Δαιμονοληψία

Προσωπικά δεν το εχω παρατηρήσει ποτέ αυτό που λες οπότε έχω κάθε δικαίωμα να είμαι εξαιρετικά σκεπτικιστής πάνω στο έαν πράγματι συμβαίνει και υπο ποιες συνθήκες κάτι τέτοιο...
Μην ξεχνάς ότι πάντα παίζει και το ενδεχόμενο της απάτης.

Είχα δει κάποτε σε ντοκυμαντιαρ πάνω στο θέμα οτι αρκεί κάποιος να εχει δει τη συγκεκριμένη γλώσσα κάπου και μπορει μετά να τη μιλήσει και το απέδιδαν στη δύναμη του νου.βεβαια μιλαμε για περιστατικά που πραγματικά μιλανε αλλη γλώσσα γιατι υπάρχουν και ανθρωποι που κανουν οτι μιλανε μια γλωσσα ξένη αλλα στην ουσία μιλανε gibberish

Εγώ έχω παραβρεθεί σε εξορκισμό και ομολογώ πως, παρά την επιστημονική μου κατάρτιση, ήταν μια εμπειρία που με σόκαρε, αν και δεν είχε σχεδόν κανένα στοιχείο από αυτά που βλέπουμε στις ταινίες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς υπερβάλλουν.
Οι επιστήμονες μιλούν για διάφορα σύνδρομα, για επιληψία του μετωπιαίου λοβού, για πολλαπλές προσωπικότητες και θεωρούν πως η θεραπεία πρέπει να περιλαμβάνει τη φαρμακευτική αγωγή και την ψυχοθεραπεία. Μερικοί άλλοι δεν αποκλείουν κάποιες άλλες εξηγήσεις. όπως την κατάληψη του σώματος από οντότητες, όχι απαραίτητα δαίμονες με τη χριστιανική έννοια, αλλά ίσως από όντα που κατοικούν σε παράλληλες διαστάσεις.
Το γεγονός είναι πως οι περισσότερες είναι ερμηνείες του καναπέ, αφού είμαι σίγουρος πως η πλειοψηφία αυτών ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να μελετήσουν από κοντά ένα τέτοιο φαινόμενο ή να λάβουν υπόψην τους αλλά ταμπουρώθηκαν πίσω από τη θεωρία που τους έκανε καλύτερα και πιστευούν πως έτσι εξηγούνται τα πάντα. Δυστυχώς, για μερικά πράγματα χρειάζεται η προσωπική εμπειρία...

Πες μας περισσότερα για την περίπτωση. Βέβαια εαν μπορείς. Τι έγινε; Ποιός τον έκανε; Οτιδήποτε θεωρείς αξιοσημείωτο. Και το ποιο σημαντικό ίσως πως έφτασαν αυτοί που έκαναν τον εξορκισμό στο σημείο να θεωρήσουν ότι έπρεπε να γίνει εξορκισμός και όχι ας πούμε ψυχιατρική εξέταση; Έγινε ψυχιατρική εξέταση;

το άτομο που το έπαθε ηταν θρήσκο η οχι?ηταν χριστιανός??Κατά δεύτερον είδε 'κάτι''??Οι εξορκισμοί στην Ελλάδα γίνονται με το rituale romanum? Πότε λέμε οτι κάποιος θέλει βοήθεια ψυχιάτρου και πότε εξορκιστή?

Το βιβλίο που αναφέρεις το χρησιμοποιούν οι καθολικοί και μάλιστα πέρσι νομίζω,βγήκε η ανανεωμένη έκδοση του.Επίσης,ο εξορκισμός μπήκε σαν επίσημο μάθημα στους επίδοξους καθολικούς ιερείς.
Στην Ελλάδα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί λόγω διαφοράς δόγματος.Αν δεν κάνω λάθος εδώ χρησιμοποιούν το βιβλίο του αγίου Κυπριανού.

Δεν γνωρίζω καλά τις λεπτομέρειες της ιστορίας που μου ζητάτε, δεν γνωρίζω πως κατέληξαν να επιλέξουν τον εξορκισμό. Ήταν τρεις αδερφές που υποτίθεται πως είχαν δαιμονιστεί, πάνε περισσότερα από δέκα, ίσως και παραπάνω, χρόνια από τότε που η ιστορία τους είχε συγκλονίσει την περιοχή μου. Θυμάμαι πως είχα μαγνητοφωνήσει τον εξορκισμό αλλά δεν μπόρεσα να βρω τη κασέτα όσο κι αν έψαξα. Εκείνες οι φωνές και τα λόγια, όμως, είναι ακόμα μέσα στο μυαλό μου και αναρωτιέμαι τι είδους ψυχιατρικό σύνδρομο άραγε να προκαλούσε εκείνο τον ιδιαίτερο τρόπο ομιλίας που δεν μπορώ να σας μεταφέρω με το γραπτό λόγο, όπως και τι είδους παράνοια είχε μεταμορφώσει έτσι τα πρόσωπά τους. Ασχολούμαι με την ψυχολογία και την ψυχιατρική, έχω υπόψη μου αρκετές τέτοιες καταστάσεις και έχω εμπειρία και από κοντά, όμως τίποτα δεν έμοιαζε με εκείνο το θέαμα.

Σίγουρα όμως υπάρχουν καταστάσεις που εύκολα θα μπορούσε κανείς να τις θεωρήσει ως δαιμονοληψία, ενώ δεν είναι. Για παράδειγμα, στο σύνδρομο Ehlers - Danlos, παρατηρείται μια τέτοια υπερπλαστικότητα του δέρματος, που κανείς μπορεί να τραβήξει τα μάγουλά του τόσο πολύ, που ένας απαίδευτος δεν θα το θεωρούσε τίποτε άλλο παρά "δαιμονικό". Στο σύνδρομο Lesch - Nyhan, η έλλειψη του ενζύμου HPRT προκαλεί τη συσσώρευση του ουρικού οξέος στο νευρικό σύστημα, με αποτέλεσμα τα άτομα αυτά να εμφανίζουν μια ψυχαναγκαστική τάση δαγκώνουν τα δάκτυλα και τα χείλη τους μέχρι ακρωτηριασμού, ενώ έχουν πλήρη αίσθηση του πόνου. Η νόσος είναι φυλοσύνδετη και εμφανίζεται μόνο στα αγόρια. Υπάρχει περίπτωση ορισμένες περιπτώσεις δαιμονισμένων που αυτοακρωτηριάζονται να είναι άτομα με αυτό το σύνδρομο;
Η επιληψία, επίσης, είναι πιθανώς μια ακόμα εξήγηση του φαινομένου του δαιμονισμού, στην οποία όμως, πέρα από τους τονικοκλονικούς σπασμούς, οι πάσχοντες δεν μιλάνε ακατάληπτες γλώσσες και δεν βρίζουν τα θεία. Η θεωρία των πολλαπλών προσωπικοτήτων είχε προταθεί από παλιά, φαίνεται όμως πως το φαινόμενο αυτό δεν είναι καθόλου συχνό και δεν είναι αποδεκτό (από όσο γνωρίζω) από ολόκληρη την επιστημονική κοινότητα. Αν υφίσταται, πάντως, είναι εξαιρετικά σοβαρή διαταραχή του ψυχισμού...

Υπάρχει περίπτωση να κάνεις αλλη μια προσπάθεια στο ψάξιμο????η έχει χαθεί τελέιως η κασέτα?Μεταμορφωμένα πρόσωπα?πως δηλαδή?Ακούγεται πολλυ ενδιαφέρον

Η κασέτα έχει φοβάμαι χαθεί, Σαμ. Να ξεκαθαρίσω πως δεν εννοώ μεταμορφωμένα πρόσωπα με την έννοια να μη δείχνουν τα πραγματικά τους χαρακτηριστικά, αλλά την έκφραση της κακίας και του..."αλλόκοτου" που είχε ζωγραφιστεί πάνω τους, που όμως μπορεί να οφειλόταν σε ψυχική νόσο και όχι σε κάτι άλλο. Ας μας πουν την άποψή τους όμως περισσότερο ειδικοί από εμένα, που σίγουρα η γνώμη και τα πιστεύω τους μετρούν περισσότερο.

Μιας και δεν βλέπω τους "ειδικούς" να συμμετέχουν, θα τολμήσω να σας αναφέρω μια προσωπική μου εμπειρία, όπως μου συνέβη πριν από 5 - 6 χρόνια και θα ήθελα τις τοποθετήσεις σας πάνω σε αυτή. Θα περιγράψω καταρχήν το γεγονός αυτό καθεαυτό και έπειτα είμαι πρόθυμος να απαντήσω σε όλες σας τις απορίες.

Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ που, μόνος στο σπίτι μου κοιμόμουν έναν ύπνο ανήσυχο. Ξυπνώντας, είχα έντονη την αίσθηση πως κάτι δεν πήγαινε καλά, καθώς είδα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι ένα αντικείμενο που μου είχαν χαρίσει να εκπέμπει ένα περίεργο φως, κάτι σαν αύρα μπορώ να το περιγράψω. Δεν ήταν μόνο αυτό, όμως, γιατί ένιωθα πως ο χώρος ήταν περίεργα "φορτισμένος", άκουγα κάτι σαν βόμβο να γεμίζει το δωμάτιο. Ήμουν εντελώς ξύπνιος. Τότε είδα καπνό να μαζεύεται από το κάτω μέρος του κρεβατιού, να ανεβαίνει σιγά σιγά επάνω μου, μέχρι το ύψος του στέρνου, να πυκνώνει και ένιωσα κρύο στο σώμα μου να με σφίγγει, ενώ παράλληλα μια απαίσια, εμετική μυρωδιά απλώθηκε παντού. Ο καπνός άρχισε σιγά σιγά να αποκαλύπτει πως ένα "άτομο" είχε ξαπλώσει επάνω μου, με το πρόσωπο κρυμμένο στο στέρνο μου, έχοντας μακριά, βρώμικα και ανακατεμένα μαλλιά. Το κάτω μέρος του σώματός του ήταν οφιοειδές, είδα και έπιασα τις φολίδες του δέρματός του που έσφιγγε το σώμα μου, ενώ ο βόμβος ακουγόταν πολύ έντονος, έχοντας μια μεταλλική (αν μπορώ να το προσδιορίσω έτσι) χροιά. Το φαινόμενο στην αρχή μου φάνηκε σχεδόν...συνηθισμένο, δεν μου προκάλεσε αποστροφή, αντίθετα είχε μια κάποια "οικειότητα", ενώ μια φωνή, απροσδιορίστου φύλου ακουγόταν στα αυτιά μου να μου λέει πως όλα είναι καλά, πως θα περάσουμε όμορφα και πως δεν έπρεπε να φοβάμαι, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Οι επόμενες κινήσεις του πλάσματος θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως σεξουαλικές ή τουλάχιστον εκεί στόχευαν και όταν πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα, έφυγε με τον ίδιο τρόπο που είχε έρθει.
Επί μήνες ολόκληρους συνεχιζόταν το ίδιο φαινόμενο, όμως σύντομα εγώ φοβόμουν πάρα πολύ και οι δελεαστικές φράσεις που ακούγονταν μέσα στα αυτιά μου δεν με καθησύχαζαν, οπότε άρχισα να αντιδρώ, να προσπαθώ να το χτυπήσω, να το βλάψω με κάθε τρόπο, αν και ήταν απίστευτα πιο δυνατό από εμένα, οπότε το αποτέλεσμα ήταν μετά από κάθε μας καυγά να γεμίζω μώλωπες, εκδορές και εκχυμώσεις, τις οποίες δεν έβλεπα μόνο εγώ αλλά τις είχα δείξει και σε άλλους και βρίσκονταν σε διάφορα σημεία του σώματός μου, κυρίως στα κάτω άκρα (όπου τυλιγόταν το φίδι) και στα χέρια. Μερικά χαστούκια που έφαγα από χέρια που δεν έβλεπα, δεν άφησαν κάποιο σημάδι...
όλα αυτά γίνονταν οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, χωρίς να κοιμάμαι ή να νυστάζω καν και συνέβαιναν και σε άλλα σπίτια, αλλά κορυφώνονταν στο δικό μου. Ταυτόχρονα, ήχοι, θόρυβοι, κρότοι, σπασίματα και πολλά άλλα ήταν σε καθημερινή βάση, ενώ ένα βράδυ που έκλεισα το φως, δυσοσμία γέμισε το χώρο και άκουσα καθαρά δεκάδες -ίσως και παραπάνω από δεκάδες - φωνές να μιλούν μεταξύ τους (θυμάμαι ακόμα τι έλεγαν οι δυνατότερες από αυτές και ειλικρινά δεν μου είναι ευχάριστο να τα επαναλάβω).
Εκείνο που ερχόταν κάθε βράδυ προσπαθούσε να με κάνει να αποδεχτώ αυτά που έλεγε, ομολογώ πως ήταν εν μέρει δελεαστικά αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα τα δεχόμουν. Αυτό φαίνεται πως το εξόργιζε, γιατί κάθε μέρα που περνούσε γινόταν όλο και πιο βίαιο.
Τελικά, απευθύνθηκα στην Εκκλησία και με πολύ κόπο κατάφερα να το διώξω μακριά, αν και η ιστορία μέτρησε κάπου ένα χρόνο καθημερινής σχεδόν επαφής και φυσικά άφησε επάνω μου τα κατάλοιπά της.
Ας μείνουμε σε αυτά καταρχήν. Περιμένω να ακούσω το οποιδήποτε σχόλιό σας. Μπορείτε να με αμφισβητήσετε όσο θέλετε, όμως, επειδή η εμπειρία δεν ήταν καθόλου ευχάριστη και για χρόνια την κρατούσα κρυφή για το φόβο του χλευασμού, παρακαλώ τουλάχιστον να δείξετε κατανόηση στην αμφισβήτησή σας. Μην ξεχνάτε πως, με το να σας την αναφέρω, ρισκάρω κατά κάποιο τρόπο την αξιοπιστία μου (σίγουρα πολλοί θα με βγάλετε τρελό), όμως εγώ που τη βίωσα ξέρω καλά πόσο δυσάρεστη είναι και πόσο πολύ επηρέασε όλη την έως τώρα ζωή μου. Από τότε ασχολήθηκα με το μεταφυσικό με όσο περισσότερη σοβαρότητα μπορούσα...