Litsa

Και μια άλλη εκδοχή για τα "μήλα".

Μήλο (με περισπωμένη) εκτός από μήλο, στα πολύ αρχαία, σημαίνει και "κοπάδι", ποίμνιο.
Όπου βλέπουμε την λέξη πρόβατο στην ελληνική μυθολογία αυτό συμβολίζει
τα σύννεφα που στα μάτια του αρχαίου ανθρώπου ομοιάζουν με το πρόβατο.

Υπάρχει λοιπόν ο "χαμάλης" Άτλαντας που ήταν γιός του Ιαπετού και της
Κλυμένης και αδερφάκι του Προμηθέα. Παρόμοιος χαμάλης υπάρχει και στην
ινδική μυθολογία, ο Σκάμπχα.

Υπάρχει τώρανε και ένα βουνό ψηλά στην βορειοδυτική Αφρική ψηλό και μεγάλο
που, λέγανε, έφτανε ως τον ουρανό και οι ρίζες του στον ωκεανό.

Κοντά στον Άτλαντα υπήρχε ένα μεγάλο και όμορφο περιβόλι που άνηκε ως προίκα
σε δύο όμορφες κοπέλες την Αίγλη και την Ερυθείη, δηλαδή την Λαμπερή και την
Κοκκινωπή όπως θα λέγαμε σήμερα και ήτανε κόρες του Έσπερου που εκτός από
μπαμπάς τους εκτελούσε και χρέη άστρου της Δύσης. Είχανε και ένα σκύλαρο
που τον λέγανε Όρθρο και μια πινακίδα "ο σκύλος δαγκώνει".
Είχανε και άλλες δύο αδερφές την Αρέθουσα και την Εστία και ίσως και μια πέμπτη
την Εσπέρα αλλά ίσως να ήταν εξώγαμη και δεν την αναγνωρίσανε.

Οι Εσπερίες συμβολίζουν το χρώμα που παίρνουνε τα σύννεφα άμα βασιλεύει ο ήλιος.
Γίνονται χρυσοκόκκινα και αυτά είναι «τα μήλα» των Εσπερίδων δηλαδή τα σύννεφα
μέσα στην μεγαλοπρέπεια της Δύσης τους. Ό Άτλαντας είναι κοντά τους γιατί είναι
ο ορίζοντας και το πέρας του γνωστού κόσμου, παραπέρα τα ναυτάκια δεν πηγαίνανε
όσα και να τους έδινες. Συμβολικό και το όνομα του σκύλου εφόσον Όρθρος είναι
ο χρόνος πριν από την αυγή όπως και η πρωινή ακολουθία.

Ο Ευρυσθέας λοιπόν που έκανε καψώνια στον Ηρακλή με κλιμακούμενη δυσκολία
μόλις είδε και απόειδε ότι ότι λέει του Ηρακλή αυτός το κάνει του βάζει το δύσκολο
- Θέλω τα μήλα.
Το κορόιδο ο Ηρακλής, του έφερε κάτι φυρίκια
- Όχι αυτά, τα άλλα, μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις . . .
" Αμάν, την κάτσαμε" σκέφτηκε ο Ηρακλής, "Δεν έχει και άλλη αεροπορική ανταπόκριση
εκτός απ την Μαρόκιαν εαρλάινς και δεν τους πάω με τίποτα τους αραπάδες".
Αλλά σαν ήρωας που ήτουνε, δεν είπε τίποτις, πήρε νερό, ξηρά τροφή, σλιπινγκ μπαγκ
και ξεκίνησε. Εκεί που πήγαινε, φτάνει στον ποταμό Εχέδωρο, σκύβει να πιεί νερό
και βγαίνει απ το ποτάμι ένας γιός του Άρη και της Κυρήνης που τονε λέγανε Κύκνο
και λέει του Ηρακλή.
- Δεν περνάς , είπε ο μπαμπάς μου στοπ, να μη σαφήσω
- Ρε δε πας για τσίσα σου λέω γω
Δεν τις άντεχε τις διουρητικές βρισιές ο Κύκνος, αρχίζουνε τα μπουνίδια
αρπάει κάτι γερές ο Κύκνος, τέζα.
Το μαθαίνει ο Άρης και έγινε σκύλος απ το κακό του, τρέχει να πιάσει τον Ηρακλή
τρέχει και ο Ηρακλής να σωθεί, που να κάτσει να του ξηγήσει πως ο Κύκνος έφταιγε
φταίει δε φταίει άμα μπλέξεις με θεούς το μπελά σου θα βρεις.

Να μη σας τα πολυλογώ φτάνει κάποια μέρα ο Ηρακλής στο βουνό και βρίσκει τον Άτλαντα
- Που είναι το περιβόλι ; ρωτάει
- Έτσι αλλιώς θα στρίψεις θα ανέβεις θα κατέβεις θα πας δεξιά αριστερά πίσω ανάποδα . . .
- Δε πετάγεσαι να μου φέρεις δυο τρία κιλά μη χαθώ και δε λέει ;
- Και τον ουρανό ; ποιος θα τον βαστάει ;
- Εγώ μωρέ, μέχρι νάρθεις θα στο βαστήξω λίγο.
Πιάνει ο Ηρακλής τον Ουρανό που λέτε, πάει ο Άτλαντας, του φέρνει τρία κιλά αλλά το ξανασκέφτηκε
- Δεν τον ξαναπέρνω τον ουρανό , βαρέθηκα
- Ρε c, από ήρωας χαμάλης θα γίνω ;
- Έτσι καταντάνε όλοι οι ήρωες στο τέλος.
- Καλά, βάστα ένα λεπτό να βάλω μαξιλαράκι και οκ, ότι πεις

Ξεγελιέται ο Άτλάς, έπιασε για μια στιγμή τον ουρανό , μαζεύει τα μήλα ο Ηρακλής και την κάνει.

Ηθικό δίδαγμα, άμα είσαι γενημένος χαμάλης, ότι και να κάνεις λέμε, το μυαλό σου δε σε βοηθάει
θα σε ξεγελάσουνε με τα συνδικαλιστικά με τα ασφαλιστικά με τα φορολογικά, όλα εσύ θα τα σηκώσεις
στο τέλος


υγ
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το "μήλο" κριάρι και ο ρόλος τους στην μυθολογία εδώ
http://www.metafysiko.gr/forum/showthread.php?t=2378
στο μήνυμα # 16

@Λευκός Λύκος
Ευχαριστώ για τα κάλαντα.
Το εμάιλ αυτό το θεωρώ ως μεγάλη τιμή για μένα.
Ευχαριστώ...


Δώστε μας και τον κόκκορα, δώστε μας και την κότα!
Δώστε μας και πέντ' έξι αυγά, να πάμε σ΄ άλλη πόρτα!
Θα πάω να το πω στην πεθερά μου.

Συγνώμη, αν κατάλαβα καλά εκεί είναι η Ακρόπολη Παρθενώνας ;
\r\n
\r\nΜα καλά, τόσο εύκολο είναι να γράψει κάποιος ότι γουστάρει στο google earth;
\r\nΚαι για ποιο λόγο 8 weeks ? Δεν κατάλαβα ! "8 weeks to be your hours", πες του του danescombe.
\r\n
\r\nΠάλι καλά που έβαλε και τη λέξη Greek ο UPLOADER , μιά χάρη του την χρωστάμε όσο να ναι
\r\n
\r\nΣκεφτείτε να έβαζε μόνο Οττομανσ Τουρκσ μιουζιουμ. Tρέχα γύρευε μετά.

Ελενίτσα, δε μπορώ να σε καταλάβω

Όταν λες "αρκετοί", πόσοι δηλαδή ; 10 ; 100; 10.000;

Για ποιά κείμενα μιλάς ;

Το να μοιάζουν ή δεν μοιάζουν κάποια κείμενα δεν είναι θέμα "πίστης".

Τα διαβάζεις τα κείμενα, τα αντιπαραβάλεις και είναι καθαρά θέμα διαπίστωσης, όχι "πίστης".

Και όταν λες ότι η ΠΔ έχει επικρατήσει, εις βάρος ποιού έχει επικρατήσει ;

Το αγόρασα το βιβλίο χτες απ την έκθεση βιβλίου
και με μια λέξη (δεν το διάβασα όλο ακόμα) είναι αρκετά
εμπεριστατωμένο και με στρωτή και προσεκτική αφήγηση.

Διαβάζοντάς το νοιώθεις μια απέραντη επιθυμία να πάρεις
το ΚΤΕΛ και να πας στην Καβάλα, να πάρεις το καράβι και να
πας στη Σκιάθο ή στην Κέρκυρα ή στην Κρήτη . . .

Υπάρχουν βέβαια και αρκετά τοπονύμια στην Ελλάδα που
περιέχουν την λέξη "καστρο" ή "καστέλι" αλλά το οικοδόμημα
έχει πλέον εξαφανισθεί.

Λοιπόν, να το αγοράσετε ΟΛΟΙ .
Τέτοιες προσπάθειες πρέπει να επιβραβεύονται

ο πλάστογράψας του πλαστογράψαντος, . . . .ω πλαστογράψα !

Έτσι έγραφαν ιστορία οι νικητές . . .

Άσχετα αν σε άλλα τοπίκια για οικονομία λόγου "παραδέχομαι"
κάποια πράγματα και κάποια δεδομένα, ότι π.χ. οι Απόστολοι
μαρτύρησαν, στην πραγματικότητα αμφιβάλω για τα πάντα από όσα λένε.
Απλά δεν το έχω ψάξει γιατί έχω και σοβαρότερα πράγματα στη
ζωή μου να κάνω.

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έληξε 11:11 η ωρα, έτσι είχαν συμφωνήσει οι εμπλεκομενοι, 11 Νοεμβρίου, όλα έντεκα.

Να σε ρωτήξω πλιζ, μπορεί αυτή η κατάτα-αρνητική ενέργεια, να πάει σε θύμα
που είναι οργανισμός; Σε μια τράπεζα ας πούμε, τι πρέπει να κάνω για να πάει
μια κακιά σκεπτομορφή στην eurobank να τους κάνει να πάθουνε πλάκα ?

Νομίζω πως, ότι σχέση έχει η Λίτσα Πατέρα με την αστροφυσική
έχει και ο Φουράκης με την έρευνα.

Ούτε καλός ρήτορας είναι ούτε τα απλά που λέει μπορούν να με
πείσουν ότι τα κατέχει και ξέρει και 2-3- πράγματα πίσω από αυτά
που λέει.

Δεν έχεις να κάνεις τίποτα περισσότερο από το να περιμένεις και να διαβάζεις.



εδώ μπερδεύεις τις κυλόττες με τα καλσόν.

Ναι , αν δεν υπάρχουν πηγές , από τρίτους μαθαίνουμε τι πρέσβευαν
και αυτό γίνεται από αρχαιολόγους και φιλόλογους.

Η Αγία Γραφή ποτέ δεν χάθηκε για να αποκατασταθεί αλλά και τα σχόλια
των τρίτων είναι εξίσου υπολογίσιμα .

Το προϊόν του Ιουδαϊσμού και το προϊόν του ελληνισμού δεν εξισώνεται μόνο και μόνο
επειδή υπάρχουν και για τα δύο σχόλια από τρίτους .
Τι σόι σκεπτικό και λογική είναι αυτή που διαθέτεις ?

Εγώ σε πρώτη φάση θα συγκρίνω τον κορμό
των δύο "θεωριών" για να κατατάξω τον Κομφούκιο
αντίστοιχα σε μια κατηγορία σαν των Στωικών , όπως
στην ίδια κατηγορία κατατάσσω και τον Δαλάι Λάμα ,
για αυτό επιμένω και τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι.

Σε δεύτερη φάση θα συγκρίνω την "φρεσκάδα"
έκαστης θεωρίας και την δυνατότητά της να "γεννήσει" κάτι
ή την αδυναμία που τυχών έχει και την κάνει στείρα ,στατική
και δύσκαμπτη στο πέρασμα του χρόνου .

Σε τρίτη φάση θα εξετάσουμε τυχών "υπερτιμολογήσεις"
κοινώς φιλοσοφικές "φούσκες" που κάποιοι φουσκώνουν
και μετά μοιράζουν (ετεροχρονισμένα) με βειγβολάν για
λαϊκή κατανάλωση .
Και ο χρυσός όπως και ο χαλκός είναι πολύτιμα μέταλλα
αλλά το καθένα έχει την αξία του και την αντοχή του.

Τέλος , θα δούμε αν και πως και πόσο και πότε επηρεάσθηκαν
και αντάλλαξαν οι δύο γεωγραφικές περιοχές προϊόντα και ιδέες .
Πρέπει να δούμε όμως σε όλους τους κλάδους τι ανταλλάχθηκε
και όχι μόνο στενά την διδασκαλία του Κομφούκιου.

....


Μπορεί τα κείμενα να μην έχουν διασωθεί ολοκληρα όμως υπάρχουν αναφορές
σε πηγές τρίτων για αυτά και η αρχαιολογική σκαπάνη έχει αποκαταστήσει
σε πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό την ιστορία της ελληνικής φιλοσοφίας
και κατ’ επέκταση της στοάς δίνοντάς μας την δυνατότητα να έχουμε μια
πληρέστατη εικόνα σήμερα , οπότε μόνο αν εσκεμμένα αγνοεί κάποιος
αυτά τα αποτελέσματα μπορεί τότε κατά βούληση να δέχεται ή να απορρίπτει
ότι θέλει και να πιστεύει ότι θέλει …

Συνεχίζεται ...

Η Πολιτική Φιλοσοφία του Κομφούκιου


Η πολιτική φιλοσοφία του Κομφούκιου εδράζεται επίσης στην πίστη του ότι ένας ηγέτης θα πρέπει να διδάσκεται αυτοπειθαρχία, θα πρέπει να κυβερνά τους υπηκόους του σύμφωνα με το παράδειγμά του, και θα πρέπει να τους συμπεριφέρεται με αγάπη και ενδιαφέρον. «Εάν οι άνθρωποι καθοδηγούνται από νόμους, και η σταθερότητα ανάμεσά τους επιβάλλεται με τιμωρίες, θα προσπαθήσουν να γλιτώσουν την τιμωρία χωρίς ίχνος ντροπής. Εάν καθοδηγούνται από την αρετή, και η σταθερότητα ανάμεσά τους επιβάλλεται μέσω της εφαρμογής της τελετουργικής ευπρέπειας, θα έχουν την αίσθηση της ντροπής και θα σε ακολουθούν με συγκατάβαση» (Lunyu 2.3; βλ. επίσης 13.6.). Είναι φανερό, ωστόσο, ότι την εποχή του οι υπέρμαχοι περισσότερο νομικίστικων μεθόδων κέρδιζαν έδαφος στην κυβερνούσα ελίτ. Γι’ αυτό η προειδοποίηση του Κομφούκιου για τις άσχημες συνέπειες της εφαρμογής νομικών κωδίκων δεν θα πρέπει να ερμηνευτεί ως προσπάθεια να εμποδιστεί η υιοθέτησή τους, αλλά ως το παράπονό του που οι ιδέες του για την ηθική επίδραση του ηγέτη δεν αποδείχθηκαν δημοφιλείς.


Περισσότερο ανησυχούσε τον Κομφούκιο η αντίληψή του ότι οι πολιτικοί θεσμοί της εποχής του είχαν καταρρεύσει εντελώς. Απέδιδε αυτή την κατάρρευση στο γεγονός ότι αυτοί που ασκούσαν την εξουσία καθώς και εκείνοι που κατείχαν υπεξούσιες θέσεις το έκαναν αξιώνοντας τίτλους για τους οποίους δεν ήταν άξιοι. Όταν ρωτήθηκε από έναν ηγέτη του μεγάλου κράτους του Qi, γειτονικό του Lu στη χερσόνησο Shandong, για τις αρχές της καλής διακυβέρνησης, ο Κομφούκιος αναφέρεται ότι απάντησε: «Η καλή διακυβέρνηση συνίσταται στο ο ηγέτης να είναι ηγέτης, ο υπουργός να είναι υπουργός, ο πατέρας να είναι πατέρας, και ο γιος να είναι γιος» (Lunyu 12.11). Εάν αξιώνω για τον εαυτό μου έναν τίτλο και επιχειρώ να συμμετάσχω στις διάφορες ιεραρχικές σχέσεις στις οποίες θα εμπλακώ σύμφωνα μ’ αυτόν τον τίτλο, τότε θα πρέπει να δρω σύμφωνα με το νόημα αυτού του τίτλου που αξιώνομαι για τον εαυτό μου. Η ανάλυση του Κομφούκιου για την έλλειψη σύνδεσης μεταξύ των πραγματικοτήτων και των ονομάτων τους και για την ανάγκη να διορθωθούν τέτοιες περιπτώσεις συνήθως αναφέρεται ως η θεωρία του Κομφούκιου για το zhengming. Αλλού στα Ανάλεκτα, ο Κομφούκιος λέει στον μαθητή του Zilu ότι το πρώτο πράγμα που θα έκανε εάν αναλάμβανε την διοίκηση ενός κράτους είναι zhengming (Lunyu 13.3). Ο Xunzi συνέταξε μια ολόκληρη πραγματεία με τον τίτλο Zhengming. Αλλά για τον Xunzi ο όρος αναφερόταν στην σωστή χρήση της γλώσσας και στο πώς θα έπρεπε κάποιος να εφευρίσκει νέους όρους κατάλληλους για την εποχή. Για τον Κομφούκιο το zhengming δεν φαίνεται να αναφέρεται στην ‘διόρθωση των ονομάτων’ (έτσι μεταφράζεται συνήθως ο όρος από τους ειδικούς των Αναλέκτων), αλλά στην διόρθωση της συμπεριφοράς των ανθρώπων ώστε να ανταποκρίνεται επακριβώς στην γλώσσα με την οποία προσδιορίζουν και περιγράφουν τον εαυτό τους. Ο Κομφούκιος πίστευε ότι μια τέτοιου είδους διόρθωση έπρεπε να ξεκινήσει από την κορυφή της κυβέρνησης, επειδή από εκεί πηγάζει η ασυμφωνία μεταξύ ονομάτων και πραγματικοτήτων. Εάν η συμπεριφορά του ηγέτη διορθωθεί τότε οι άνθρωποι κάτω απ’ αυτόν θα ακολουθήσουν ανάλογα. Σε μια συζήτηση με τον Ji Kangzi (που είχε σφετεριστεί την εξουσία στο Lu), ο Κομφούκιος συμβούλεψε: «Εάν η επιθυμία σου είναι για καλό, οι άνθρωποι θα είναι καλοί. Ο ηθικός χαρακτήρας του ηγέτη είναι ο άνεμος· ο ηθικός χαρακτήρας των υποτελών του είναι το χορτάρι. Όταν ο άνεμος φυσά, το χορτάρι λυγίζει» (Lunyu 12.19).


Για τον Κομφούκιο, αυτό που χαρακτήριζε την ηγεσία ήταν η κατοχή του de ή της ‘αρετής’. Κατανοούμενη ως ένα είδος ηθικής δύναμης που επιτρέπει σε κάποιον να νικήσει κάποιον άλλο χωρίς να καταφύγει στην σωματική δύναμη, αυτή η ‘αρετή’ καθιστούσε επίσης τον ηγέτη ικανό να διατηρήσει την τάξη στο κράτος του χωρίς να προβληματίζεται, βασιζόμενος σε πιστούς και αποτελεσματικούς αντιπροσώπους. Ο Κομφούκιος ισχυριζόταν ότι, «Αυτός που κυβερνά χρησιμοποιώντας την αρετή του είναι, για να χρησιμοποιήσω μια αναλογία, σαν τον πολικό αστέρα: παραμένει στη θέση του ενώ όλα τα μικρότερα αστέρια υποβάλλουν τα σέβη τους σ’ αυτό» (Lunyu 2.1). Ο δρόμος για να διατηρηθεί και να καλλιεργηθεί μια τέτοια βασιλική ‘αρετή’ περνούσε από την εφαρμογή και την θεσμοθέτηση του li ή των ‘τελετουργιών’ – των τελετών που καθόριζαν και σηματοδοτούσαν τις ζωές των αρχαίων Κινέζων αριστοκρατών. Αυτές οι τελευτές περιέκλειαν: τις θυσιαστικές ιεροτελεστίες που εκτελούνταν στους προγονικούς ναούς για να εκφράσουν ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη· τις τελετές τιμαριοδοσίας, προπόσεων και ανταλλαγής δώρων που έδεναν την αριστοκρατία σε ένα περίπλοκο δίκτυο καθηκόντων και υποχρεώσεων· και τις πράξεις ευγένειας και ευπρέπειας – όπως προκύψεις και υποχωρήσεις – που ταυτοποιούσαν τους εκτελεστές τους ως ευγενείς. Σε μια σημαντική μελέτη, ο Herbert Fingarette ισχυρίζεται ότι η εκτέλεση τέτοιου είδους τελετών, όταν γίνεται σωστά και ειλικρινά, περικλείει μια ‘μαγική’ ποιότητα που θεμελιώνει την δραστικότητα της βασιλικής ‘αρετής’ στην επίτευξη των στόχων του ηγέτη.

Κομφούκιος και Εκπαίδευση


Σφραγίδα της σκέψης του Κομφούκιου είναι η έμφασή του στην εκπαίδευση και στη μελέτη. Υποτιμά αυτούς που επαφίενται στην φυσική κατανόηση ή τη διαίσθηση και ισχυρίζεται ότι η μόνη πραγματική κατανόηση ενός θέματος προέρχεται από μακρά και προσεκτική μελέτη. Μελέτη, για τον Κομφούκιο, σημαίνει εύρεση ενός καλού δασκάλου και απομίμηση των λέξεων και των πράξεών του. Ένας καλός δάσκαλος είναι κάποιος μεγαλύτερος σε ηλικία που είναι εξοικειωμένος με τους τρόπους του παρελθόντος και τις πρακτικές των αρχαίων (Βλ. Lunyu 7.22). Ενώ μερικές φορές προειδοποιεί ενάντια στις υπερβολές στον διαλογισμό και την περισυλλογή, η θέση του Κομφούκιου φαίνεται να είναι στο μέσον μεταξύ μελέτης και διαλογισμού γι’ αυτά που κάποιος έχει μάθει. «Αυτός που μαθαίνει αλλά δεν σκέφτεται είναι χαμένος. Αυτός που σκέφτεται αλλά δεν μαθαίνει βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο» (Lunyu 2.15). Ο ίδιος ο Κομφούκιος θεωρείται απ’ την παράδοση να έχει διδάξει τρεις χιλιάδες μαθητές, παρόλο που μόνο εβδομήντα λέγεται ότι πραγματικά κατείχαν τις τέχνες που αγαπούσε. Ο Κομφούκιος είναι πρόθυμος να διδάξει οποιονδήποτε, οποιασδήποτε κοινωνικής τάξης, αρκεί να είναι πρόθυμοι και ακούραστοι. Δίδαξε στους μαθητές του ηθική, ορθό λόγο, διοίκηση, και καλές τέχνες. Ενώ δίνει επίσης έμφαση στις ‘Έξι Τέχνες’ – τελετουργία, μουσική, τοξοβολία, αρματοδρομία, καλλιγραφία και αριθμητική – είναι φανερό ότι θεωρεί την ηθική ως το σημαντικότερο αντικείμενο. Οι παιδαγωγικές μέθοδοι του Κομφούκιου είναι εντυπωσιακές. Δεν συζητά ποτέ σε βάθος ένα θέμα. Αντίθετα προτείνει ερωτήματα, μνημονεύει χωρία από τους κλασικούς, ή χρησιμοποιεί εύστοχες αναλογίες, και περιμένει από τους μαθητές του να καταλήξουν στις σωστές απαντήσεις. «Μόνο καθοδηγώ τους πρόθυμους και διαφωτίζω τους ένθερμους. Εάν παρουσιάσω την μία γωνία και ένας μαθητής δεν μπορεί να επιστρέψει με τις άλλες τρεις, δεν συνεχίζω το μάθημα» (Lunyu 7.8).


Ο σκοπός του Κομφούκιου είναι να δημιουργήσει ευγενείς που φέρονται με χάρη, μιλούν σωστά και επιδεικνύουν ακεραιότητα σε όλα τα πράγματα. Η έντονη αποστροφή του για τους δουλοπρεπείς ‘μικροπρεπείς’, των οποίων τα έξυπνα λόγια και οι φιγουραντζίδικοι τρόποι κέρδιζαν το ακροατήριο, αντανακλάται σε πολλά χωρία του Lunyu. Ο Κομφούκιος βρέθηκε σε μια εποχή που οι αξίες είχαν καταπέσει. Οι πράξεις και οι συμπεριφορές δεν ανταποκρίνονταν πια στις ταμπέλες που αρχικά τους είχαν τοποθετηθεί. «Οι ηγέτες δεν κυβερνούν και οι υποτελείς δεν υπηρετούν», παρατηρεί (Lunyu 12.11; πρβλ. επίσης 13.3). Αυτό σημαίνει ότι οι λέξεις και οι τίτλοι δεν σημαίνουν πια αυτό που σήμαιναν κάποτε. Η ηθική εκπαίδευση είναι σημαντική για τον Κομφούκιο γιατί αποτελεί το μέσον με το οποίο κάποιος μπορεί να διορθώσει αυτή την κατάσταση και να επαναφέρει το νόημα στη γλώσσα και στις αξίες της κοινωνίας. Πιστεύει ότι τα πιο σημαντικά μαθήματα για να αποκτηθεί μια τέτοια ηθική εκπαίδευση βρίσκονται στο κανονικό Βιβλίο Ασμάτων, επειδή πολλά από τα ποιήματά του είναι και όμορφα και καλά. Έτσι ο Κομφούκιος τοποθετεί το κείμενο πρώτο στην διδακτέα ύλη του και συχνά παραθέτει και εξηγεί εδάφιά του. Γι’ αυτόν τον λόγο, το Lunyu είναι επίσης μια σημαντική πηγή για την κατανόηση του Κομφούκιου του ρόλου που η ποίηση και η τέχνη παίζουν γενικά στην ηθική εκπαίδευση των ευγενών καθώς και στην αναμόρφωση της κοινωνίας.


Βιβλιογραφία


· Brooks, E. & A., 1998, The Original Analects, New York: Columbia University Press.


· Creel, H., 1949, Confucius, Harper.


· Fingarette, H., 1972, The Secular as Sacred, Harper.


· Knoblock, J., 1988, 1990, 1994, Xunzi: A Translation and Study of the Complete Works (Three Volumes), Stanford University Press.


· Lau, D. C., 1979, Confucius: The Analects, Harmondsworth: Penguin.


· Nivison, D., 1996, The Ways of Confucianism, Open Court.


· Waley, A., 1938, The Analects of Confucius, New York: Vintage Books.


· Yang, Bojun, 1958, Lunyu yizhu, Beijing: Zhonghua shuju.



Source : Stanford Encyclopedia of Philosophy

Author’s page: Jeffrey K. Riegel

Η Κοινωνική Φιλοσοφία του Κομφούκιου


Οι διδασκαλίες του Κομφούκιου και οι συζητήσεις και συνδιαλλαγές με τους μαθητές του καταγράφηκαν στο Lunyu ή Ανάλεκτα, μια συλλογή που, το πιθανότερο, απέκτησε την μορφή με την οποία την γνωρίζουμε σήμερα τον δεύτερο π.Χ. αιώνα. Ενώ ο Κομφούκιος πιστεύει ότι οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους εν μέσω παραμέτρων επακριβώς καθορισμένων από τον Θεό – ο οποίος, συχνά, γι’ αυτόν σημαίνει τόσο το θεληματικό Ανώτατο Ον όσο και την ‘φύση’ με τους καθορισμένους κύκλους και τα μοτίβα της – ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους και ιδιαίτερα για την συμπεριφορά τους προς τους άλλους. Καθόλου ή ελάχιστα μπορούμε να αλλάξουμε την προδιαγεγραμμένη διάρκεια της ζωής μας όμως εμείς καθορίζουμε τι θα επιτύχουμε και για τι θα μας θυμούνται.


Ο Κομφούκιος παρουσίαζε τις διδασκαλίες του ως μαθήματα διαβιβαζόμενα από την αρχαιότητα. Ισχυριζόταν ότι ήταν ‘διαβιβαστής και όχι δημιουργός’ και ότι κάθε πράξη του αντανακλούσε ‘την εμπιστοσύνη και την αγάπη του για τους αρχαίους’ (Lunyu 7.1). Ο Κομφούκιος καταδείκνυε ιδιαίτερα τις παραδόσεις που είχαν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια της ακμής της βασιλείας του Zhou (περίπου στο πρώτο μισό της πρώτης χιλιετίας π.Χ.). Αυτού του είδους οι νομιμοποιήσεις των απόψεων κάποιου ίσως ήταν ήδη συνηθισμένες την εποχή του Κομφούκιου. Οπωσδήποτε ο ισχυρισμός του ότι υπήρχαν αρχαίες παραδόσεις για την ιδεολογία του άσκησε τρομακτική επιρροή στους μετέπειτα στοχαστές, πολλοί από τους οποίους μιμήθηκαν αυτή τη χειρονομία. Όμως δεν θα πρέπει να θεωρούμε ότι τα Ανάλεκτα περιέχουν παλαιότερες απόψεις. Τα περισσότερα απ’ αυτά που δίδαξε ο Κομφούκιος φαίνεται ότι ήταν αυθεντικά γι’ αυτόν και αντιπροσώπευαν μια ριζική αναχώρηση από τις ιδέες και τις πρακτικές των ημερών του.


Ο Κομφούκιος επίσης ισχυριζόταν ότι απολάμβανε μια ιδιαίτερη και προνομιούχα σχέση με τον Θεό και ότι, μέχρι την ηλικία των πενήντα, είχε κατανοήσει ότι ο Θεός διεύθυνε τον ίδιο και την ανθρωπότητα (Lunyu 2.4). Ο Κομφούκιος επίσης καθοδηγούσε σχολαστικά τους οπαδούς του μην παραμελούν τις προσφορές στον Θεό (Lunyu 3.13). Κάποιοι ερευνητές έχουν διακρίνει μια αντίφαση ανάμεσα στην ευλάβεια του Κομφούκιου απέναντι στον Θεό και στον θεωρούμε σκεπτικισμό του αναφορικά με την ύπαρξη ‘των πνευμάτων’. Ωστόσο τα χωρία των Ανάλεκτων που αποκαλύπτουν την στάση του Κομφούκιου απέναντι στις πνευματικές δυνάμεις (Lunyu 3.12, 6.20, και 11.11) δεν υποδεικνύουν ότι ήταν σκεπτικιστής. Αντίθετα δείχνουν ότι ο Κομφούκιος τιμούσε και σεβόταν τα πνεύματα, πίστευε ότι θα έπρεπε να λατρεύονται με απόλυτη ειλικρίνεια, και δίδασκε ότι το να υπηρετείς τα πνεύματα αποτελούσε μια πολύ πιο δύσκολη και πολύπλοκη υπόθεση από το να υπηρετείς απλούς θνητούς.


Η κοινωνική φιλοσοφία του Κομφούκιου περιστρέφεται κυρίως γύρω από την έννοια του ren, ‘ευσπλαχνία’ ή ‘αγάπη προς αλλήλους’. Η καλλιέργεια και η εφαρμογή αυτού του είδους της έγνοιας για τους άλλους συνεπαγόταν την υποτίμηση του εαυτού. Αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να αποφεύγεται ο επιτήδειος λόγος ή οι κολακευτικοί τρόποι που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια λανθασμένη εντύπωση και να οδηγήσουν στην αυτο-προβολή (Lunyu 1.3). Εκείνοι που καλλιεργούν το ren είναι, αντιθέτως, «απλοί στους τρόπους και αργοί στους λόγους» (Lunyu 13.27). Για τον Κομφούκιο, αυτού του είδους το ενδιαφέρον για τους άλλους επιδεικνύεται μέσω της εφαρμογής των τύπων του Χρυσού Κανόνα: «Ό,τι δεν επιθυμείς για τον εαυτό σου, μην το κάνεις στους άλλους», «Αφού εσύ ο ίδιος επιθυμείς να στέκεσαι τότε βοήθα και άλλους να το κατορθώσουν, αφού εσύ ο ίδιος επιθυμείς επιτυχία τότε βοήθα και άλλους να την επιτύχουν» (Lunyu 12.2, 6.30). Θεωρεί την αφοσίωση στους γονείς και στους γέροντες συγγενείς ως τον πιο θεμελιώδη τρόπο προαγωγής των συμφερόντων των άλλων πριν των προσωπικών και διδάσκει ότι τέτοιος αλτρουισμός μπορεί να επιτευχθεί μόνο από όσους έχουν μάθει την αυτοπειθαρχία.


Η εκμάθηση της αυτοσυγκράτησης περιλαμβάνει την μελέτη και τον έλεγχο του li, τους τελετουργικούς τύπους και κανόνες της ευπρέπειας μέσω των οποίων κάποιος εκφράζει σεβασμό για τους ανωτέρους και ορίζει τον ρόλο του στην κοινωνία με τέτοιον τρόπο ώστε ο ίδιος να είναι άξιος σεβασμού και θαυμασμού. Το ενδιαφέρον για ευπρέπεια θα πρέπει καθορίζει οτιδήποτε κάποιος λέει ή κάνει:


Μην κοιτάς τίποτα σε αντίθεση με το τελετουργικό, μην ακούς τίποτα σε αντίθεση με το τελετουργικό, μην λες τίποτα σε αντίθεση με το τελετουργικό, μην κάνεις ούτε βήμα σε αντίθεση με το τελετουργικό. (Lunyu 12.1)


Το να υπόκειται κάποιος στο τελετουργικό δεν σημαίνει, ωστόσο, καταπίεση των επιθυμιών του αλλά αντίθετα εκμάθηση του τρόπου εναρμόνισης των επιθυμιών του με τις ανάγκες της οικογένειάς του και της κοινότητας. Ο Κομφούκιος και πολλοί από τους οπαδούς του διδάσκουν ότι μέσω της εμπειρίας των επιθυμιών μαθαίνουμε την αξία των κοινωνικών περιορισμών που καθιστούν μια οργανωμένη κοινωνία εφικτή (Βλ. Lunyu 2.4.). Ούτε η έμφαση του Κομφούκιου στο τελετουργικό σημαίνει ότι ήταν ένας σχολαστικός τυπολάτρης που πίστευε ότι οι λατρευτικές ιεροτελεστίες και οι κοινωνικές συναλλαγές έπρεπε να εφαρμόζονται σωστά με οποιοδήποτε κόστος. Ο Κομφούκιος, αντίθετα, δίδασκε ότι εάν κάποιος δεν κατείχε μια βαθιά αίσθηση της ευημερίας και των συμφερόντων των άλλων οι τελετές του δεν σήμαιναν τίποτα (Lunyu 3.3). Εξίσου σημαντική ήταν η επιμονή του Κομφούκιου να μην θεωρούνται οι ιεροτελεστίες ως απλό τυπικό, αλλά να εφαρμόζονται με απόλυτη αφοσίωση και ειλικρίνεια. «Θυσίαζε [ο Κομφούκιος] στους νεκρούς σαν να ήταν παρόντες. Θυσίαζε στα πνεύματα σαν να ήταν τα πνεύματα παρόντα. Ο Δάσκαλος είπε, ‘Θεωρώ το να μην είμαι παρόν στην θυσία ως θυσία μη γενόμενη’» (Lunyu 3.12)


Ενώ το τελετουργικό τυπικό συχνά είχε να κάνει με τις στενές σχέσεις της οικογένειας και της φυλής, το ren, απ’ την άλλη, έπρεπε να εφαρμόζεται ευρέως και περιέχει πληροφορίες για τις αλληλεπιδράσεις κάποιου με όλους τους ανθρώπους. Ο Κομφούκιος προειδοποιεί τους κατέχοντες δύναμη ότι δεν θα πρέπει να καταδυναστεύουν ούτε να θεωρούν δεδομένους ακόμα και τους ταπεινότερους υπηκόους τους. «Μπορείς να αποστερήσεις τους Τρεις Στρατούς από τον διοικητή τους, αλλά δεν μπορείς να στερήσεις τον ταπεινότερο χωρικό από την γνώμη του» (Lunyu 9.26). Ο Κομφούκιος θεωρεί την αγάπη προς αλλήλους ως κάλεσμα και αποστολή για την οποία κάποιος θα πρέπει να είναι έτοιμος να πεθάνει (Lunyu 15.9).

Αντιγράφω από το


http://www.archive.gr/modules.php?n...=content&tid=17


C - Κομφούκιος


Jeffrey K. Riegel

Καθηγητής του Τμήματος Ανατολικών Ασιατικών Γλωσσών και Πολιτισμών

Ph.D. Stanford University


Μετάφραση: Ανδρονίκη Μαστοράκη




Κομφούκιος


Ο Κομφούκιος (551-479 π.Χ.), σύμφωνα με την κινεζική παράδοση, ήταν στοχαστής, πολιτική φυσιογνωμία, δάσκαλος και ιδρυτής της Σχολής Ru της κινεζικής σκέψης. Οι διδασκαλίες του, όπως διατηρήθηκαν στα Ανάλεκτα, θέτουν τα θεμέλια πολλών εκ των μετέπειτα κινέζικων απόψεων για την εκπαίδευση και την συμπεριφορά του ιδανικού άνδρα, πώς ένα τέτοιο άτομο θα πρέπει να ζει τη ζωή του και να αλληλεπιδρά με τους άλλους, και τα σχήματα της κοινωνίας και της διακυβέρνησης στα οποία θα πρέπει να συμμετέχει. Ο Fung Yu-lan, μια από τις μεγάλες αυθεντίες του 20ου αιώνα για την ιστορία της κινεζικής σκέψης, συγκρίνει την επιρροή του Κομφούκιου στην κινεζική ιστορία με εκείνη του Σωκράτη στη Δύση.


Ο Βίος του Κομφούκιου


Οι πηγές για τη ζωή του Κομφούκιου είναι μεταγενέστερες και δε διαχωρίζουν προσεκτικά τη φαντασία από την πραγματικότητα. Ως εκ τούτου καλό θα ήταν τα περισσότερα που γνωρίζουμε γι’ αυτόν να θεωρούνται μύθος. Πολλοί από τους θρύλους που περιβάλλουν τον Κομφούκιο στα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. περιλήφθησαν από τον Sima Qian (145-π.85 π.Χ.), αυλικό ιστορικό της δυναστείας Han, στα πολύ γνωστά και συχνά μνημονευόμενα Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού (Shiji). Αυτή η συλλογή ιστοριών ξεκινά αναγνωρίζοντας τους προγόνους του Κομφούκιου ως μέλη της βασιλικής οικογένειας του Song. Σημειώνει επίσης ότι ο προπάππος του, δραπετεύοντας από την αναταραχή της γενέτειράς του Song, μετακόμισε στο Lu, κάπου κοντά στη σημερινή πόλη Qufu στη νοτιοανατολική Shandong, όπου η οικογένεια περιήλθε σε ένδεια. Ο Sima Qian και άλλες πηγές περιγράφουν ότι ο Κουμφούκιος πέρασε καρτερικά τα πάμφτωχα και ταπεινωτικά νεανικά του χρόνια και αναγκάστηκε, όταν ενηλικιώθηκε, να αναλάβει τόσο ασήμαντες δουλειές όπως λογιστής και φροντιστής φάρμας. Η αφήγηση του Sima Qian περιλαμβάνει την ιστορία πως ο Κομφούκιος γεννήθηκε για να εκπληρωθεί η προσευχή των γονιών του σε έναν ιερό λόφο (qiu) με το όνομα Ni. Το επίθετο του Κομφούκιου Kong (το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει την έκφραση ευχαριστίας όταν οι προσευχές εισακούονται), το απαγορευμένο όνομα που του δόθηκε Qiu, και το κοινωνικό του όνομα Zhongni, φαίνονται όλα συνδεδεμένα με τις θαυματουργές περιστάσεις της γέννησής του. Αυτό προκαλεί αμφιβολίες, επομένως, για την βασιλική γενεαλογία του Κομφούκιου που παρουσιάζει ο Sima Qian. Παρομοίως, η καταγεγραμμένη ηλικία θανάτου του Κομφούκιου, ‘εβδομήντα δύο’ ετών, είναι ένα ‘μαγικό νούμερο’ που άσκησε πολύ μεγάλη επίδραση στην πρώιμη κινεζική λογοτεχνία. Δεν γνωρίζουμε πως ο ίδιος ο Κομφούκιος εκπαιδεύτηκε, αλλά η παράδοση τον θέλει να σπουδάζει θρησκευτική τελετουργία με τον Ταοϊστή Δάσκαλο Lao Dan, μουσική με τον Chang Hong, και λαούτο με τον Δάσκαλο μουσικής Xiang. Ως μεσήλικας ο Κομφούκιος θεωρείται ότι είχε συγκεντρώσει γύρω του μια ομάδα μαθητών τους οποίους δίδασκε και επίσης ότι είχε αφιερώσει τον εαυτό του σε πολιτικά ζητήματα στο Lu. Ο αριθμός των μαθητών του Κομφούκιου έχει διογκωθεί υπερβολικά, με τον Sima Qian και άλλες πηγές να ισχυρίζονται ότι ήταν περίπου τρεις χιλιάδες. Ο Sima Qian συνεχίζει λέγοντας ότι, «Εκείνοι που, αυτοπροσώπως, απέκτησαν γνώση των Έξι Κανόνων [διδασκόμενων από τον Κομφούκιο], αριθμούσαν εβδομήντα δύο». Ο Mencius του 4ου αιώνα π.Χ. και κάποια άλλα πρώιμα έργα δίνουν τον αριθμό εβδομήντα. Ίσως εβδομήντα ή εβδομήντα δύο να ήταν ο μέγιστος αριθμός, παρόλο που και οι δύο αυτοί αριθμοί είναι ύποπτοι αφού δείχνουν την υποτιθέμενη ηλικία θανάτου του Κομφούκιου.


Στην ηλικία των πενήντα, όταν ο Δούκας Ding του Lu ήταν στον θρόνο, τα ταλέντα του Κομφούκιου είχαν αναγνωριστεί και διορίσθηκε Υπουργός Δημοσίων Έργων και έπειτα Υπουργός Εγκλημάτων. Όμως ο Κομφούκιος φαίνεται πως προσέβαλε μέλη της αριστοκρατίας του Lu που συναγωνίζονταν με τον Δούκα Ding για την εξουσία (ή στον ίδιο το δούκα ο Κομφούκιος προκάλεσε δυσαρέσκεια και συνεπώς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το αξίωμα και να οδηγηθεί στην εξορία. Όπως και σε άλλους αρχαίους πολιτισμούς, η εξορία και τα βασανιστήρια είναι κοινά θέματα στους βίους των ηρώων της πρώιμης κινεζικής παράδοσης. Με την συνοδεία των μαθητών του, ο Κομφούκιος έφυγε από το Lu και ταξίδεψε στα κράτη Wei, Song, Chen, Cai, και Chu, προφανώς ψάχνονταν για κάποιον άρχοντα να τον προσλάβει, συναντώντας αντίθετα αδιαφορία και, περιστασιακά, σκληρές κακουχίες και κινδύνους. Αρκετά από αυτά τα επεισόδια, όπως διατηρήθηκε στα Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού, φαίνονται να μην είναι τίποτα άλλο παρά ξαναειπωμένα σε πεζό τραγούδια που βρέθηκαν στο αρχαίο κινέζικο Βιβλίο Ασμάτων. Έτσι, η ζωή του Κομφούκιου καθίσταται ένα ‘ξανα-ανέβασμα’ των βασανιστηρίων και της αποξένωσης των ηρώων των τραγουδιών.


Σε κάθε περίπτωση, κατά τα πιο παραδοσιακά αρχεία, ο Κομφούκιος επέστρεψε στο Lu το 484 π.Χ. και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του διδάσκοντας, τακτοποιώντας το Βιβλίο Ασμάτων, το Βιβλίο Αρχείων, και άλλα αρχαία κλασικά έργα, καθώς και διορθώνοντας τα Χρονικά της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, το χρονικό της αυλής του Lu. Το αρχείο του Sima Qian επίσης παρέχει υπόβαθρο στην σύνδεση του Κομφούκιου με τα πρώιμα κανονικά κείμενα τελετουργίας και μουσικής (τα τελευταία από τα οποία χάθηκαν σε πολύ πρώιμες εποχές). Ο Sima Qian ισχυρίζεται, επιπρόσθετα, ότι «Στα τελευταία του χρόνια ο Κομφούκιος εντρύφησε στο Yi» — τον διάσημο, μερικοί ίσως πουν διαβόητο, οδηγό μαντικής, δημοφιλή σήμερα στην Κίνα και στη Δύση. Το χωρίο των Ανάλεκτων που εμφανίζεται να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του Sima Qian φαίνεται παραφθαρμένο και γι’ αυτό αναξιόπιστο σ’ αυτό το σημείο. Η παραδοσιακή συσχέτιση του Κομφούκιου με αυτά τα έργα οδήγησε αυτά και άλλα σχετικά κείμενα να τιμώνται ως τα «Κλασικά του Κομφούκιου» και έκανε τον ίδιο τον Κομφούκιο πνευματικό πρόγονο μεταγενέστερων δασκάλων, ιστορικών, ηθικών φιλοσόφων, ακαδημαϊκών και αμέτρητων άλλων των οποίων οι ζωές και τα έργα τους φιγουράρουν περίοπτα στην κινεζική πνευματική ιστορία.


Το Βιβλίο X των Ανάλεκτων αποτελείται από προσωπικές παρατηρήσεις για το πως συμπεριφερόταν ο Κομφούκιος ως στοχαστής, δάσκαλος και αξιωματούχος. Κάποιοι έχουν ισχυριστεί ότι αυτά τα χωρία ήταν αρχικά γενικότερες εντολές για το πώς πρέπει ένας ευγενής να ντύνεται και να συμπεριφέρεται που επανονομάστηκαν ως περιγραφές του Κομφούκιου. Παραδοσιακά, το Βιβλίο X θεωρείται ότι παρέχει ένα άμεσο πορτραίτο του Κομφούκιου και έχει διαβαστεί ως βιογραφικό σκιαγράφημα. Τα ακόλουθα χωρία παρέχουν μερικά παραδείγματα.


Ο Κομφούκιος, στο σπίτι στο χωριό που γεννήθηκε, ήταν απλός ανεπιτήδευτος στους τρόπους του, ωσάν να μην εμπιστευόταν τον εαυτό του να μιλήσει. Αλλά όταν βρίσκεται στον προγονικό ναό ή στην Αυλή μιλάει πρόθυμα, παρόλο που πάντα επιλέγει τις λέξεις του με προσοχή. (Lunyu 10.1)


Όταν στην αυλή μιλάει με αξιωματούχους χαμηλότερου βαθμού, είναι φιλικός, αν και ευθύς· όταν μιλάει με αξιωματούχους μεγαλύτερου βαθμού, είναι συγκρατημένος αλλά ακριβής. Όταν ο άρχοντας είναι παρόν είναι επιφυλακτικός, αλλά όχι μουδιασμένος. (Lunyu 10.2)


Εισερχόμενος στην Είσοδο του Παλατιού φαίνεται να συστέλλει το σώμα του, σα να μην υπάρχει αρκετός χώρος για να χωρέσει. Εάν σταματήσει, δεν πρέπει να είναι ποτέ στη μέση της εισόδου, ούτε μπαίνοντας πατά ποτέ το κατώφλι. (Lunyu 10.4)


Όταν νηστεύει σε προετοιμασία για θυσία πρέπει να φορά τον Λαμπρό Χιτώνα, και πρέπει να είναι από λινό. Πρέπει να αλλάζει το φαγητό του και το μέρος που συνήθως κάθεται. Δεν εναντιώνεται στο να είναι το ρύζι του επιμελώς καθαρισμένο, ούτε το κρέας του εξαιρετικά λεπτοκομμένο. (Lunyu 10.7, 10.8)


Όταν στέλνει έναν αγγελιοφόρο να ρωτήσει κάποιον σε μια άλλη χώρα, υποκλίνεται δύο φορές όταν ξεπροβοδίζει τον αγγελιοφόρο. (Lunyu 10.15)


Στο κρεβάτι αποφεύγει να πάρει τη στάση νεκρού... Εάν συναντήσει κάποιον σε βαθύ πένθος πρέπει να υποκλιθεί απέναντι στην μπάρα του άρματός του. (Lunyu 10.24, 10.25)


Χωρία των Ανάλεκτων όπως αυτά έκαναν τον Κομφούκιο πρότυπο ευγένειας και προσωπικής ευπρέπειας για αμέτρητες γενιές κινέζων αξιωματούχων.


Μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Κομφούκιος είχε αναγνωριστεί ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ένας σοφός που αγνοήθηκε αλλά θα έπρεπε να είχε αναγνωριστεί και να γίνει βασιλιάς. Στα τέλη του 4ου αιώνα, ο Mencius λέει για τον Κομφούκιο: «Από την είσοδο του ανθρώπου σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν υπήρξε μεγαλύτερος άνδρας απ’ τον Κομφούκιο». Και σε δύο χωρία ο Mencius υπαινίσσεται ότι ο Κομφούκιος ήταν ένας από τους μεγάλους σοφούς βασιλιάδες που, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, έρχονται κάθε πέντε χιλιάδες χρόνια. Ο Κομφούκιος επίσης φιγουράρει περίοπτα ως το θέμα ανεκδότων και ως δάσκαλος της σοφίας στα γραπτά του Xunzi, ένας οπαδός των διδασκαλιών του Κομφούκιου του τρίτου αιώνα π.Χ. Πράγματι τα κεφάλαια είκοσι οκτώ έως τριάντα του Xunzi, τα οποία κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι έργο του Xunzi αλλά συρραφή από τους μαθητών του, μοιάζουν με μια εναλλακτική, και αξιοσημείωτα πιο περιληπτική, εκδοχή των Ανάλεκτων.


Ο Κομφούκιος και οι οπαδοί του επίσης ενέπνευσαν αξιοσημείωτη κριτική σε άλλους στοχαστές. Οι συγγραφείς του Zhuangzi απολάμβαναν ιδιαίτερα να παρωδούν τον Κομφούκιο και τις διδασκαλίες που συμβατικά σχετίζονταν με αυτόν. Αλλά η φήμη του Κομφούκιου ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και το Zhuangzi τον θεωρεί κατάλληλο να δώσει φωνή στις Ταοϊστικές διδασκαλίες.

Θα κάνω μια μικρή έρευνα (όσο μου επιτρέπει ο χρόνος μου)
για να συγκρίνω την διαδασκαλία του Κομφούκιου με αυτήν των Στωικών

Κίνητρο για αυτό το τοπίκιο ήταν από το
"πως δέχθηκαν οι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι τον χριστιανισμό"
και ένα διαξιφισμό που είχα εκεί με τον συνφορουμίστα R-b-ter
και θα τον παρακαλούσα να μας επιβεβαιώσει πως το κείμενο που κάνω copy
είναι αξιόλογο για σημείο αναφοράς.

Το κείμενο αναφέρει πως , ναι μεν ο Κομφούκιος έζησε το 551-479 π.Χ.
αλλά "Οι διδασκαλίες του Κομφούκιου και οι συζητήσεις και συνδιαλλαγές με τους μαθητές του καταγράφηκαν στο Lunyu ή Ανάλεκτα, μια συλλογή που, το πιθανότερο, απέκτησε την μορφή με την οποία την γνωρίζουμε σήμερα τον δεύτερο π.Χ. αιώνα.¨" δηλαδή , η εικόνα που έχουμε για την διδασκαλία του
είναι πολύ μεταγενέστερη της εποχής του.
ως εκ τούτου , η πληροφορία του R-b-ter
<<Οι ρήσεις του
καταγράφηκαν απο τους μαθητές του περίπου την περίοδο που έζησε>>
ελέγχεται σε πρώτη φάση ως ανακριβής .

κάποιες προκαταλήψεις έχουν μια λογική πίσω τους.

η λεχώνα δεν πρέπει να βγει έξω από το σπίτι της διότι
οι πρώτες 40 ημέρες ήταν και είναι καθοριστικές για την
ανάπτυξη του νεογέννητου.

όταν η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κάποτε ήταν ανύπαρκτη
κι η παιδική θνησιμότητα πολύ υψηλή αλλά και οι γυναίκες
είτε αμόρφωτες είτε φθηνό εργατικό δυναμικό , με μια τέτοια
"προκατάληψη" εξασφάλιζαν ότι η λεχώνα δεν θα το ρίξει έξω
το οποίο δεν τις το επιτρέπει ούτε η σωματική της κατάσταση
ούτε θα την στείλουν στο χωράφι να δουλέψει αλλά θα μείνει
κοντά στο βρέφος .

για παρόμοιο λόγο αποφεύγουν τα ζευγάρια να κάνουν σεξ την
σαρακοστή. αν μείνει έγκυος μια γυναίκα από μάρτιο έως απρίλιο ,
τότε θα τεκνοποιήσει στην καρδιά του χειμώνα και οι πιθανότητες
να επιζήσει το βρέφος θα περιοριστούν.
σκεφτείτε ότι τα καλοριφέρ και η υγιεινή που σήμερα έχουμε όλοι
στα σπίτια μας ,κάποτε ήταν προνόμια μόνο για βασιλιάδες.
έπρεπε λοιπόν να περιορισθεί η παιδική θνησιμότητα και καλύτερα
η γυναίκα να αποκτήσει ένα βρέφος άλλη εποχή πλην χειμώνα.

δε περνάμε κάτω από σκάλες για τον ίδιο λόγο που δεν περνάμε
πολύ κοντά πίσω από γαϊδούρια ή μουλάρια.
από τη σκάλα μπορεί να πέσει κάτι και να μας τραυματίσει
το γαϊδούρι μπορεί να τρομάξει και να μας κλωτσήσει.

το πιάτο αν είναι ραγισμένο η σπασμένο λίγο στην άκρη
δεν μπορείς να το πλύνεις καλά και μπορεί να φιλοξενεί μικρόβια.
είναι και ένδειξη απρόσεκτης νοικοκυράς και περιφρόνησης
των καλεσμένων.

τα λουλούδια και η προσφορά τους ήταν ένδειξη σαβουαρ βιβρ.
ανάλογα με το είδος του λουλουδιού και τον αριθμό πέρναγες
τα ανάλογο μήνυμα στην άλλη πλευρά . σαν σήματα μορς δηλαδή.
αυτός που δεν γνώριζε τον κώδικα επικοινωνίας ,
έκοβε ότι λουλούδια έβρισκε μπροστά του και τα προσέφερε.
καλή χειρονομία μεν αλλά ο/η εισπράτων τα άνθη καταλάβαινε
πως ο "λεγάμενος" είναι αδιάβαστος επί κοινωνικών θεμάτων
και τα λουλούδια δεν τα αγόρασε από ανθοπωλείο (γιατί κάτι θα του λέγανε)
αλλά τα έκοψε μόνος του οπότε είναι και "μπατίρης"

δε σφυρίζουμε την νύχτα γιατί ελλοχεύουν κίνδυνοι οπότε αν περπατάς
πρέπει όλες σου οι αισθήσεις να είναι τεταμένες για να αποφύγεις
τυχόν "κακοτοπιές" . αν σφυρίζεις ή τραγουδάς τότε δεν ακούς καλά .
επίσης τη νύχτα σφυρίζουν συνθηματικά μόνο οι κλέφτες.

Γνωρίζετε κάτι περισσότερο ;

Πρόσφατα κάποιος συμφορουμίτης μου το παρέθεσε για να με πείσει
πως οι αρχαίοι έλληνες είχαν πάει στο Μεξικό. Βρέθηκε, λέει, κάποια
πινακίδα των Μάγιας που έγραφε κάτι αντίστοιχο και ότι κάτι τέτοιο
έλεγαν οι Μύστες στα ελευσίνια μυστήρια.

Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να διασταυρωθεί αυτή η πληροφορία, αν υπάρχουν
φωτογραφίες στο Internet ή άλλα στοιχεία που να το επιβεβαιώνουν.

Εγώ να προσκομίσω απόσπασμα από το Liddell Scot


και απόσπασμα από το TLG, το μοναδικό λήμα σε κογξ που εντόπισα


Έναυσμα για αυτό το τοπίκιο μου έδωσε το βιβλίο του Νίκου Σαραντάκου
"Γλώσσα μετ' εμποδίων"

Εν ολίγοις ο Σαραντάκος αποκαλύπτει πως το ΚΟΓΞ ΟΜ ΠΑΞ είναι προιόν
ενός τυπογραφικού λάθους (το λεξικό έγραφε "Κογξ ομοίως πανξ") και
εξαιτίας κάποιου μυθιστορήματος έγινε ανακύκλωση από τους απανταχού
αποκρυφιστές.

Στην πραγματικότητα το ΚΟΓΞ ΟΜ ΠΑΝΞ καμία σχέση δεν έχει με ελευσίνια
μυστήρια.

Ότι και να επικαλειστε, είναι κάπως αηδιαστικό, στο σπερμα σου θα δώσω τα χωραφια, γιεεξξξξξ , να έλεγε στους απογόνους σου , μάλιστα, στην γενιά σου , πολύ μάλιστα, αλλά όχι το άλλο

Στο τέλος νικάνε οι φυλές του Ισραήλ-εκτός του Ιακώβ- και τους δίνει επιτέλους ο Ιεχωβάς την γη απ την αίγυπτο ίσα με την μεσοποταμία και ακόμα πιο πέρα, για να εκπληρωθεί και η προφητεία λέμε που στο σπέρμα του Αβραάμ και τα λοιπά...
Πως μπορούν ιερά κείμενα να γράφουν για "σπέρματα" και άλλες τέτοιες λέξεις?
από που βγαίνει το σπέρμα?
Δηλαδή το πάνε και λίγο στο πορνογραφικό ...

Ακου κει, στο σπέρμα σου θα δώσει τόσα χωράφια.... γιεεεξξξξ, κλαρινογαμπροί λέμε...

Τα υπόλοιπα

Στο παραπάν, μερικά ορθογραφικά να διορθώσω.
Φυτεύθηκαν (και όχι φητεύθηκαν, με ύψιλον ποτηράκι, έλεος λέμε)
θερμοσιφωνες με ιώτα, (όχι θερμοσήφωνες)

κουραζμένος με ζήτα, αυτό το έγραψα επίτηδες έτσι, πολύ κουραζμένος κόζμος.

Λοιπόνε, ναι, το Ισλάμ μπόρεσε και αναπτύχθηκε και μεγάλωσε μέσα σε μισό
αιώνα διότι τα καθεστώτα είχαν εξαντληθεί απ τον πόλεμο μεταξύ τους.

Ένα άλλο θέμα που έχει σχέση με το Ισλάμ.

Όταν ο Κωνσταντίνος επέλεξε νέα πρωτεύουσα την νέα Ρώμη, το έκανε
αυτό στο τότε χωριό Βυζάντιο παραβλέποντας την μεγαλύτερη και
σπουδαιότερη ως τότε πόλη Αλεξάνδρια.

Τηρουμένων των αναλογιών είναι σαν να πάει σήμερα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδα
και να κάνει πρωτεύουσα το Καστελόριζο, και αυτό στρατηγικό είναι.
Μετά ο Πειραιάς η Αθήνα η Θεσσαλονίκη η Πάτρα κλπ, θα πέσουν σε δεύτερη
μοίρα διότι η νέα πρωτεύουσα θα απορροφά πολλά κονδύλια εις βάρος τους.

Έτσι λοιπόνε, οι "ριγμένες" νότιες επαρχίες της Αυτοκρατορίας άρχισαν να
αναζητούν μια λύση, πρώτα ανακάλυψαν τις αιρέσεις, Άρειος Αρειανισμός.
Έλαγε τα δικά του διότι ήθελε μια θρησκεία που να εξηγεί με λογικό τρόπο
τα της θρησκείας και της υπόστασης του Ιησού.
Οι Κωνσταντινούπολη νίκησε και κατεδίωξε τον Άρειο και πολέμησε τον
Αρειανισμό. Όμως αυτό δεν πολυάρεσε στην οικονομική τάξη των νότιων
επαρχιών οι οποίες πλέρωναν φόρους για χάρη της Νέας Ρώμης.
Αφορμή ζητούσαν, αφορμή και ευκαιρία.
Μετά ήρθε το Ισλάμ και είπαμε τι έκανε, μετά οι επαρχίες της Παλαιστήνης Συρίας κλπ,
ανακάλυψαν ότι οι εικόνες ... τους ενοχλούσαν οι εικόνες
Πλακωθήκαν με τις εικονομαχίες, στο τέλος νίκησαν οι εικονολάτρες και αυτό
ήταν η χαριστική βολή για την συνοχή της Αυτοκρατορίας, οι εικονομάχοι
πάρα πολύ εύκολα το γύριζαν στο Ισλαμ που δεν έχει εικονίτσες και
γινόντουσαν και αφεντικά.