ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ
Ελληνισμός εστι το καθ'Έλληνας διαλέγεσθαι, τουτέστι το ασολοικίστως και αβαρβαρίστως διαλέγεσθαι. => Ετυμολογικόν το Μέγα
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου => Ελύτης
Έπαινος γαρ της φωνής η κυριολοξία => Μ. Ψελλός
Οι ευρωπαϊκές γλώσσες φαίνονται ως διάλεκτοι της Ελληνικής => Wandruska [Καθηγητής Πανεπιστημίου Βιέννης]
Πρώτος τοίνυν ην ο Παλαμήδης ο αρξάμενος ευρίσκειν τα ελληνικά γράμματα => Θεοδόσιος Γραμματικός
Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών => Βολταίρος
ολόκληρη η ιστορία της ευρωπαϊκής σκέψεως είναι μια σειρά υποσημειώσεων στον Πλάτωνα => Whitehead
Tη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική· το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου. => Οδυσσέας Ελύτης
Η ελληνική κλασσική γλώσσα όργανον αποτελεί της διαμορφώσεως του ανθρώπινου νοός τε και εργαλήιον δοκιμασμένον του ποιείν τους ανθρώπους σκεπτόμενους τε και κριτικούς...Η ελληνική κλασσική γλώσσα υπήρξε η κατεξοχήν επιστημονική γλώσσα εν τη Ευρώπη...Δει δε αναλαμβάνειν το παγκόσμιον ανθρωπιστικόν πνεύμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. => Juan Jose Puhana Arza [Παγκοσμιο Γλωσσικο Συνεδριο, 1996)
Από την Β' πρόταση που κατέθεσαν οι Ισπανοί στο Ευρωπαϊκό Κοινωβούλιο, 1995
"Απαιτεί από της Επιτροπής επεξεργάζεσθαι εν Πρόγραμμα Σπουδών της Κλασσικής Ελληνικής Γλώσσης και Παιδείας, αποβλέποντας αυτών εισαγωγήν, τουλάχιστον, εν πάσιν αναβαθμοίς της υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως απάντων Κρατών Μελών δια των αντιστοίχων εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ώστε η Ελληνική Γλώσσα όλων των ευρωπαίων κοινή γλώσσα γίγνηται."
Τα παραπάνω ας γίνουν αφορμή για μια καρποφόρα συζήτηση για την γλώσσα μας, την καταγωγή της, την σχέση της με την αρχαία Ελληνική, τις ιδιότητές που την κάνουν ξεχωριστή, αλλά και της άμεσής της σχέσης με την λογική και την επιστήμη.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου => Ελύτης
Έπαινος γαρ της φωνής η κυριολοξία => Μ. Ψελλός
Οι ευρωπαϊκές γλώσσες φαίνονται ως διάλεκτοι της Ελληνικής => Wandruska [Καθηγητής Πανεπιστημίου Βιέννης]
Πρώτος τοίνυν ην ο Παλαμήδης ο αρξάμενος ευρίσκειν τα ελληνικά γράμματα => Θεοδόσιος Γραμματικός
Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών => Βολταίρος
ολόκληρη η ιστορία της ευρωπαϊκής σκέψεως είναι μια σειρά υποσημειώσεων στον Πλάτωνα => Whitehead
Tη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική· το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου. => Οδυσσέας Ελύτης
Η ελληνική κλασσική γλώσσα όργανον αποτελεί της διαμορφώσεως του ανθρώπινου νοός τε και εργαλήιον δοκιμασμένον του ποιείν τους ανθρώπους σκεπτόμενους τε και κριτικούς...Η ελληνική κλασσική γλώσσα υπήρξε η κατεξοχήν επιστημονική γλώσσα εν τη Ευρώπη...Δει δε αναλαμβάνειν το παγκόσμιον ανθρωπιστικόν πνεύμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. => Juan Jose Puhana Arza [Παγκοσμιο Γλωσσικο Συνεδριο, 1996)
Από την Β' πρόταση που κατέθεσαν οι Ισπανοί στο Ευρωπαϊκό Κοινωβούλιο, 1995
"Απαιτεί από της Επιτροπής επεξεργάζεσθαι εν Πρόγραμμα Σπουδών της Κλασσικής Ελληνικής Γλώσσης και Παιδείας, αποβλέποντας αυτών εισαγωγήν, τουλάχιστον, εν πάσιν αναβαθμοίς της υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως απάντων Κρατών Μελών δια των αντιστοίχων εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ώστε η Ελληνική Γλώσσα όλων των ευρωπαίων κοινή γλώσσα γίγνηται."
Τα παραπάνω ας γίνουν αφορμή για μια καρποφόρα συζήτηση για την γλώσσα μας, την καταγωγή της, την σχέση της με την αρχαία Ελληνική, τις ιδιότητές που την κάνουν ξεχωριστή, αλλά και της άμεσής της σχέσης με την λογική και την επιστήμη.
Αν και λόγω περιορισμένου χρόνου δεν προλαβαίνω να επεκταθώ όσο θα ήθελα, πρέπει να πούμε αρχικά ότι ο συσχετισμός της αρχαίας ελληνικής δεν έχει να κάνει μόνο με την απίστευτει ετυμολογική ιδιότητα της(ένας χώρος με απίστευτες δυνατότητες και ενδιαφέρον) αλλά και με τον άμεσο δεσμό της με την ελληνική φιλοσοφία,την ανάπτυξη της επιστημονικής λογικής αλλά και της επιστήμης σε μεγάλο εύρος.
Ένα άλλο θέμα που θέλω να θείξω είνια οι αυταπάτη ορισμένων,μάλλλον πολλών, ότι η νέα ελληνική γλώσσα δεν έχει δυνατότητες ακρίβειας και επιστημονικής χρήσης.Η αμφιβολία αυτή πηγάζει από την αμάθεια,είναι πραγματικότητα ή βασίζεται σε άκριτη αρχαιολαγνεία;
Ένα άλλο θέμα που θέλω να θείξω είνια οι αυταπάτη ορισμένων,μάλλλον πολλών, ότι η νέα ελληνική γλώσσα δεν έχει δυνατότητες ακρίβειας και επιστημονικής χρήσης.Η αμφιβολία αυτή πηγάζει από την αμάθεια,είναι πραγματικότητα ή βασίζεται σε άκριτη αρχαιολαγνεία;
Πορευόμαστε χιλιάδες χρόνια, όμως εξακολουθούμε να λέμε τον ουρανό ουρανο,τον ήλιο ήλιο και την θάλασσα θάλασσα. Χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ομιλία λέξεις αναλλοίωτες από την ομηρικη,προομηρικη και προϊστορική εποχη,ενώ όλες οι σύνθετες λέξεις μας περιέχουν ολοφάνερα την αρχαία ρίζα. Η βασική δομή της εκφοράς του ελληνικού λόγου παραμένει η ίδια.
Η ελληνική γλώσσα έχει δώσει το υλικό και εξακολουθεί να το δίνει ακατάπαυστα για την διαμόρφωση του παγκόσμιου επιστημονικού λεξιλογίου. Η ιατρική, ο αθλητισμός, η φυσική, η αστρονομία, η αστρολογία, η γεωγραφία, η φιλολογία, η φιλοσοφία, η χημεία, η γεωμετρία, η γεωλογία, τα μαθηματικά, η βιολογία, η ορυκτολογία, η βοτανική, η ζωολογία, η ψυχολογία, η παιδαγωγική, η πολιτικη,η δημοκρατια,η θεολογία, η γλωσσολογία και όλες γενικα οι επιστήμες γεννήθηκαν, αναπτύχθηκαν, και κινούνται με Ελληνικό λεξιλόγιο.
Στην γλωσσολογία π.χ. αλλά και σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους, τα επιμέρους τους κεφάλαια ορίζονται στα ελληνικά: Λεξικογραφία, λεξικολογία, ετυμολογία, σημασιολογία, φρασεολογία, φωνολογία, ορθογραφία, γραμματική, συντακτικό κτλ
Το κύριο χαρακτηριστικό της μεταγγίσεως αυτής είναι ότι η ελληνική παρέχει λέξεις υψηλών διανοημάτων και ενδύει λεκτικως τις αφηρημένες έννοιες.
Εν ολίγοις είναι γλώσσα πολιτισμού
Η ελληνική γλώσσα έχει δώσει το υλικό και εξακολουθεί να το δίνει ακατάπαυστα για την διαμόρφωση του παγκόσμιου επιστημονικού λεξιλογίου. Η ιατρική, ο αθλητισμός, η φυσική, η αστρονομία, η αστρολογία, η γεωγραφία, η φιλολογία, η φιλοσοφία, η χημεία, η γεωμετρία, η γεωλογία, τα μαθηματικά, η βιολογία, η ορυκτολογία, η βοτανική, η ζωολογία, η ψυχολογία, η παιδαγωγική, η πολιτικη,η δημοκρατια,η θεολογία, η γλωσσολογία και όλες γενικα οι επιστήμες γεννήθηκαν, αναπτύχθηκαν, και κινούνται με Ελληνικό λεξιλόγιο.
Στην γλωσσολογία π.χ. αλλά και σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους, τα επιμέρους τους κεφάλαια ορίζονται στα ελληνικά: Λεξικογραφία, λεξικολογία, ετυμολογία, σημασιολογία, φρασεολογία, φωνολογία, ορθογραφία, γραμματική, συντακτικό κτλ
Το κύριο χαρακτηριστικό της μεταγγίσεως αυτής είναι ότι η ελληνική παρέχει λέξεις υψηλών διανοημάτων και ενδύει λεκτικως τις αφηρημένες έννοιες.
Εν ολίγοις είναι γλώσσα πολιτισμού
Γειά σας, φίλοι μου.
Ενδιαφέρον θέμα. Ελπίζω να γίνει αφορμή να ενημερώσουμε και να ενημερωθούμε...
Θα ήθελα να ξεκινήσω τη συμμετοχή μου εδώ, λέγοντας ότι το μεγαλείο και η μοναδικότητα της Ελληνικής γλώσσας, είναι το γεγονός ότι έδωσε και συνεχίζει να δίνει, σ' αυτούς, που ενώ την χρησιμοποιούν επειδή τη χρειάζονται, σε κάθε ευκαιρία, την καταπολεμούν και της γυρίζουν την πλάτη.
Πιστεύω ότι η νεοελληνική γλώσσα είναι ριζωμένη σ' αυτήν των προγόνων μας. Οι περισσότερες σύνθετες λέξεις, ας πούμε, παραπέμπουν,άμεσα, στην αρχαία Ελληνική.
Απέφυγα τη λέξη "εξέλιξη" διότι έχει,πλέον, δεχθεί ξενόφερτους βανδαλισμούς...
Ενδιαφέρον θέμα. Ελπίζω να γίνει αφορμή να ενημερώσουμε και να ενημερωθούμε...
Θα ήθελα να ξεκινήσω τη συμμετοχή μου εδώ, λέγοντας ότι το μεγαλείο και η μοναδικότητα της Ελληνικής γλώσσας, είναι το γεγονός ότι έδωσε και συνεχίζει να δίνει, σ' αυτούς, που ενώ την χρησιμοποιούν επειδή τη χρειάζονται, σε κάθε ευκαιρία, την καταπολεμούν και της γυρίζουν την πλάτη.
Παράθεση:
| Ένα άλλο θέμα που θέλω να θείξω είνια οι αυταπάτη ορισμένων,μάλλλον πολλών, ότι η νέα ελληνική γλώσσα δεν έχει δυνατότητες ακρίβειας και επιστημονικής χρήσης.Η αμφιβολία αυτή πηγάζει από την αμάθεια,είναι πραγματικότητα ή βασίζεται σε άκριτη αρχαιολαγνεία; |
Πιστεύω ότι η νεοελληνική γλώσσα είναι ριζωμένη σ' αυτήν των προγόνων μας. Οι περισσότερες σύνθετες λέξεις, ας πούμε, παραπέμπουν,άμεσα, στην αρχαία Ελληνική.
Απέφυγα τη λέξη "εξέλιξη" διότι έχει,πλέον, δεχθεί ξενόφερτους βανδαλισμούς...
Ας δούμε πρώτα ορισμένα ιστορικά στοιχεία.
Αλήθεια πόσο παλαιά είναι η γλώσσα μας; Κι αν δεν είμαστε σίγουροι σε τί λογικά συμπεράσματα μπορούμε να καταλήξουμε από τα δεδομένα που ήδη έχουμε;
Ο αρχιτέκτων Μ.Βέντρις ήταν ο άνθρωπος που αποκωδικοποίησε την Γραμμική Β' και απέδειξε σε όλο τον κόσμο - που μέχρι τότε θεωρούσε ότι ήταν ανατολικής προελεύσεως - ότι μιλάει την Ελληνική: "αργά και με δυσκολία τα βουβά σημεία υποχρεώθηκαν να μιλήσουν, και μίλησαν Ελληνικά...η γλώσσα είναι δύσκολη και αρχαϊκή, γραμμένη βραχυγραφικά, αλλά πάντως είναι Ελληνική".
Μελετώντας τον Όμηρο, γλωσσολόγοι και μη, αντιλαμβάνονται τον τεράστιο και αξεπέραστο γλωσσικό πλούτο, και το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο μπορούν να καταλήξουν είναι ότι για να φτάσει η Ελληνική γλώσσα σε τόσο υψηλά σημεία λογοτεχνικής έκφρασης θα έπρεπε να ομιλείται πάρα πολλά χρόνια πριν!!:
"Ο μέγας ποιητής κατέχει ακένωτον ταμείον λέξεων και τοσαύτην ευχέρειαν όπως εικονίσει οιανδήποτε ιδέαν, ώστε η γλώσσα φαίνεται δούλη αυτού. Αλλ' αυτός ο πλούτος των λέξεων μαρτυρεί, ότι πολύν χρόνον προ του Ομήρου η επική ποίησις διηνεκώς ησκείτο." [Γ. Μιστριώτης, Μεγάλη Ελληνική Γραμματολογία]
Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Irvine της Καλιφόρνιας Μαριάννα Μακ Ντόναλντ έχει χρηματοδοτήσει και συντονίσει ένα τιτάνιο πρόγραμμα καταγραφής του θησαυρού της Ελληνικής γλώσσης σε σύμπακτο δίσκο και διαδικτυακά, και περιλαμβάνει τα διασωθέντα έργα των αρχαίων Ελλήνων και Βυζαντινών συγγραφέων. Μέχρι στιγμής ο Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσης περιλαμβάνει πάνω από 6.000.000 πρωτογενείς ελληνικούς λεξιτύπους και άνω των 75.000.000 λημμάτων! [το πρόγραμμα συνεχίζεται..]
Έχει υπολογισθεί ότι σήμερα χρησιμοποιούμε αυτούσιες περίπου 2.500 ομηρικές λέξεις στην καθημερινή μας ομιλία (νεότης, πατρίς, πελασγός). Άλλες όμως λέξεις έχουν παραφθαρεί και δύσκολα αναγνωρίζονται, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν στον λόγο μας. Υπάρχουν ακόμη Ομηρικές και Ησιόδεις λέξεις που διασώζονται στις δυτικές γλώσσες, ενώ στην Ελληνική έχουν σιγήσει και επανεισάγονται με την μορφή αντιδάνειου:
Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι το Αγγλικό ρήμα KISS
Λένε οι Αγγλοι "Kiss me"
Λέει ο Αριστοτέλης "Κύσον με και την χείρα δος την δεξιά"
Λέει ο Ομηρος "χαίρον η γαίη, κύσε δε ζείδωρον άρουραν"
Σήμερα στην νέα Ελληνική το ρήμα ΚΥΝΕΩ δεν χρησιμοποιείται, αλλά υπάρχει η λέξη "προσκυνώ" = δηλ. σκήβω και φιλώ/ασπάζομαι!!
Πλέον δεν ονομάζουμε την φωνή "ΑΥΔΗ", αλλά λέμε "έμεινα άναυδος"..
Δεν χρησιμοποιούμε το ουσιαστικό "ΑΡΟΥΡΑ" για να αναφερθούμε στην γή, αλλά λέμε "αρουραίος" [και οι Αγγλοι λένε area, arable land..]
Το ιμάτιο σήμερα δεν λέγεται "ΛΩΠΗ", αλλά λέμε "λωποδύτης"
Το Ομηρικό ρήμα "κορέω" = φροντίζω, έδωσε στους Λατίνους το "curo" και σήμερα το γνωρίζουμε ως cure, curator - αλλά μας έχει έρθει πίσω ως αντιδάνειο "κάνω κούρα" και λανθασμένα νομίζουμε ότι η λέξη είναι λατινικής προελεύσεως.
Με αυτά τα ελέχιστα παραδείγματα αντιλαμβάνεται κανείς ότι τελικά στην πραγματικότητα όλος ο δυτικός κόσμος αλλά πολύ περισσότερο εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε την Ομηρική γλώσσα, αλλά αυτό που πρέπει επίσης να κάνουμε είναι να το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ, δηλαδή να το κάνουμε συνειδητά, με ΔΕΟΣ, ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΕΥΘΥΝΗ και να σταματήσουμε να κατακρεουργούμε την γλώσσα μας σημασιολογικά αλλά και ορθογραφικά!!!
Το χρωστάμε αυτό! Και θέλει ΚΟΠΟ!!
Το επόμενο βήμα μας είναι να μπούμε στην σημασία των Ελληνικών λέξεων, όπου εκεί πλέον αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του ΝΟΥ εκείνου που συνέλεβε την Ελληνική Γλώσσα!
ΠΗΓΕΣ: Ελλην Λόγος, Αννα Τζιροπούλου Ευσταθίου
Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί γλώσσης, Α.Α. Αντωνάκος
Αλήθεια πόσο παλαιά είναι η γλώσσα μας; Κι αν δεν είμαστε σίγουροι σε τί λογικά συμπεράσματα μπορούμε να καταλήξουμε από τα δεδομένα που ήδη έχουμε;
Ο αρχιτέκτων Μ.Βέντρις ήταν ο άνθρωπος που αποκωδικοποίησε την Γραμμική Β' και απέδειξε σε όλο τον κόσμο - που μέχρι τότε θεωρούσε ότι ήταν ανατολικής προελεύσεως - ότι μιλάει την Ελληνική: "αργά και με δυσκολία τα βουβά σημεία υποχρεώθηκαν να μιλήσουν, και μίλησαν Ελληνικά...η γλώσσα είναι δύσκολη και αρχαϊκή, γραμμένη βραχυγραφικά, αλλά πάντως είναι Ελληνική".
Μελετώντας τον Όμηρο, γλωσσολόγοι και μη, αντιλαμβάνονται τον τεράστιο και αξεπέραστο γλωσσικό πλούτο, και το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο μπορούν να καταλήξουν είναι ότι για να φτάσει η Ελληνική γλώσσα σε τόσο υψηλά σημεία λογοτεχνικής έκφρασης θα έπρεπε να ομιλείται πάρα πολλά χρόνια πριν!!:
"Ο μέγας ποιητής κατέχει ακένωτον ταμείον λέξεων και τοσαύτην ευχέρειαν όπως εικονίσει οιανδήποτε ιδέαν, ώστε η γλώσσα φαίνεται δούλη αυτού. Αλλ' αυτός ο πλούτος των λέξεων μαρτυρεί, ότι πολύν χρόνον προ του Ομήρου η επική ποίησις διηνεκώς ησκείτο." [Γ. Μιστριώτης, Μεγάλη Ελληνική Γραμματολογία]
Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Irvine της Καλιφόρνιας Μαριάννα Μακ Ντόναλντ έχει χρηματοδοτήσει και συντονίσει ένα τιτάνιο πρόγραμμα καταγραφής του θησαυρού της Ελληνικής γλώσσης σε σύμπακτο δίσκο και διαδικτυακά, και περιλαμβάνει τα διασωθέντα έργα των αρχαίων Ελλήνων και Βυζαντινών συγγραφέων. Μέχρι στιγμής ο Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσης περιλαμβάνει πάνω από 6.000.000 πρωτογενείς ελληνικούς λεξιτύπους και άνω των 75.000.000 λημμάτων! [το πρόγραμμα συνεχίζεται..]
Έχει υπολογισθεί ότι σήμερα χρησιμοποιούμε αυτούσιες περίπου 2.500 ομηρικές λέξεις στην καθημερινή μας ομιλία (νεότης, πατρίς, πελασγός). Άλλες όμως λέξεις έχουν παραφθαρεί και δύσκολα αναγνωρίζονται, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν στον λόγο μας. Υπάρχουν ακόμη Ομηρικές και Ησιόδεις λέξεις που διασώζονται στις δυτικές γλώσσες, ενώ στην Ελληνική έχουν σιγήσει και επανεισάγονται με την μορφή αντιδάνειου:
Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι το Αγγλικό ρήμα KISS
Λένε οι Αγγλοι "Kiss me"
Λέει ο Αριστοτέλης "Κύσον με και την χείρα δος την δεξιά"
Λέει ο Ομηρος "χαίρον η γαίη, κύσε δε ζείδωρον άρουραν"
Σήμερα στην νέα Ελληνική το ρήμα ΚΥΝΕΩ δεν χρησιμοποιείται, αλλά υπάρχει η λέξη "προσκυνώ" = δηλ. σκήβω και φιλώ/ασπάζομαι!!
Πλέον δεν ονομάζουμε την φωνή "ΑΥΔΗ", αλλά λέμε "έμεινα άναυδος"..
Δεν χρησιμοποιούμε το ουσιαστικό "ΑΡΟΥΡΑ" για να αναφερθούμε στην γή, αλλά λέμε "αρουραίος" [και οι Αγγλοι λένε area, arable land..]
Το ιμάτιο σήμερα δεν λέγεται "ΛΩΠΗ", αλλά λέμε "λωποδύτης"
Το Ομηρικό ρήμα "κορέω" = φροντίζω, έδωσε στους Λατίνους το "curo" και σήμερα το γνωρίζουμε ως cure, curator - αλλά μας έχει έρθει πίσω ως αντιδάνειο "κάνω κούρα" και λανθασμένα νομίζουμε ότι η λέξη είναι λατινικής προελεύσεως.
Με αυτά τα ελέχιστα παραδείγματα αντιλαμβάνεται κανείς ότι τελικά στην πραγματικότητα όλος ο δυτικός κόσμος αλλά πολύ περισσότερο εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε την Ομηρική γλώσσα, αλλά αυτό που πρέπει επίσης να κάνουμε είναι να το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ, δηλαδή να το κάνουμε συνειδητά, με ΔΕΟΣ, ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΕΥΘΥΝΗ και να σταματήσουμε να κατακρεουργούμε την γλώσσα μας σημασιολογικά αλλά και ορθογραφικά!!!
Το χρωστάμε αυτό! Και θέλει ΚΟΠΟ!!
Το επόμενο βήμα μας είναι να μπούμε στην σημασία των Ελληνικών λέξεων, όπου εκεί πλέον αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του ΝΟΥ εκείνου που συνέλεβε την Ελληνική Γλώσσα!
ΠΗΓΕΣ: Ελλην Λόγος, Αννα Τζιροπούλου Ευσταθίου
Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί γλώσσης, Α.Α. Αντωνάκος
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Drymonia
Το επόμενο βήμα μας είναι να μπούμε στην σημασία των Ελληνικών λέξεων, όπου εκεί πλέον αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του ΝΟΥ εκείνου που συνέλεβε την Ελληνική Γλώσσα!
|
Πολύ ωραίο θέμα πράγματι και θα ξεκινήσω να πω όσα έχω κατά καιρούς διαβάσει ξεκινώντας από τη τελευταία φράση της Drymonia που έβαλα σε παράθεση.
Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι μόνο η πλουσιότερη σε λέξεις και έννοιες σε σχέση με άλλες γλώσσες του πλανήτη. Πολλές φορές δείχνει να αποτελεί και ένα πανίσχυρο νοηματικό κώδικα πολλαπλών επιπέδων εμβάθυνσης, που μόνο οι μυημένοι, οι ευφυείς μπορούν να κατανοήσουν και να καταλάβουν. Σαν ελάχιστο παράδειγμα αναφέρουμε τη λέξη ευφυής που χρησιμοποιήσαμε που δεν έχει καμία σχέση με τη λέξη έξυπνος όπως σχεδόν όλοι νομίζουμε. Ο ευφυής νους δηλώνει τον κάτοχο εκείνου του διανοητικού "τόπου" στον οποίο η κωδικοποιημένη πληροφορία θα βρεί πρόσφορο "έδαφος" για να αφομοιωθεί και να αποκοδικοποιηθεί εν τέλει. Πρόκειται για άτομα σκεπτόμενα με απελευθερωμένη σκέψη. Η λέξη έξυπνος από την άλλη, χαρακτηρίζει αυτόν ο οποίος βρίσκεται "εκτός υπό τον νου", αυτόν που δεν είναι ύπνος. Δηλαδή τον ενσυνείδητο, αυτόν που είναι κυβερνήτης του εαυτού του. Ενώ ο υποσυνείδητος είναι υπό την συνείδηση...είναι έρμαιο της επιβολής ξένης συνείδησης.
Κάθε σύνθετη λέξη όταν χρησιμοποιείται, δημιουργεί στον εγκέφαλο την ανάλογη και κατάλληλη οργάνωσή του, δίνοντάς του την κατάλληλη πληροφόρηση. Επειδή όμως η πληροφόρηση αυτή δεν είναι πάντα συνειδητή, ο εγκέφαλος οργανώνεται ούτως ή άλλως για να τη δεχτεί. Ο εγκέφαλός μας λοιπόν οργανώνεται σε γλώσσα μηχανής είτε εμείς το κατανοούμε είτε όχι. Για αυτό ο Ελληνικός Λόγος, με τις αναρίθμητες σύνθετες λέξεις του, λειτουργεί σαν γλώσσα μηχανής η οποία έχει σαν σκοπό να οργανώσει τον εγκέφαλο που τη δέχεται και του αποδίδει ανάπτυξη και εξέλιξη.
Το αποτέλεσμα που επιφέρει η δύναμη του λόγου, καλό ή κακό, εξαρτάται από το ήθος αυτού που τον χρησιμοποιεί. Ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης κ.α. στις διαδασκαλίες τους χρησιμοποιούσαν το λόγο σαν διανοτητικό πρόγραμμα ίασης, διότι οι λέξεις που λέγανε είχαν σαν σκοπό να απελευθερώσουν την ανθρώπινη συνείδηση και να προτρέψουν τη διάνοια που τις δέχεται, να εξελιχθεί και να δημιουργήσει τη δική της σκέψη. Μήπως αυτός είναι και ο λόγος που τότε οι σοφοί δεν χρειάζονταν να παραθέτουν βιβλιογραφία για να ενισχύουν τις θέσεις τους και τις φιλοσοφίες τους, πράγμα που δεν νοείται στις μέρες μας? Σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να εκφράσουμε μια δημιουργική άποψη εκ του μη ασφαλούς, χωρίς να παραθέσουμε την απαραίτητη βιβλιογραφία που θα πιστοποιεί και θα ενισχύει την άποψή μας. Πόσο δημιουργικό είναι όμως αυτό? Πως θα ξεφύγουμε από την δύσκολη αυτή κατάσταση όπου ο σημερινός "σκεπτόμενος" δεν είναι τίποτα άλλο από αναμεταδότης σκέψεων κι όχι δημιουργός? Τι πρέπει να κάνουμε για να σταματήσουμε να είμαστε φορείς της ξένης σκέψης? Πρέπει απλά να μάθουμε να μελετάμε το Πλάτωνα, το Σωκράτη και να απελευθερώσουμε τη διάνοιά μας από όσα μας λένε οι άλλοι, χωρίς να τα απορρίπτουμε κατ' ανάγκη, και να δημιουργήσουμε τη δική μας σκέψη. Πως λοιπόν μπορούμε να το καταφέρουμε αυτό? Απλά, μαθαίνοντας να ελέγχουμε και να χρησιμοποιούμε αυτό που ονομάσαμε "γλώσσα μηχανής" , δηλαδή τον Ελληνικό Λόγο. Αυτή (η γλώσσα μηχανής), θα διακινήσει όλες τις δυνατές έννοιες που θα καταχωρηθούν στον εγκέφαλό μας προς επεξεργασία. Η επεξεργασία αυτή γίνεται ανάλογα με τη δυνατότητα που έχει αποκτήσει, που έχει εκπαιδευτεί η συνείδησή μας να εκβαθύνει και να αποκοδικοποιεί. Εάν π.χ. μια μη εκπαιδευμένη συνείδηση έρθει σε επαφή με την έννοια "σε ενδιαφέρουσα" το μόνο που θα αντιληφθή είναι ότι μια γυναίκα είναι έγκυος. Στην άλλη περίπτωση όμως, η εκπαιδευμένη συνείδηση θα αντιληφθή ότι το σώμα της συγκεκριμένης γυναίκας είναι "εν Διός(δυο) φέρουσα", δηλαδή σε κατάσταση διαχωρισμού, από ένα σώμα που ήταν σε δύο.
Η σωστή χρήση λοιπόν του Ελληνικού Λόγου, κάνει τη διάνοια να οργανώνεται ορθά, δίνοντάς της την ιδιότητα αφ' ενός να εντάσσεται ομαλά στη ροή των πραγμάτων, αφ' ετέρου να διεισδύει πέρα από αυτά που φαίνονται σε αυτά που υπ-άρχουν, σε όσα υπόκεινται υπό Αρχήν, δηλαδή στο Είναι των πραγμάτων και όχι στο φαίνεσθαι αυτών. Είναι αναγκάιο λοιπόν η συνείδησή μας να φτάσει σε εκείνο το σημείο που θα αναλύει τη πληροφορία και θα φτάνει στο βάθος των νοημάτων που μπορεί να κρύβει μια λέξη, μία φράση ακόμα και μία εικόνα. Ας αναλογιστούμε τον αμύητο που βλέπει έναν αρχαίο ναό, σαν ένα απλο κτίσμα. Στον μύημενο όμως ο ναός αποκαλύπτεται και του μιλάει μέσα από τη γεωμετρία του, το σχήμα του, το μέγεθός του.
ΠΗΓΕΣ : ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΣΑΡΑΓΑΣ, Περιοδικό ΙΧΩΡ,Δεκέμβριος 2001, τεύχος 16
Συνεχίζοντας την αναφορά μας στην Ελληνική γλώσσα, να δούμε πως ξεκίνησε, ή μάλλον να δούμε τη πρώιμη μορφή της. Είναι γεγονός πως εδώ και 5-6 χρόνια η Γραμμική Α, η γλώσσα δηλαδή που μιλούσαν τη 2η χιλιετία οι Μινωίτες δεν αποτελεί πλεον μυστήριο. Μετά από πολύχρονες μελέτες και έρευνες του καθηγητή πληροφορικής στο πανεπιστήμιο στο Ηράκλειο Κρήτης Μηνά Τσικριτσή, αποδείχθηκε πως η γλώσσα των Μινωιτών ήταν Ελληνικά στη πρώιμη μορφή τους. Για να πετύχει αυτό το έργο ο Μηνάς Τσικριτσής χρησιμοποίησε έναν ενδιαφέροντα συνδυασμό εργαλείων και τεχνικών που δανείστηκε από τις τις θετικές επιστήμες (στατιστική, αλγόριθμοι και Η/Υ) τα οποία δοκίμασε πάνω σε λήμματα της Αρχαίας Ελληνικής γραμματείας (Thesaurus Linguae Grecae) και εφήρμοσε στα διαθέσιμα τεκμήρια του συστήματος της Γραμμικής Α.
Η αρχική θέση της έρευνας της αποκρυπτογράφησης βασίστηκε πάνω στο τι θα προέκυπτε αν αντί να μένουμε στις οπτικές μόνο ομοιότητες των συμβόλων μεταξύ Γραμμικής Β (Μυκήνες) και Γραμμικής Α (Κρήτη) γραφής, προχωρούσαμε και χρησιμοποιούσαμε ως επί πλέον κριτήριο τη συχνότητα εμφάνισης των συμβόλων της Γραμμικής Α στην αρχή και το τέλος των λέξεων. Από αυτή λοιπόν την εκδοχή και με τη βοήθεια Η/Υ, άρχισε να ξετυλίγεται μια απίστευτη αποκρυπτογράφηση της γραφής εκείνης που μέχρι τότε θεωρείτο απο πολλούς επιστημονικούς κύκλους ως μη Ελληνική.Η έρευνα του Μηνά Τσικριτσή έγινε πάνω σε 55 επιγραφές απο πινακίδες και σε 1020 ενεπίγραφα σφραγίσματα. Το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί στο 65% του συνόλου των 1430 γραπτών τεκμηρίων της Γραμμικής Α. Μερικές σημαντικές λέξεις που απομονώθηκαν είναι :
1. a-ta-e-nFa-wa-ja = ataenaFaja = Αθηνά Βασίλισσα που αποδυκνύει τη λατρεία της θεάς Αθηνάς το 2000π.Χ. τουλάχιστον.
2. e(n) da-ma-te(r) = εις την Δάματερ. Επιγραφή που βρέθηκε πάνω σε αργυρό πέλεκυ και θεωρείται προσφορά στη θεά Δήμητρα.
3. da-du-ma-ta = dumata = δώματα, λέξη που συναντάμε 17 φορές στην Ιλιάδα και 80 στην Οδύσσεια με την ίδια σημασία.
Ένα πλήθος από άλλες λέξεις συμπληρώνει την απόδειξη της ελληνικότητας της γλώσσας των Μινωιτών, μιας γλώσσας πολύ διαφορετικής από τις γνωστές αρχαίες γλώσσες, η οποία περιείχε λέξεις της σημιτικής, της πρωτοινδοευρωπαϊκής και της χιττικής γλώσσας. Ίσως να ήταν μια παγκόσμια γλώσσα που μιλούσαν οι άνθρωπποι πριν από το πύργο της Βαβέλ.
ΠΗΓΕΣ:ΜΗΝΑΣ ΤΣΙΚΡΙΤΣΗΣ, "Γραμμική Α, Συμβολή στη κατανόηση μιας αιγαιακής γραφής", Εκδόσεις Βικελεία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου.
Η αρχική θέση της έρευνας της αποκρυπτογράφησης βασίστηκε πάνω στο τι θα προέκυπτε αν αντί να μένουμε στις οπτικές μόνο ομοιότητες των συμβόλων μεταξύ Γραμμικής Β (Μυκήνες) και Γραμμικής Α (Κρήτη) γραφής, προχωρούσαμε και χρησιμοποιούσαμε ως επί πλέον κριτήριο τη συχνότητα εμφάνισης των συμβόλων της Γραμμικής Α στην αρχή και το τέλος των λέξεων. Από αυτή λοιπόν την εκδοχή και με τη βοήθεια Η/Υ, άρχισε να ξετυλίγεται μια απίστευτη αποκρυπτογράφηση της γραφής εκείνης που μέχρι τότε θεωρείτο απο πολλούς επιστημονικούς κύκλους ως μη Ελληνική.Η έρευνα του Μηνά Τσικριτσή έγινε πάνω σε 55 επιγραφές απο πινακίδες και σε 1020 ενεπίγραφα σφραγίσματα. Το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί στο 65% του συνόλου των 1430 γραπτών τεκμηρίων της Γραμμικής Α. Μερικές σημαντικές λέξεις που απομονώθηκαν είναι :
1. a-ta-e-nFa-wa-ja = ataenaFaja = Αθηνά Βασίλισσα που αποδυκνύει τη λατρεία της θεάς Αθηνάς το 2000π.Χ. τουλάχιστον.
2. e(n) da-ma-te(r) = εις την Δάματερ. Επιγραφή που βρέθηκε πάνω σε αργυρό πέλεκυ και θεωρείται προσφορά στη θεά Δήμητρα.
3. da-du-ma-ta = dumata = δώματα, λέξη που συναντάμε 17 φορές στην Ιλιάδα και 80 στην Οδύσσεια με την ίδια σημασία.
Ένα πλήθος από άλλες λέξεις συμπληρώνει την απόδειξη της ελληνικότητας της γλώσσας των Μινωιτών, μιας γλώσσας πολύ διαφορετικής από τις γνωστές αρχαίες γλώσσες, η οποία περιείχε λέξεις της σημιτικής, της πρωτοινδοευρωπαϊκής και της χιττικής γλώσσας. Ίσως να ήταν μια παγκόσμια γλώσσα που μιλούσαν οι άνθρωπποι πριν από το πύργο της Βαβέλ.
ΠΗΓΕΣ:ΜΗΝΑΣ ΤΣΙΚΡΙΤΣΗΣ, "Γραμμική Α, Συμβολή στη κατανόηση μιας αιγαιακής γραφής", Εκδόσεις Βικελεία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου.
Παράθεση:
| Ένα άλλο θέμα που θέλω να θείξω είνια οι αυταπάτη ορισμένων,μάλλλον πολλών, ότι η νέα ελληνική γλώσσα δεν έχει δυνατότητες ακρίβειας και επιστημονικής χρήσης.Η αμφιβολία αυτή πηγάζει από την αμάθεια,είναι πραγματικότητα ή βασίζεται σε άκριτη αρχαιολαγνεία; |
Η νέα Ελληνική γλώσσα βεβαίως και έχει δυνατότητες αλλά δεν νομίζω να μπορούμε να την συγκρίνουμε με την αρχαία σε καμία περίπτωση.
Οι δυτικές γλώσσες έχουν γραμματική η οποία διαχωρίζει τα ρήματα βασικώς σε δυο εγκλίσεις.
Α) την οριστική, δι’ όσα ορίζει ότι πράγματι υπάρχουν και
Β) την υποτακτική, δι’ όσα είναι επιθυμητό να συμβούν
Όμως στην κλασσική ελληνική γλώσσα υπήρχε και η έγκλιση Ευκτική η οποία εξέφραζε την υποκειμενική σκέψη, την ευχή, την διευκρίνιση του πιθανού μέλλοντος: «λεγοιμι αν», «λεγοιμι κε». Αυτός ο τρόπος έκφρασης δεν υπήρχε ποτέ στις λεγόμενες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.
Εάν κάποιος μελετήσει σε βάθος την λειτουργία της ευκτικής(σχεδόν βιωματικά) μπορεί ευκολότερα να κατανοήσει τις θεωρίες της σύγχρονου φυσικής επιστήμης. Στην κλασσική Ελληνική, η ιδέα της ροής του χρόνου δεν ήταν ίδια όπως στην Λατινική.
Δυστυχώς η Νέα Ελληνική, με την απώλεια της ευκτικής, υιοθέτησε ‘τρόπον του σκέπτεσθαι’ λατινικό…
Η λατινική, αν και προσπάθησε να μιμηθεί σε όλα την αρχαία ελληνική γλώσσα, ουδέποτε κατόρθωσε να σχηματίσει έγκλιση ευκτική.
Πηγή: Ο εν τη λέξει λόγος της Άννας Ευσταθίου
Όταν λεμε λόγος Δεν εννοούμε μόνο την ομιλία ε ;
Όταν λέμε γλώσσα συμπεριλαμβάνουμε και τη γραφή η όχι ;
Και τι είναι η ομιλία , ένας συνδυασμός λαρυγγικού και γλωσσικού φωνητικού πειραματισμού που έγινε νόμος ;
ΓΛ ώσσα , ας πειραματιστούμε λίγο ....
ΓΓΓΓΓΓ ας προφέρουμε το ΓΓΓΓΓΓ.... ποίο μέρος του σώματος αισθανόμαστε ;
ΛΛΛΛΛ ας προφέρουμε το ΛΛΛΛΛΛ ποίο μέρος του σώματος αισθανόμαστε ;
Και έτσι φτιάχνουμε λέξεις .....
Όπως η λέξη αγάπη....
Και τι είναι η λέξη αγάπη ..έχει υπόσταση, έχει σχήμα ,είναι όπως ένα δένδρο που φαίνεται και το περιγράφουμε ;
Μα φυσικά όχι...!
Είναι μια εμπειρική έννοια ...
Ένας πιο περίπλοκος συνδυασμός από καθ αυτή την απλότητα και της ίδιας της λέξης ...
Όταν για παράδειγμα προφέρουμε τη λέξη αγάπη τι γίνεται ;
Χρησιμοποιώντας τμηματικά τη στοματική μας κοιλότητα ως ηχείο και πομπό δημιουργούμε ηχητικές δονήσεις που παράγουν συγκεκριμένους ήχους , κοινούς για όλους μας , αυτοί οι ήχοι ταξιδεύουν μέχρι το αυτί του ανθρώπου/ων - στόχου/ων όπου προφέρουμε τη λέξη , οι δονήσεις γίνονται αντιληπτές από το τύμπανο του αυτιού του και μεταφερόμενοι προς τον εγκέφαλο του προς αποκωδικοποίηση και καλλιέργεια, ενώ στη συνέχεια μεταμορφώνονται είτε σε εικόνες από τον εγκέφαλο ,είτε σε αναμνήσεις εμπειριών, είτε σε αναμνήσεις καταστάσεων .
Αν και η λέξη αγάπη έχει μια πλατιά και οικουμενική νοηματική αποκωδικοποίηση παρ όλα ταύτα κάθε άνθρωπος δε βιώνει την έννοια αυτής της λέξης ακριβώς το ίδιο με τον διπλανό του...
Γιατί αλλιώς αγαπάει ο κατατρεγμένος
Αλλιώς ο πλούσιος
Αλλιώς ο φυλακισμένος
Αλλιώς ο εργάτης
Αλλιώς ο κάτοικος της ζούγκλας
Αλλιώς ο γιάπης
Κλπ....κ.α.π...
Αλλά γιατί εν αρχή είναι ο λόγος ;
Μήπως ο λόγος είναι και αιτία ;
Η αιτία είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία λέξεων ;
Η διαφορά μάλλον δημιουργείται από τα σύμβολα (γράμματα) και όχι απ τους ήχους (ομιλία) .
Η ελληνική γραφή χρησιμοποιεί εντελώς απλά & φυσικά σύμβολα υποκείμενα στους φυσικούς νόμους .
Έτσι το Ο κυκλώνει , το Υ συγκεντρώνει , το Π σου δείχνει τη Π-ύλη , το Α την αρχή κλπ κλπ ....
Δ.
Όταν λέμε γλώσσα συμπεριλαμβάνουμε και τη γραφή η όχι ;
Και τι είναι η ομιλία , ένας συνδυασμός λαρυγγικού και γλωσσικού φωνητικού πειραματισμού που έγινε νόμος ;
ΓΛ ώσσα , ας πειραματιστούμε λίγο ....
ΓΓΓΓΓΓ ας προφέρουμε το ΓΓΓΓΓΓ.... ποίο μέρος του σώματος αισθανόμαστε ;
ΛΛΛΛΛ ας προφέρουμε το ΛΛΛΛΛΛ ποίο μέρος του σώματος αισθανόμαστε ;
Και έτσι φτιάχνουμε λέξεις .....
Όπως η λέξη αγάπη....
Και τι είναι η λέξη αγάπη ..έχει υπόσταση, έχει σχήμα ,είναι όπως ένα δένδρο που φαίνεται και το περιγράφουμε ;
Μα φυσικά όχι...!
Είναι μια εμπειρική έννοια ...
Ένας πιο περίπλοκος συνδυασμός από καθ αυτή την απλότητα και της ίδιας της λέξης ...
Όταν για παράδειγμα προφέρουμε τη λέξη αγάπη τι γίνεται ;
Χρησιμοποιώντας τμηματικά τη στοματική μας κοιλότητα ως ηχείο και πομπό δημιουργούμε ηχητικές δονήσεις που παράγουν συγκεκριμένους ήχους , κοινούς για όλους μας , αυτοί οι ήχοι ταξιδεύουν μέχρι το αυτί του ανθρώπου/ων - στόχου/ων όπου προφέρουμε τη λέξη , οι δονήσεις γίνονται αντιληπτές από το τύμπανο του αυτιού του και μεταφερόμενοι προς τον εγκέφαλο του προς αποκωδικοποίηση και καλλιέργεια, ενώ στη συνέχεια μεταμορφώνονται είτε σε εικόνες από τον εγκέφαλο ,είτε σε αναμνήσεις εμπειριών, είτε σε αναμνήσεις καταστάσεων .
Αν και η λέξη αγάπη έχει μια πλατιά και οικουμενική νοηματική αποκωδικοποίηση παρ όλα ταύτα κάθε άνθρωπος δε βιώνει την έννοια αυτής της λέξης ακριβώς το ίδιο με τον διπλανό του...
Γιατί αλλιώς αγαπάει ο κατατρεγμένος
Αλλιώς ο πλούσιος
Αλλιώς ο φυλακισμένος
Αλλιώς ο εργάτης
Αλλιώς ο κάτοικος της ζούγκλας
Αλλιώς ο γιάπης
Κλπ....κ.α.π...
Αλλά γιατί εν αρχή είναι ο λόγος ;
Μήπως ο λόγος είναι και αιτία ;
Η αιτία είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία λέξεων ;
Η διαφορά μάλλον δημιουργείται από τα σύμβολα (γράμματα) και όχι απ τους ήχους (ομιλία) .
Η ελληνική γραφή χρησιμοποιεί εντελώς απλά & φυσικά σύμβολα υποκείμενα στους φυσικούς νόμους .
Έτσι το Ο κυκλώνει , το Υ συγκεντρώνει , το Π σου δείχνει τη Π-ύλη , το Α την αρχή κλπ κλπ ....
Δ.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Drymonia
Ο αρχιτέκτων Μ.Βέντρις ήταν ο άνθρωπος που αποκωδικοποίησε την Γραμμική Β' και απέδειξε σε όλο τον κόσμο - που μέχρι τότε θεωρούσε ότι ήταν ανατολικής προελεύσεως - ότι μιλάει την Ελληνική: "αργά και με δυσκολία τα βουβά σημεία υποχρεώθηκαν να μιλήσουν, και μίλησαν Ελληνικά...η γλώσσα είναι δύσκολη και αρχαϊκή, γραμμένη βραχυγραφικά, αλλά πάντως είναι Ελληνική".
|
Ένα κενό όμως που πρέπει να συμπληρωθεί με κάποιο τρόπο εάν είναι δυνατόν είναι πως φτάσαμε, ή μάλλον πως έγινε η αλλαγή από την Γραμμική Β' στην μετέπειτα μορφή της.
…Η σχέση των διαφόρων φάσεων της ελληνικής γλώσσας δηλ. η σχέση της Νέας Ελληνικής με τη Βυζαντινή και την αρχαία ελληνική γλώσσα και η, άμεσα συνδεόμενη, ερμηνεία διαφόρων μεταβολών ή ομοιοτήτων στη γλώσσα των αντίστοιχων περιόδων, ήταν ένα μείζον πρόβλημα που προέκυψε στην έρευνα της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας. Από πού προήλθε η Νέα ελληνική, από την αρχαία με τη μεσολάβηση της Βυζαντινής ή απευθείας από την αρχαία και μάλιστα από συγκεκριμένες διαλέκτους της; Και πόσο διαφορετική ή ίδια και απαράλλακτη είναι η νέα ελληνική γλώσσα με την αρχαία; Σχετικά με τα θέματα αυτά διατυπώθηκε η περίφημη "αιολοδωρική θεωρία" του ποιητή Αθαν. Χριστόπουλου κ.α. σύμφωνα με την οποία η Νέα Ελληνική συνδέεται απευθείας με την αρχαία γλώσσα, της οποίας αποτελεί άμεση εξέλιξη, προερχόμενη μάλιστα όχι από την αρχαία αττική διάλεκτο αλλά από την αιολική και τη δωρική διάλεκτο. Ως προς την ομοιότητα - και άμεση συνέχεια - αρχαίας και νέας ελληνικής γλώσσας, χρησιμοποιήθηκε το "επιχείρημα" της προφοράς της αρχαίας γλώσσας, η οποία εμφανίστηκε ότι ταυτιζόταν δήθεν με την προφορά της Νέας Ελληνικής, αφού όσες αλλαγές έγιναν στην προφορά έγιναν - σύμφωνα πάντοτε με την άποψη αυτή - ήδη στους κλασικούς χρόνους. Και τις δύο αυτές "θεωρίες" (της Αιολοδωρικής και της αρχαίας προφοράς) απέδειξε αβάσιμες και αναληθείς ο Γ. Χατζιδάκις, χρησιμοπιώντας την αυστηρή μέθοδο της ιστορικής γλωσσολογίας.
Ο μέγας αυτός γλωσσολόγος έδειξε ότι η Νέα Ελληνική είναι φυσική εξέλιξη της Ελληνικής των Βυζαντινών χρόνων που, με τη σειρά της, εξελίχθηκε από την Αλεξανδρινή Κοινή γλώσσα, η οποία προήλθε από την επικρατήσασα αρχαία αττική διάλεκτο. Μ' αυτόν τον τρόπο ο Χατζιδάκις και την αλήθεια αποκατέστησε και εδραίωσε την αίσθηση της συνέχειας της ελληνικής γλώσσας, που με την αιολοδωρική θεωρία τιναζόταν στον αέρα, αφού η βυζαντινή Ελληνική και η Αλεξανδρινή Κοινή (20 αιώνων γλωσσική παράδοση!) φαίνονταν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, ενώ αντιθέτως στηνόταν μια πλαστή γέφυρα που ένωνε απευθείας τη νέα Ελληνική με την αρχαία, και μάλιστα με δύο διαλέκτους που εκτοπίστηκαν νωρίς από την επικράτηση της αττικής διαλέκτου. Ως προς την προφορά ο Χατζιδάκις, ακολουθώντας τα διδάγματα της γλωσσικής επιστήμης, έδειξε ότι ανάμεσα στην προφορά της αρχαίας και της νέας γλώσσας υπάρχουν σημαντικές διαφορές, αναμενόμενες στην εξέλιξη κάθε φυσικής γλώσσας. Και για τις δύο θέσεις του, επιστημονικά αδιάσειστες και καθολικά αποδεκτές από τους γλωσσολόγους, ο Χατζιδάκις δέχθηκε σκληρές επιθέσεις από αγλωσσολόγητους επικριτές, οι οποίοι πίστευαν ότι με τα διδάγματα του μεγάλου γλωσσολόγου υπονομεύεται η ελληνικότητα της σύγχρονης γλώσσας των Ελλήνων, ενώ στην πραγματικότητα συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο: με τις απόψεις του Χατζιδάκι και άλλων αποδεικνυόταν η ενότητα και η άνευ χασμάτων συνέχεια της ελληνικής γλώσσας.
Γιώργος Μπαμπινιώτης
καθηγητής Γλωσσολογίας
στο Παν. Αθηνών.
Ο μέγας αυτός γλωσσολόγος έδειξε ότι η Νέα Ελληνική είναι φυσική εξέλιξη της Ελληνικής των Βυζαντινών χρόνων που, με τη σειρά της, εξελίχθηκε από την Αλεξανδρινή Κοινή γλώσσα, η οποία προήλθε από την επικρατήσασα αρχαία αττική διάλεκτο. Μ' αυτόν τον τρόπο ο Χατζιδάκις και την αλήθεια αποκατέστησε και εδραίωσε την αίσθηση της συνέχειας της ελληνικής γλώσσας, που με την αιολοδωρική θεωρία τιναζόταν στον αέρα, αφού η βυζαντινή Ελληνική και η Αλεξανδρινή Κοινή (20 αιώνων γλωσσική παράδοση!) φαίνονταν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, ενώ αντιθέτως στηνόταν μια πλαστή γέφυρα που ένωνε απευθείας τη νέα Ελληνική με την αρχαία, και μάλιστα με δύο διαλέκτους που εκτοπίστηκαν νωρίς από την επικράτηση της αττικής διαλέκτου. Ως προς την προφορά ο Χατζιδάκις, ακολουθώντας τα διδάγματα της γλωσσικής επιστήμης, έδειξε ότι ανάμεσα στην προφορά της αρχαίας και της νέας γλώσσας υπάρχουν σημαντικές διαφορές, αναμενόμενες στην εξέλιξη κάθε φυσικής γλώσσας. Και για τις δύο θέσεις του, επιστημονικά αδιάσειστες και καθολικά αποδεκτές από τους γλωσσολόγους, ο Χατζιδάκις δέχθηκε σκληρές επιθέσεις από αγλωσσολόγητους επικριτές, οι οποίοι πίστευαν ότι με τα διδάγματα του μεγάλου γλωσσολόγου υπονομεύεται η ελληνικότητα της σύγχρονης γλώσσας των Ελλήνων, ενώ στην πραγματικότητα συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο: με τις απόψεις του Χατζιδάκι και άλλων αποδεικνυόταν η ενότητα και η άνευ χασμάτων συνέχεια της ελληνικής γλώσσας.
Γιώργος Μπαμπινιώτης
καθηγητής Γλωσσολογίας
στο Παν. Αθηνών.
Θα συνεχίσω από εκεί που άφησε το θέμα ο Τεόλιο, λέγοντας με δικά μου λόγια αυτό το οποίο αναφέρει ο ίδιος, όπως σωστά το αντιλαμβάνεται μέσα από το πληροφορικό του υπόβαθρο.Δε θα μιλήσω σας γλωσσολόγος, αφού δεν είμαι, αλλά σαν αυτόχθων χρήστης. Ας τα πω επιγραμματικά -
H επιστημονική δομή της ελληνικής
Εν αντιθέσι με την μεγάλη πλειοψηφεία των συγχρόνων γλωσσών που στον γραπτό τους λόγο αποτελούν μια γραπτή καταγραφή των προφορικά μιλουμέντων, με όλες τις ατέλειες και τους ιδιωματισμούς τους, η ελληνική αποτελεί (στην προ-χριστιανική μορφή της) μία επιστημονικά τέλεια δομημένη γλώσσα.Μια γλώσσα που δείχνει σαν να έχει μελετηθεί από μια συντακτική επιστημονική ομάδα, με σκοπό να είναι πιο αποδοτική σαν μέσο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.
Γνωρίζω πως αυτό έχει αντικρουστεί με επιχείρημα της υπάρξεως πολλών διαλέκτων, εντούτοις κανείς ( ; ) σήμερα δε φαίνεται να έχει παραξευνευτεί από το γεγονός πως όλες οι διαλέκτοι της ελληνικής (ιωνική, δωρική κλπ) είχαν διαφορές αισθητικής (ηχητικής κυρίως) φύσεως και όχι διαφορές που δομικά αλλάζουν τις δυνατότητες της γλώσσας. Αυτό είναι κάτι που δεν είναι πάντα ο κανόνας μεταξύ διαλέκτων της ίδιας γλώσσας.
Η φθίνουσα πορεία της
Η δημοτική που μιλούμε εμείς σήμερα είναι μια φθίνουσα παραφθορά της αρχαίας γλώσσας. Σε πολλά σημεία είναι απλοποιημένη, σε άλλα αλλαγμένη με τρόπο που δημιουργεί πιο τυποποιημένες εκφραστικές οδούς και σε άλλα παρουσιάζει το -ανύπαρκτο- φαινόμενο για την αρχαία να υστερεί σε ορισμένα σημεία σε σχέση με μη ελληνικές γλώσσες.Για παράδειγμα υπάρχει η έλλειψη της δοτικής στα νέα ελληνικά, ενώ στα νέα γερμανικά η δοτική είναι παρούσα.
Η φθίνουσα πορεία της ελληνικής δεν είναι νέο φαινόμενο.Το πρώτο σοβαρό βήμα για την κατάπτωση της ελληνικής δεν ήταν άλλο από την γραφή και την διάδοση της βίβλου.Με τη διάδοση του ελληνισμού η τραγική χρήση της ελληνικής από τους ευαγγελιστές,τους αποστόλους και τους πατέρες της εκκλησίας εδραιώθηκε.Ως εκ τούτου βλέπουμε πως τα μεσαιωνικά ελληνικά είναι μια γλώσσα πολύ κοντινή στην δημοτική και κατανοητή από τον οποιοδήποτε έχει μια μέτρια γνώση της ελληνικής.Όταν μια πτωχευμένη αλλοίωση επιβάλλεται στον πληθυσμό,τότε μέσα στο σημερινό πνεύμα της ισοπεδωτικής ισότητας όλων των γλωσσών που έχει επιβληθεί ως το ορθόν,αυτή καθιερώνεται ως το επόμενο ιστορικό στάδιο μιας γλώσσας.Σήμερα βρισκόμαστε σ'ενα άλλο στάδιο πτωτικης μεταβολής το οποίο απειλεί να αλλάξει την ελληνική περισσότερο απ'όσο το έχει κάνει τα τελευταία 2.000 χρόνια.
Με βάση αυτά που είπα, ως διευκρίνηση αναφέρω πως όταν ομιλώ για ελληνική χωρίς προσδιοριστικό, ομιλώ για την ανόθευτη, προχριστιανική μορφή της.
Το μοναδικό χάρισμα της δυνατότητας προσωπικού ύφους και το παραμύθι του γλωσσικού προβλήματος
Η ελληνική έχει το μοναδικό στον κόσμο χαρακτηριστικό πως μπορεί να δώσει ένα εντελώς προσωπικό ύφος στον κάθε ομιλητή της.Εν αντιθέσι, οι νεώτερες μορφές της σπρώχνουν τον ομιλητη σε πιο τυποποιημένο λόγο.Αυτό είναι και το κύριο γνώρισμα που έχει χαθεί στις νεώτερες μορφές της και είναι χαρακτηριστικό πως οποιοσδήποτε ομιλητής νεωτέρων μορφών της γλώσσας επιθυμεί/αναγκάζεται να μιλήσει σε πιο εξελιγμένη μορφή λόγου, αναποφεύκτως κατατρέχει στις παλαιότερες μορφές της.Η λεγόμενη καθαρεύουσα ποτέ δεν ήταν μια τεχνητή γλώσσα όπως μανιωδώς προσπαθούσαν να την παρουσιάσουν οι πολέμιοι της.Από την εποχή των κομνηνών μέχρι το 1981 που πρακτικά την ....απαγορέψαμε, υπάρχουν απειράριθμες μαρτυρίες ανθρώπων που ομίλησαν στην καθουμιλουμένη τους διάφορες μορφές προ-χριστιανικών ελληνικών.Εκ των πραγμάτων, μεγαλύτερη μόρφωση σήμαινε η γνώση των λεγομένων "κλασσικών" ελληνικών και υψηλότερη ικανότητα χρήσης της ελληνικής ήταν εκ των πραγμάτων η γνώση των αυτών.Όμως αυτοί οι ανθρώποι, ως ενός υψηλοτέρου επιπέδου γνώστες της ελληνικής, ανέκαθεν ενσωμάτωναν στην καθουμιλουμένη τους τα "κλασσικά" ελληνικά.Και αυτό δεν συνέβαινε λόγω ταξικών διακρίσεων ή αρχαιολατρικών εμμονών,όπως εσχάτως έχει επιβληθεί να εικάζεται από τους εγγράματους μεν, αλλά αγραμμάτους περί τα ελληνικά ζητήματα μαρξιστές.Η ίδια η ελληνική σε εξελίγμένες μορφές της είναι ένας χείμαρρος που σε παρασύρει, ένα ποτάμι στο οποίο αφήνεσαι και που πλέον κανείς , έστω και περιορισμένων ικανοτήτων, μύστης της δε μπορεί να επιστρέψει στην ρηχότητα της καθουμιλουμένης.Σε εξελιγμένες μορφές της κατεχει πλέον τέτοια συντακτική ευπλασία που απελευθερώνει το νου, ο οποίος νους αδυνατεί -φυσικά- να αυτοπεριοριστεί στα πρωτύτερα, στενότερα πλαίσια.Πρωτίστως όμως, λόγω της αυστηρά συστηματικής επιστημονικής ετυμολογίας των λέξεων της,επιτρέπει την σχεδόν αυτόματη δημιουργία νέων λέξεων προς έκφραση καθε πρωτοπαρουσιαζόμενης έννοιας.Όμως αυτό για να λειτουργήσει σωστά προυποθέτει σωστή γνώση της γλώσσας, που σήμερα έχει ολοκληρωτικά χαθεί.
Αυτά τα ολίγα προς το παρόν,με μια πολύ σημαντική παρατήρηση στο τέλος:Σωστά ελληνικά δεν μιλά απαραίτητα αυτός/ή που στερείται γραμματικών λαθών.Τα ελληνικά είναι μια γλώσσα που απαιτεί την συνεχή (και πιεστική για τα σημερινά ήθη) σκέψη των εννοιών οι οποίες προφέρονται/γράφονται, για να ομιληθεί σωστά. Αλλιώς ολισθαίνει σ'ένα αράδιασμα εννοιών χωρίς κανένα νόημα, ο γνωστός ξύλινος λόγος που συναντούμε σήμερα παντού.Επομένως αν θέλετε να τα μιλήσετε σωστά πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε και σωστά, εάν ο λόγος σας είναι ανούσιος, ποτέ δε θα μπορέσετε να το κάνετε όσο σκληρά κι αν προσπάθήσετε (Τρανταχτό παράδειγμα ο Γιωργάκης Παπανδρέου!!)
H επιστημονική δομή της ελληνικής
Εν αντιθέσι με την μεγάλη πλειοψηφεία των συγχρόνων γλωσσών που στον γραπτό τους λόγο αποτελούν μια γραπτή καταγραφή των προφορικά μιλουμέντων, με όλες τις ατέλειες και τους ιδιωματισμούς τους, η ελληνική αποτελεί (στην προ-χριστιανική μορφή της) μία επιστημονικά τέλεια δομημένη γλώσσα.Μια γλώσσα που δείχνει σαν να έχει μελετηθεί από μια συντακτική επιστημονική ομάδα, με σκοπό να είναι πιο αποδοτική σαν μέσο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.
Γνωρίζω πως αυτό έχει αντικρουστεί με επιχείρημα της υπάρξεως πολλών διαλέκτων, εντούτοις κανείς ( ; ) σήμερα δε φαίνεται να έχει παραξευνευτεί από το γεγονός πως όλες οι διαλέκτοι της ελληνικής (ιωνική, δωρική κλπ) είχαν διαφορές αισθητικής (ηχητικής κυρίως) φύσεως και όχι διαφορές που δομικά αλλάζουν τις δυνατότητες της γλώσσας. Αυτό είναι κάτι που δεν είναι πάντα ο κανόνας μεταξύ διαλέκτων της ίδιας γλώσσας.
Η φθίνουσα πορεία της
Η δημοτική που μιλούμε εμείς σήμερα είναι μια φθίνουσα παραφθορά της αρχαίας γλώσσας. Σε πολλά σημεία είναι απλοποιημένη, σε άλλα αλλαγμένη με τρόπο που δημιουργεί πιο τυποποιημένες εκφραστικές οδούς και σε άλλα παρουσιάζει το -ανύπαρκτο- φαινόμενο για την αρχαία να υστερεί σε ορισμένα σημεία σε σχέση με μη ελληνικές γλώσσες.Για παράδειγμα υπάρχει η έλλειψη της δοτικής στα νέα ελληνικά, ενώ στα νέα γερμανικά η δοτική είναι παρούσα.
Η φθίνουσα πορεία της ελληνικής δεν είναι νέο φαινόμενο.Το πρώτο σοβαρό βήμα για την κατάπτωση της ελληνικής δεν ήταν άλλο από την γραφή και την διάδοση της βίβλου.Με τη διάδοση του ελληνισμού η τραγική χρήση της ελληνικής από τους ευαγγελιστές,τους αποστόλους και τους πατέρες της εκκλησίας εδραιώθηκε.Ως εκ τούτου βλέπουμε πως τα μεσαιωνικά ελληνικά είναι μια γλώσσα πολύ κοντινή στην δημοτική και κατανοητή από τον οποιοδήποτε έχει μια μέτρια γνώση της ελληνικής.Όταν μια πτωχευμένη αλλοίωση επιβάλλεται στον πληθυσμό,τότε μέσα στο σημερινό πνεύμα της ισοπεδωτικής ισότητας όλων των γλωσσών που έχει επιβληθεί ως το ορθόν,αυτή καθιερώνεται ως το επόμενο ιστορικό στάδιο μιας γλώσσας.Σήμερα βρισκόμαστε σ'ενα άλλο στάδιο πτωτικης μεταβολής το οποίο απειλεί να αλλάξει την ελληνική περισσότερο απ'όσο το έχει κάνει τα τελευταία 2.000 χρόνια.
Με βάση αυτά που είπα, ως διευκρίνηση αναφέρω πως όταν ομιλώ για ελληνική χωρίς προσδιοριστικό, ομιλώ για την ανόθευτη, προχριστιανική μορφή της.
Το μοναδικό χάρισμα της δυνατότητας προσωπικού ύφους και το παραμύθι του γλωσσικού προβλήματος
Η ελληνική έχει το μοναδικό στον κόσμο χαρακτηριστικό πως μπορεί να δώσει ένα εντελώς προσωπικό ύφος στον κάθε ομιλητή της.Εν αντιθέσι, οι νεώτερες μορφές της σπρώχνουν τον ομιλητη σε πιο τυποποιημένο λόγο.Αυτό είναι και το κύριο γνώρισμα που έχει χαθεί στις νεώτερες μορφές της και είναι χαρακτηριστικό πως οποιοσδήποτε ομιλητής νεωτέρων μορφών της γλώσσας επιθυμεί/αναγκάζεται να μιλήσει σε πιο εξελιγμένη μορφή λόγου, αναποφεύκτως κατατρέχει στις παλαιότερες μορφές της.Η λεγόμενη καθαρεύουσα ποτέ δεν ήταν μια τεχνητή γλώσσα όπως μανιωδώς προσπαθούσαν να την παρουσιάσουν οι πολέμιοι της.Από την εποχή των κομνηνών μέχρι το 1981 που πρακτικά την ....απαγορέψαμε, υπάρχουν απειράριθμες μαρτυρίες ανθρώπων που ομίλησαν στην καθουμιλουμένη τους διάφορες μορφές προ-χριστιανικών ελληνικών.Εκ των πραγμάτων, μεγαλύτερη μόρφωση σήμαινε η γνώση των λεγομένων "κλασσικών" ελληνικών και υψηλότερη ικανότητα χρήσης της ελληνικής ήταν εκ των πραγμάτων η γνώση των αυτών.Όμως αυτοί οι ανθρώποι, ως ενός υψηλοτέρου επιπέδου γνώστες της ελληνικής, ανέκαθεν ενσωμάτωναν στην καθουμιλουμένη τους τα "κλασσικά" ελληνικά.Και αυτό δεν συνέβαινε λόγω ταξικών διακρίσεων ή αρχαιολατρικών εμμονών,όπως εσχάτως έχει επιβληθεί να εικάζεται από τους εγγράματους μεν, αλλά αγραμμάτους περί τα ελληνικά ζητήματα μαρξιστές.Η ίδια η ελληνική σε εξελίγμένες μορφές της είναι ένας χείμαρρος που σε παρασύρει, ένα ποτάμι στο οποίο αφήνεσαι και που πλέον κανείς , έστω και περιορισμένων ικανοτήτων, μύστης της δε μπορεί να επιστρέψει στην ρηχότητα της καθουμιλουμένης.Σε εξελιγμένες μορφές της κατεχει πλέον τέτοια συντακτική ευπλασία που απελευθερώνει το νου, ο οποίος νους αδυνατεί -φυσικά- να αυτοπεριοριστεί στα πρωτύτερα, στενότερα πλαίσια.Πρωτίστως όμως, λόγω της αυστηρά συστηματικής επιστημονικής ετυμολογίας των λέξεων της,επιτρέπει την σχεδόν αυτόματη δημιουργία νέων λέξεων προς έκφραση καθε πρωτοπαρουσιαζόμενης έννοιας.Όμως αυτό για να λειτουργήσει σωστά προυποθέτει σωστή γνώση της γλώσσας, που σήμερα έχει ολοκληρωτικά χαθεί.
Αυτά τα ολίγα προς το παρόν,με μια πολύ σημαντική παρατήρηση στο τέλος:Σωστά ελληνικά δεν μιλά απαραίτητα αυτός/ή που στερείται γραμματικών λαθών.Τα ελληνικά είναι μια γλώσσα που απαιτεί την συνεχή (και πιεστική για τα σημερινά ήθη) σκέψη των εννοιών οι οποίες προφέρονται/γράφονται, για να ομιληθεί σωστά. Αλλιώς ολισθαίνει σ'ένα αράδιασμα εννοιών χωρίς κανένα νόημα, ο γνωστός ξύλινος λόγος που συναντούμε σήμερα παντού.Επομένως αν θέλετε να τα μιλήσετε σωστά πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε και σωστά, εάν ο λόγος σας είναι ανούσιος, ποτέ δε θα μπορέσετε να το κάνετε όσο σκληρά κι αν προσπάθήσετε (Τρανταχτό παράδειγμα ο Γιωργάκης Παπανδρέου!!)
Θα συμφωνήσω με τον Αναστάσιο σε όσα είπε, και θα συνεχίσω με το μεγαλείο της Ελληνικής γλώσσας, αποδυκνύοντας πως είναι γεννέτειρα κι αυτής ακόμα της μεγάλης λατινικής γλώσσας.
Τα λατινικά έχουν στοιχεία γλωσσολογικά που καλύπτουν φθογγικές μεταβολές, μορφολογικές και σημασιολογικές αναλογίες, αντίστοιχες των αρχαιοελληνικών διαλέκτων. Συγχρόνως εντοπίζονται χαρακτηριστικά ίδια συγκεκριμένων διαλέκτων της αρχαίας ελληνικής, γεγονός που αποκαλύπτει την επαφή της λατινικής γλώσσας εν τη γεννέσει της με συγκεκριμένα ελληνικά φύλα. Ο εντοπισμός π.χ. αρκαδοκυπριακών στοιχείων αλλά και δωρικών τύπων στη λατινική, εφ' ενός επαληθεύει τις παραδόσεις περί εποίκησης της Ιταλικής χερσονήσου από Έλληνες οικιστές από την Αρκαδία, αφ' ετέρου υποκινεί σε επανεξέταση των απόψεων για τους Δωριείς, οι οποίοι προφανώς συνυπήρχαν στις ελληνικές χώρες των Πελασγών, ήδη από την προϊστορική εποχή, μαζί με τα υπόλοιπα αρχαία ελληνικά φύλα. Οι αναλογίες άλλωστε των φαινομένων της λατινικής γλώσσας, την εντάσσει στον ελληνοπελασγικό κόσμο.
Με βάση τη μελέτη αυτή, που επισκόπησε όλο το διατεθημένο λεξιλόγιο της λατινικής, τουλάχιστον από πλευράς ριζών και ετοιμολογικών λημμάτων, οδηγούμαστε στην άμεση σχέση των λατινικών ριζών με την αρχαία ελληνική. Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε στη μελέτη αυτή ξεκίνησε από τη σημασία της λατινικής ρίζας, αναζητώντας ελληνική ρίζα ταυτόσημη, ως προς τη φθογγική συγκρότηση καθώς και φθογγικές μεταβολές από την ελληνική στη λατινική που είναι αποδεκτές επιστημονικά και κατ' αναλογία εκείνων που απαντώνται στις αρχαίες ελληνικές διαλέκτους και βέβεια έχουν απόλυτα ή σχετικά, συγγενή ή ταυτόσημη σημασία. Για λόγους οικονομίας χώρου δεν παραθέτω την έρευνα αυτή καθεαυτή αλλά τα αποτελέσματά της.
Η ενδελεχής έρευνα έδειξε ότι υπάρχει, σε κάθε περίπτωση, όρος της αττικής ή των λοιπών διαλέκτων της αρχαίας ελληνικής, ομμόριζος με τους προς ετυμολόγηση όρους της λατινικής. Έτσι εξηγείται και γιατί από την ίδια ελληνική ρίζα προέρχεται όχι μόνο το λατινικό αλλά και το κελτικό έτυμο συγγενών όρων, αλλά και το ότι η ίδια σημασία στις λατινικές και τις κέλτικες γλώσσες αντιπροσωπεύεται απ΄πο ρίζες ελληνικές ή λέξεις ελληνικές που απαντώνται σε συγκεκριμένη αρχαία ελληνική διάλεκτο. Τη διαπίστωση αυτή τη θεωρούμε ιδιάιτερα σημαντική, αφού υποδυκνύει τη διασπορά των Πελασγών Ελλήνων, ως επί μέρους φύλων για τα είδη του γλωσσικού και πολιτισμικού τους εμβολιασμού προς τους άλλους λαούς.
ΠΗΓΕΣ : Σ.ΔΩΡΙΚΟΣ, Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, "Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ", Περιοδικό ΙΧΩΡ, Τεύχος 14 Οκτώβριος 2001
Τα λατινικά έχουν στοιχεία γλωσσολογικά που καλύπτουν φθογγικές μεταβολές, μορφολογικές και σημασιολογικές αναλογίες, αντίστοιχες των αρχαιοελληνικών διαλέκτων. Συγχρόνως εντοπίζονται χαρακτηριστικά ίδια συγκεκριμένων διαλέκτων της αρχαίας ελληνικής, γεγονός που αποκαλύπτει την επαφή της λατινικής γλώσσας εν τη γεννέσει της με συγκεκριμένα ελληνικά φύλα. Ο εντοπισμός π.χ. αρκαδοκυπριακών στοιχείων αλλά και δωρικών τύπων στη λατινική, εφ' ενός επαληθεύει τις παραδόσεις περί εποίκησης της Ιταλικής χερσονήσου από Έλληνες οικιστές από την Αρκαδία, αφ' ετέρου υποκινεί σε επανεξέταση των απόψεων για τους Δωριείς, οι οποίοι προφανώς συνυπήρχαν στις ελληνικές χώρες των Πελασγών, ήδη από την προϊστορική εποχή, μαζί με τα υπόλοιπα αρχαία ελληνικά φύλα. Οι αναλογίες άλλωστε των φαινομένων της λατινικής γλώσσας, την εντάσσει στον ελληνοπελασγικό κόσμο.
Με βάση τη μελέτη αυτή, που επισκόπησε όλο το διατεθημένο λεξιλόγιο της λατινικής, τουλάχιστον από πλευράς ριζών και ετοιμολογικών λημμάτων, οδηγούμαστε στην άμεση σχέση των λατινικών ριζών με την αρχαία ελληνική. Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε στη μελέτη αυτή ξεκίνησε από τη σημασία της λατινικής ρίζας, αναζητώντας ελληνική ρίζα ταυτόσημη, ως προς τη φθογγική συγκρότηση καθώς και φθογγικές μεταβολές από την ελληνική στη λατινική που είναι αποδεκτές επιστημονικά και κατ' αναλογία εκείνων που απαντώνται στις αρχαίες ελληνικές διαλέκτους και βέβεια έχουν απόλυτα ή σχετικά, συγγενή ή ταυτόσημη σημασία. Για λόγους οικονομίας χώρου δεν παραθέτω την έρευνα αυτή καθεαυτή αλλά τα αποτελέσματά της.
Η ενδελεχής έρευνα έδειξε ότι υπάρχει, σε κάθε περίπτωση, όρος της αττικής ή των λοιπών διαλέκτων της αρχαίας ελληνικής, ομμόριζος με τους προς ετυμολόγηση όρους της λατινικής. Έτσι εξηγείται και γιατί από την ίδια ελληνική ρίζα προέρχεται όχι μόνο το λατινικό αλλά και το κελτικό έτυμο συγγενών όρων, αλλά και το ότι η ίδια σημασία στις λατινικές και τις κέλτικες γλώσσες αντιπροσωπεύεται απ΄πο ρίζες ελληνικές ή λέξεις ελληνικές που απαντώνται σε συγκεκριμένη αρχαία ελληνική διάλεκτο. Τη διαπίστωση αυτή τη θεωρούμε ιδιάιτερα σημαντική, αφού υποδυκνύει τη διασπορά των Πελασγών Ελλήνων, ως επί μέρους φύλων για τα είδη του γλωσσικού και πολιτισμικού τους εμβολιασμού προς τους άλλους λαούς.
ΠΗΓΕΣ : Σ.ΔΩΡΙΚΟΣ, Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ, "Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ", Περιοδικό ΙΧΩΡ, Τεύχος 14 Οκτώβριος 2001
Τώρα μ'αυτά που ανέφερε ο Τεόλιο πάμε σ'άλλα μονοπάτια. Η επιρροή της ελληνικής δεν περιορίζεται στον μεσογειακό χώρο.Υπάρχει η πασίγνωστη (στους γερμανούς αλλά όχι στους έλληνες) γραμματική ομοιότητα της γερμανικής με την ελληνική, εντούτοις επειδή δεν υπάρχουν γραπτά γερμανικά κείμενα της κλασσικής εποχής δεν μπορούν να γίνουν πειστικές συγκρίσεις.
Τώρα για τα περί αποικισμών, είναι παντελώς άγνωστο στους νεοέλληνες αλλα πασίγνωστο στον κάθε Δανό πως ο γενάρχης του δανικού λαού ήταν ο μυθικός βασιλέας Νταν (Dan) όπου οι μεσαιωνικοί δανοί ιστορικοί (και πρώτοι καταγραφείς της ιστορίας του δανικού λαού) Saxo Grammaticus και Dudo of Saint-Quentin (ναι μεν γεννημένος στην Νορμανδία τον 10ο αιώνα αλλά σε μια εποχή που όπου οι μετανάστευση των δανών στην Νορμανδία ήταν πολύ πρόσφατη) θεωρούσαν ιστορικό πρόσωπο, μάλιστα ο Ντούντο ξεκάθαρα αναφέρει πως ο Νταν ήταν Δαναός και και το όνομα των δανών προέρχεται απ'των δαναών.
http://www.the-orb.net/orb_done/dudo/dudindex.html
Ξέφυγα απ'το άμεσο θέμα μας, αλλά έχει ενδιαφέρον διότι άλλωστε πέρα απ'την παρουσία ομόρριζων λέξεων κα μεταξύ της ελληνικής και των σκανδιναβικών γλωσσών υπάρχει και η πασίγνωστη χρήση στις γλώσσες αυτές (αν και κατά μεγάλο βαθμό χαμένη στα δανέζικα, ζώσα στις υπόλοιπες τρεις) των μακρών και βραχέων, τη στιγμή που στην ελληνική έχουν καταργηθεί προ πολλού.
Τώρα για τα περί αποικισμών, είναι παντελώς άγνωστο στους νεοέλληνες αλλα πασίγνωστο στον κάθε Δανό πως ο γενάρχης του δανικού λαού ήταν ο μυθικός βασιλέας Νταν (Dan) όπου οι μεσαιωνικοί δανοί ιστορικοί (και πρώτοι καταγραφείς της ιστορίας του δανικού λαού) Saxo Grammaticus και Dudo of Saint-Quentin (ναι μεν γεννημένος στην Νορμανδία τον 10ο αιώνα αλλά σε μια εποχή που όπου οι μετανάστευση των δανών στην Νορμανδία ήταν πολύ πρόσφατη) θεωρούσαν ιστορικό πρόσωπο, μάλιστα ο Ντούντο ξεκάθαρα αναφέρει πως ο Νταν ήταν Δαναός και και το όνομα των δανών προέρχεται απ'των δαναών.
http://www.the-orb.net/orb_done/dudo/dudindex.html
Ξέφυγα απ'το άμεσο θέμα μας, αλλά έχει ενδιαφέρον διότι άλλωστε πέρα απ'την παρουσία ομόρριζων λέξεων κα μεταξύ της ελληνικής και των σκανδιναβικών γλωσσών υπάρχει και η πασίγνωστη χρήση στις γλώσσες αυτές (αν και κατά μεγάλο βαθμό χαμένη στα δανέζικα, ζώσα στις υπόλοιπες τρεις) των μακρών και βραχέων, τη στιγμή που στην ελληνική έχουν καταργηθεί προ πολλού.
Επαναπαραθέτω ορισμένα σημεία από την απάντηση του Teoilio προερχόμενη από το περιοδικό Ιχώρ, διότι κρίνω ότι είναι μεγάλης σπουδαιότητας πληροφορίες που όλοι πρέπει να διαβάσουν:
Πολύ σημαντική παρατήρηση. Εξυπνος είναι αυτός που δεν κοιμάται. Και δεν κοιμάται αυτός που γνωρίζει την αλήθεια [α+λήθη = το αλησμόνητο]. Αντίθετα κοιμάται εκείνος που βρίσκεται σε λήθη, δηλαδή έχει ξεχάσει. Τι; Τις σημασίες των λέξεων της γλώσσας του, διότι εκείνος που χρησιμοποιεί τις λέξεις δίχως να τις γνωρίζει, περπατά στα τυφλά, άρα και οι λογικοί συλλογισμοί στους οποίους καταλήγει δεν είναι σωστοί.
Ετσι είναι. Ο εγκέφαλός μας είναι ένα εξελιγμένο υπολογιστικό σύστημα αλλά για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται το κατάλληλο λογισμικό. Πάρτε οποιονδήποτε Η/Υ μεγάλων δυνατοτήτων και εγκαταστήστε του 2-3 μικρά προγραμματάκια.. ο Η/Υ θα αναγκαστεί να δουλέψει με αυτά και οι δυνατότητές του δεν θα αποκαλυφτούν.
Πολύ σωστά! Θυμάμαι στην ταινία "'Ενας υπέροχος άνθρωπος" ο Νομπελίστας Τζον Νας στα πρώτα του βήματα είχε φτάσει στα όρια της απελπισίας επειδή δεν μπορούσε να απεγκλωβιστεί από το κατεστημένο των πανεπιστημίων που τον ήθελε να βασίζει κάθε του νέα σκέψη σε προηγούμενες μελέτες και εργασίες. Δεν άντεχε να παπαγαλίζει, γνωρίζοντας ότι αν άφηνε τον εαυτό του ενεπηρέαστο να μελετά την φύση θα ανακάλυπτε αυτό το οποίο ήταν προορισμένος να βρεί. Δεν θα ξεχάσω την στιγμή που πετάει ολόκληρο το γραφείο του από το παράθυρο.
Ναι! Τότε αλλάζουν τα πάντα! Είναι κάτι παραπάνω από το να μαθαίνει απλά μια γλώσσα. Είναι σαν να μαθαίνεις πλέον μια γλώσσα παγκόσμια [κι όχι παγκοσμιοποιημένη ] σε απόλυτη αρμονία με την φύση και το σύμπαν, άρα και με κάθε απόκρυφη πλεύρα του εαυτού μας!
Παράθεση:
| Η λέξη έξυπνος από την άλλη, χαρακτηρίζει αυτόν ο οποίος βρίσκεται "εκτός υπό τον νου", αυτόν που δεν είναι ύπνος. Δηλαδή τον ενσυνείδητο, αυτόν που είναι κυβερνήτης του εαυτού του. Ενώ ο υποσυνείδητος είναι υπό την συνείδηση...είναι έρμαιο της επιβολής ξένης συνείδησης. |
Πολύ σημαντική παρατήρηση. Εξυπνος είναι αυτός που δεν κοιμάται. Και δεν κοιμάται αυτός που γνωρίζει την αλήθεια [α+λήθη = το αλησμόνητο]. Αντίθετα κοιμάται εκείνος που βρίσκεται σε λήθη, δηλαδή έχει ξεχάσει. Τι; Τις σημασίες των λέξεων της γλώσσας του, διότι εκείνος που χρησιμοποιεί τις λέξεις δίχως να τις γνωρίζει, περπατά στα τυφλά, άρα και οι λογικοί συλλογισμοί στους οποίους καταλήγει δεν είναι σωστοί.
Παράθεση:
| Ο εγκέφαλός μας λοιπόν οργανώνεται σε γλώσσα μηχανής είτε εμείς το κατανοούμε είτε όχι. Για αυτό ο Ελληνικός Λόγος, με τις αναρίθμητες σύνθετες λέξεις του, λειτουργεί σαν γλώσσα μηχανής η οποία έχει σαν σκοπό να οργανώσει τον εγκέφαλο που τη δέχεται και του αποδίδει ανάπτυξη και εξέλιξη. |
Ετσι είναι. Ο εγκέφαλός μας είναι ένα εξελιγμένο υπολογιστικό σύστημα αλλά για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται το κατάλληλο λογισμικό. Πάρτε οποιονδήποτε Η/Υ μεγάλων δυνατοτήτων και εγκαταστήστε του 2-3 μικρά προγραμματάκια.. ο Η/Υ θα αναγκαστεί να δουλέψει με αυτά και οι δυνατότητές του δεν θα αποκαλυφτούν.
Παράθεση:
| οι σοφοί δεν χρειάζονταν να παραθέτουν βιβλιογραφία για να ενισχύουν τις θέσεις τους και τις φιλοσοφίες τους, πράγμα που δεν νοείται στις μέρες μας? Σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να εκφράσουμε μια δημιουργική άποψη εκ του μη ασφαλούς, χωρίς να παραθέσουμε την απαραίτητη βιβλιογραφία που θα πιστοποιεί και θα ενισχύει την άποψή μας. Πως θα ξεφύγουμε από την δύσκολη αυτή κατάσταση όπου ο σημερινός "σκεπτόμενος" δεν είναι τίποτα άλλο από αναμεταδότης σκέψεων κι όχι δημιουργός? Τι πρέπει να κάνουμε για να σταματήσουμε να είμαστε φορείς της ξένης σκέψης? Πρέπει απλά να μάθουμε να μελετάμε το Πλάτωνα, το Σωκράτη και να απελευθερώσουμε τη διάνοιά μας από όσα μας λένε οι άλλοι, χωρίς να τα απορρίπτουμε κατ' ανάγκη, και να δημιουργήσουμε τη δική μας σκέψη. |
Πολύ σωστά! Θυμάμαι στην ταινία "'Ενας υπέροχος άνθρωπος" ο Νομπελίστας Τζον Νας στα πρώτα του βήματα είχε φτάσει στα όρια της απελπισίας επειδή δεν μπορούσε να απεγκλωβιστεί από το κατεστημένο των πανεπιστημίων που τον ήθελε να βασίζει κάθε του νέα σκέψη σε προηγούμενες μελέτες και εργασίες. Δεν άντεχε να παπαγαλίζει, γνωρίζοντας ότι αν άφηνε τον εαυτό του ενεπηρέαστο να μελετά την φύση θα ανακάλυπτε αυτό το οποίο ήταν προορισμένος να βρεί. Δεν θα ξεχάσω την στιγμή που πετάει ολόκληρο το γραφείο του από το παράθυρο.
Παράθεση:
| Η σωστή χρήση λοιπόν του Ελληνικού Λόγου, κάνει τη διάνοια να οργανώνεται ορθά, δίνοντάς της την ιδιότητα αφ' ενός να εντάσσεται ομαλά στη ροή των πραγμάτων, αφ' ετέρου να διεισδύει πέρα από αυτά που φαίνονται σε αυτά που υπ-άρχουν, σε όσα υπόκεινται υπό Αρχήν, δηλαδή στο Είναι των πραγμάτων και όχι στο φαίνεσθαι αυτών. Είναι αναγκάιο λοιπόν η συνείδησή μας να φτάσει σε εκείνο το σημείο που θα αναλύει τη πληροφορία και θα φτάνει στο βάθος των νοημάτων που μπορεί να κρύβει μια λέξη, μία φράση ακόμα και μία εικόνα. Ας αναλογιστούμε τον αμύητο που βλέπει έναν αρχαίο ναό, σαν ένα απλο κτίσμα. Στον μύημενο όμως ο ναός αποκαλύπτεται και του μιλάει μέσα από τη γεωμετρία του, το σχήμα του, το μέγεθός του. |
Ναι! Τότε αλλάζουν τα πάντα! Είναι κάτι παραπάνω από το να μαθαίνει απλά μια γλώσσα. Είναι σαν να μαθαίνεις πλέον μια γλώσσα παγκόσμια [κι όχι παγκοσμιοποιημένη
] σε απόλυτη αρμονία με την φύση και το σύμπαν, άρα και με κάθε απόκρυφη πλεύρα του εαυτού μας!Το να λέμε πως η γλώσσα καθορίζει και τη νοημοσύνη μας είναι κάτι εύκολο να λεχθεί εντούτοις είναι το να βιωθεί στην πράξη είναι μία εντελώς διαφορετική εμπειρία. Κι εγώ ο ίδιος έχω διαπιστώσει επανελλειμένα πως όσες φορές έχω καθίσει να εξηγήσω την ετυμολογία των λέξεων σε μη-κατέχοντες την ελληνική,ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά τους.Είναι κάτι που πρέπει να βιωθεί για να κατανοηθεί.Επίσης εντυπωσιακά είναι τα σχόλια για την ευηχία της ελληνικής. Αυτά προέρχονται κατά κόρον από άτομα που έρχονται σ'επαφή με την καθημερινή ομιλία της ελληνικής χωρίς να την καταλαβαίνουν (Το γιατι γίνεται έτσι, είναι άλλη ιστορία).
Η δυσκολία εκμάθησης της ελληνικής είναι αλλο ένα μεγάλο παραμύθι, με το οποίο κάποια στιγμή κάποιος πρέπει να ασχοληθεί σωστά.Μέσα σ'όλα τ'άλλα, η εισροή των μεταναστών εν ελλάδι δημιούργησε και ένα καλό:Αυτό το παραμύθι έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί στη συνείδηση του κόσμου.
Η δυσκολία εκμάθησης της ελληνικής είναι αλλο ένα μεγάλο παραμύθι, με το οποίο κάποια στιγμή κάποιος πρέπει να ασχοληθεί σωστά.Μέσα σ'όλα τ'άλλα, η εισροή των μεταναστών εν ελλάδι δημιούργησε και ένα καλό:Αυτό το παραμύθι έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί στη συνείδηση του κόσμου.
ΤΟΝΙΣΜΟΣ
Οι τόνοι, τα πνεύματα αλλά και τα φωνήεντα είναι πολύ σημαντικοί νοηματικοί παράγοντες στην γλώσσα μας, διότι αν αλλάξει κάτι από αυτά, αυτομέτως έχουμε διαφορετική σημασία.
Οξεία => ο τόνος της φωνής οξυνόμενος ανέρχεται ελαφρώς
Περισπωμένη => Η φωνή οξύνεται ολίγον και αμέσως περισπάται
Βαρεία => η φωνή, η συλλαβή, ως βαρυτέρα τείνει προς τα κάτω, χαμηλά
Πνεύματα:
Δασεία => η συνηχητική πνοή του φωνήεντος είναι παχύτερη
Ψιλή => η συνηχητική πνοή του φωνήεντος είναι αραιότερη
Διότι άλλο το ό-μικρον και άλλο το ω-ΜΕΓΑ [το δεύτερο είναι παρατεταμένο, μακρό φωνήεν, σαν 2 όμικρον]
Έτσι λοιπόν άλλο η λέξη "φορά" = κατεύθυνση, και άλλο "φωρά" = κλοπή [..επ'αυτοφώρω]
Αδεής [α+δέος] = αφοβος Αδαής [α+δαήμων] = αμαθής
"ώρα" με δασεία είναι η ώρα της μέρας, "ώρα" με ψιλή είναι η φροντίδα [η κατάργηση του πολυτονικού κατήργησε και κάποιες λέξεις]
"τόνος" κατά τον Ησύχιο σημαίνει έντασις, ισχύς, ρώμη, δύναμις. Ο τονισμός των λέξεων σε πολλές και ουσιώδεις περιπτώσεις αλλάζει την έννοιά τους, δίνοντας αναλόγως την θετική ή αρνητική έννοια.
Γνωστό παράδειγμα ότι η λέξη "έργον" συντιθέμενη με ένα συνθετικό αποδίδει ιδιότητα δημιουργώντας την κατάληξη -ουργος. Η Ελληνική γλώσσα λέει: αν το έργο είναι για το καλό των ανθρώπων, τότε η λέξη τονίζεται στην λήγουσα [μελισσουργός, χειρουργός]. Όταν όμως το έργο είναι προς βλάβη του ανθρώπου, ο τονισμός μεταφέρεται στην παραλήγουσα [κακούργος, ραδιούργος]
Μήπως άραγε πρέπει σήμερα να προσαρμόσουμε τις λέξεις, καθώς πολλά πράγματα έχουν αλλάξει και τα καλά γίναν κακά;; π.χ. να μην λέμε "υπουργός" αλλά "υπούργος"..
Οι τόνοι, τα πνεύματα αλλά και τα φωνήεντα είναι πολύ σημαντικοί νοηματικοί παράγοντες στην γλώσσα μας, διότι αν αλλάξει κάτι από αυτά, αυτομέτως έχουμε διαφορετική σημασία.
Οξεία => ο τόνος της φωνής οξυνόμενος ανέρχεται ελαφρώς
Περισπωμένη => Η φωνή οξύνεται ολίγον και αμέσως περισπάται
Βαρεία => η φωνή, η συλλαβή, ως βαρυτέρα τείνει προς τα κάτω, χαμηλά
Πνεύματα:
Δασεία => η συνηχητική πνοή του φωνήεντος είναι παχύτερη
Ψιλή => η συνηχητική πνοή του φωνήεντος είναι αραιότερη
Διότι άλλο το ό-μικρον και άλλο το ω-ΜΕΓΑ [το δεύτερο είναι παρατεταμένο, μακρό φωνήεν, σαν 2 όμικρον]
Έτσι λοιπόν άλλο η λέξη "φορά" = κατεύθυνση, και άλλο "φωρά" = κλοπή [..επ'αυτοφώρω]
Αδεής [α+δέος] = αφοβος Αδαής [α+δαήμων] = αμαθής
"ώρα" με δασεία είναι η ώρα της μέρας, "ώρα" με ψιλή είναι η φροντίδα [η κατάργηση του πολυτονικού κατήργησε και κάποιες λέξεις]
"τόνος" κατά τον Ησύχιο σημαίνει έντασις, ισχύς, ρώμη, δύναμις. Ο τονισμός των λέξεων σε πολλές και ουσιώδεις περιπτώσεις αλλάζει την έννοιά τους, δίνοντας αναλόγως την θετική ή αρνητική έννοια.
Γνωστό παράδειγμα ότι η λέξη "έργον" συντιθέμενη με ένα συνθετικό αποδίδει ιδιότητα δημιουργώντας την κατάληξη -ουργος. Η Ελληνική γλώσσα λέει: αν το έργο είναι για το καλό των ανθρώπων, τότε η λέξη τονίζεται στην λήγουσα [μελισσουργός, χειρουργός]. Όταν όμως το έργο είναι προς βλάβη του ανθρώπου, ο τονισμός μεταφέρεται στην παραλήγουσα [κακούργος, ραδιούργος]
Μήπως άραγε πρέπει σήμερα να προσαρμόσουμε τις λέξεις, καθώς πολλά πράγματα έχουν αλλάξει και τα καλά γίναν κακά;; π.χ. να μην λέμε "υπουργός" αλλά "υπούργος"..
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Drymonia
...αλλά αυτό που πρέπει επίσης να κάνουμε είναι να το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ, δηλαδή να το κάνουμε συνειδητά, με ΔΕΟΣ, ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΕΥΘΥΝΗ και να σταματήσουμε να κατακρεουργούμε την γλώσσα μας σημασιολογικά αλλά και ορθογραφικά!!!
Το χρωστάμε αυτό! Και θέλει ΚΟΠΟ!! Το επόμενο βήμα μας είναι να μπούμε στην σημασία των Ελληνικών λέξεων, όπου εκεί πλέον αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του ΝΟΥ εκείνου που συνέλεβε την Ελληνική Γλώσσα! |
Αγαπητή Drymonia,
Ένα άψογο κείμενο. Το μήνυμα που δίνεις είναι ακριβές και ξεκάθαρο. Συγχαρητήρια μέσα από την καρδιά μου.
Φιλικά,
OrdoAbChao
OrdoAbChao,
το'χω διαπιστώσει ότι μετά από μια μεγάλη κόντρα, έπεται μια καλή φιλία!
Να'σαι καλά!
Τώρα, να συνεχίσω λίγο για τον τονισμό.
Νομίζουμε ότι με την κατάργηση του πολυτονικού έχουμε ξεχάσει τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις λέξεις.
Κι όμως αυτό δεν υσχύει!
Το αποδεικνύει μια έρευνα του γνωστού μας Δ. Σαββόπουλου που έκανε στο στούντιο.
Εκεί, χρησιμοποιώντας ανθρώπους ανυποψίαστους, τους έβαλε να προφέρουν μέσα σε προτάσεις λέξεις που παλαιότερα παίρναν περισπωμένη σε σχέση με άλλες που τονίζονται.
1ο πείραμα με τις προτάσεις:
"Ειν'ακριβός αυτός ο αναπτήρας. Ας μην είναι ωραίος, έχει την αξία του. Ναι, ακριβώς αυτό ήθελα να πώ."
Το ακριβός είναι επίθετο και τονίζεται
Το ακριβώς είναι επίρρημα και κανονικά παίρνει περισπωμένη.
Αποτέλεσμα; Στον παλμογράφο το διάγραμμα του επιρρήματος ήταν μεγαλύτερο [πιο παρατεταμένο] από εκείνο του επιθέτου.
2ο πείραμα:
"Λυγά πάντα η γυναίκα"
Το πάντα ακούγεται ψηλότερα από το λυγά [που περισπάται], αλλά και από το γυναίκα [που τονίζεται].. Μπερδεύτηκε λοιπόν ο Σαββόπουλος και τηλεφώνησε σε έναν φίλο του που του εξήγησε ότι η λέξη γυναίκα κανονικά περισπάται στην τρίτη κλίση που έχει καταργηθεί!!
Έτσι λοιπόν παρόλο που οι νόμοι της γραμματικής καταργήθηκαν, τα πάντα σώζονται στον προφορικό μας λόγο.. άρα το μόνο που κατάφεραν ορισμένοι με την κατάργηση του πολυτονικού ήταν πέρα από μια τρύπα στο νερό, να καταστήσουν την γραμματική και ορθογραφία ελλειπή και να μας δημιουργήσουν γνωστική σύγχιση που είναι εμφανής στα σχολεία μας και όχι μόνο!
το'χω διαπιστώσει ότι μετά από μια μεγάλη κόντρα, έπεται μια καλή φιλία!
Να'σαι καλά!
Τώρα, να συνεχίσω λίγο για τον τονισμό.
Νομίζουμε ότι με την κατάργηση του πολυτονικού έχουμε ξεχάσει τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις λέξεις.
Κι όμως αυτό δεν υσχύει!
Το αποδεικνύει μια έρευνα του γνωστού μας Δ. Σαββόπουλου που έκανε στο στούντιο.
Εκεί, χρησιμοποιώντας ανθρώπους ανυποψίαστους, τους έβαλε να προφέρουν μέσα σε προτάσεις λέξεις που παλαιότερα παίρναν περισπωμένη σε σχέση με άλλες που τονίζονται.
1ο πείραμα με τις προτάσεις:
"Ειν'ακριβός αυτός ο αναπτήρας. Ας μην είναι ωραίος, έχει την αξία του. Ναι, ακριβώς αυτό ήθελα να πώ."
Το ακριβός είναι επίθετο και τονίζεται
Το ακριβώς είναι επίρρημα και κανονικά παίρνει περισπωμένη.
Αποτέλεσμα; Στον παλμογράφο το διάγραμμα του επιρρήματος ήταν μεγαλύτερο [πιο παρατεταμένο] από εκείνο του επιθέτου.
2ο πείραμα:
"Λυγά πάντα η γυναίκα"
Το πάντα ακούγεται ψηλότερα από το λυγά [που περισπάται], αλλά και από το γυναίκα [που τονίζεται].. Μπερδεύτηκε λοιπόν ο Σαββόπουλος και τηλεφώνησε σε έναν φίλο του που του εξήγησε ότι η λέξη γυναίκα κανονικά περισπάται στην τρίτη κλίση που έχει καταργηθεί!!
Έτσι λοιπόν παρόλο που οι νόμοι της γραμματικής καταργήθηκαν, τα πάντα σώζονται στον προφορικό μας λόγο.. άρα το μόνο που κατάφεραν ορισμένοι με την κατάργηση του πολυτονικού ήταν πέρα από μια τρύπα στο νερό, να καταστήσουν την γραμματική και ορθογραφία ελλειπή και να μας δημιουργήσουν γνωστική σύγχιση που είναι εμφανής στα σχολεία μας και όχι μόνο!
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Drymonia
Έτσι λοιπόν παρόλο που οι νόμοι της γραμματικής καταργήθηκαν, τα πάντα σώζονται στον προφορικό μας λόγο.. άρα το μόνο που κατάφεραν ορισμένοι με την κατάργηση του πολυτονικού ήταν πέρα από μια τρύπα στο νερό, να καταστήσουν την γραμματική και ορθογραφία ελλειπή και να μας δημιουργήσουν γνωστική σύγχιση που είναι εμφανής στα σχολεία μας και όχι μόνο!
|
Διατηρεί λοιπόν ο προφορικός λόγος τις ιδιαιτερότητες της παλαιότερης γραφής. Όμως μέχρι πότε θα συμβαίνει αυτό. Εδώ στην Κρήτη όπως και σε άλλα νησιά (Κύπρο, Ρόδο) ακούς ακόμα τα ελληνικά «τραγουδιστά» στα χωριά, όχι όμως και στις πόλεις.
Μήπως κάτι πρέπει να κάνουμε για να επαναφέρουμε το πολυτονικό; Άραγε υπάρχει από τους ακαδημαϊκούς μας αυτή η σκέψη;
ΥΓ. Ξέρατε ότι όσες ελληνικές λέξεις έχουν δανειστεί οι Άγγλοι για να τις ξεχωρίζουν τοποθετούν μπροστά στη λέξη το “h” (πχ Ελλάς Hellas) το οποίο δεν προφέρουν. Ντροπή να ξέρουν καλύτερα από εμάς οι ξένοι…