Δαιμονοληψία

Ο όρος "Δαιμοοληψία" αναφέρεται στην κατοχή ενός υλικού σώματος από μια δαιμονική οντότητα, η οποία σταδιακά αποκτά τον πλήρη έλεγχο των πράξεων του υλικού σώματος που τη φιλοξενεί. Η πεποίθηση αυτή υπάρχει από τις αρχαίες γενιές, ώστε αναπτύχθηκαν διάφορες τελετές διωγμού των πονηρών πνευμάτων, περισσότερο γνωστές πια ως "εξορκισμοί". Το φαινόμενο κορυφώνεται στα χρόνια του χριστιανισμού και κυρίως στο Μεσαίωνα, οπότε και παρατηρήθηκε ένα αμόκ δαιμονισμού, αφού καταστάσεις όπως τύφλωση, υστερία και αρκετές άλλες, αποδόθηκαν στην επίδραση πονηρών πνευμάτων στον άνθρωπο. Σε πρώτη λύση εφαρμόστηκε η τακτική της ιεράς εξέτασης και έπειτα οι τελετές του εξορκισμού, τόσο από ιερωμένους της εκκλησίας όσο και από "κοσμικούς".
Με την πρόοδο των επιστημών και της ιατρικής η δαιμονοληψία πέρασε σχεδόν στο περιθώριο, αφού η ψυχιατρική και η ψυχολογία άρχισαν να παίρνουν το πάνω χέρι και να θεραπεύουν εκείνους που ο εξορκισμός είχε αποτύχει. Παρά ταύτα, ακόμα και στις ημέρες μας η ιδέα της δαιμονοληψίας δεν έχει αποβιώσει και οι εξορκισμοί, αν και έχουν περιοριστεί, εξακολουθούν να τελούνται.
Θα ήθελα στο παρόν θέμα να ασχοληθούμε με το εάν η δαιμονοληψία υφίσταται ή αν πρόκειται καθαρά και μόνο για ψυχιατρικές καταστάσεις, ενώ επίσης είναι δεκτές και προσωπικές εμπειρίες που μπορεί να έχετε.

Όπως πολύ σωστά αναφέρεις Μιχάλη, η δαιμονοληψία ως κατοχή ενός υλικού σώματος από πονηρά και κακά πνεύματα κορυφώνεται κυρίως κατά το μεσσαίωνα , αφού κατά την αρχαιότητα και σε πολλούς πολιτισμούς, η δαιμονοληψία θεωρείται μια πνευματική κατάσταση νιρβάνα, κατά την οποία οι μύστες που μυούνται σε κάποια μυστήρια, έχουν εξαγνίσει τον ευατό τους και είναι πια σε θέση να δεχθούν τους δαίμονες, οντότητες που κατέχουν τη γνώση (εξού και η λέξη αδαής = αυτός που δεν γνωρίζει) και που προσπαθούν να δείξουν στο μυημένο τα μονοπάτια που θα αποκτήσει αυτή τη γνώση. Δηλαδή κάθε άλλο παρά πονηρά και κακά πνεύμετα δεν είναι. Αργότερα και στη προσπάθεια να φυλακιστεί αυτή η γνώση τα δαιμόνια θεωρήθηκαν πονηρές και κακές οντότητες που κυριαρχούν στον άνθρωπο και τον ταλαιπωρούν.

Αργότερα σαν δαιμονοληψία θεωρήθηκε και η κάθε μορφής επειληψία που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τα σύγχρονες γνωματεύσεις και θεραπείες της ψυχιατρικής.

Φίλε teoilio θα παρουσιάσω μια λίγο διαφορετική άποψη σε αυτά που λες. Υπάρχουν πάπυροι της ελληνιστικής εποχής από την αίγυπτο στους οποίους γράφεται συγκεκριμένα, τελετουργικό για την εκδίωξη δαιμόνων. Το κείμενο λέγεται papyri graecae magicae, και μπορείς να βρείς αγγλική μετάφρασή του εδώ
το κείμενο μάλιστα είναι γνωστό και έχει μεταφραστεί εδώ και χρόνια, αν και επειδή είναι γραμμένο στην δημοτική της εποχής, είναι αρκετά εύκολο να το διαβάσεις και ο ίδιος.
Το μαγικό εκδίωξης είναι το Papyri graecae magicae IV.1227-64. Επειδή λοιπόν υπάρχει ο παραπάνω εξορκισμός δεν μπορώ να δεχθώ αυτήν την άποψή σου ότι οι δαίμονες θεωρήθηκαν κακοί αργότερα. Αν θέλεις το συζητάμε.

Έχεις δίκιο φίλε R... απλά έχω την εντύπωση πως οι εξορκισμοί που αναφέρεις αφορούσαν άλλες οντότητες και όχι τις λεγόμενες "δαιμόνια". Θα το ψάξω όμως και θα σου ξαναπώ...

Για να ρίξω και εγώ κάτι να πω μόνο, ποιος μας είπε ότι η γνώση στα χέρια κάποιου που δεν είναι άξιος δεν είναι κάτι κακό;

Αυτή η γνώση είναι που έχει χαρακτηριστεί από παλιά επικίνδυνη, στα χέρια των ανθρώπων τουλάχιστον. Ο Προμηθέας τιμωρείται από το Δία για τη γνώση που πρόσφερε στους ανθρώπους, αλλά η γνώση του είναι τέτοια που ακόμη και ο Δίας κινδυνεύει από αυτή. Οι Εγρήγοροι τιμωρούνται από το Θεό για την προσφορά γνώσεων στους ανθρώπους και την αναπαραγωγή με αυτούς στο βιβλίο του Ενώχ και οι Εβραίοι κεραυνοβολούνται από την Κιβωτό της Διαθήκης, όταν πλησίασαν κοντά στην απαγορευμένη περιοχή. Πιο παλιά ακόμα, οι Πρωτόπλαστοι τιμωρούνται όταν τρώνε το μήλο της Γνώσεως του Καλού και του Κακού και τους στερείται η Αθανασία. Η Γνώση, απλά είναι επικίνδυνη στα χέρια της πλειοψηφίας των ανθρώπων, αυτό μας λένε οι ιστορίες.

Το σημαντικότερο επιχείρημα υπέρ της θέσης σου είναι ότι έχει Ιουδαϊκές επιρροές το κείμενο οπότε η έννοια δαίμονας είναι επηρεασμένη από τις ιουδαϊκές πεποιθήσεις, αλλά προφανώς για να υπάρχει εξορκισμός, τότε η οντότητα που καταλαμβάνει τον άνθρωπο θεωρείται μη επιθυμητή==>κακή. Θα χαρώ πολύ να μου παραθέσεις αυτά που θα βρείς.

Παρακάτω θαρρώ λεει οτι αν ξαναφάνε απο αυτο θα γινουν αθάνατοι σα και μας,

κατι αλλο.Οι Δαίμονες δεν έχουν εξουσία πάνω μας παρα μονο αν το επιτρέψει ο Θεός.στο να μας καταλάβουν.Γιατι πειρασμούς βάζουν συνέχεια.και ανακάλυψα κατι περίεργο.Γνωρίζετε τον Αντώνιο το μέγα?γνωστο και ως Αγιο Αντώνιο της αιγύπτου,λεει λοιπον First, therefore, we must know this: that the demons have not been created like what we mean when we call them
by that name; for God made nothing evil, but even they have been made good. Having fallen, however, from the
heavenly wisdom, since then they have been grovelling on earth. On the one hand they deceived the Greeks with
their displays, while out of envy of us Christians they move all things in their desire to hinder us from entry into the
heavens; in order that we should not ascend up thither from whence they fell. Thus there is need of much prayer and
of discipline, that when a man has received through the Spirit the gift of discerning spirits, he may have power to
recognise their characteristics: which of them are less and which more evil; of what nature is the special pursuit of
each, and how each of them is overthrown and cast out. For their villainies and the changes in their plots are many.
The blessed Apostle and his followers knew such things when they said, "for we are not ignorant of his devices;" and
we, from the temptations we have suffered at their hands, ought to correct one another under them. Wherefore I,
having had proof of them, speak as to children.

Θυμάσται τη συζήτηση που κάναμε για το θέμα 2012 που ανέφερα για ομοιότητες ανάμεσα στης μυθολογίες?μηπωσ τελικά οι ολυμπιοι θεοι δεν ηταν θεοι αλλα κατι αλλο?

Χμ, αυτό δεν το λέει. Η αθανασία θα επέλθει με τη βρώση του καρπού του δέντρου της Ζωής..Για ξανακοίτα το...

Μιχάλη γενεσισ 3-22 ''Και σκέφτηκε : <<τώρα πια ο άνρωπος έγινε σαν ένας απο μας στο να γνωρίζει το καλό και το κακό.Υπάρχει λοιπον κίνδυνος να απλώσει το χέρι του και να φάει απο το δεντρο της ζωης και να ζησει αιώνια>>

Εγώ μιλούσα για το δέντρο της Γνώσεως του καλού και του κακού στο κείμενό μου και η παράθεση που έκανες φαίνεται να εννοεί πως αν ξαναφάνε από το δέντρο του καλού και του κακού, θα γίνουν αθάνατοι, ενώ σαφώς η αθανασία έρχεται με τη βρώση του καρπού του δέντρου της ζωής.

Οι Πρωτόπλαστοι δεν έφαγαν ποτέ από το Δέντρο της Ζωής και για αυτό δεν έγιναν αθάνατοι. Αλλά ας μην κολλήσουμε σε αυτό, καθότι δεν είναι το θέμα που συζητάμε.

μόλις τωρα το τσεκαρα μαικ έχεις δίκιο.άλλο το ένα αλλο το αλλο

Χαίρετε και από εμένα!...Μελετώντας αυτά τα θέματα,διαπίστωσα(και δεν είμαι ο μόνος...) μία τάσι να αποδίδονται όλα -δογματικά,μονιστικά-σε καταστάσεις"ψυχιατρικές",όπως τις αποκαλείς,Μιχάλη.Δυστυχώς,η προσπάθεια (υλιστών) να προπαγανδίσουν κάποιοι ότι δεν υπάρχει τίποτα υπερφυσικό σε αυτά τα πράγματα είναι φανερή...Αφ'ού μας είπαν μέχρι και ότι οι αρχαίοι μας Έλληνες αποκαλούσαν την επιληψία..."ιερά νόσο",αλλά "σήμερα γνωρίζουμε ότι πρόκειται περί άλλης καταστάσεως".Εν τω μεταξύ,η επιληψία (τουλάχιστον σε αρκετές περιπτώσεις)σήμαινε απλώς την ΎΒΡΙΝ("ύβριν σβεννύναι μάλλον ή πυρκαιάν",που έλεγε και ο ηράκλειτος ο Εφέσιος,ο "προ Χριστού χριστιανός"),την αλαζονεία αλλοιώς...Αυτό συμβαίνει λοιπόν,χωρίς να αποκλείεται και η αντίθετη περίπτωσι,που απαντάται λόγω απαιδευσίας σε κάποιους αγράμματους χριστιανούς.Το να αποδίδεται το κάθετι σε δαιμονική επέμβαση...Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και η (πεπτωκυία)Φύσι ή η Σάρκα ως παράγοντες καταστάσεων νοσηρών...

Η "δαιμονοληψία"ή ,καλλίτερα, ο δαιμονισμός,που είναι η ανώτατη μορφή δαιμονοπληξίας,ελέγχου του ανθρωπίνου σώματος από πνεύμα έξωθεν δηλαδή,είναι φυσικά ένα τελείως υπαρκτό φαινόμενο...Ο τρόπος δε που θεραπεύεται είναι επίσης συγκεκριμένος...Δεν είναι φυσικά η...ασυλοποίησι και η νάρκωσι με διαφόρων ειδών"κατευναστικές" του εγκεφάλου και των συμπτωμάτων ουσίες,αλλά βεβαίως ο εξορκισμός!...Υπάρχουν ΆΠΕΙΡΕΣ ιστορίες με σχετικά περιστατικά...Θυμάται κανείς διαφόρους αγίους ή και σύγχρονους εξορκιστές(δεν υπάρχουν πολλοί μεγάλοι τέτοιοι,άλλωστε αυτό επικυρώνεται και από το Ευαγγέλιο,όταν οι ίδιοι οι μαθητές του Ιησού δεν μπόρεσαν να εκβάλουν ένα δαιμόνιο κάποιου "ειδικού" γένους)να "διαβάζουν"κάποιον,δηλ. να του διαβάζουν απλώς το Ευαγγέλιο,και όταν τελειώνουν ο ασθενής που μέχρι προ τινός "δαιμόνιον είχεν και εμαίνετο" να έχει αποθεραπευθεί!...Κι αυτό διότι καταπολεμείται η αιτία και όχι τα διάφορα συμπτώματα με αναπόδεικτες και ενίοτε(βλ."ορθόδοξο φρουδισμό")ανόητες/κραυγαλέα σαθρές θεωρίες που έχουν εισπηδήσει σε πολλές περιπτώσεις εν Ελλάδι από την Ινδία από τον Ινδουισμό εννοώ με επιστημονικό προπέτασμα,για να γίνουν ελκυστικές και εύκολα δεκτές...) και που σήμερα πριμοδοτούνται ιδίως από το κίνημα της Νέας Εποχής,όπως επισημαίνει πολύ σωστά και ο καθηγητής φιλοσοφίας Λου Μαρίνωφ στα βιβλία του...

Βεβαίως,τα διάφορα εγκεφαλικά φάρμακα που χορηγούν κάποιοι "ψυχαναλυτές"σε τέτοιες περιπτώσεις,αλλά κατά την άποψί μου ΜΌΝΟ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΌΝΤΩΣ...Δεν είναι τυχαίο καθόλου(αυτό θα μας το έλεγε και ο Φρόυντ εξ άλλου... ) πως και ο μέγιστος Γέρων Παίσιος συμβούλευε να κρατούμε αποστάσεις από την ψυχολογία/ψυχανάλυσι!...Αυτό που συμβαίνει είναι πως σε κάποιες περιπτώσεις κάτι συμβαίνει προσωρινά,αλλά εάν δεν υπάρξει αποφασιστική αλλαγή στην νοοτροπία του ασθενούς,τότε τίποτα δεν μπορεί να γίνει...Είναι κλασσική η περίπτωση του Βαβυλωνίου βασιλέως Ναβουχοδονόσωρος,που έπεσε στην παραφροσύνη για ορισμένα χρόνια,για λόγους υπερβολικής προσωπικής υψηλοφροσύνης!Άλλωστε,το έλεγε και ο ι.Χρυσόστομος και αρκετοί κοσμικοί πως πρόδρομος της παραφροσύνης είναι η ΥΠΕΡΗΦΆΝΕΙΑ!Όταν άλλαξε η -άθεη- ζωή του εν λόγω,άλλαξε και η "ψυχική" του κατάστασι και θεραπεύτηκε...Αυτό που λέω επιβεβαίωνουν και οι εμπειρίες της σημερινής "κλινικής ψυχοθεραπείας",όσο και οι προσπάθειες των Αγίων όπως ο γέρων Πορφύριος να θεραπεύσουν τα πνευματικά-"ψυχολογικά" προβλήματα των πνευματικών του παιδιών και επισκεπτών του:στην πρώτη περίπτωσι μαθαίνεις για ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΈΣ σχεδόν περιπτώσεις,στις οποίες κάποιος ταλανίζεται από διάφορες "ψυχώσεις"/"νευρώσεις" για πάρα πολύ καιρό και τα ναρκωτικά-"ψυχοφάρμακα"ΑΔΥΝΑΤΟΎΝ να επιφέρουν την ίασι και μάλιστα συνεχώς εξαρτάται περισσότερο από αυτά(βλ.καταθλιπτικούς ανθρώπους...),ενώ στην δεύτερη ο άνθρωπος με μερικές απλές συμβουλές,αλλά και με προσπάθεια να δοθεί στο Θεό,στην αγάπη Του και παράλληλα να εφαρμόζει-ας πούμε-εργασιοθεραπεία,σε μερικές εβδομάδες έχει γίνει τελείως καλά και είναι πλήρως και βαθύτατα ευτυχής και ευχαριστημένος,αφού έχει βρει υπαρξιακό του νόημα και να μην έχει μόνο καταστεί "υγιής"-μη αποκλίνων κοινωνικά κατά τα φρουδικά πρότυπα!

Εδώ,ίσως,βέβαια θα έπρεπε να κάνουμε και μία εξαιρεσι...Ίσως υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που είναι πράγματι αμιγώς οργανικές-εγκεφαλικές και ΕΝΔΟΓΕΝΕΊΣ...Σε αυτές τις περιπτώσεις, βεβαίως οπωσδήποτε χρειάζεται και η συνδρομή κάποιου ιατρού νευρολόγου(ειδικού στα περί ανθρωπίνου εγκαφάλου)...Θυμάμαι χαρακτηριστικά που διάβαζα σε περιοδικό ένα άρθρο του νυν αρχιεπισκόπου για την λεγομένη"ενδογενή κατάθλιψι"(την οποία ανέφερε ως παράδειγμα αυτής της περιπτώσεως) ...

Αυτά...

Παθοκτονε θα σταθω σε αυτο το κομματι της απαντησης σου και δε θα σχολιασω διαφορα καρφια θρησκευτικου περιεχομενου που δε μας αφορουν εδω
Το να δικαιολογεις την αποψη πως οι "προπαγανδιστες υλιστες" υποστηριζουν πως δεν υπαρχει τιποτα το υπερφυσικο σε αυτες τις περιπτωσεις, στηριζοντας το στην αποψη που χρησιμοποιουν, πως δηλαδη "οι αρχαίοι μας Έλληνες αποκαλούσαν την επιληψία..."ιερά νόσο"" ειναι κατα τη γνωμη μου ατοπο και λανθασμενο.
Κατ'αρχας να υποθεσω πως την πληροφορια την αλιευσες απο το αρθρο του ιατρου Μανου Αναστασοπουλου με τιτλο "Νευροθεολογια" στο περιοδικο Τριτο Ματι (τ.143 Ιουλιος 2006).Εκει λοιπον διαβαζουμε πως οντως ο Ιπποκρατης αποκαλει την επιληψια "ιερα νοσο"! Δε γνωριζω εαν εσυ θεωρεις τον Ιπποκρατη υλιστη, εγω τον θεωρω (οπως και δις. κοσμου σημερα) πατερα της ιατρικης. Σημερα η αποψη του Ιπποκρατη φαινεται πως "αποκωδικοποιειται" απο την επιστημονικη κοινοτητα μεσω της αναπτυξης της νεας επιστημης της Νευροθεολογιας, που φαινεται ως ενα βαθμο -προς το παρον- να ικανοποιει τον χαρακτηρισμο του "ιερου ". Και σε αυτην ομως την περιπτωση ο "ρολος" του υπερφυσικου δεν εχει εξαληφθει αλλα παιζει δυνατα στο παιχνιδι. Εστω και χωρις τον χαρακτηρα που θα ηθελαν οι μεγαλες θρησκειες!
Η κουβεντα εδω ελπιζω να δωσει αρκετες νεες πληροφοριες. Και εαν εδω συζηταμε για τις "πορτες" των περιπτωσεων "δαιμονοληψιας", θυμηθειτε πως εδω αναζητουμε τα κλειδια τους!

Αγαπητέ,αυτό που είπα είναι το παρακάτω που αλίευσα από κάποιο βιβλίο αρχαίας ελληνικής γραμματείας :

Ο όρος "ιερά νόσος" απαντάται για πρώτη φορά στον Ηράκλειτο τον Εφέσιο (Ε' αιώνας π.Χ.), με διαφορετική όμως σημασία: "Την έπαρση (αλαζονεία, υπερηφάνεια) έλεγε ιερά νόσο". "Την οίησιν ιεράν νόσον έλεγε".
6. Διογένους Λαερτίου: Φιλόσοφος Ιστορία ή Περί Βίων, Δογμάτων, και Αποφθεγμάτων των εν Φιλοσοφία Ευδοκιμησάντων, Βιβλία Δέκα ΙΧ, 7.

Το παραπάνω είναι από το www.iatrikionline.

Όσο για την προέλευσι της σημερινής"Ψυχολογίας" και τα "καρφιά",υπάρχουν συγκεκριμένα -συγκλονιστικά- τεκμήρια που αποδεικνύουν του λόγου το ακριβές...

Δηλαδή αν δεχτούμε τη δαιμονοληψία,δεχόμαστε και την ύπαρξη δαιμόνων.Τι είναι τελικά όμως οι ''δαίμονες'';

Είναι κακοί;Είναι οι πολέμιοι του θελήματος του Θεού;Είναι μήπως κατασκεύασμα για υποταγή στην εκάστοτε θρησκεία;
Πρέπει να δεχτούμε την αρχαιοελληνική σημασία ή τη μεταγενέστερη;


Δηλαδή τα γριμόρια και οι σολωμονικές έχουν δίκιο.........;;;Εγώ πάντως προτιμώ την ψυχιατρική εξήγηση,χωρίς να αποκλείω τίποτα.

Η Ψυχιατρική δέχεται τη συμμετοχή πολλών παραγόντων στην εκδήλωση ενός ψυχιατρικού φαινομένου. Οι παράγοντες αυτοί είναι γενετικοί σε ένα βαθμό ορμονικοί, μεταβολικοί και ανατομικοί, ενώ ταυτόχρονα όλοι αυτοί βρίσκονται υπό την επίδραση του περιβάλλοντος, το οποίο πιθανώς ασκεί την καθοριστικότερη επίδραση και είναι εκείνο που οι περισσότεροι ψυχολόγοι προσπαθούν να ερευνήσουν σε έναν ασθενή.

Η Εκκλησία, στις πιο προοδευτικές βαθμίδες, τα δέχεται όλα αυτά, αλλά ορισμένοι συμπληρώνουν πως σε μερικές περιπτώσεις δεν μπορεί να αποκλειστεί η συμμετοχή πονηρών πνευμάτων. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που συζητάμε. Πολλοί πιστοί παίρνουν ως αφετηρία τις αποτυχίες στη θεραπεία ορισμένων ασθενών, οι οποίες όμως είναι μέσα στα πλαίσια της ιατρικής, καθώς για ορισμένες καταστάσεις (π.χ κατάθλιψη), χρειάζεται η ενεργός συμμετοχή το ασθενούς στην αντιμετώπισή της. Δεν μπορώ να δεχτώ πως για την υπερέκκριση της σεροτονίνης ευθύνεται κάποιος δαίμονας αλλά φαίνεται πως δεν είναι αυτό το ζήτημα.

Αν δεν κάνω λάθος όμως, πολλές φορές τα άτομα τα οποία υποτίθεται ότι έχουν δαιμονισμό, έχουν και κάποια περίεργα συμπτώματα που δεν ξέρω πως μπορούν να εξηγηθούν, επιστημονικά. Όπως π.χ. το να μιλούν γλώσσες νεκρές, ή γλώσσες που σε καμία περίπτωση ο παθών δεν μπορούσε να γνωρίζει, όπως Λατινικά.

Όλα κρύβονται μέσα στο υποσηνείδητο, αυτό που συχνά λέμε την άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου.. Στην ατυχή περίπτωση που ένας άνθρωπος ασθενήσει ψυχικά ανασύρρονται μνήμες και καταστάσεις από την μέχρι στιγμής ζωντανή εμπειρία του (θρησκευτικά σύμβολα, εικόνες, έντονες αναμνήσεις) και μετασχηματίζονται μάζι με άλλες τυχαίες αναμνήσεις σε ένα είδος ονειρικής εναλλακτικής πραγματικότητας ή φαντασίωσης που προβάλεται όμως στον ίδιο τον ασθενή σαν απόλυτα αληθινή. (ίσως μπορεί να καταλάβει ότι κάτι πάει στραβά στην αρχή αλλά δεν μπορεί να κάνει και πολλά για να το αποτρέψει)
Είναι θέμα χημείας του εγκεφάλου, απορρύθμισης των νευροδιαβιβαστών και κακής λειτουργίας των νευρικών συνάψεων με ότι αυτό συνεπάγεται..

Ναι μεν αλλά...
Αλλά αυτό δεν εξηγεί την γνώση νεκρών γλωσσών που έχει παρατηρηθεί. Εαν κάποιος αρχίσει να μιλάει Λατινικά ενω δεν είχε ποτέ του καμία σχέση με την γλώσσα ή με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, πως μπορεί και μιλάει;