παζλ, αποτελουν την Αχιλλειο πτερνα του Ελληνα;

Το ερωτημα "ποια ειναι η Αχιλλειος πτερνα του καθενος μας" αποτελει ευαισθητo προσωπικο δεδομενο tsilof

Πολύ σωστά... άλλωστε αυτή δεν είναι και η ειδοποιός διαφορά μας από όλα τα άλλα "ζωντανά" του πλανήτη;;;
Σκέφτομαι,ενεργώ,απολαμβάνω...(και βέβαια, χρεώνομαι τα όποια ωφέλη αλλά και λάθη.)
Τώρα σχετικά με "τη θέωση και την τελειότητα", απλά να αναφέρω πως στο μυαλό μου είχα αυτή τη ματαιοδοξία της ανθρώπινης φύσης, που ενώ είναι αποδεκτή και γνωστή η ατέλειά της, ωστόσο ενεργεί πιστεύοντας πως είναι άτρωτη και παντοδύναμη. Και εκεί βέβαια επεμβαίνουν κάποιοι άλλοι "νόμοι" οι οποίοι γνωστοποιούν τις αχίλλειες πτέρνες και επαναφέρουν τον ανθρώπινο παρορμητισμό στην τάξη.

Χεχε , συμφωνώ και το προχωρώ και άλλο...
Το "οδυσσειακό" κομμάτι δεν έλειψε ποτέ από τον Έλληνα...
Απλά, στη προσπάθειά τους να ξεπεράσουν σε μηχανορραφία, πολυπραγμοσύνη κλπ τον Οδυσσέα, ξεφύγαν τελείως στο αντίθετο άκρο..
Δε σκέφτονταν πλέον το πως να μπουν στη Τροία, αλλά θεωρώντας δεδομένο ότι θα την καταλάβουν,. έπρεπε να λύσουν πρώτα άλλα "πιο σημαντικά" θέματα..Φερ ειπείν ,το μοίρασμα των λαφύρων, την τοποθέτηση ποιων προσώπων στην εξουσία αυτής της νέας αποικίας τους κλπ...
Με λίγα λόγια,(όπως λεει και ένας φίλος μου φιλόλογος ) τελειοποιήσαν το σχήμα του "προθύστερου"...(όταν το πρώτο--->γίνεται ύστερο)..
Δε τους ενδιέφεραν τα πρώτα και σημαντικά βήματα, αλλά ξεκινήσαν από τα ύστερα, τα τελευταία!!!


Το χα καταλάβει πως είσαι ανίψι του Δαφέρμου

Φαντάζομαι πως είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης το γεγονός ότι η αχίλλειος πτέρνα του κάθε ανθρώπου μπορεί κάποιες φορές να γίνει η αιτία να εξυψωθεί ο ίδιος ο άνθρωπος, μέσω των μηχανισμών της εξιδανίκευσης και της μετουσίωσης. Μάλιστα πολλοί ψυχολόγοι θεωρούν ότι αυτές οι λειτουργίες - μηχανισμοί έγιναν η αιτία εξέλιξης του πολιτισμού. Πάρτε ως παράδειγμα μεγάλους συνθέτες, συγγραφείς, καλλιτέχνες που παρά τα "πάθη" και τις αδυναμίες των οποίων υπήρξαν υποχείρια, κατάφεραν να τα μετουσιώσουν σε δημιουργία και πολιτισμό. Ένα μικρό παράδειγμα.
Ο Μπετόβεν έπασχε από κώφωση. Δεν στάθηκε σε αυτό, που ομολογουμένως όπως λένε οι βιογράφοι του έπαιξε μεγάλο ρόλο στην απομόνωσή του από τον κόσμο, με άπειρες δυσκολίες συνέχισε την τέχνη του και την έφτασε εκεί που την έφτασε. Αν αληθεύουν οι διηγήσεις τους, έζησε σε ένα αρρωστημένο περιβάλλον, όπου ο αλκοολικός πατέρας του τον βασάνιζε από μικρό παιδί να γίνει ο νέος Μότσαρτ, τον κρατούσε ξάγρυπνο όλη νύχτα να εξασκείται στο πιάνο και κάποιοι λένε ακόμα και πως τον έδενε στην καρέκλα για να παίζει πιάνο. Σημάδια αυτής της "βασανιστικής" σχέσης με τη μουσική τον ακολουθούσαν για πάντα, αφού βασάνισε τον ίδιο του τον εαυτό με το να εξασκείται σε δύσκολα σημεία της μουσικής, όπως για παράδειγμα στη Φούγκα, ενώ δεν υπήρχε κανένας ιδιαίτερος λόγος να το κάνει. Με τον Πουτσίνι και τις φήμες για ροπή του προς την παιδεραστία ίσως έχετε ακούσει, παρόλα αυτά ολόκληρη την ψυχική του ένταση την έβγαλε στις υπέροχες όπερές του.
Αυτό που θέλω να πω, σε πλήρη ταύτιση με τους ψυχολόγους που προανέφερα, ότι καμιά φορά οι ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη, που γνωρίζει μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος σε ολόκληρο το βάθος τους, οι φόβοι και τα συμπλέγματα, μπορεί να γίνουν αιτία για εξύψωση, όταν βρίσκουν μια δημιουργική διέξοδο.

Μέσα σε ένα εντροπικό σύμπαν, δεν μπορούμε να μιλάμε για τελειότητες. Ουσιαστικά η τάση του σύμπαντος να "αποδιοργανώνει" οργανωμένα συστήματα και να υποβιβάζει την "ποιότητα" της ενέργειας είναι η "κατάρα" του ανθρώπου. Ότι και να φτιάξει είναι καταδικασμένο να αποδιοργανωθεί. Μάλιστα όσο πιο πολύπλοκο είναι ένα σύστημα που δημιουργούμε τόσο πιο εύκολα καταρρέει.

Έτσι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελπίζει για 'θέωση" σε ένα χαοτικό, εντροπικό και ουσιαστικά εχθρικό υλικό σύμπαν. Το θέμα είναι αν υπάρχει κάτι πέρα από αυτό και κατά πόσο μπορεί να επηρεάζει το "δικό μας σύμπαν". Αν όντως συμβαίνει αυτό τότε ίσως να μπορούμε κάπως να μιλήσουμε για τελειότητα και ανθρώπους χωρίς Αχίλλειο πτέρνα.

Προφανώς η τελειότητα δεν συμβιβάζεται με την ανθρώπινη φύση για κάποιον λόγο. Οπότε λογικά όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα τρωτό ψυχολογικό σημείο. (για τα υλικά σημεία δεν συζητάμε είναι δεκάδες και είναι κοινά σε όλους πχ. κροταφική αρτηρία, αορτή κτλ..).

Θα ήθελα πάντως να ξέρω από ποιά μεριά θέλετε να εξετάσουμε το θέμα: φιλοσοφική, θρησκευτική ή επιστημονική γιατί οι ερμηνείες που μπορούν να δωθούν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους.

Πολύ σωστή η παράμετρος που θέτεις φίλε R-b-t3r. Είναι αρκετά "ανοιχτό" θέμα ,όπως ήδη παρατήρησε και ο beetlejuice λίγο παραπάνω.
Δε ξέρω αν είναι το καλύτερο να θέσουμε κάποιες σταθερές για τη συγκεκριμένη συζήτηση. Τουλάχιστον εγώ, όταν άνοιγα το θέμα, είχα κάποιες σκέψεις περισσότερο φιλοσοφικές θα λεγα, και είπα να τις "περάσω" στην εδώ αγορά.
Το καλό όμως ,για το συγκεκριμένο forum, είναι ότι υπάρχουν ως μέλη του, άτομα που εχουν εξειδικευμένες γνώσεις, για τους τομείς που τουλάχιστον ανέφερες.Φιλοσοφία, Επιστήμες και Θρησκεία..Οπότε ο καθένας ας προσεγγισει το θέμα από το αντικείμενό του.
Αυτό πιστεύω θα είναι καλύτερο για όλους, μιας και θα τους δωθεί η ευκαιρία να γνωρίζουν κάτι το καινούριο και να προβληματιστούν μ' αυτό.

Για μενα η προσπαθεια να φτασεις την τελειοτητα ειναι το ποδοσφαιρο.Οι παιχτες που μαχονται σε καθε συνθηκη, οι φάσεις, η αγωνία να τα καταφέρεις. Και εδώ μπαίνει η Αχίλλειος πτέρνα. Ένα χαμένο πέναλτυ, μια ευκαιρία που πήγε στράφη, μια αναποδιά στο τέλος που σου στερούν το τέλειο εκείνη τη στιγμή:την πολυπόθυτη νίκη. Και αν με ρωτάτε αυτή η αχίλλειος πτέρνα είναι που μας δίνει μια πικράδα που μετά από χρόνια ίσως μας φανεί και γλυκιά. Αυτή η ατέλεια είναι που μας κάνει τόσο τέλειους.

Αχίλλειος πτέρνα,
Ποια είναι η Αχίλλειος πτέρνα του ανθρώπου;

Μπορεί να πει κάποιος ότι είναι ο χρόνος που κυλάει χωρίς να τον προλαβαίνουμε και ξαφνικά μεγαλώνουμε, χάνουμε την επαφή μας με το απλό και το κατανοητό, συρρικνωνόμαστε και τελικά πεθαίνουμε.

Μήπως είναι ο θάνατος;
Αυτός που έρχεται χωρίς να κάνουμε τίποτα για αυτό και σκορπίζει ότι έχουμε κάνει.
Είναι αυτός που παίρνει ότι έχουμε κάνει, από σχέδια, όνειρα, μας παίρνει όλους όσους αγαπήσαμε αλλά και όλους όσους θα μπορούσαμε να αγαπήσουμε.
Αλλά μας παίρνει και την ευκαιρία που θα μας δινόταν για να κάνουμε κάτι άλλο, κάτι καλό. Μας αφαιρεί την δυνατότητα να αλλάξουμε, να μετανιώσουμε.

Ή μήπως τελικά είναι ο φόβος για τον θάνατο που μας κάνει να κάνουμε πράγματα εφήμερα, πράγματα που δεν έχουν αξία και που τελικά έχουν σαν σκοπό να δειχτούμε αλλά και να μείνουμε σαν λεζάντα σε ιστορικό βιβλίο και μετά τον θάνατο;
Μήπως είναι ο φόβος η πτέρνα που μας ωθεί να φτιάξουμε θρησκείες να κάτσουμε σε μια αγωνία και να φαίνεται χωρίς νόημα ότι και αν κάνουμε μια και το τέλος είναι ήδη γνωστό.

Μήπως τελικά είναι η άγνοια;
Η άγνοια για το ποιος μας έφτιαξε αλλά και για το ποιοι είμαστε.
Η άγνοια για το τι υπάρχει μετά τον θάνατο που μεγαλώνει τον φόβο για τον θάνατο, που κάνει τον χρόνο να μοιάζει σαν μέγγενη που συνέχεια σφίγγει;

Μήπως τελικά είναι η μνήμη που είναι μικρή αλλά και η λησμονιά για ότι ήδη έχει περάσει που δεν μας αφήνει να δούμε αυτά που ξέραμε αλλά και αυτά που έπρεπε να ξέρουμε, κάνοντας μας να προχωράμε, ξανά και ξανά, με βήματα μέσα στο σκοτάδι, χωρίς να έχουμε κάποιο σημείο αναφοράς, κάνοντας τα ίδια και τα ίδια λάθη; Χωρίς να μπορούμε να πάμε βήματα μπροστά, κάνοντας μας να απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από την αλήθεια της ύπαρξης μας.

Μήπως είναι ο αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας μας που δεν μας αφήνει να δούμε την πραγματικότητα που μπορεί να είναι μπροστά στα μάτια μας και είναι τόσο απλή που είναι δύσκολη να την καταλάβουμε, απασχολημένοι από τα αυτοκαταστροφικά μας στοιχεία;

Μήπως η αδυναμία μας να καταλάβουμε πόσο σπουδαίοι είμαστε αλλά και πόσο μικροί ταυτόχρονα;

Μπορεί η αδυναμία μας να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αλλά πολύ περισσότερο να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας, αλλά και τις ιδιαιτερότητες μας;

Μήπως η αδυναμία μας να καταλάβουμε το σκοτάδι αλλά και το φως και να το δεχόμαστε σαν θεό;

Η αδυναμία μας να επικεντρωθούμε να συγκεντρωθούμε στα ουσιαστικά;

Μήπως είναι η φύση μας; Ή η κατανόηση της φύση μας;
Μήπως είναι ο χρόνο που είναι λίγος και δεν προλαβαίνουμε να καταλάβουμε, να κατανοήσουμε να θυμηθούμε και να μάθουμε;

Μήπως είναι λάθος η πορεία που κάνουμε μπαίνοντας σε μια κυκλική τροχιά περνώντας πάντα από τα ίδια σημεία και ξαναγυρνάμε από την αρχή;

Τρείς αδυναμίες (ψυχολογικές) έχει ο άνθρωπος:

1) Έλλειψη γνώσης
(δεν ξέρει πράγματα)

2) Έλλειψη κατανόησης
(όσα ξέρει δεν τα επεξεργάζεται σωστά)

3) Έλλειψη αυτογνωσίας
(δεν γνωρίζει ποιός είναι και ποιά τα όριά του)

τα άλλα είναι πταίσματα ή απορρέουν από τα παραπάνω...
Αν πετύχει κάποιος τα παραπάνω κυριαρχεί επί του φόβου που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου. Ο φόβος είναι ο πρώτος θάνατος.

Αγαπητε μου R-b-t3r,μπορω να πω οτι μου αρεσουν πολυ οι αποψεις σου,μονο μια μικρη διορθωση θα κανω.Συμφωνω απολυτα για το εντροπικο συμπαν που αναφερεις,αλλα μπορω να σου υποδειξω τουλαχιστον μια εξαιρεση σ'αυτον τον κανονα.Μιλαω φυσικα για το γονιδιωμα και ειδικα το ανθρωπινο που θεωρητικα μπορει να τελειοποιηθει γιατι εξελισεται συνεχως!Ετσι μπορουμε οπως και πολλοι αρχαιοι Ελληνες φιλοσοφοι να υποθεσουμε οτι το ιδιο συμβαινει και με την ψυχη...