teoilio

Όλες οι απόψεις που διάβασα σχετικά με αυτό το "κυνήγι μαγισσών" μου φάνηκαν αρκετά λογικές και εύστοχες. Το γεγονός ότι δεν γίνεται μια προσπάθεια για περιορισμό του καπνίσματος γενικά ώστε να μειωθούν τα δυσάρεστα για την υγεία μας αποτελέσματα του καπνίσματος, αλλά γίνεται μια προσπάθεια για πάταξη του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, μου έφερε στο νου τη περιβόητη ποτο-απαγόρευση στην Αμερική τη δεκαετία του '30. Και τότε όλοι ήξεραν ότι το ποτό έκανε κακό και το είχαν απαγορεύσει στα δημόσια μέρη. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Να δημιουργηθεί ένα ολόκληρο κύκλωμα παρα-εμπορίου όπου όλοι κέρδιζαν: οι εταιρείες αλκοολούχων ποτών, τα ειδικά clubs που είχαν δημιουργηθεί και πούλαγαν τα ποτά, το κράτος που λαδονώταν για να κάνει τα στραβά μάτια. Σκεφτείτε κάτι ανάλογο και με το τσιγάρο. Το τσιγάρο είναι όντως μια συνήθεια επιβλαβής αλλά με εκατομμύρια οπαδούς. Το ότι το κάπνισμα είναι ελεύθερο επιφέρει αρκετά κέρδη στις καπνοβιομηχανίες και στο κράτος. Τι θα γινόταν όμως αν επιβαλόταν μια απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσια μέρη σε μέρη όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν για να απολαύσουν το τσιγάρο τους με ένα καφέ ή με ένα ποτό; Τα κέρδη θα εκτιναχθούν με ένα παρόμοιο παρα-εμπόριο νικοτίνης. Γιατί κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει και με τη κοκαϊνη αλλά και με άλλα σκληρά ναρκωτικά;

Παραθέτω το παρακάτω site επειδή το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον για όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν εν συντομία τις κατά καιρούς αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν στο πλανήτη μας από π.Χ έως σήμερα....

http://www.mapsofwar.com/images/EMPIRE17.swf

Οι Γνωστικοί έμοιαζαν και συχνά αποκαλούντο “Χαλδαίοι” σοφοί, “μάγοι” και “αστρολόγοι της ανατολής”, αποκαλυπτές των μυστηρίων μέσω μιας ασκητικής που θύμιζε τους παλιούς ορφικούς. Ίσως αυτό να ήταν και βασικός λόγος που εν όψει ενός καλπάζοντος ενδιαφέροντος για κάτι πολύ πιο οργανωτικό ικανό να ανταποκριθεί στις ανάγκες του Ιmperium, ο Γνωστικισμός απέτυχε εκεί που πέτυχε ο Χριστιανισμός. Ενώ οι Χριστιανοί αντλούσαν το μυστήριό τους μέσα από σύγχρονα για την εποχή ευαγγελικά στοιχεία που μπορούσε να προσεγγίσει και ο κοινός άνθρωπος , οι Γνωστικοί επέμειναν σε ένα πολυδιάστατο κώδικα συμβολισμών και γλωσσολογικών αβεβαιοτήτων που μόνο οι μυημένοι μπορούσαν να παρακολουθήσουν. Ενώ οι επιστολές του Παύλου μπορούσαν να διαβαστούν σε ένα μεγάλο ακροατήριο ανθρώπων, όχι αναγκαστικά μορφωμένων, τα Γνωστικά ευαγγέλια αφορούσαν στενούς αριστοκρατικούς και ασκητικούς κύκλους ατόμων, που σύντομα η επικράτηση του Χριστιανισμού θα τους ανακήρυσσε αιρετικούς.

Τα μυστήρια των Γνωστικών Εταιριών διεξάγονταν με απόλυτη μυστικότητα. Τα υποψήφια έπαιρνα όρκο να μην μιλήσουν για τα μυστήρια έξω από τον κύκλο των Γνωστικών, ακριβώς όπως έκαναν και οι Πυθαγόρειοι ή οι μύστες των Ελευσίνιων. Ο θάνατος έπαιζε κεντρικό ρόλο στα μυστήρια των γνωστικών. Μέσα από συμβολικές παραστάσεις παρουσιαζόταν μια κάθοδο στον Άδη, μια εμπειρία τρόμου και ύστερα μια άνοδος στο φως. Οι επιρροές από την Αίγυπτο ήταν επίσης εμφανείς αν και η γνωστική γλώσσα παρέμενε η ελληνική και τα σημεία των σταδίων της μεταμόρφωσης του μύστη ακολουθούσαν τις βασικές αρχαίες ελληνικές ρηματικές λέξεις: “αγών, ενταφίασις, ζήτησις, εύρεσις, θέα και ανάστασις”. Φαίνεται πως ο ίδιος ο Παύλος, θέλοντας να πλησιάσει περισσότερο τους ελληνιστές της εποχής του, να χρησιμοποίησε μια τέτοια ορολογία ενώ έπλαθε τον προσωπικό του Χριστιανισμό μέσα από τα ταξίδια του στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία.

Ο άνθρωπος τώρα είναι χους (σώμα)μ θνητό περίβλημα και βάρος, είναι θηλυκή ψυχή (anima humana για τους Λατίνους) κέντρο του διανοητικού και ψυχολογικού ρευστού υλικού κι όχημα της θείας θέλησης, είναι και νους (το τρίτο περίβλημα), το άρρεν πνεύμα που αποτελείται από ουσία (για τους Λατίνους anima divina). Ενώ το σώμα παράγεται από τη σαρκική συνουσία των γονιών, ο νους παράγεται από θεία μετάληψη, η δε ψυχή δρα σαν μέσος, μεσολαβητής των δύο ακραίων στοιχείων της οντότητας. Η εσχατολογία και σκέψη των Γνωστικών, αντλείται κυρίως από το Ευαγγέλιο του Λουκά. Κατ’ αυτούς όμως, το σώμα, σε αντίθεση με την χριστιανική θεολογία, αναλύεται στα 4 στοιχεία που το έχουν συνθέσει (γη, νερό, αέρας, φωτιά), ενώ όλες οι ψυχές πάνε στον Άδη, αφού περάσουν από το καθαρτήριο, χωρίς να ξεχωρίζονται οι ψυχές σε εκείνες που πάνε στο παράδεισο και σε εκείνες που πάνε στη κόλαση. Η λύτρωση για τους Γνωστικούς, επιτυγχάνεται μόνο μέσω της γνώσης κι όχι μέσω της χάριτος, όπως στο χριστιανισμό, και απευθύνεται σε λίγους και εκλεκτούς. Το σώμα δεν έχει καμιά ελπίδα λύτρωσης. Το “αιθερικό” όμως σώμα της ψυχής, γίνεται τελικά ιδιοκτησία του δημιουργού θεού από τον οποίο προέρχεται. Για μια καθαρτική περίοδο η ψυχή καταπίνεται από ένα δρακόντειο άρχοντα και μετά από μια άλλη περίοδο “χώνευσης” πετάγεται σε βαθιά επίπεδα κόλασης όπου και ταλαιπωρείται.

Αυτή η θεμελιακή στάση των Γνωστικών ότι η λύτρωση είναι προνόμιο των λίγων και εκλεκτών μόνο, ήρθε από την αρχή σε σύγκρουση με τα ιδεώδη του Παυλικού Χριστιανισμού. Τόσο οι Αιγύπτιοι όσο και οι Έλληνες, για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετική μορφολογία, στήριζαν μια τέτοια αριστοκρατία της σκέψης και άφηναν τους αδαείς, τους αμύητους, στη φυσική τους μοίρα. Η Γνώση είναι μόνο για όσους την επιζητούν και αγωνίζονται για να την κατακτήσουν. Οι Γνωστικοί καταφέρνουν να αφομοιώσουν στη σκέψη τους τις πιο αρχαίες πρακτικές λυτρωτικής γνώσης πάνω στις οποίες θα μπορέσουν να στηρίξουν τη νέα και τολμηρή τους θεολογία. Λόγω της περιοχής δράσης τους όμως, οι Γνωστικοί συχνά καταφεύγουν σε ένα εμπλουτισμό των ελληνικών μυστικών δρώμενων με πλήθος ανατολικά μυστικιστικά στοιχεία και έτσι ως επί το πλείστον τα γραπτά τους αντηχούν έντονα ένα αιγυπτιακό ερμητισμό όπως επίσης και πολλά ιουδαϊκά και βαβυλωνιακά στοιχεία. Ο Γνωστικισμός γεννήθηκε στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων υπεύθυνων για το πολιτισμό που έχει υιοθετήσει σήμερα η δύση, και σε μια εποχή στην ιστορία που χαρακτηρίζονταν από έντονα πολυεθνικά και πολυγλωσσικά στοιχεία, απόρροιες ενός αλεξανδρινού οικουμενισμού.

Δεν είναι εύκολο να ακολουθήσεις τον μίτο της Αριάδνης μέσα στο λαβύρινθο των γνωστικών διδαχών, ούτε και είναι εύκολο να πεις οριστικά το τι είναι πραγματικά ο γνωστικισμός. Το συνέδριο της Μεσσήνης στη Ιταλία το 1966, επιχείρησε να δώσει και να καταλήξει σε κάποια ερμηνεία χωρίς όμως σοβαρά αποτελέσματα. Οι λόγοι είναι ότι ο γνωστικισμός, αφ’ ενός εμπλέκεται με πολλές άλλες προϋπάρχουσες μυστικιστικές θρησκείες της ανατολικής Μεσογείου κι αφ’ ετέρου οργανώνεται σε ένα αναγνωρίσιμο θεολογικό κίνημα αμέσως μετά το Χριστιανισμό. Ο γνωστικισμός γίνεται καταληπτός, λοιπόν, μόνο μέσα από ένα περιεχόμενο που κεντρική του φιγούρα είναι πάντα ο Χριστός, ο οποίος πολλές φορές όμως, μπορεί να φοράει ένδυμα άλλο από εκείνο του Ιησού, π.χ. του Μίθρα, του Ταμμούζ, του Διόνυσου και πολλών άλλων. Παρά την συχνή “Χριστολογία” που μπορεί να εκδηλώνει κάποιο γνωστικιστικό σύστημα, στην ουσία, η καταγωγή του “Αιρετικού Κόσμου” είναι αρχαιοελληνική και αποπειράται να διασώσει τη κλασική αρχαιότητα. Επιχειρεί να ερμηνεύσει τις νέες τάσεις που χαρακτηρίζονται από ένα ιουδαϊζοντα μονοθεϊσμό, περιέχοντας και άλλα πολλά Μεσοποτάμια στοιχεία, μέσα στα πλαίσια του ελληνιστικού πνεύματος που ανθίζει βασικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Άλλα και όλα τα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα της εποχής, Πέργαμος, Έφεσος, Ρώμη, Αντιόχεια και Βαβυλώνα γίνονται εστίες προσοχής αυτού του γνωστικιστικού κινήματος.

Η μετά-Αλεξανδρινή εποχή της οικουμένης είχε ήδη δείξει το δρόμο μιας ιδεολογικής παγκοσμιοποίησης με πυρήνα το ελληνικό πνεύμα. Ανάμεσά τους, μετά τα γεγονότα της ζηλωτικής επανάστασης του Κουμράν από έναν σχετικό με τους γνωστικιστές κλάδο της ιουδαϊκής θρησκείας, τους Εσσαίους, η Γνώση ήρθε αντιμέτωπη με τα “Kαλά Νέα”, τα Ευαγγέλια δηλαδή, που τώρα δίδασκαν ασκητές από την Παλαιστίνη, τη Συρία και την Αίγυπτο. Οι Εσσαίοι, Ιουδαίοι στη καταγωγή, μαζί με κάποιους Αιγυπτίους και Βαβυλωνίους, φέρνουν μια πολιτισμική και θρησκειολογική επανάσταση μεταφέροντας κατά κόρον στοιχεία της ελληνικής αρχαιολογίας στο θρησκευτικό, κοινωνικό και πολιτικό τους σύστημα. Οι Γνωστικοί έμειναν ανομοιογενείς και πολυδιάστατοι στις απόψεις τους, φιλελεύθεροι στη σκέψη, και μάλλον άναρχοι στους συμβολισμούς τους. Οι βασικές τους όμως αρχές, εκείνα που τους καθορίζουν σε μας ως “Γνωστικούς” είναι οι εξής: Θεμελιακή πίστη τους είναι ένας υπερβατικός Θεός ο οποίος είναι αγαθός. Είναι ο Πατήρ του σύμπαντος αλλά όχι και δημιουργός του. Είναι εντελώς απόμακρος και ξένος από την πλάση όσο είναι και ο εξωσυμπαντικός Γιαχβέ του Ισραήλ. Ο κόσμος δε, η πλάση, είναι δημιούργημα ενός άλλου θεού, ενός κακού όντος εξ’ ίσου αγέννητου όσο και ο υπερβατικός θεός. Βλέπουμε πως οι Γνωστικοί ανακατεύουν τρία τουλάχιστον συστήματα θεολογίας: ιουδαϊκό, χριστιανικό και βαβυλώνιο.

Επειδή η αυτού Πρωσική Μεγαλειότητα κατέχει μεγάλες και πλούσιες χώρες, νομίζουμε ότι θα ικανοποιηθεί διά της παραχωρήσεως της μεγάλης και εύφορης νήσου Εύβοιας.

Η δημοκρατία της Βενετίας είναι άξια της ιδιαίτερης προσοχής όλων των χριστιανών και τούτο διότι η Σερενίσιμα αποτελεί το πλέον αναγκαίο φραγμό κατά των απίστων κι απ’ όλες τις χριστιανικές δυνάμεις είναι ι πλέον εκτεθειμένη στις επιθέσεις αυτών. Νομίζουμε ότι όλοι οι σύμμαχοι θα συμφωνήσουν με ευχαρίστηση στην παραχώρηση της Πελοποννήσου.

Η δημοκρατία της Γένουας διακρίθηκε πολλές φορές στο πεδίο της μάχης εναντίον των εχθρών της χριστιανικής πίστης και επειδή αυτό το κράτος είναι αρκετά περιορισμένο και φτωχό, προτείνουμε να της παραχωρηθεί η Ρούμελη.

Όλα τα νησιά του Αιγαίου πελάγους που δεν διανέμονται σε αυτό το σχέδιο θα δοθούν ως αμοιβή στους ηγεμόνες και τους στρατηγούς που θα ανδραγαθήσουν κατά τη διάρκεια του πολέμου (τα νησιά του Ιονίου πελάγους βρίσκονταν υπό την κατοχή των Ενετών και γι’ αυτό δεν γίνεται κανένας λόγος για αυτά).

Επίσης πρέπει εκ των προτέρων να ξεκαθαριστούν και ορισμένα άλλα θέματα, το σπουδαιότερο των οποίων είναι το θρήσκευμα στην αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης το οποίο πρέπει να ορισθεί βάση της εν Βεστφαλία ειρήνης, άνευ βλάβης των δικαιωμάτων, της διδασκαλίας και της εθιμοταξίας της Ελληνικής, Κοπτικής και Αρμενικής Εκκλησίας”.

Ευτυχώς τα κοινωνικά κινήματα της εποχής που ο Αλβερόνι εμπνεύστηκε το μεγαλοπρεπές σχέδιό του και κυρίως η γαλλική επανάσταση, έφεραν πίσω την υλοποίηση του σχεδίου δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στη φιλική εταιρία και στους πρωτεργάτες της επανάστασης, να προετοιμαστούν για την εθνική μας παλιγγενεσία.

Η Μοιρασιά
Στην εισαγωγή του τρίτου μέρους του σχεδίου, φαίνεται πως η δύση ετοίμαζε ένα ιερό πόλεμο. Σε κάθε ιερό πόλεμο ο στόχος δεν ήταν μόνο το Ισλάμ, αλλά και η Ορθοδοξία ως αίρεση καθώς και ο Ελληνισμός ως παγανισμός.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτό το σχέδιο, “ο Δούκας του Όλστεϊν Γόττορπ, Κάρολος Φρειδερίκος, θα ανακηρυχθεί αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης απολαμβάνων όλους τους τίτλους και τα προνόμια που είχαν οι τελευταίοι βυζαντινοί αυτοκράτορες. Όλες οι κτήσεις των Τούρκων σε Αφρική και Ασία θα συμπεριληφθούν σε αυτή την αυτοκρατορία εκτός ορισμένων που θα διατεθούν αλλού. Η διαδοχή θα είναι κληρονομική κα μόνο επί των αρρένων απογόνων.

Επειδή αυτό το σχέδιο μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την βοήθεια του σεβαστού αυτοκράτορα των Ρωμαίων (Φίλιππος Ε’ της Ισπανίας) και επειδή η ένδοξη δυναστεία του υπερασπίστηκε συνεχώς τη χριστιανοσύνη από τις παρανομίες των Μωαμεθανών, προτείνουμε όλη η Βοσνία, η Σερβία, η Σλαβονία, η Μακεδονία και η Βλαχιά να δοθούν στην Α.Α. Μεγαλειότητα.

Επειδή τα αξιώματα της Μ. Βρετανίας ως χώρας εμπορικής δεν επιτρέπουν την μεγάλη επέκταση των κτήσεών της, προτείνεται να δοθεί στην αυτού Βρετανική Μεγαλειότητα σαν ιδιαίτερη ιδιοκτησία του η νήσος Κρήτη και η πόλη Σμύρνη.

Με την ίδια εμπορική θεώρηση πρέπει να δούμε και την Ολλανδία. Γι’ αυτό νομίζουμε ότι η νήσος Ρόδος και η πόλη Αλέπιον όχι μόνο ενισχύουν τις εμπορικές τους υποθέσεις αλλά και ικανοποιούν τις περί ανατολής βλέψεις τους.

Στην αυτού Σαρδική Μεγαλειότητα προτείνουμε να δοθεί το βασίλειο της Κύπρου.

Ένα γεγονός του 17ου αιώνα συνηγορεί κατηγορηματικά σε σχέση με τα αισθήματα και τις ορέξεις των κρατικών μηχανισμών της δύσης έναντι της Ελλάδας. Το 1683 υπογράφεται συμμαχία μεταξύ του βασιλιά της Πολωνίας Σοβιέσκι και του αυτοκράτορα της Γερμανίας Λεοπόλδου με σκοπό την απόκρουση των Τούρκων, οι οποίοι πλησίαζαν προς τη Βιέννη. Τότε ο Σοβιέσκι βέβαιος για τη νίκη των χριστιανικών δυνάμεων πρότεινε τον διαμελισμό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με τον όρο της επανίδρυσης των πολιτειών της Σπάρτης και της Αθήνας. Ο Λεοπόλδος απέρριψε τις προτάσεις του Πολωνού βασιλιά και ζήτησε τη συμμαχία των Ρώσων, υποδεικνύοντας και παρακινώντας το Τσάρο να κυριεύσει την Ελλάδα. Παρά τα φιλόδοξα σχέδια των Γερμανών φαίνεται ότι οι άρχοντες της Ευρώπης δεν συμφωνούσαν σε ένα επιχειρησιακό σχέδιο εναντίον των Τούρκων. Λίγα χρόνια αργότερα με πρωτεργάτη το Δούκα του Όλστεϊν, ανατίθεται στον πρωθυπουργό της Ισπανίας Αλβερόνι, να συντάξει σχέδιο διανομής του τούρκικου κράτους. Το 1730 συνέταξε και απέστειλε προς όλες τις ευρωπαϊκές χριστιανικές αυλές το περιβόητο σχέδιό του, το οποίο χωρίζεται σε 3 μέρη.

Στο πρώτο μέρος αναπτύσσεται μια φιλολογία γύρω από τις χριστιανικές ιδέες, την απώλεια των εδαφών και τη ζημιά που έπαθαν οι Ευρωπαίοι Δούκες και οι ευγενείς, παρ’ όλο που τα εδάφη ήταν ελληνικά. Στο δεύτερο μέρος καταγράφονται οι δυνάμεις που απαιτούνται για να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο επιχείρημα. Οι κατά ξηρά δυνάμεις έφταναν τους 370.000 άνδρες, ενώ οι κατά θάλασσα σε 100 πλοία γραμμής, σε 40 φρεγάδες και σε 100 γαλέρες. Στο τρίτο μέρος, το οποίο θα δούμε και αναλυτικά, γίνεται η μοιρασιά και οι Έλληνες αγνοούνται παντελώς, σαν να μην υπάρχουν.

Καθ’ όλη την διάρκεια της τουρκοκρατίας, οι Έλληνες κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια αποτίναξης του βάρβαρου ζυγού. Δυστυχώς όμως παρά το γεγονός ότι παρουσιάστηκαν εξαιρετικές ευκαιρίες, η βοήθεια από τη Δύση δεν έφτασε ποτέ. Και είναι πρωτοφανές το γεγονός ότι όλα τα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης παρακολουθούσαν με αδιαφορία τα δεινά ενός έθνους χριστιανικού, που αν μη τι άλλο, είχε αποτελέσει κατά το παρελθόν πηγή σοφίας και πολιτισμού για όλη την ανθρωπότητα. Θα ήταν μεγάλο σφάλμα να υποθέσουμε ότι αυτή η αδιαφορία των ευρωπαίων οφειλόταν σε φιλοτουρκικά αισθήματα ή σε κάποια ανθελληνικά απωθημένα, γιατί ο γεωγραφικός χώρος της σημερινής Ελλάδας θεωρείτο έδαφος που είχαν αρπάξει οι Τούρκοι από τους Φράγκους κι όχι από τους Έλληνες. Και ως εκ τούτου αν κάποτε τα εδάφη αυτά επιστρέφονταν, θα πήγαιναν σε αυτούς που τα κατείχαν πριν τους Τούρκους, δηλαδή τους ευρωπαίους φεουδάρχες της Δ’ Σταυροφορίας. Για αυτό ακόμα και σήμερα, ο βασιλικός οίκος των Μπωντουέν φέρει τον τίτλο του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και της Θεσσαλονίκης, όπως επίσης και ο Δον Χουάν Κάρολος της Ισπανίας ονομάζεται Δούκας της Αθήνας, από κληρονομιά της Καταλανικής κατοχής. Ακόμα και στην επανάσταση του 1821 υπήρξε όχι μόνο μια αδράνεια εκ μέρους των χριστιανών της δύσης αλλά και μια εξοργιστική αντιπαλότητα που άγγιζε τα όρια της εχθρότητας, σε επίπεδο κυβερνόντων ουσιαστικά, αφού ένα πλήθος απλών φιλελλήνων υποστήριζε με θέρμη και σε πολλές περιπτώσεις με θυσίες την ελληνική επανάσταση. Ίσως την μοναδική εξαίρεση σε αυτή την αδράνεια των ευρωπαίων ηγετών αποτέλεσε ο πρόεδρος της Ταϊτής, ο οποίος έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα εκθειάζοντας τους Έλληνες και την επανάστασή τους μαζί με χρηματική βοήθεια.

Κάπου είχα διαβάσει για μια θεωρία που προσπαθούσε να δώσει μια λογική εξήγηση για την εμφάνιση και την ανάπτυξη πολιτισμού πάνω στη γη, πέρα από την φιλοσοφική θεωρία του Terrence McKenna για τα μανιταράκια, την θεωρία της σπηλιάς. Η ιστορία ρου ανθρώπινου πολιτμσού πάνω στη γη θεωρείται ότι έχει διάρκεια 5000 ετών. Αν συγκριθεί με την διάρκεια της ζωής της γης που φτάνει κάπου στα 65.000.000 χρόνια τότε, σε κλίμακα μιας ωρολογιακής ημέρας, η ιστορία μας πάνω στη γη φτάνει τα μερικά δευτερόλεπτα της ώρας. Πολλοί έχουν αναρωτηθεί τι μπορεί να έχει συμβεί στο υπόλοιπο χρονικό διάστημα της ύπαρξης της γης, αν δηλαδή υπήρξαν κι άλλοι πολιτισμοί οι οποίοι κατά καιρούς άκμασαν, παρήκμασαν και εν τέλει χάθηκαν. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την γέννηση της θεωρίας της σπηλιάς, η οποία τείνει να εξηγήσει πως σε σχετικά τόσο μικρό χρονικό διάστημα καταφέραμε να δημιουργήσουμε τόσο μεγάλο πολιτισμό. Η απάντηση βρίσκεται στα κρυμμένα μυστικά που κατείχαν κάποιοι από παλαιότερους πολιτισμούς που χάθηκαν.

Η θεωρία της σπηλιάς λοιπόν λέει πως κάποια στιγμή στη γη, πριν το δικό μας πολιτισμό, υπήρχε κάποιος άλλος πολιτισμός, ίσως μεγαλύτερος και σιχυρότερος του δικού μας. Αυτό, σε κάποια σημεία θα μπορούσε να συμφωνεί με τις θεωρίες περί προ κατακλυσμιαίων πολιτισμών, Ατλάντων κ.ο.κ. Αυτός ο πολιτισμός λοιπόν, έφτασε στο ζενίθ του και αυτοκαταστράφηκε με κάποιο πυρηνικό πόλεμο (Πολύ κοινότυπη άποψη και για την τύχη του δικού μας πολιτισμού που επικρατεί τις τελευταίες δεκαετίες). Η επιφάνεια της γης σχεδόν καταστράφηκε και η ατμόσφαιρα μολύνθηκε με ραδιενεργά στοιχεία, ώστε να μη μπορεί να συνεχιστεί η ζωή. Τουλάχιστον όχι στη επιφάνεια της γης. Κάποιοι που κατάφεραν να σωθούν μετακομοίζοντας στο εσωτερικό της γης, σε μεγάλα βάθη, διαιώνισαν το είδος και συνέχισαν να ζουν στο εσωτερικό της γης, σε βαθιές σπηλιές. Αυτό εν μέρει έρχεται να συναντήσει άλλη μία θεωρία, αυτή της κοίλης γης και της Θούλης. Αυτοί οι άνθρωποι που για πολλά χρόνια συνέχισαν να δημιουργούν κοινωνίες στα έγκατα της γης, με βάση τη θεωρία της μετάλαξης των ειδών (Δαρβίνος), μετάλαξαν τα χαρακτηριστικά τους απο γενιά σε γενιά ωστε να μπορούν να ζουν στις συνθήκες που μπορεί να επικρατούν σε σπήλαια με μεγάλο βάθος. Έτσι δημιούργησαν τρίχες σε όλο τους το σώμα για να αντέχουν το κρύο και την υγρασία, έγιναν πιο κοντοί και σκυφτοί αφού ίσως αναγκάζονταν να περπατάνε σε πολύ χαμηλά ύψη, δημιούργησσαν καινούργιους κώδικες επικοινωνίας και μετάλλαξαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους (πιο μεγάλοι κυνόδοντες, ποιο πολλές γωνίες) αφού αναγκαστικά είχαν αλλάξει και την διατροφή τους. Με τον καιρό και το πέρασμα των γεννεών που ζούνε στα σπήλαια, η γνώση για τον πολιτισμό από τον οποίο προέρχονται χάνεται και ίσως μόνο μερικοί έχουν καταφέρει να περισώσουν κάποια από τη γνώση (δοκίμια,έρευνες, ή τεχνολογικά επιτεύγματα) του περασμένου πολιτισμού. Όταν μετά από πολλά χρόνια η ατμόσφαιρα επιτέλους καθαρίζει, αυτοί οι άνθρωποι -τυχαία ή και όχι- βγαίνουν στην επιφάνεια. Μπορείτε να φανταστείτε πως μοιαζουν? Σαν το Homo Neadertal ο οποίος ανακαλύπτει μια καινούργια ζωή που ίσως να είχε ακούσει γι αυτή στα παραμύθια των παπούδων του.

Όπως και να το δει κανείς αν και δεν νομίζω πως στέκει άκρως από επιστημονικής άποψης, είναι μια ενδιαφέρουσα θεωρία

Η Ιερά Σύνοδος του Βασιλείου της Ελλάδος με πρόεδρο τον Μητροπολίτη Κυνουρίας Διονύσιο ζήτησε από τον Καΐρη να προβεί σε "ομολογία πίστεως", την οποία εκείνος απέκρουσε ως καταπιεστική της συνείδησής του. Τότε η ελληνική κυβέρνηση, ενδίδοντας στις πιέσεις της Ιεράς Συνόδου, διέταξε τον αρχηγό του στόλου Κωνσταντίνο Κανάρη να πλεύσει με τη ναυαρχίδα του στόλου στην Τήνο για να πάρει από εκεί το διοικητή της Τήνου και να τον πάει στην Άνδρο, ώστε μαζί με το Μητροπολίτη Άνδρου να καλέσουν ενώπιον τους τον Καΐρη.

Από εκεί μεταφέρθηκε στην Αθήνα όπου δικάστηκε από εκκλησιαστικό δικαστήριο και το οποίο ,παρά τη δήλωση του ότι δε δίδασκε θεολογία αλλά φιλοσοφία, ("Ούτε εισηγητής , ούτε ιδρυτής νέας θρησκείας είμαι , διότι φρονώ ότι τούτο δεν είνε έργον ανθρώπου , καθόσον τα τοιαύτα είς δύναται, ο εκ του μηδενός παραγαγών το Σύμπαν . Η θεοσέβεια δεν έχει άλλον διδάσκαλον ει μη μόνον τον Θεόν , καθότι αυτή είνε απόρροία της ηθικής του Θεού επομένως , ως προείπων, ούτε καθιδρυτής είμαι της θεοσεβείας, ούτε προσηλυτιστής υπέρ αυτής") αποφάσισε στις 23 Οκτωβρίου 1839 την καθαίρεση του, ως αρχηγού άλλης θρησκείας που ονομαζόταν "θεοσεβισμός". Ως Γραμματέας της Συνόδου ο Θεόκλητος Φαρμακίδης υπερασπίστηκε το φιλόσοφο και προσπάθησε, χωρίς αποτέλεσμα, να τον μετακινήσει από τις θέσεις του, προτείνοντας εν τέλει να του επιτραπεί η έξοδος από την Ελλάδα, όπως επιθυμούσε, προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα. Στον αντίποδα ο κληρικός Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων ηγήθηκε της συντηρητικής μερίδας που επιθυμούσε την εξόντωση του Καΐρη.

Η κυβέρνηση, με το από 28 Οκτωβρίου 1839 διάταγμα, διέταξε την εξορία του Θεόφιλου Καΐρη στη Σκιάθο και μετά στη Θήρα. Έπειτα από την ανάγνωση της καθαίρεσης στους ναούς της επικράτειας, διέταξε την απέλασή του από τη χώρα. Στις 19 Δεκεμβρίου 1839 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε εγκύκλιο εναντίον του Καΐρη και της διδασκαλίας του.

Παρά τις εκθέσεις των δύο αλληλοδιαδόχων νομαρχών Κυκλάδων, Αμβροσιάδη και Ζυγομαλά, που διαβεβαίωναν ότι ο Καΐρης δεν έκανε προσηλυτισμό, ο υπουργός Δικαιοσύνης Βόλβης, στηριζόμενος σε έγγραφο της Συνόδου, διέταξε τον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Σύρου να προβεί σε δίωξη του Καΐρη και των συνεργατών του. Ο εισαγγελέας Ν. Σιούπης άσκησε δίωξη και ο ανακριτής Σύρου Σταύρος Λογοθέτης ξεκίνησε τακτική ανάκριση που τερματίσθηκε με το από 26 Απριλίου 1852 παραπεμπτικό βούλευμα, επικυρωμένο με το 2693/1852 βούλευμα του Εφετείου Αθηνών. Το δικαστήριο της Σύρου (με πρόεδρο τον Ι. Δοξαρά, συνέδρους τους Σταύρο Λογοθέτη, Δ.Α. Βαφειάδη, Αλέξανδρο Αλεξάνδρου και Ι. Πρεζάνη, Εισαγγελέα το Ν. Στούπη, κατηγορούμενους τους Θεόφιλο Καΐρη, Γρηγ. Δεσποτόπουλο, Σπυρ. Γλαυκωπίδη, Θ. Λουλούδη ή Μονοκόνδυλο και Συνηγόρους υπερασπίσεως τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νικ. Ι. Σαρίπολο και τον Ιω. Παλαιολόγο) εξέδωσε την υπ' αριθ. 181/21.12.1852 καταδικαστική απόφαση, με φυλακίσεις για όλους και ειδικότερα διετή φυλάκιση για τον Θεόφιλο Καΐρη.Ο Καΐρης, ασθενής ήδη και σε προχωρημένη ηλικία, μεταφέρθηκε στις φυλακές Σύρου, όπου λίγες μέρες αργότερα στις 13 Ιανουαρίου 1853 άφησε την τελευταία του πνοή.

Το σκήνωμά του ενταφιάστηκε σε χώρο του λοιμοκαθαρτηρίου Ερμούπολης, αφού ο τοπικός ιερέας δεν παρείχε άδεια ταφής στο κοιμητήριο, χωρίς νεκρώσιμη ακολουθία και υπό την επίβλεψη της αστυνομίας. Την επομένη της ταφής του άγνωστοι βέβηλοι άνοιξαν τον τάφο του διδασκάλου τεμάχισαν τη σωρό του και έριξαν μέσα στα σωθικά του ασβέστη.Οκτώ ημέρες μετά το θάνατό του ο Άρειος Πάγος με την υπ. αριθ. 19/19.1.1853 απόφασή του απάλλαξε των κατηγοριών και αθώωσε το Θεόφιλο Καΐρη.

Να τονίσουμε πως το πραγματικό του όνομα ήταν Θωμάς το οποίο και άλλαξε σε Θεόφιλος όταν το 1801 έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε Διάκος. Το 1803 με δαπάνες του θείου του και μερικών πλουσίων Κυδωνιατών έφυγε στην Ευρώπη. Αρχικά διέμεινε στην Ελβετία, όπου μελέτησε την οργάνωση των διδακτηρίων του μεγάλου παιδαγωγού Πεσταλότσι, και κατέληξε στην Πίζα, όπου σπούδασε φιλοσοφία, μαθηματικά και φυσική και παρακολούθησε μαθήματα φυσιολογίας στην ιατρική σχολή. Το 1807 μετέβη στο Παρίσι, όπου ολοκλήρωσε τις φιλοσοφικές σπουδές του και συνδέθηκε στενά με το μεγάλο νεοέλληνα διαφωτιστή Αδαμάντιο Κοραή.

Επέστρεψε στις Κυδωνιές (1810) ύστερα από έκκληση των Κυδωνιατών, για να διδάξει στην Ακαδημία. Το Φεβρουάριο του 1811 ανέλαβε τη διεύθυνση της Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης όμως στο τέλος του έτους απεχώρησε εξαιτίας της άρνησης των υπευθύνων να τηρήσουν την αρχική συμφωνία τους και επέστρεψε στις Κυδωνιές. Στα 1812 αποχώρησε προσωρινά από την Ακαδημία Κυδωνιών λόγω των διαφωνιών μεταξύ Σαράφη και Βενιαμίν Λεσβίου και εγκαταστάθηκε για λίγο στην Άνδρο.

Έπειτα από παράκληση των Κυδωνιατών επέστρεψε στην Ακαδημία (1814) και δίδαξε φυσική, μαθηματικά και χημεία. Εμπλούτισε, βοηθούμενος από τον Αδαμάντιο Κοραή, τη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας με ελληνικά και ξένα συγγράμματα και την εφοδίασε με όργανα φυσικής, χημείας, αστρονομίας και γεωγραφίας. Το 1819 ίδρυσε στη Σχολή τυπογραφείο. Το ίδιο έτος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αριστείδη Παππά. Δίδαξε στην Ακαδημία ως την καταστροφή των Κυδωνιών από τους Τούρκους στις 2 Ιουνίου του 1821. Έπειτα μαζί με εκατό μαθητές του πέρασαν στα Ψαρά, όπου με κήρυγμά του στο ναό του Αγίου Νικολάου προέτρεψε τους Ψαριανούς να ξεσηκωθούν. Από εκεί κατευθύνθηκε στην Άνδρο και ύψωσε πρώτος την επαναστατική σημαία στις 10 Μαΐου 1821, σε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Κατά την Επανάσταση συμμετείχε στην εκστρατεία του Ολύμπου το Μάρτιο του 1822, με διοικητή το Γρηγόριο Σάλα, όπου και δέχθηκε τρία τραύματα. Επέστρεψε στην Πελοπόννησο όπου με εντολή της Υπέρτατης Διοικήσεως συγκρότησε στρατιωτικό σώμα από εξόριστους Κυδωνιάτες.

Ο Καΐρης ανέπτυξε μία προσωπική θρησκεία τη "Θεοσέβεια" επηρεασμένος από τους Γάλλους δεϊστές. Μία μονοθεϊστική διδασκαλία με δικές της τελετές λατρείας και αναφορές στην ισότητα και την ουσιαστική ελευθερία του ατόμου. Για αυτή του τη θρησκευτική θεωρία θεωρήθηκε σύντομα αιρετικός και επικίνδυνος τόσο από τη βαυαροκρατία, που έβλεπε στο πρόσωπο του έναν αφυπνιστή του λαού, όσο και από την επίσημη Εκκλησία.

Γρήγορα η Αθήνα κατάλαβε πως αυτό σήμαινε κάτι πολύ περισσότερο από μία τιμητική διάκριση και μια αναγκαία κυβερνητική πράξη. Πολύ σύντομα εκδόθηκε, με βάση το κώδικα, το πρώτο βασιλικό διάταγμα που έκοβε και αφαιρούσε το πλέον ζωτικό νεύρο του Πανεπιστημίου Αθηνών, απαγόρευσε δηλαδή τη διδασκαλία της Νομικής. Ακολούθησε τον Νοέμβριο του 534 μ.Χ. η νέα βελτιωμένη έκδοση του κώδικά κατά την οποία μόνο στην Κωνσταντινούπολη, τη Ρώμη και την Βηρυτό επιτρεπόταν να υπάρχουν νομικές σχολές. Η πράξη αυτή είχε σαν στόχο την ολοκληρωτική αφομοίωση των διατάξεων του κώδικα στην Αθήνα και συγχρόνως την κατάργηση των ειδικών νόμων και του εθιμικού δικαίου που διδάσκονταν και ίσχυαν στη πόλη των Αθηνών έτσι ώστε να διασφαλισθεί το απόλυτο του Ρωμαϊκού δικαίου. Αλλά το Πανεπιστήμιο της Αθήνας δέχθηκε μεγάλο πλήγμα όταν συγχρόνως με το περί νομικής διάταγμα εκδόθηκε κι άλλο εναντίον των τελευταίων καθηγητών του πανεπιστημίου.

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Ιουστινιανός ανέβηκε στο θρόνο όταν με σαφήνεια εκδηλώθηκε η τρομερή του σκέψη να οδηγήσει τα εκατομμύρια των υπηκόων του, με το καλό ή με το άγριο, στον Χριστιανισμό. Αυτό το αίσθημα ελευθερίας και ανεξιθρησκίας που υπήρχε στην Αθήνα ήταν που δεν μπορούσε να ανεχθεί ο Ιουστινιανός. Η Εθνική λατρεία είχε απαγορευθεί από την εποχή του Θεοδόσιου, αλλά μέχρι τότε δεν είχε επιβληθεί στο λαό η υποχρέωση θέλουν δεν θέλουν να γίνουν Χριστιανοί. Κάποιος ασήμαντος επίσκοπος με το όνομα Ιωάννης, το 528 μ.Χ. με εντολή του αυτοκράτορα ανέλαβε μια έρευνα, όπου ανακάλυψε ότι στην Κωνσταντινούπολη και στα ευγενή στρώματα της κοινωνίας υπήρχαν αρκετοί οπαδοί του θρησκευτικού ελληνισμού. Αργότερα το 552 μ.Χ. ο ίδιος επίσκοπος εστάλη στην Μικρά Ασία σαν ιεραπόστολος εφοδιασμένος με αυτοκρατορικά διατάγματα και εντός 2 μηνών οδήγησε βίαια στο βάφτισμα 70.000 ανθρώπους (Gieseller Lehrd, Kirchengeschichte Μερ. Α’, τμήμα Β’, σελίδα 344). Εξαιτίας αυτής της έρευνας του επισκόπου Ιωάννη εξαπολύθηκε ένας φοβερός κι ανελέητος διωγμός κατά των Ελλήνων εθνικών. Ειδοποιήθηκαν όλες οι αυτοκρατορικές αρχές να βρουν και να τιμωρήσουν τα ασεβήματα της Ελληνικής θρησκείας σύμφωνα με το νόμο. Κάθε δωρεά σε Εθνικό, κάθε διαθήκη βάση της οποίας κληρονομούσε περιουσία ένας Εθνικός θεωρούνταν άκυρη και το κληροδότημα δημευόταν υπέρ του βασιλικού ταμείου. Οι θυσίες προς τους θεούς τιμωρούνταν με θάνατο. Διατάχθηκαν όσοι δεν έχουν βαπτισθεί να προσέλθουν στο Χριστιανισμό, ενώ όλοι οι αιρετικοί και οι Εθνικοί αποκλείονταν από κάθε αξίωμα και στρατιωτική θέση. Τέλος δε απαγορεύθηκε να διδάσκουν οποιαδήποτε επιστήμη “οι νοσούντες την Ελληνική μανία”.

Μεταξύ της 1ης Σεπτεμβρίου και της 31ης Δεκεμβρίου του 529 μ.Χ. φθάνει στην Αθήνα το αυτοκρατορικό διάταγμα βάσει του οποίου αποκλείονταν οι Μούσες από την πατρίδα του Πλάτωνα και του Δημοσθένη, έως την τέταρτη δεκαετία του δεκάτου ένατου αιώνα (1840) όταν η Ελλάδα, ελεύθερο πλέον κράτος, έφτιαξε στην Αθήνα δικό της Πανεπιστήμιο. Το διάταγμα αυτό όχι μόνο απαγόρευε την οποιαδήποτε μορφή διδασκαλίας της φιλοσοφίας, αλλά για να γίνει πιο ισχυρό, διέτασσε να δημευθεί όλη η περιουσία της Πλατωνικής σχολής, περιουσία που προέρχονταν από αφιερώματα όσων εκτιμούσαν το έργο της. Έτσι το Πανεπιστήμιο Αθηνών πραγματικά τελείωσε το βίο του και από το πλήγμα αυτό περισσότερο πόνεσαν οι 7 σοφοί καθηγητές της Ακαδημίας οι οποίοι μη μπορώντας να διανοηθούν ότι θα συνεχίσουν τη ζωή του βαπτιζόμενοι Χριστιανοί, μετακόμισαν στην Περσία. Εκεί βασίλευε ο βασιλιάς Χοσρόης ο Α’ ο οποίος μελετούσε τα αρχαία Ελληνικά κείμενα και υπόγραφε ως “Χοσρόης ο Έλλην”. Όταν διαπραγματεύτηκε τη σύναψη ειρήνης με τους βυζαντινούς το 532.μ.Χ., αξίωσε να τεθεί σαν όρος στη συνθήκη ειρήνης, η επιστροφή των 7 σοφών στην πατρίδα τους και η προστασία τους μέχρι το τέλος της ζωής τους, και ορισμένοι από αυτούς συνέγραψαν σημαντικά έργα. Έτσι κλείνει και η τελευταία σελίδα στην ένδοξη ιστορία της Πλατωνικής Ακαδημίας.

Παρά το γεγονός ότι τον 5ο μ.Χ. αιώνα η Ακαδημία των Αθηνών είχε χάσει την παλαιά της αίγλη, εν τούτοις συνέχιζε να θεωρείται ο πνευματικός ομφαλός της γης. Μπορεί να μην είχε στη διάθεσή της καθηγητές του ύψους ενός Πλάτωνα ή ενός Αριστοτέλη, διακρίνουμε όμως μορφές που προσδίδουν ιδιαίτερο μεγαλείο στις τελευταίες στιγμές της ζωής της μεγάλης σχολής. Περί τα μέσα του 5ου αιώνα ανέλαβε τη σχολαρχία ο περιβόητος Πρόκλος. Η Νεοπλατωνική σχολή υπό τη νέα διεύθυνση γνωρίζει τη μεγαλύτερή της ίσως ακμή. Ο καθηγητής Πρόκλος ήταν από κάθε άποψη ο ενδεδειγμένος για να ανορθώσει την Αθηναϊκή πνευματική δόξα. Μεγαλοπρεπής στην εμφάνιση, καθαρός, ευπρεπής και κόσμιος, προκαλούσε τη συγκίνηση και το θαυμασμό στα πλήθη των Ελλήνων. Χειριζόταν άνετα τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Ευκλείδη και το Πτολεμαίο. Εκφωνούσε περίπου 5 λόγους ημερησίως και στο ίδιο χρονικό διάστημα έγραφε περί τις 700 σειρές δύσκολων φιλοσοφικών εννοιών. Ζούσε μοναχικά σαν ασκητής, θιασώτης της Πυθαγόρειας εκπαίδευσης. Η μεγαλύτερη όμως αξία του επικεντρωνόταν στο γεγονός ότι ήταν υπέρμαχος του αρχαίου πολυθεϊσμού. Διακατεχόμενος από βαθειά πίστη είχε συλλέξει όλες τις ιερές παραδόσεις της Ανατολής μη εξαιρουμένων και των χρησμών των Χαλδαίων. Φαίνεται παράδοξο, αλλά είναι βέβαιο πως ο Πρόκλος υπήρξε ο μεγαλύτερος και πλέον επικινδυνότερος πολέμιος του Χριστιανισμού, όταν κατά τη διαμάχη του μονοφυσιτισμού έγινε το μεταφυσικό αντίβαρο δίδοντας διέξοδο στα θρησκευτικά ερωτηματικά της εποχής του.

Το 485 μ.Χ. και μετά από βαριά ασθένεια ο Πρόκλος πέθανε και ενταφιάστηκε σε ανατολικό προάστιο των Αθηνών κοντά στο Λυκαβηττό δίπλα στο δάσκαλό του Συριανό. Μετά το θάνατό του το Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχίζει να δείχνει τα πρώτα δείγματα παρακμής. Η αρχηγία της σχολής μεταφέρθηκε στον Μαρίνο από την Παλαιστίνη που ήταν πολύ αγαπητός στο δάσκαλό του Πρόκλου, τον βίο του οποίου συνέγραψε κι όλοι τον θεωρούσαν μέγα διάδοχό του. Σε καμία όμως περίπτωση και εξαιτίας της μη ασφαλούς υγείας του, δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος του δασκάλου του Πρόκλου και να αντιμετωπίσει τις δυσχέρειες της θέσης του και έτσι η Αλεξάνδρεια άρχισε να παίρνει τα πρωτεία έναντι της Αθήνας. Καθηγητές διακεκριμένοι που είχαν σπουδάσει κοντά στο Πρόκλο, όπως ο Αμμώνιος, ο ιατρός Ιακώβου ο υδροψυκτικός που θεράπευσε τον αυτοκράτορα Ζήνωνα και ο Ασκληπιόδοτος, προσέλκυσαν πάρα πολλούς μαθητές στην Αλεξάνδρεια. Όσο ο Πρόκλος ήταν εν ζωή, εμπόδιζε με το ηθικό του ανάστημα τους Αθηναίους να συνδιαλλαγούν με την κυβέρνηση του κράτους και να εγκαταλείψουν την εθνική τους θρησκεία. Με το θάνατό του όμως όλα άλλαξαν. Οι χριστιανοί άρχισαν να ασκούν τρομερή πίεση στον Μαρίνο ο οποίος και αναγκάστηκε να διαφύγει στην Επίδαυρο προκειμένου να σώσει την ζωή του. Εξαιτίας της έλλειψης ανδρών με το ανάστημα του Πρόκλου η νέα γενιά Εθνικών βάδιζε προς την εξαφάνιση. Δεν έμενε τίποτα άλλο στον Μαρίνο από το να παραδώσει τη σχολαρχία της Ακαδημία στον φίλο του και φιλόσοφο Ισίδωρο από την Αλεξάνδρεια. Κι αυτός όμως κάτω από τις συνεχείς πιέσεις, στις αρχές του 6ου αιώνα επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια και τη θέση του στη σχολή παίρνει ένας φιλόσοφος με αυστηρή αφοσίωση στην εθνική λατρεία. Επρόκειτο για τον Δαμάσκιο από τη Δαμασκό της Συρίας, ο οποίος όπως και ο Πρόκλος διέθετε πολυμερή μόρφωση. Ο Δαμάσκιος αγωνίστηκε να αναδείξει την διδασκαλία και τα πιστεύω του Πρόκλου και οδήγησε τον Ελληνισμό να πρωταγωνιστεί ξανά στη σκηνή του παγκόσμιου θεάτρου, προσελκύοντας πολλά από τα λαμπρά μυαλά της εποχής. Αυτό δημιούργησε το μένος της θρησκόληπτης αυτοκρατορικής αυλής η οποία απαίτησε από τους δασκάλους της σχολής να εγκαταλείψουν τα θεολογικά και να καταστήσουν το ίδρυμα μια απλή φιλοσοφική σχολή, πράγμα που όπως ήταν φυσικό δεν έγινε αποδεκτό.

Στις αρχές του 528 μ.Χ. ο Ιουστινιανός που είχε πάρει την αυτοκρατορική θέση στο Βυζάντιο, επέβαλε την κωδικοποίηση όλων των νόμων και διατάξεων του Ρωμαϊκού δικαίου που κατά περίπτωση είχαν θεσπιστεί. Έτσι νόμοι παλιοί, νόμοι αντιπαγανιστικοί και λόγω παρελθόντος του χρόνου ανενεργοί, έγιναν ξαφνικά επίκαιροι. Στις αρχές της άνοιξης του 529 μ.Χ. τα αποτελέσματα αυτής της εργασίας άρχισαν να γίνονται ορατά. Εντός 14 μηνών η δεκαμελής νομική επιτροπή υπό τον υπουργό Τριβωνιανό (υπουργός παιδείας) εκτέλεσε την αποστολή της και παρουσίασε τη πρώτη έκδοση του Ιουστινιάνειου κώδικα ο οποίος επικυρώθηκε από τον αυτοκράτορα τον Απρίλιο του 529 μ.Χ. Κι ενώ ο αυτοκράτορας προετοιμαζόταν να εισηγηθεί στην επιτροπή την επεξεργασία των Πανδεκτών, έδωσε εντολή να σταλούν αντίγραφα του κώδικα σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και φυσικά και στην Αθήνα.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Τάλως ήταν ένα χάλκινο ανθρωπόμορφο κατασκεύσμα του θεού Ήφαιστου, με μία και μοναδική ανθρώπινι φλέβα στη φτέρνα, δώρο προς το βασιλιά της Κρήτης Μίνωα, για να προστατεύει το νησί απο εισβολείς. Ο Τάλως επόπτευε το νησί κάνοντας το γύρο του 3 φορές την ημέρα και εκτόξευε τεράστιους βράχους σε επίδοξους εισβολείς και τους έκαιγε με τη θερμότητά του. Μια άλλη δρασητριότητα που είχε ήταν να μεταφέρει στο εσωτερικό του νησιού από πολή σε πόλη τους νόμους που θεσμοθετούσε ο Μίνωας. Σύμφωνα με αναφορέςαρχαίων κειμένων από τη βιβλιοθήκη του Απολλόδωρου, από τα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου και τα Αργοναυτικά των Ορφικών, η Μήδεια ήταν αυτή που σκότωσε τον γίγαντα, αφού τον μάγεψε ρίχντοντάς του παραισθήσεις και στη προσπάθειά του να γλυτώσει απο αυτές, έσκισε τη φλέβα του σε ενα κοφτερό βράχο και πέθανε. Οι αναφορές αυτές στον Τάλω περιγράφουν την ίδια ιστορία και μας πείθουν, τουλάχιστον υποσυνείδητα, πως σίγουρα κάτι υπάρχει το οποίο όμως έχει περιγραφεί με τρόπο κωδικοποιημένο σύμφωνα με τις αντιλήψεις του κάθε συγγραφέα αλλά και του αποδέκτη, μιας και η ύπαρξη παρόμοιων τεχνολογικά ανεπτυγμένων κατασκευών, δεν συμβάδιζε με την εποχή των σπαθιών.

Ανάλυση και Ερμηνεία:Εάν χωρίσουμε το όνομα Τάλως σε Τ και άλως τότε έχουμε : α)Το γράμμα Τ περιέχει την ένοια της απότομης μεταβολής μιας κατάστασης καθώς και του στενού χρονικού προσδιορισμού. Κύριες ένοιες και λέξεις που παράγονται και αρχίζουν από Τ είναι Τέρμα, Τέλος, Τώρα, Τότε κ.λ.π. Το Τ ως ιδεόγραμμα δηλώνει κατάσταση η οποία εναλλάσεται. Η επάνω οριζόντια γραμμή του δηλώνει την κατάσταση, ενώ η κατακόρυφη δηλώνει την αμφίδρομη κίνηση απο πάνω προς τα κάτων και αντίστροφα. Όταν λοιπόν μια κατάσταση ή ΄'εστω ένα σημείο σε ένα γεωμετρικό τόπο αλλάζειο από επάνω προς τα κάτω ή αντίστροφα συνεχώς, τότε έχουμε την ένοια της διακύμανσης ή της ταλάντωσης η οποία αναλύεται ως Τ- άλω - άντωση. β) Η λέξη άλως σημαίνει λάμψη, άρα βασιζόμενοι στα α και β μπορούμε να πούμε πως Τάλως (Τ-άλως) σημαίνει ταλαντωμένη λάμψη. δηλαδή ταλαντωμένη ενέργεια, ένα ταλαντωμένο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο υψηλών συχνοτήτων. (Περιοδικό ΙΧΩΡ, τεύχος 13, 09/2001, σελ 60).

Η κυκλική λοιπόν εποτεία του γίγαντα στη μυστηριακή Κρήτη του Μίνωα, θυμίζει τον τρόπο λειτουργίας και εποπτείας σύγρονων Radar, ενώ στη δράση του να αγκαλίάζει και να καίει τον εισβολέα, εξηγείται ως εστίαση και συμπύκνωση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στο σημείο του εισβολέα. Αυτές οι ένοιες λειτουργούν σήμερα με ανάλογες ιδιότητες στην περιοχή της Αλάσκας και είναι τα γνωστά πειράματα H.A.A.R.P (High Frequency Active Auroral Research Program)

Από άρθρο στο In.gr 14/08/2006

"Σημαντικές γνώσεις, περιγραφές και επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας, ακόμα και για τα ρομπότ, μπορούν να αντλήσουν οι επιστήμονες μέσα από την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» του Ομήρου.

Αυτό άλλωστε είναι το θέμα του διεθνούς συνεδρίου που οργανώνουν το Πανεπιστήμιο Πατρών και το Τεχνικό Επιμελητήριο στην Αρχαία Oλυμπία από 27 έως 30 Αυγούστου.

Οι επιστήμονες, θέλοντας να αποδείξουν πώς ο Όμηρος περιγράφει στα έργα του καινοτόμες τεχνολογικές μεθόδους, δίνουν ορισμένα παραδείγματα, όπως για τον τάφο του Ατρέα, που θεωρείται παράδειγμα αντισεισμικής κατασκευής.

Ακόμα, σύμφωνα με τον καθηγητή Γιώργο Βατίστα, οι οδηγίες που έδωσε η Κίρκη στον Oδυσσέα για το πώς θα περάσει τα στενά μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης αποκαλύπτουν γνώσεις υδροδυναμικής.

Γνώσεις καμπυλόγραμμης κινηματικής φαίνεται πως είχε ο σοφός Νέστορας που δίνει στον γιο του οδηγίες για το πώς θα πάρει τη στροφή στην αρματοδρομία και θα ξεπεράσει τους αντιπάλους του, ενώ δεν διαθέτει ισχυρά άλογα.

Επιπλέον, όπως αναφέρουν τα Νέα, η έρευνα των τελευταίων χρόνων έχει προσθέσει απτές αποδείξεις για την ύπαρξη προχωρημένης τεχνολογίας στην κατεργασία μετάλλων από την τέταρτη χιλιετία π.Χ., την εκτέλεση μεγάλων αποξηραντικών έργων και φραγμάτων στην Κωπαΐδα από το 2200 π.Χ., την κατασκευή πεντηκοντόρων (πλοίων με 50 κωπηλάτες) από τη μυκηναϊκή εποχή, την κατεργασία της πορφύρας, την υφαντική και την ανταλλαγή επιστολών... "

Γενικά τι πιστεύετε για την ύπαρξη της τεχνολογίας στα χρόνια του Ομήρου αλλά και παλαιότερα (π.χ. Μινώϊκός πολιτισμός και Τάλλος);

Φίλε Lux χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω τα λεγόμενά σου αφού κι εγώ μέχρι πριν 5' τα ίδια θα έλεγα, μου ήρθε όμως μια ιδέα και θα ήθελα να στη πω. Χωρίς να είμαι σίγουρος ποια χρονολογία εμφανίστηκαν τα σκάφανδρα των δυτών μήπως θα μπορούσε να ήταν κάτι τέτοιο??? αν και τώρα που το καλοσκέφτομαι εκείνα ήταν τελείως κλειστά στο κεφάλι με μικρά φινιστρίνια...οπότε ίσως να είναι και λάθος ο συλογισμός μου....

Δεν θα ήθελα να πω τίποτα περισσότερο από όσα έχουν ήδη ειπωθεί μέχρι τώρα για το συγκεκριμένο θέμα. Θά ήθελα απλα να θέσω ένα ερώτημα :

Τελικα ο Χίτλερ ήταν τρελός ή διορατικός που ήθελε την εξαφάνιση της άτιμης αυτής εβραϊκής ράτσας με οποιδήποτε τρόπο; Ή μήπως υπήρχαν άλλοι λόγοι των οποίων τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα;

Δεν ξέρω πως θα ακουστώ και τι γνώμη θα σχηματιστεί για μένα αλλα έχω να πω πως λυπάμαι που δεν τα κατάφερε.

Θα αποδώσω τα δέοντα στον φίλτατο Σταγειρίτη για το κείμενό του και να πω ότι συμφωνώ απολύτως με τον επίλογό του, ότι δηλαδή πολλές από τις λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, στις μέρες μας έχουν χάσει τη τότε σημασία τους κι έχουν αλοιωθεί ως προς το νόημά τους, όπως με τη λέξη εραστής. Ειδικά όταν υπάρχει μια προσπάθεα από κάποιους σιωνιστικούς-εβραϊκούς κύκλους να προωθήσουν την άποψη πως ένας εκ των λαμπρότερων πολιτισμών βασιζόταν στην ακολασία, στην ξεδιαντροπιά και στην ομοφυλοφιλία, την οποία ως εκ τούτου έχουν καταστήσει τη μέγιστη αμαρτία και ντροπή.

Αιώνες μάχης να σπιλώσουν τον ελληνικό πολιτισμό και ακόμα προσπαθουν οι εν λόγω κύκλοι, μέσω θρησκειών και απίστευτων λιβελημάτων. Αφού φτάσανε στο σημείο να πούνε πως και οι 300 του Λεωνίδα ήταν ομοφυλόφιλοι. Αλλά σύμφωνα με τα αποσπάσματα που παρέθεσε ο Σταγειρίτης, φαίνεται καθαρά πως η φιλοσοφία των τότε Σπαρτιατών, που σαν ζωή τους είχανε το στρατό και τις μάχες, ήταν να δημιουργήσουν δεσμούς αίματος μεταξύ των στρατιωτών-συντρόφων στη μάχη ώστε ο ένας να δίνει τη ζωή του για τον άλλο. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραφραστεί σε ομοφυλοφιλία αλλά σε μια καθαρά πλατωνική σχέση αδελφοποίησης ανδρών.

Να συνεχίσω λοιπόν μετά την μικρή λοξοδρόμησή μου σχετικά με τα παγανιστικά στοιχεία στον χριστιανισμό. Σε όλες τις αρχαίες θρησκείες, το κοινό σύμβολο της ύλης, της μήτρας του ανθρώπου το αποτελούσε η μάνα γη. Μέσα από το πέρασμα των αιώνων το σύμβολο αυτό εξυψώθηκε, απέκτησε διαφορετική διάσταση και σήμερα είναι η μητέρα του Χριστού, του Βούδα, του Κρίσνα, κ.λ.π. Σε όλες τις αρχαίες κοσμογονίες η μητέρα Γη γονιμοποιείται από τον Ουράνιο-Πατέρα για να δώση ζωή. Γι' αυτό και το κυριότερο παγανιστικό στοιχείο στον χριστιανισμό είναι οι χρήσεις των μυστηρίων που στην αρχαία ελληνική θρησκεία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της μετάδοσης της γνώσης και είχαν σαν σκοπό να αποκαλύψουν την τέλεια διδασκαλία απευθυνόμενα στην αντίληψη των αισθήσεων, της ψυχής και του πνεύματος. Ένα ανάλογο συμβολισμίο χρησιμοποιεί και ο Χριστός στις γνωστές παραβολές του όπου μόνο οι μυημένοι μπορούν να τις καταλάβουν και να τις αποκοδικοποιήσουν. Επιπλέον οι νηστείες, βαπτίσεις, καινούργια ονόματα προέρχονται από τίς αρχαίες θρησκείες από τις οποίες επηρρεάστηκε ο Χριστιανισμός. Ο Άγιος Αυγουστίνος στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει αυτό το γεγονός λέει :"Η χριστιανική θρησκεία, που το να την γνωρίσει και αν την ακολουθήσει κανείς, είναι το σωστότερο που θα μπορούσε να κάνει, ήταν γνωστή στους αρχαίους από την απαρχή του ανθρώπινου γέννους, μέχρι που ήρθε η στιγμή που ο Χριστός ανσαρκώθηκε. Από τότε η αληθινή θρησκεία που προυπήρχε, άρχισε να καλείται χριστιανική".