ΕΛΓΙΝΕΙΑ ΜΑΡΜΑΡΑ
ΕΛΓΙΝΕΙΑ ΜΑΡΜΑΡΑ
Ένας πρόστυχος τίτλος σε ένα μεγαλειώδες μνημείο.
Πώς γίνεται τα μάρμαρα του Παρθενώνα να έχουν αποκτήσει έναν τίτλο που τα προσβάλλει. Είναι ασέβεια στο πρόσωπο του Φειδία που τα φιλοτέχνησε θεόπνευστα, στο πρόσωπο του Περικλή που τα είδε να αναγεννιούνται, στο πρόσωπο του Ελληνισμού που τα φιλοξενούσε τόσους αιώνες στα χώματά του, στο πρόσωπο το δικό μου που μέσα από τα γονίδιά μου είναι σύμβολο του τόπου μου.
Ελγίνεια…τι ντροπή να τα κατονομάζουμε έτσι, στο όνομα ενός τυχάρπαστου παγκόσμιου Αρχαιοκάπηλου, που τα ακρωτηρίασε, τα διαμέλισε και με απίστευτη ξιπασιά τα πήρε σπίτι του.
Κι εμείς συνεχίζουμε να συναινούμε σιωπηλά σε αυτήν την υιοθεσία λέγοντάς τα έτσι. Κι όχι μόνο συνεχίζουμε να τα ορίζουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά εκλιπαρούμε να γυρίσουν πίσω. Παρακαλούμε γι’ αυτά που μας ανήκουν δικαιωματικά, έχουμε γίνει φτωχοσυγγενείς στα κεκτημένα μας.
Αλήθεια, πότε θα έρθει εκείνη η μέρα που θα τα βαφτίσουμε ξανά Ελληνικά; Πότε θα σταματήσει αυτή η τόσο άδικη εξορία; Πότε θα γυρίσουν και θα μπουν στη θέση που τους αναλογεί; Πότε θα αγκαλιάσουν τον Παρθενώνα με λαχτάρα παιδιού που το χωρίσανε από τη μάνα του;
Είμαι σίγουρη ότι κάποια μέρα θα γίνει. Όταν ο Έλληνας πραγματικά ωριμάσει και ενηλικιωθεί. Τίποτα τελικά δε γίνεται τυχαία σε αυτό το σύμπαν και κατ’ επέκταση σε αυτόν τον κόσμο. Και τα χειρότερα πράγματα έχουν έναν καλό λόγο για να γίνονται. Ίσως μέσα στο πέρασμα των αιώνων χάσαμε την ταυτότητά μας, τον πραγματικό μας εαυτό, το στίγμα μας ως λαός. Έπρεπε να ξενιτευτούν για να καταλάβουμε την αξία τους. Τη συμπαντική τους σημασία για το λόγο ύπαρξης τους.
Όταν αυτή η συνείδηση ξυπνήσει, όταν αφυπνιστούν τα γονίδιά μας, όταν κατανοήσουμε βαθιά αυτήν την ενέργεια που μας περιβάλλει και τη μετατρέψουμε σε δόνηση, σε κραυγή, σε φωνή βροντερή και αμείλιχτη, τότε θα έχουν πάρει εισιτήριο επιστροφής, θα στέκουν αγέρωχα στο δυνατό τους σημείο, για να μας θυμίζουν ότι τα έχουμε γιατί μας αξίζουν!
Ένας πρόστυχος τίτλος σε ένα μεγαλειώδες μνημείο.
Πώς γίνεται τα μάρμαρα του Παρθενώνα να έχουν αποκτήσει έναν τίτλο που τα προσβάλλει. Είναι ασέβεια στο πρόσωπο του Φειδία που τα φιλοτέχνησε θεόπνευστα, στο πρόσωπο του Περικλή που τα είδε να αναγεννιούνται, στο πρόσωπο του Ελληνισμού που τα φιλοξενούσε τόσους αιώνες στα χώματά του, στο πρόσωπο το δικό μου που μέσα από τα γονίδιά μου είναι σύμβολο του τόπου μου.
Ελγίνεια…τι ντροπή να τα κατονομάζουμε έτσι, στο όνομα ενός τυχάρπαστου παγκόσμιου Αρχαιοκάπηλου, που τα ακρωτηρίασε, τα διαμέλισε και με απίστευτη ξιπασιά τα πήρε σπίτι του.
Κι εμείς συνεχίζουμε να συναινούμε σιωπηλά σε αυτήν την υιοθεσία λέγοντάς τα έτσι. Κι όχι μόνο συνεχίζουμε να τα ορίζουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά εκλιπαρούμε να γυρίσουν πίσω. Παρακαλούμε γι’ αυτά που μας ανήκουν δικαιωματικά, έχουμε γίνει φτωχοσυγγενείς στα κεκτημένα μας.
Αλήθεια, πότε θα έρθει εκείνη η μέρα που θα τα βαφτίσουμε ξανά Ελληνικά; Πότε θα σταματήσει αυτή η τόσο άδικη εξορία; Πότε θα γυρίσουν και θα μπουν στη θέση που τους αναλογεί; Πότε θα αγκαλιάσουν τον Παρθενώνα με λαχτάρα παιδιού που το χωρίσανε από τη μάνα του;
Είμαι σίγουρη ότι κάποια μέρα θα γίνει. Όταν ο Έλληνας πραγματικά ωριμάσει και ενηλικιωθεί. Τίποτα τελικά δε γίνεται τυχαία σε αυτό το σύμπαν και κατ’ επέκταση σε αυτόν τον κόσμο. Και τα χειρότερα πράγματα έχουν έναν καλό λόγο για να γίνονται. Ίσως μέσα στο πέρασμα των αιώνων χάσαμε την ταυτότητά μας, τον πραγματικό μας εαυτό, το στίγμα μας ως λαός. Έπρεπε να ξενιτευτούν για να καταλάβουμε την αξία τους. Τη συμπαντική τους σημασία για το λόγο ύπαρξης τους.
Όταν αυτή η συνείδηση ξυπνήσει, όταν αφυπνιστούν τα γονίδιά μας, όταν κατανοήσουμε βαθιά αυτήν την ενέργεια που μας περιβάλλει και τη μετατρέψουμε σε δόνηση, σε κραυγή, σε φωνή βροντερή και αμείλιχτη, τότε θα έχουν πάρει εισιτήριο επιστροφής, θα στέκουν αγέρωχα στο δυνατό τους σημείο, για να μας θυμίζουν ότι τα έχουμε γιατί μας αξίζουν!
Αν και δεν είμαι σίγουρος, ελγίνεια μάρμαρα ονομάζονται τα αγάλματα που έχει η αγγλία στο μουσείο της. Και προφανώς ονομάστηκαν έτσι λόγω του Λόρδου Έλγιν που τα πήρε... Άρα σωστά χαρακτηρίζονται ελγίνεια τα τεχνουργήματα που εκλάπησαν.
Αγαπητέ excellent,
Γνωρίζω από ιστορία, αν και σωστή η παρατήρησή σου, αλλά ο λόγος μου ήταν άκρως αλληγορικός.
Γνωρίζω από ιστορία, αν και σωστή η παρατήρησή σου, αλλά ο λόγος μου ήταν άκρως αλληγορικός.
Ίσως να μην γνωρίζετε ότι τα Ελληνικά Ταχυδρομεία κυκλοφόρησαν κάποτε
ελληνικά γραμματόσημα με τίτλο «ελγίνεια μάρμαρα» και είχαν παραστάσεις
από τα συγκεκριμένα κομμάτια και τελικά αποσύρθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες
(αφού πρόλαβαν και πουλήθηκαν και κυκλοφόρησαν μερικά) όταν τους εξήγησαν
πολίτες τι εστί «ελγίνειο» , τέτοια ασχετοσύνη λέμε στους ΕΛΤΑ .
ελληνικά γραμματόσημα με τίτλο «ελγίνεια μάρμαρα» και είχαν παραστάσεις
από τα συγκεκριμένα κομμάτια και τελικά αποσύρθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες
(αφού πρόλαβαν και πουλήθηκαν και κυκλοφόρησαν μερικά) όταν τους εξήγησαν
πολίτες τι εστί «ελγίνειο» , τέτοια ασχετοσύνη λέμε στους ΕΛΤΑ .
Όλη αυτή η αδιαφορία, η απραγία και η απαιδευσιά έχει οδηγήσει τον τόπο αυτό στην σημερινή του κατάντια.. Τα "ελγίνεια" είναι μόνο ένα παράδειγμα.
Το φως έρχεται μετά το σκοτάδι, και εμείς ζούμε μέσα στο τελευταίο. Άρα πρέπει να δουν πολλά τα μάτια μας μέχρι οι απόγονοί μας να αλλάξουν ίσως το σκηνικό.
Το φως έρχεται μετά το σκοτάδι, και εμείς ζούμε μέσα στο τελευταίο. Άρα πρέπει να δουν πολλά τα μάτια μας μέχρι οι απόγονοί μας να αλλάξουν ίσως το σκηνικό.
"Ελγίνεια μάρμαρα" : άλλη μια απόδειξη της λάθος πορείας που έχει πάρει ο Ελληνισμός, εντός και εκτός συνόρων...
Τον Ιούλιο βρέθηκα στο Λονδίνο και φυσικά έσπευσα να επισκεφτώ τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που "φιλοξενούνται" στο Βρετανικό Μουσείο. Πουθενά εκεί δε βρήκα μια ταμπέλα στην οποία να αναφερόταν ως Μάρμαρα του Έλγιν. Ακόμα και οι Άγγλοι κατανοούν ότι δε τους ανήκουν, είναι τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που κάποτε, κάποιος έκλεψε από την Ελλάδα. Κακώς έκανε και τα πήρε αλλά τον σταμάτησε κανείς;
Όταν θα υψώσουμε το ανάστημα μας ως έθνος τότε όχι απλά θα έχουμε τη δύναμη να τα ζητήσουμε αλλά και θα μας δοθούν.
Τον Ιούλιο βρέθηκα στο Λονδίνο και φυσικά έσπευσα να επισκεφτώ τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που "φιλοξενούνται" στο Βρετανικό Μουσείο. Πουθενά εκεί δε βρήκα μια ταμπέλα στην οποία να αναφερόταν ως Μάρμαρα του Έλγιν. Ακόμα και οι Άγγλοι κατανοούν ότι δε τους ανήκουν, είναι τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που κάποτε, κάποιος έκλεψε από την Ελλάδα. Κακώς έκανε και τα πήρε αλλά τον σταμάτησε κανείς;
Όταν θα υψώσουμε το ανάστημα μας ως έθνος τότε όχι απλά θα έχουμε τη δύναμη να τα ζητήσουμε αλλά και θα μας δοθούν.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από ΑΣΠΑΣΙΑ
Ένας πρόστυχος τίτλος σε ένα μεγαλειώδες μνημείο.
Πώς γίνεται τα μάρμαρα του Παρθενώνα να έχουν αποκτήσει έναν τίτλο που τα προσβάλλει. Είναι ασέβεια στο πρόσωπο του Φειδία που τα φιλοτέχνησε θεόπνευστα, στο πρόσωπο του Περικλή που τα είδε να αναγεννιούνται, στο πρόσωπο του Ελληνισμού που τα φιλοξενούσε τόσους αιώνες στα χώματά του, στο πρόσωπο το δικό μου που μέσα από τα γονίδιά μου είναι σύμβολο του τόπου μου. Ελγίνεια…τι ντροπή να τα κατονομάζουμε έτσι, στο όνομα ενός τυχάρπαστου παγκόσμιου Αρχαιοκάπηλου, που τα ακρωτηρίασε, τα διαμέλισε και με απίστευτη ξιπασιά τα πήρε σπίτι του. |
Συμφωνώ μαζί σου. Ο χαρακτηρισμός τους ως "Ελγίνεια" ασυναίσθητα δημιουργεί την εντύπωση ότι κατασκευάστηκαν από τον Έλγιν.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από ΑΣΠΑΣΙΑ
Αλήθεια, πότε θα έρθει εκείνη η μέρα που θα τα βαφτίσουμε ξανά Ελληνικά; Πότε θα σταματήσει αυτή η τόσο άδικη εξορία; Πότε θα γυρίσουν και θα μπουν στη θέση που τους αναλογεί; Πότε θα αγκαλιάσουν τον Παρθενώνα με λαχτάρα παιδιού που το χωρίσανε από τη μάνα του;
|
Για να λέω τη μαύρη αλήθεια, νομίζω ότι δεν πρόκειται ποτέ να επιστραφούν. Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ την αισιοδοξία σου αλλά δε νομίζω ότι θα συμβεί. Μην ξεχνάμε ότι, εκτός από αυτά, εκατοντάδες (ή μήπως χιλιάδες) άλλα εκθέματα βρίσκονται επίσης μακριά από τον τόπο που τα γέννησε...
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Μιχάλης
Για να λέω τη μαύρη αλήθεια, νομίζω ότι δεν πρόκειται ποτέ να επιστραφούν. Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ την αισιοδοξία σου αλλά δε νομίζω ότι θα συμβεί. Μην ξεχνάμε ότι, εκτός από αυτά, εκατοντάδες (ή μήπως χιλιάδες) άλλα εκθέματα βρίσκονται επίσης μακριά από τον τόπο που τα γέννησε...
|
Δυστυχώς νομίζω πως ο Μιχάλης έχει τεράστιο δίκιο εδώ. Όσοι έχετε βρεθεί στο Μεγαλειώδες Βρετανικό Μουσείο μπορείτε να καταλάβετε καλύτερα ότι αν επιστραφούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, θα πρέπει να επιστραφούν οι αιγυπτιακές μούμιες, τα κινέζικα εκθέμετα, τα βαβυλωνιακά πολιτιστικά στοιχεία, και έτσι τι θα μείνει να θυμίζει το μεγαλοπρεπές Βρετανικό Μουσείο παρά μόνο τα χειρόγραφα του Σέξπηρ? Δεν νομίζω πως ποτέ οι άγγλοι θα επέστρεφαν τα δικαιωματικά δικά μας μάρμαρα....
Νομίζω ότι κάνεις ένα λάθος φίλε Μιχάλη. Όχι επι της ουσίας, αλλά κουβέντα να γίνεται…
Η διαφορά με τα άλλα εκθέματα των μουσείων (και αυτό ήταν από τα βασικά επιχειρήματα της Μερκούρης) είναι αγάλματα κατά βάση. Τα αγάλματα είναι αυτόνομα. Τα μάρμαρα του Παρθενώνα δεν είναι αγάλματα αλλά μέρη του ναού που υπάρχει.
Πηγή
Κατά τα άλλα δεν θεωρώ και εγώ ότι θα γίνει κάτι.
Η διαφορά με τα άλλα εκθέματα των μουσείων (και αυτό ήταν από τα βασικά επιχειρήματα της Μερκούρης) είναι αγάλματα κατά βάση. Τα αγάλματα είναι αυτόνομα. Τα μάρμαρα του Παρθενώνα δεν είναι αγάλματα αλλά μέρη του ναού που υπάρχει.
Παράθεση:
|
«…Αν τα μάρμαρα επιστραφούν, αυτό θα αποτελέσει ένα προηγούμενο που μπορεί να οδηγήσει στην εκκένωση των μουσείων. Συγχωρέστε με, αλλά αυτό είναι κοινή κολακεία. Ποιος πρόκειται να ζητήσει και ποιος πρόκειται να επιτρέψει το άδειασμα των μουσείων; Επιτρέψτε μου να δηλώσω, για άλλη μια φορά, ότι πιστεύουμε πως οπουδήποτε και αν βρίσκονται τα μουσεία, αποτελούν ζωτική κοινωνική και πολιτιστική ανάγκη και πρέπει να προστατεύονται. Έχω επανειλημμένα δηλώσει ότι ζητούμε ένα αναπόσπαστο μέρος κτιρίου που ακρωτηριάστηκε. Σε όλο τον κόσμο το ίδιο το όνομα της πατρίδας μας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον Παρθενώνα. Ζητούμε απλώς κάτι μοναδικό, κάτι απαράμιλλο, κάτι ιδιαίτερο της ταυτότητάς μας. Αγαπητοί φίλοι, αν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος για τα μουσεία, τότε γιατί το Διεθνές Συμβούλιο των Μουσείων πρότεινε μια «ανοιχτόμυαλη στάση» στα μέλη του…» |
Πηγή
Κατά τα άλλα δεν θεωρώ και εγώ ότι θα γίνει κάτι.
Αγαπητοί φίλοι Μιχάλη, teoilio και agaliarep
Σέβομαι απόλυτα την απαισιοδοξία σας (αν και εύλογα γίνεται) αλλά επειδή έχω μάθει να ακούω την εσωτερική φωνή μέσα μου που αποπνέει σοφία και δεν επιτρέπω σε πολλά ζητήματα της ζωής μου η λογική μου να είναι δούλη της ψυχής μου, θα διαφωνήσω μαζί σας.
Και αυτό το βασίζω στο ότι και τα πιο σκληρά πράγματα στον κόσμο και στην προσωπική μας ζωή έχουν ημερομηνία λήξεως. Για μένα υπάρχει και η Συμπαντική νομοτέλεια που βάζει τα πάντα στη θέση τους όταν χτυπήσει το καμπανάκι της Συγχρονικότητάς της.
Ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή σας!
Σέβομαι απόλυτα την απαισιοδοξία σας (αν και εύλογα γίνεται) αλλά επειδή έχω μάθει να ακούω την εσωτερική φωνή μέσα μου που αποπνέει σοφία και δεν επιτρέπω σε πολλά ζητήματα της ζωής μου η λογική μου να είναι δούλη της ψυχής μου, θα διαφωνήσω μαζί σας.
Και αυτό το βασίζω στο ότι και τα πιο σκληρά πράγματα στον κόσμο και στην προσωπική μας ζωή έχουν ημερομηνία λήξεως. Για μένα υπάρχει και η Συμπαντική νομοτέλεια που βάζει τα πάντα στη θέση τους όταν χτυπήσει το καμπανάκι της Συγχρονικότητάς της.
Ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή σας!