DespaiR

Το ποίημα είναι πολύ εντυπωσιακό και βγάζει πράγματι νόημα. Ομως απ’ oτι ξερω τα αρχαία ελληνικά γράμματα που δεν χρησιμοποιούνται σήμερα είναι τέσσερα.

Το σαμπί το οποιο ονομάσθηκε έτσι επειδή έμοιαζε σαν πι

Το γιοτ που μοιάζει με το j

To δίγαμμα που ήταν σαν το σημερινό αγγλικό F

Και το κόππα.

Το στίγμα που αναφέρει ο agaliarep νομίζω πως ήταν το στ που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ως αριθμητικό. Οπότε αν και το ποίημα βγάζει νόημα κανονικά θα πρέπει να είναι fake λαμβάνοντας υπόψη και τα άλλα αρχαία ελληνικά γράμματα.

Ίσως θα μπορούσες να δώσεις περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Καμπάλλα και τα σεφιρωθ???

Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Η νέα Ελληνική γλώσσα βεβαίως και έχει δυνατότητες αλλά δεν νομίζω να μπορούμε να την συγκρίνουμε με την αρχαία σε καμία περίπτωση.

Οι δυτικές γλώσσες έχουν γραμματική η οποία διαχωρίζει τα ρήματα βασικώς σε δυο εγκλίσεις.

Α) την οριστική, δι’ όσα ορίζει ότι πράγματι υπάρχουν και
Β) την υποτακτική, δι’ όσα είναι επιθυμητό να συμβούν

Όμως στην κλασσική ελληνική γλώσσα υπήρχε και η έγκλιση Ευκτική η οποία εξέφραζε την υποκειμενική σκέψη, την ευχή, την διευκρίνιση του πιθανού μέλλοντος: «λεγοιμι αν», «λεγοιμι κε». Αυτός ο τρόπος έκφρασης δεν υπήρχε ποτέ στις λεγόμενες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.

Εάν κάποιος μελετήσει σε βάθος την λειτουργία της ευκτικής(σχεδόν βιωματικά) μπορεί ευκολότερα να κατανοήσει τις θεωρίες της σύγχρονου φυσικής επιστήμης. Στην κλασσική Ελληνική, η ιδέα της ροής του χρόνου δεν ήταν ίδια όπως στην Λατινική.

Δυστυχώς η Νέα Ελληνική, με την απώλεια της ευκτικής, υιοθέτησε ‘τρόπον του σκέπτεσθαι’ λατινικό…

Η λατινική, αν και προσπάθησε να μιμηθεί σε όλα την αρχαία ελληνική γλώσσα, ουδέποτε κατόρθωσε να σχηματίσει έγκλιση ευκτική.


Πηγή: Ο εν τη λέξει λόγος της Άννας Ευσταθίου

Πορευόμαστε χιλιάδες χρόνια, όμως εξακολουθούμε να λέμε τον ουρανό ουρανο,τον ήλιο ήλιο και την θάλασσα θάλασσα. Χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ομιλία λέξεις αναλλοίωτες από την ομηρικη,προομηρικη και προϊστορική εποχη,ενώ όλες οι σύνθετες λέξεις μας περιέχουν ολοφάνερα την αρχαία ρίζα. Η βασική δομή της εκφοράς του ελληνικού λόγου παραμένει η ίδια.

Η ελληνική γλώσσα έχει δώσει το υλικό και εξακολουθεί να το δίνει ακατάπαυστα για την διαμόρφωση του παγκόσμιου επιστημονικού λεξιλογίου. Η ιατρική, ο αθλητισμός, η φυσική, η αστρονομία, η αστρολογία, η γεωγραφία, η φιλολογία, η φιλοσοφία, η χημεία, η γεωμετρία, η γεωλογία, τα μαθηματικά, η βιολογία, η ορυκτολογία, η βοτανική, η ζωολογία, η ψυχολογία, η παιδαγωγική, η πολιτικη,η δημοκρατια,η θεολογία, η γλωσσολογία και όλες γενικα οι επιστήμες γεννήθηκαν, αναπτύχθηκαν, και κινούνται με Ελληνικό λεξιλόγιο.

Στην γλωσσολογία π.χ. αλλά και σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους, τα επιμέρους τους κεφάλαια ορίζονται στα ελληνικά: Λεξικογραφία, λεξικολογία, ετυμολογία, σημασιολογία, φρασεολογία, φωνολογία, ορθογραφία, γραμματική, συντακτικό κτλ

Το κύριο χαρακτηριστικό της μεταγγίσεως αυτής είναι ότι η ελληνική παρέχει λέξεις υψηλών διανοημάτων και ενδύει λεκτικως τις αφηρημένες έννοιες.

Εν ολίγοις είναι γλώσσα πολιτισμού

Η ιστορία είναι πολύ καλή. Για την ακρίβεια μπορεί να μην με πιάνει ο ύπνος το βράδυ ή να έχω εφιάλτες μετά από αυτό που διάβασα.

Ευτυχώς με το σύστημα που υπάρχει τη σήμερον ημέρα στα Λύκεια χρειάζεται να υποβάλεις αίτηση για να μείνεις.

Πάλι καλά γιατί μπορεί να ζούσα και εγώ καμιά παρόμοια και άκρως τρομακτική ιστορία.

Σας παραθέτω παρακάτω την άποψη του Υπουργείου παιδείας περί της παλιντόνου αρμονίας. Την Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική καθώς αυτήν μαθαίνουν δεκάδες χιλιάδες μαθητές* της Δευτέρας λυκείου κάθε χρόνο.



Κατά τον Ηράκλειτο, τίποτα στο σύμπαν όπως αυτό υφίσταται, δε μένει σταθερό, αμετάβλητο. << Τα πάντα ρει >>, είναι η βασική φράση που αποδίδεται σε αυτόν.

Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι αναπόφευκτη απόληξη της ασταμάτητης μεταβολής των πραγμάτων και της μεταξύ τους διαρκούς διαμάχης δε θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο παρά η φθορά τους και, κατ’ επέκταση, ο εκφυλισμός του κόσμου. Αν αποφεύχθηκε η δυσάρεστη αυτή εξέλιξη και ο κόσμος εξακολουθεί να υπάρχει, τούτο οφείλετε στην αρχή της δικαιοσύνης που διέπει το σύμπαν. Κάθε φορά που ένα πράγμα τείνει να επικρατήσει ολοκληρωτικά πάνω σε κάποιο άλλο και να το αφανίσει, παρεμβαίνει η δικαιοσύνη.

Χάρη στην ισχύ της αρχής της δικαιοσύνης εξασφαλίζεται στο σύμπαν η εξισορρόπηση των αντιθέτων, η παλιντονος αρμονία, η αρμονία που συγκροτείτε από αντίθετες τάσεις. Κατά τον Ηράκλειτο, η μεταξύ των αντίθετων πραγμάτων του κόσμου αρμονία είναι αφανής, δε μας είναι άμεσα ορατή, χωρίς αυτό όμως να την εμποδίζει να είναι και η πιο όμορφη αρμονία.


*Η φιλοσοφία είναι μάθημα μόνον της θεωρητικής κατεύθυνσης