Αυτοκτονια

Οταν καποιος ανθρωπος αυτοκτονει, ο παπας αρνειται να ευλογησει την ψηχη του...γιατι???
Ποσο μεγαλη αμαρτια ειναι η αυτοκτονια?
Ποσο ασχημα ειναι τα πραγματα για να οδηγησει καποιον στην αυτοκτονια?
Γιατι να μην παλεψει για το καλυτερο και να τερματισει τη ζωη του με τοσο αδοξο τροπο?

Απ΄ ότι ξέρω σύμφωνα με την εκκλησία, το να αφαιρείς την ζωή σου, παρά την θέληση του Θεού είναι πολύ μεγάλη αμαρτία, που ισοδυναμεί με την αφαίρεση της ζωής ενός συνανθρώπου μας. Όσον αφορά τα αίτια που οδηγούν κάποιον στην αυτοκτονία είναι ψυχολογικής φύσεως, πιστεύω.
Όταν ο άνθρωπος αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις στη ζωή του απελπίζεται, θολώνει και δεν βλέπει μπροστά του. Νιώθει πως όλα συνωμοτούν εναντίον του και όλη του η ζωή καταρρέει. Κανένας πόνος δεν είναι ίδιος με αυτόν που νιώθει στην ψυχή του, τίποτα δεν τον ανακουφίζει. Δεν μπορεί να σκεφτεί λογικά και ότι και να ακούσει από τους ανθρώπους του, φίλους και συγγενείς του φαίνονται ανούσια. Έτσι κάτω από μεγάλη ψυχολογική πίεση αντιδρά απερίσκεπτα και οδηγείται σε μοιραία για την ζωή του μονοπάτια. Έτσι οδηγείται από την μελαγχολία στην αυτοκτονία. Όλα αυτά τα άτομα χρειάζονται ψυχολογική βοήθεια από ειδικό και υποστήριξη από καλούς φίλους και συγγενείς.

Η αυτοκτονία στην εκκλησία θεωρείται και πάντοτε ήταν, ένα είδος ταμπού. Αφού την ύπαρξή σου την οφείλεις στον Θεό, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να την αφαιρέσεις. Φυσικά και μπορεί να σου έρθουν τα πράγματα δύσκολα, αλλά ο Θεός στα στέλνει έτσι και λοιπά και λοιπά.

Στον τόπο καταγωγής μου μερικοί παπάδες αρνούνται να πραγματοποιήσουν ακόμα και την εξόδιο τελετουργία (αν έτσι είναι η σωστή έκφραση) όχι μόνο να ευλογήσουν σε περίπτωση αυτοκτονίας.

Φυσικά και είναι εύκολο να φτάσεις στην αυτοκτονία. Μη γελιόμαστε φίλες και φίλοι. Μια διάγνωση, για παράδειγμα, ενός σοβαρού προβλήματος υγείας μπορεί να σε κάνει να χάσεις κάθε ελπίδα για να συνεχίσεις να ζεις, μπορεί σε μια στιγμή να σου αδειάσει και να απορροφήσει όλη τη ζωτική ενέργεια που μπορεί να διαθέτεις. Πολλές φορές, φυσικά, μια τέτοια πράξη είναι αποτέλεσμα ζύμωσης που κρατάει κάποιο χρονικό διάστημα, άλλοτε μακρύτερο, ενίοτε βραχύτερο. Από την στιγμή που χάσεις κάθε ελπίδα, η κατάθλιψη είναι ένα βήμα από το κατώφλι σου. Αν περάσεις αυτό το κατώφλι, δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για να γυρίσεις πίσω. Εκεί, συμφωνώ με τον προλαλήσσαντα, χρειάζεται η υποστήριξη ειδικών, φίλων και συγγενών για να μπορέσεις να βρεις το μονοπάτι του γυρισμού.

Σταματώ εδώ παιδιά. Πονάει πολύ το θέμα και δεν θα ήθελα να συνεχίσω παρακάτω.

Πάντα με προβλημάτιζε ένα δίλλημα:

• Το άτομο που χτυπάει τοίχο και καταλήγει να αυτοκτονήσει είναι δειλό, εφόσον φοβάται να αντιμετωπίσει τη ζωή και τις δυσκολίες που σε αυτή υπάρχουν;
• ή απαιτείται περίσσιο θάρρος για να φτάσει κάποιος να γίνει αυτόχειρ;

Πριν τρέξετε να μου απαντήσετε το πρώτο, που δε σας κρύβω πως λογικά είναι και η πιο πιθανή απάντηση για μένα, θα ήθελα να σκεφτείτε πρώτα τι κότσια απαιτούνται για να πάρεις ένα πιστόλι και να το βάλεις στον κρόταφό σου, ή για να πάρεις το ξυράφι και να αφήσεις το αίμα να ξεχειλίσει μέχρι να ξεψυχίσεις... Συγγνώμη για το μακάβριο του θέματος, αλλά αν ποτέ έφτανα στο αμήν, ο πιο πιθανός λόγος που δε θα το έκανα είναι η δειλία. Μετά ακολουθούν οι ανήσυχες σκέψεις για τα άτομα που θα άφηνα πίσω...


Y.Γ.: Να με συγχωρείτε επίσης που δεν άγγιξα καθόλου το θέμα απ' τη σκοπιά της εκκλησίας, αλλά το θεωρώ άκρως γελοίο να τιμωρούνται όσοι αυτοκτόνησαν από μια θρησκεία. Αν παρόλα αυτά επιθυμείτε να μάθετε την άποψή μου θα σας τη πω σε επόμενο ποστ.

Κατά τη γνώμη μου κάθε ψυχή θα πρέπει να μνημονεύεται. Κατά τη γνώμη μου όμως. Τώρα, κάθε θρησκεία έχει τους δικούς της νόμους και πρακτικές που στηρίζονται σε κάποια επιχειρήματα. Σωστά ή λάθος δεν έχει σημασία, είναι δικαίωμά τους να τα έχουν και να λειτουργούν σύμφωνα με αυτά, διότι έτσι οριοθετείται το δόγμα της εκάστοτε θρησκείας. Αν το άτομο που σκέφτεται την αυτοκτονία ανήκει συνειδησιακά σε μια τέτοια θρησκεία, θα πρέπει να σκεφτεί πολύ καλά τί πραγματικά θέλει και να αποφασίσει. Αν κάνει το μοιραίο βήμα και η εκκλησία δεν του συμπαρασταθεί τότε ευθύνεται το ίδιο το άτομο που επέλεξε κάτι που η εκκλησία δεν αποδέχεται. Και πάλι λέω καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία διότι κάθε θρησκεία έχει τους νόμους της. Αν θέλει κάποιος να ακολουθήσει τους νόμους της καλώς, αν όχι είναι θέμα ελευθέρας βούλησης. Ας βρεί ένα άλλο δόγμα που να αποδέχεται την αυτοκτονία ώστε να γίνει νεκρώσιμη ακολουθία.

Όμως πιστεύω ότι εκτός από τα θεολογικά επιχειρήματα ενάντια στην αυτοκτονία, η εκκλησία λειτουργεί και σε κοινωνική βάση προσπαθώντας να αποτρέψει όσους ίσως σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής τους σκεφτούν την αυτοχειρία. Δηλαδή, αν δέχονταν την αυτοκτονία, ίσως να είχαμε πολύ περισσότερες απόπειρες κάτι που θα δημιουργούσε τεράστιο κοινωνικό και ηθικό πρόβλημα.

Πιστευω οτι δεν ειναι μονο απο τα ψυχολογικα προβληματα που δημιουργουνται...
ατομα τα οποια εχουν αυτοκτονησει, ουσιαστικα δεν κοιταξαν καθολου πριν τερματισουν οι ιδιοι τη ζωη τους, για το τι θα νιωσουν οι αλλοι συνανθρωποι τους.
Δηλαδη, δεν κοιταξαν ποτε περα απο τον εαυτο τους.
Ενας να κανει μια τετοια κινηση, και σπερνει τη δυστυχια στους ανθρωπους που τον αγαπανε.
Θα μου πειτε οτι ολο αυτο συμβαινει με τη θολουρα που υπαρχει στο μυαλο.
Οι ανθρωποι που θολωνουν και καταληγουν στην αυτοκτονια, στην τελευταια αναλυση,για μενα, ειναι ανθρωποι οι οποιοι ουδεποτε ειχαν την δυναμη για να ανταπεξελθουν στις δυσκολιες της ζωης.

ή κάποιοι που έχασαν το μοναδικό πράγμα ίσως που τους έκανε να θέλουν να ζήσουν. Την ελπίδα. Ο απελπισμένος δεν έχει να χάσει τίποτε, δεν έχει να προσμένει σε κάτι, δεν πιστεύει πως θα καλυτερέψει τίποτε. Αυτό, μαζί με το πρόβλημα που ίσως αντιμετωπίζει, μαζί με την συγκεκριμένη χρονική στιγμή και τις "μαύρες" σκέψεις οδηγούν στην αυτοκτονία.

Φυσικά, η πράξη είναι μη αναστρέψιμη, όταν πραγματικά πετύχει. Μπορεί κάποιος να αλλάξει γνώμη, αλλά μάλλον την στιγμή που πηδάει από τον πέμπτο όροφο είναι πλέον πολύ αργά.......

Καλημέρα σε όλους και συγνώμη για το μακάβριο ξεκίνημα. Όλα είναι στο πρόγραμμα και μέρος της ζωής, είτε το θέλουμε είτε όχι.

Το θέμα της αυτοκτονίας με έχει απασχολήσει και εμένα αρκετά και ειδικά το ζήτημα αν είναι μια εγωιστική και δειλή πράξη ή μια πράξη θάρρους; Από τη μια ίσως να είναι αδυναμία να αντιμετωπίσει κάποιος τις δυσκολίες της ζωής και επιλέγει να τα παρατήσει όλους και όλα και από την άλλη πως φθάνει σε αυτό το σημείο; Ετσι και πέσεις από ένα ψηλό βουνό στο κενό δεν υπάρχει πιθανότητα να σωθείς. Είναι ένα βήμα μπρος και δεν γίνεται να κάνεις πίσω. Και αν δεν υπάρχει μετά, και αν αυτό που ακολουθεί είναι φρικτό, πιο φρικτό από αυτό που ζεις; Σίγουρα όσοι αυτοκτονούν είναι προσωπικότητες διαταραγμένες ψυχολογικά, άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη. Αλλά υπάρχουν και άτομα που δε πάσχουν από τέτοια συμπτώματα και απλά επιλέγουν να φύγουν απ'τη ζωή με αυτό το τρόπο. Ως παράδειγμα αναφέρω την περίπτωση του καθηγητή Λιαντίνη, αν και ακόμα δε γνωρίζουμε με σιγουριά τι του συνέβη. Δεν έχω ξεκαθαρίσει στο μυαλό μου ακόμα τη άποψη έχω για την αυτοκτονία και τους αυτοχειρες... Ίσως ως ένα σημείο να σέβομαι την επιλογή τους.

Για το θέμα της εκκλησίας δε θα εκφέρω γνώμη γιατί πραγματικά δεν είναι ένα θέμα που με απασχολεί. Κλείνοντας το ποστ μου σκέφτηκα να παραθέσω το ποιήμα Ιδανικοί Αυτόχειρες του αυτόχειρα ποιητή Κώστα Καρυωτάκη:

Θα ήθελα κατ' αρχήν να σταθώ στο αρχικό ερώτημα. Τι πάει να πει να μνημονεύσω την ψυχή του ή όχι. Πιστεύετε δηλαδή ότι έχει καμία σημασία για τον πεθαμένο αν τον μνημονεύσουν ή όχι; Όταν κάποιος φύγει απο την ζωή με οποιονδήποτε τρόπο, είναι αλλού πια και δεν έχει καμία σημασία τι θα κάνουν οι άλλοι που μένουν πίσω. Σημασία έχει για μας γιατί εμείς αισθανόμαστε ότι δεν τιμήσαμε τον νεκρό ότι δεν έγινε το τυπικό που θα έπρεπε να γίνει και όλα αυτά... Προσωπικά τα έχω γραμμένα και τα μνημόσυνα και τις τελετές. Αν πεθάνω θα ήθελα να μπορούσαν να με κάψουν και να ρίξουν την στάχτη μου στην φύση... Αυτό θα ήταν ότι πιο ωραίο για μένα.
Τώρα ως προς το θέμα της αυτοκτονίας έχω να πω τούτο. Το αν αποτελεί θέμα θάρρους ή όχι εξαρτάται απο το κίνητρο. Αυτοκτονώ γιατί νοιώθω ότι δεν μπορώ να αντέξω τα προβλήματα της ζωής ή γιατί δεν θέλω να γίνω σκλάβος στα χέρια των Τούρκων (βλέπε Ζάλογγο, Αρκάδι κλπ) ή γιατί θέλω να πεθάνω στο όνομα του Αλλάχ χτυπώντας τους εχθρούς μου τους Εβραίους (βλέπε Παλαιστίνιοι) ή γιατί η στάση ζωής μου θέλει να δώσει το κορυφαίο στίγμα της με την επιλεγμένη αναχώρησή μου απο αυτήν την τάξη πραγμάτων (βλέπε Λιαντίνης). Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν για ποιο είδος αυτοκτονίας ομιλούμε και μετά διακρίνουμε και τα κίνητρα...
Φιλικά...

Άποψή μου είναι πως για να φτάσει κανείς στο σημείο να αυτοκτονήσει πρέπει να έχει διαταχθεί κάπως πνευματικά και ψυχικά. Για τον λόγο αυτό ακόμη και η εκκλησία, η καθολική τουλάχιστον, παρόλο που δεν διακρίνεται για την προοδευτικότητά της, δεν δυσκολεύεται να αναγνωρίσει ως λόγο αυτοκτονίας την πνευματική διαταραχή, ακόμη και για ανθρώπους αποδεδειγμένα ισορροπημένους μέχρι της στιγμής της αυτοκτονίας τους.Υπάρχουν πολλοί στοχαστές κι όχι μόνο, οι οποίοι έχουν υπεραμυνθεί της αυτοκτονίας ως ένα γεγονός που ελευθερώνει το ανθρώπινο ον και το οδηγεί στην απόλυτη ελευθερία.Ο Τολστόι θεωρεί στο έργο του πως οι θλίψεις, οι ταλαιπωρίες και το άφευκτο του θανάτου όχι μόνο δικαιολογούν την αυτοκτονία, αλλά την καθιστούν μοναδική διέξοδο από έναν φαύλο κύκλο αδικαιολόγητης και χωρίς νόημα φθοράς. Ο Ντοστογέφσκυ, θεωρεί στους Δαιμονισμένους πως «όποιος επιζητεί την υπέρτατη ελευθερία, αυτός πρέπει να έχει την τόλμη να σκοτώσει τον εαυτό του... Παραπέρα ελευθερία δεν υπάρχει. Εδώ είναι όλα και παραπέρα δεν υπάρχει τίποτε». Παρόλο λοιπόν που υπάρχουν κάποιοι που βλέπουν με θετικό πρίσμα μια αυτοκτονία, το κοινωνικπό σύνολο δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί μια τέτοια άποψη, ειδικά αν με κάποιο τρόπο την έχει βιώσει.

Ως πρακτικό ζήτημα είναι ακατανόητη και αποτελεί εξ ορισμού εκμηδενισμό της ύπαρξης, και για τούτο δεν προωθεί τίποτε από αυτά που ο ανθρώπινος νους έχει φτιαχτεί για να θεωρεί ως σκοπούς. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις όπου η αυτοκτονία θεωρείται ένδειξη τιμής και αυτοθυσίας. Οι γυναίκες του Σουλίου, π.χ., που πέφτανε με τα μωρά τους στο Ζάλογγο για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων, οι Σαμουράι στην Ιαπωνία που τελούσαν χαρακίρι ως λύτρωση από την ατίμωση, κ.α. Στην αρχαία Ελλάδα η αυτοκτονία αποκτούσε νόημα και σκοπό εν όψει ενός ατιμωτικού θανάτου. Το εγκώμιο που ο Πλούταρχος πλέκει στον Δημοσθένη για τον τρόπο που επέλεξε να τερματίσει την ζωή του, αντιπαραβάλλοντας την περήφανη στάση του μεγάλου Αθηναίου ρήτορα με αυτήν του Κικέρωνα, μας δείχνει ξεκάθαρα ποια είναι η στάση του αρχαίου Έλληνα απέναντι στην αυτοκτονία ως ζήτημα τιμής. Οπότε η αυτοκτονία σαν έννοια είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εποχή και τις κοινωνικές αξίες που λαμβάνει μέρος.

Πάντα είχα την ίδια απορία με την Αντωνία και πάντα όσες φορές κι αν τη σκεφτώ καταλήγω σε δύο συμπεράσματα. Πρώτα πάντα υποστηρίζω πως όσοι φτάνουν σε σημείο να αυτοκτονήσουν δεν έχουν τη δύναμη να παλέψουν τις δυσκολίες κι αυτό τους διαταράσσει ψυχολογικά και πνευματικά. Από την άλλη πάλι όμως λέω πως χρειάζεται περρίσια δύναμη ψυχής να ξέρεις πως θα περάσεις από την ύπαρξη στην ανυπαρξία, ειδικά στις περιπτώσεις που η αυτοκτονία είναι θέμα τιμής.

Μιας και ζω στη Σουηδια, μια χωρα που καταλαμβανει τη δευτερη θεση στις αυτοκτωνιες παγκοσμιος(πρωτη ειναι η Ιαπωνια), και γνωριζοντας πολλα ατομα που εχουν αποπειραθει η τα εχουν "καταφερει" να αυτοκτωνισουν, μπορω να πω πως η αυτοκτωνια δεν ειναι τοσο περιπλοκο γεγονος.

Η κυρια αιτια στη Σουηδια τουλαχιστον ειναι οι ψυχολογικες "σφαλιαρες" που δεχονται παιδια 10-20 χρονων, τυπου εισαι ασχημος χοντρος χαζος, συνεχομενο ξυλο κτλ, απο συνομηλικους τους. Ειναι ενα πολυ μεγαλο προβλημα σ'αυτη την χωρα των κατα τα αλλα πολυ οριμων ανθρωπων.
Οι γονεις προσπαθουν, πολλες φορες να κανουν κατι αλλα πευτουν στα δυχτια μιας περιεργης νοοτροπιας, πολυ διαφορετικης απο αυτη που ξερουμε εμεις οι μεσογειακοι λαοι.
Επισης ενας σοβατος παραγοντας ειναι το σκοταδι τους χειμερινους μηνες, που επιδρα στην ψυχολογια δημιουργοντας ενα μελανχολικο κλιμα..
Οι γονεις που ειναι χωρισμενοι σε ενα ποσοστο 30%, αλκοολικοι κτλ..
Αποψη μου ειναι πως ειναι πολοι λογοι που συνολικα δημιουργουν αυτο το τελμα που σε κανει να φτασεις ως εκει..

Αλλα!

Δεν ειναι θεμα θαρους σε καμια περιπτωση. Φτανεις να βλεπεις τη ζωη σου τοσο μυζερη και νιωθεις τοσο ασχημος τοσο απελπισμενος και τοσο εκτοπισμενος απο την κοινωνια των "ωραιων" των "εξυπνων" και χωρις ιδιαιτερο στιριγμα, φτανεις στο σημειο να σκευτεσαι οτι αυτο τον κοσμο οποιος και να τον δημιουργησε ειχε πολυ κακια στο μυαλο του.. και σιγουρα δεν τον δημιουργησε για εσενα. Οποτε ο θανατος, που στην χειροτερη θα ειναι η μη υπαρξη, θα ειναι πολυ καλητερος απο αυτο το χαλι.

Ειναι ακριβος το ιδιο πραγμα με τη θεληση για θανατο των βαρια αρωστων ατομων που παρακαλανε στα κρεβατια για το παραδεισιο δηλητηριο που θα τους λειτρωσει.

Ευτυχως για τους χριστιανους σουηδους, η κυριαρχη εκλησια ειναι αυτη των προτεσταντων, και δεν εχει τα κομπλεξ της δικης μας ορθοδοξης...

Η Εκκλησία έχει τεκμηριώσει τις απόψεις και τις θέσεις της ως προς αυτό το θέμα. Θεολογικά στέκουν. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνουν και για τους δολοφόνους και όσους επιλέγουν να καταπατήσουν τόσο κατάφωρα το δόγμα της θρησκείας. Αν κάποιος θέλει λειτουργία, καλά θα κάνει να αλλάξει δόγμα πριν αυτοκτονήσει. Η δύναμη που χρειάζεται για να γίνει είναι σίγουρα πολύ, μα αντλήται αποκλειστικά από την ψυχολογική κατάσταση και δεν είναι κότσια. Κάποιος που έχει κότσια αντί να αυτοκτονήσει θα προτιμήσει να διορθώσει την κατάστασή του. Να κάνει γυμναστήριο για να αδυνατήσει και να πάει μποξ ή κάτι άλλο, ώστε να γίνει αρκετά δυνατός για να μπει και αυτός στο κόλπο. Αυτά τα άτομα είναι απλά δειλά και αδύναμα. Η εξέλιξη δεν χαρίζεται ακόμα και σήμερα. Βρίσκει πάντα τρόπους να εξοντώνει όσους δεν προσαρμόζονται, τους κατώτερους. Σκληρό, ίσως, αλλά ποιος είπε πως η φύση δεν είναι? Σκληρή και αδυσώπητη! Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και ο δυνατός πατάει τον αδύναμο. Κακά τα ψέματα...

Και καπου εδω τιθεται το θεμα αν πραγματι εμεις οι ανθρωποι εχουμε πολιτισμο μεσα μας η οχι για να μπορουμε να δεχετε ο καθε ενας μας τις αδυναμιες του απεναντι.. του διπλα. Αλλα αυτο ειναι αλο θεμα.

Οχι Jissard δεν νομιζω οτι στεκει θεολογικα αυτο. Πιστεβω πως ο θεος δεν εδωσε σε κανεναν θνητο, ουτε στους ρασοφορους και τις θεοπνευστες τακτικες τους, το δικαιωμα να κρινουν σε ποιον θα πουν δυο προσευχες πριν θαυτει και ποιον οχι.. Συμφωνα με το θεο τον οποιο νομιζω και οι ορθοδοξοι πιστευουν, μονον αυτος εχει το δικαιωμα να κρινει εμας τους θνητους.

τωρα μπορει και να κανω και λαθος..

Φίλε μου Jissard,όλα αυτά που λες για την εξέλιξη και τη φυσική επιλογή είναι η μια πλευρά του νομίσματος,απλά είναι αυτή που μας προβάλουν και μας φυτεύουν στο μυαλό συνεχώς.Ο άνθρωπος όμως έχει και ψυχή.Απλά για να το ανακαλύψει πρέπει να νικήσει τα πάθη του και να μην έχει στην κορυφή των αξιών του τη ζωούλα του.Υπάρχει το θέμα της επιβίωσης,αλλά εμείς το αναγάγουμε σε υπέρτατο σκοπό.Σου προτείνω την ταινία "lord of War" με τον Νίκολας Κέιτζ,σίγουρα θα σε κάνει να δεις κάποια πράγματα αλλιώς...

Πάντως θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου όσον αφορά ότι η καταδίκη της αυτοκτονίας είναι κάτι απόλυτα σύμφωνο με το δόγμα του Χριστιανισμού.Αυτό βέβαια δεν ίσχυε πάντα,θυμηθείτε τον Ωριγένη,τον μέγα πατέρα της εκκλησίας που ήταν υποστηρικτής της Πλατωνικής θεωρίας ότι με λίγα λόγια δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι,και ότι ο άνθρωπος κάνει το κακό ακούσια,ασυνείδητα.Με την πέμπτη οικουμενική σύνοδο όμως κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν τους συμφέρει αυτή η θεωρία και ο Ωριγένης αφορίστηκε.Δυστυχώς,για να αλλάξει η εκκλησία στάση πάνω σ'αυτό το θέμα θα πρέπει να παραδεχτεί κάποια λάθη του δόγματος της,και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο,αλλά εύχομαι ειλικρινά να αλλάξει κάτι,δεν είναι όμορφο αυτούς που έχει καταδικάσει η κοινωνία μια,να τους καταδικάζουν και οι υποτείθεται άνθρωποι του Θεού...

Οι αγραφοι νομοι της φυσης λενε οτι αν ενα ειδος δεν μπορει να προσαρμοστει τοτε το αφηνει, δεν βοηθαει να επιβιωσει και στο τελος αυτο πεθαινει...
οι νομοι αυτοι ισχουν τελικα και στην ανθρωπινη κοινωνια, αλλα με ποιο συνθετο τροπο....
οποιος ανθρωπος δεν μπορεσει να προσαρμοστει στα νεα δεδομενα και πολυ περισσοτερο να ανταπεξελθει στις δυσκολιες τοτε ειναι "καταδικασμενος" να αφανιστει ειτε μονος του, ειτε να τον σκοτωσει καποιος αλλος....
Ομως για μια κοινωνια η οποια αποτελειται απο τα τελειοτερα οντα που δημιουργησε ο "θεος" μας, αυτο ειναι κατακριτεο και περισσοτερο για την εκκλησια.
Εμεις οι ιδιοι θα επρεπε να βοηθαμε αυτους που εχουν προβλημα..αλλα πρωτα προκυπτει ενα αλλο προβλημα...οτι εκεινοι δεν θελουν να μιλησουν για τα προβληματα τους και τα κρατανε μεσα τους ακριβως γιατι ειναι αδυναμοι...
και δευτερον γιατι εμεις εχουμε χασει την επαφη με τους συνανθρωπους μας. Δεν ξερουμε οτι ο αλλος μπορει να εχει ενα προβλημα, αλλα και να εχει δεν σκοτιζομαστε αν δεν μαθουμε. Εχουμε γινει φοβερα ατομιστες και υλιστες.

Απο ολα αυτα συνειδητοποιω, οτι οι περισσοτεροι, ζουν τελικα ο καθενας στον δικο του μικροκοσμο και αρνειται πεισματικα να βγει απο εκει, μεχρι να τρελαθει και αν δωσει ενα αδοξο τελος στη ζωη του.

Είναι πολύ σωστές οι σκέψεις σου καλή μου dragoness_crysta,εγώ μάλιστα σκεφτόμουν σήμερα ότι ακόμα και αυτοί στην αρχαιότητα που κατέκριναν σαν πράξη την αυτοκτονία,αν ζούσαν την σημερινή κόλαση θα είχαν διαφορετική άποψη...Για μένα ακόμα και ο μεγαλύτερος εγκληματίας δικαιούται να ψαλεί για την ειρήνη της ψυχής του,γιατί η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο και όσοι το παίζουν δικαστές και τιμωροί κοροϊδεύουν πρώτα από όλους τον εαυτό τους.Αλλα ας όψεται το παραμύθι της ελεύθερης βούλησης...

Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Επέτρεψέ μου να προσθέσω και το γεγονός ότι εμείς σήμερα έχουμε αποκυρήξει την έννοια της φιλίας. Ξέρεις καμιά φορά ένα πρόβλημα μπορεί να φαντάζει τόσο ανυπέρβλητο και άλυτο στα δικά μας μάτια, ενώ μπορεί η λύση του να είναι δίπλα μας και να μην την βλέπουμε. Έτσι απλά κάποιος άλλος μπορεί να την δει και να μας την πει και έτσι απλά μπορεί άθελά του να μας σώζει την ζωή. Αν φυσικά αυτός ο άλλος είναι δίπλα μας.

Φυσικά σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται και η γενιά των γονέων μας, ιδιαίτερα όσων έχουν ζήσει σε ένα μεταπολεμικό περιβάλλον με όλα τα συμπλέγματα και κόμπλεξ που αυτό τους εμφύτευσε. Δυστυχώς, το βλέπω και από τους δικούς μου γονείς, αλλά και από γονείς πολύ καλών φίλων μου πάνω κάτω της ίδιας ηλικίας με μένα.

Φράσεις του τύπου "αν δεν είχατε να φάτε θα ασχολιόσαστε με τις βλακείες που ασχολείστε", "ε ρε κατοχή που σας χρειάζεται", "για να μην είχες να φας να βλέπαμε τι θα'κανες". "άντε να βρεις καμιά δουλειά να απασχοληθεί το μυαλό σου αλλού", "ψυχολογικά προβλήμαα και κουραφέξαλα, να ήσουν στην δική μου εποχή να βλέπαμε" και άλλες πολλές παρόμοιες παίζουν σε ημερήσια βάση.

Δυστυχώς για πολλούς, μόνο αν σκίσει το παιδί τους κανένα γόνατο ή αν ανοίξει η μύτη του τρέχουν. Δεν εισδύουν στον ψυχισμό του ποτέ. Και αν το παιδί αυτοκτονήσει, ε τότε ακούμε φράσεις του τύπου "του τα είχαμε δώσει όλα, δεν του έλειπε τίποτε, δεν καταλαβαίνω".

Δυστυχώς του έλειπε και μάλλον του έλειπαν πολλά.................

Σίγουρα δικαιούται να ψαλεί, αλλά από άλλη εκκλησία. Όταν μπαίνει κανείς σε ένα δόγμα αποδέχεται και όλες τις απόψεις που αυτό πρεσβεύει. Προσωπικά πιστεύω πως η ψαλμωδίες ελάχιστα ενδιαφέρουν αυτούς τους ανθρώπους. Και ώρα για μια θετική νότα. Λέτε όλοι για το πόσο σκληροί, ατομιστές και υλιστές έχουμε γίνει. Πιστεύω πως χρησιμοποιήται λάθος χρόνο. Κανείς δεν έγινε τίποτα. Πάντα ήμαστε. Σκεφτήτε απλά και πέστε μου μια εποχή όπου η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν φερόταν έτσι. Το Μεσαίωνα, στο Β παγκόσμιο Πόλεμο, πότε? Φοβάμαι πως εκτός από μικρές εξαιρέσεις ο άνθρωπος έτσι φέρεται! Συνεπώς δεν χρειάζεται να κατηγορούμε ούτε τους ευατούς μας ούτε τους παλιότερους. Όλη η πλάση έτσι δουλεύει. Αν θέλετε να κατηγορήσετε κάποιον για τα χούγια του ανθρώπου και τους σκληρούς νόμους της φύσης, κατηγορήστε το Θεό. Αυτός την έφτιαξε, την έκρινε και είδε πως ήταν καλή. Τα παράπονα εκεί!

Φιλε Jissard....δεν ειμασταν παντα ετσι...
πηγαινε περιπου 50 χρονια πισω...τοτε στα χρονια του πολεμου.
Οταν καποιος μαθαινει για ενα θανατο, ενος ανγωστου προσωπου στα νεα, εκλαιγαν παρα πολυ...τωρα ακουμε για τους αμαχους που σκοτωνονται στο Ιρακ με τις βομβιστικες επιθεσεις των εξτρεμιστων και τα βλεπουμε στη τηλεοραση τρωγοντας ....ποσο αναισθητοι εχουμε γινει?
η παλιοτερα...μπορουσες να αφησεις το παιδι σου στη γειτονισσα για να πας σε μια δουλεια....την ηξερες. θα στο προσεχε καλα το παιδι, μπορουσες να της εχεις εμπιστοσυνη...
τωρα που στην ευχη να το αφησεις το αμοιρο που δεν ξερεις κανεναν σε αυτα τα χαρτοκουτα που λεγονται πολυκατοικιες?

Επισης στα χρονια που ηταν ο πατερας μου παιδι, και χανοταν ενα μικρο παιδι, ενα μεγαλος που θα περνουσε απο μπροστα του, (ακομα και κλεφτης να ηταν) θα το επαιρνε θα το βοηθουσε να βρει το δρομο του...τωρα αν χαθει ενα μικρο παιδι το εχεις ξεγραμμενο....γιατι δεν ξερεις ποιος ψυχανωμαλος θα το βρει και τι θα του κανει...

παλια υπηρχε αυτο που λεμε ΑΝΘΡΩΠΙΑ....
τωρα χανεται σιγα σιγα και οποιος προσπαθει να δειξει ανρθωπια τον κοιτανε περιεργα λες και θα τους γεμισει σκουληκια.

Δε νομίζω ότι συνθήκες στις οποίες ζούμε είναι καλύτερες ή χειρότερες από τις συνθήκες στις οποίες ζούσαν οι άνθρωποι τα προηγούμενα χρόνια και αιώνες. Αυτό που σίγουρα αλλάζει σήμερα τον τρόπο που βιώνουμε τα γεγονότα είναι ότι μπορούμε να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή τι γίνεται σε όλες τις γωνιές του πλανήτη και εν μέρει και του διαστήματος. Από την άλλη η ανθρώπινη φύση νομίζω ότι είναι ίδια και απαράλλακτη όπως και παλαιότερα. Απλά παλιά ίσως είχαν μια μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας καθώς δε γνώριζαν όλους τους κινδύνους που υπήρχαν στον κόσμο και αυτό γιατί δεν είχαν τα ΜΜΕ να τους ενημερώνουν για τα πάντα.

Πιστεύω ότι σε όλες τις εποχές οι άνθρωποι μπορούσαν να βρουν χιλιάδες λόγους και δυσκολίες που θα τους έκαναν να θέλουν ή και να αποπειραθούν να τερματίσουν τη ζωή τους.