Τα πουλιά.

Το συγκεκριμένο ποστ αφήνω στους υπεύθυνους του Forum να το κρίνουν αλλά και να του δώσουν την σωστή του θέση… όποια και είναι αυτή…


Πουλιά… Τα πουλιά του Χίτσκοκ μου έρχονται στο μυαλό.
Η εκδίκηση των πουλιών.
Η εκδίκηση της φύσης.
Όχι δεν είναι ποστ για να βαθμολογήσετε την ταινία.
Δεν είναι ποστ για να βαθμολογήσετε τον Χίτσκοκ.
Είναι για τα πουλιά.
Για αυτούς τους φτερωτούς φίλους που είναι πιο πολλοί πληθυσμιακά από τον άνθρωπο.
Για τα πουλιά που όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν έκανε ο άνθρωπος για να τα εξοντώσει δεν τα κατάφερε. Για τα πουλιά που σαν σε ταινία του Χίτσκοκ ήρθαν για να πάρουν την εκδίκηση τους από όλους εμάς.
Σαν φυσική εξέλιξη των δεινοσαύρων έρχονται να πάρουν την εκδίκηση που ζητούσαν τόσα χρόνια, αλλά όχι με μαζικές επιθέσεις κατά του ανθρώπου αλλά με έναν πιο σκοτεινό ύποπτο και δύσκολο τρόπο να αντιμετωπιστεί, για όλα αυτά που υπέφεραν τόσα χρόνια.
Να πάρουν εκδίκηση για τα θύματα που δολοφονήθηκαν, φαγώθηκαν, φυλακίστηκαν για αναπαραγωγή για τροφή αλλά και για διασκέδαση.
Σαν κύκνειο άσμα έρχονται να προσφέρουν απλόχερα τα δώρα τους προς εμάς και την εκδίκηση τους. Και το κάνουν με πάθος αφού είναι έτοιμα και να πεθάνουν για αυτό. Με την τελευταία ανάσα τους κάνουν τον Χίτσκοκ να μοιάζει ότι έκανε παιδικές ταινίες μην μπορώντας ούτε ο ίδιος να φανταστεί την κατάληξη αλλά και το φινάλε για το πιο εμπνευσμένο σενάριο θρίλερ.
Πουλιά, είναι ολόγυρα μας, μας παρακολουθούν και μας εξετάζουν από χρόνια.
Μέρα νύχτα μας παρακολουθούν και καταγράφουν τις κινήσεις μας, μέσα από σιδερένια κλουβιά, πάνω από δέντρα, στο αέρα.
Πόσο απειλητικό φαινόταν ένα σμήνος πουλιών μετά την προβολή της ταινίας;
Πόσο απειλητικό φαίνεται τώρα όχι ένα σμήνος αλλά ένα σφαγμένο κομμένο πουλί που περιμένει να φαγωθεί;
Η ζωή μοιάζει πιο εφευρετική από τον σκηνοθέτη.
Και σ’ αυτή την ταινία πρωταγωνιστές είναι και πάλι τα πουλιά, ο άνθρωπος μοιάζει όμως απλός κομπάρσος, που περιμένει πότε θα έρθει η δική του σκηνή να πεθάνει, χωρίς να μπορεί να ξεφύγει από το σενάριο.
Πουλιά, είναι ολόγυρα μας ζητούν εκδίκηση, δικαίωση και είναι παντού, πριν από μας και θα είναι και μετά από εμάς.
Πουλιά, είναι παντού και είναι πολλά… πάρα πολλά…

Οφείλω να πω πως βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον τον συλλογισμό σου περί του θέματος, τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεις αυτές σου τις σκέψεις καθώς και την συσχέτηση που κάνεις με αυτά που συμβαίνουν το διάστημα αυτό.
Και να είναι μόνο αυτά;! Κυρίως από το 2000 και μετά είναι αξιοσημείωτο το ότι έχουν αρχίσει όλο και περισσότερα στοιχεία σιγά σιγά να στρέφονται εναντίον του ανθρώπου, αφού σαν είδος το έχει παρατραβήξει πια σε απαράδεκτο βαθμό ... Και όμως συνεχίζει ακάθεκτα, χωρίς να του καίγεται καρφί, χωρίς να δίνει μια !
Και ο τρόπος που αντεπιτίθεται ο φυσικός κόσμος γύρω φυσικά και είναι τέτοιος που να πιάνεται ο άνθρωπος απροετοίμαστος και να μην μπορεί να τα βγάλει πέρα εύκολα. Εννοείται άλλωστε. Μήπως ο ίδιος αφήνει καθόλου περιθώρια απέναντι στα άλλα πλάσματα και στη φύση γενικά;!! Οπότε, θα έρχεται το αντίτιμο έτσι όπως πονάει περισσότερο. Και δεν νομίζω πως η φύση εκδικείται (όπως επαναλαμβάνουνε πολλοί λανθασμένα αυτή την έκφραση) αλλά είναι η φυσική διαδικασία που επέρχεται, σαν πχ μια χημική αντίδραση.

Έχει να διδαχτεί το ανθρώπινο είδος τόσα πολλά από το καθετί γύρω του. Προσπάθησαν να τα εξηγήσουνε ανα τους αιώνες ορισμένα προηγμένα πνεύματα, αλλά ποιός ακούει ποτέ. Επιδίδεται μονίμως στην καταπάτηση, στην καταστροφή, την βεβήλωση, την αιχμαλώτιση, τον αφανισμό, την αρπαγή ... θεωρώντας πως όλα του ανήκουν. Και δεν χορταίνει ποτέ.
Και όταν τα πράγματα αρχίσουν να αλλάζουν εις βάρος του κάποτε, τότε αρχίζει να διαμαρτύρεται, να γκρινιάζει, να θεωρεί την φύση...άδικη. Τι θράσσος! Τι εγωκεντρισμός!

Ποτέ του δεν κάθεται να κάνει μερικές σκέψεις για το κάθε τι που υπάρχει γύρω του. Για το τι μπορεί να περνάνε και τα άλλα πλάσματα στην διάρκεια της ύπαρξής τους σε τούτο τον μίζερο και δύσκολο κόσμο, για το πόσο δύσκολη είναι η επιβίωσή τους, και πόσο ακόμη πιο δύσκολη τους την κάνει ο...κανιβαλάνθρωπος. Ο τρόπος που χειρίζεται το οτιδήποτε, σαν να είναι... ... Είναι τόσο αχροίοι και αγροικίστικοι ο τρόποι του που δεν ξέρω πώς εριγράφονται.
Σκέτη φρίκη.
Επιδίδεται σε τρόπους που κάθε άλλο παρά άνθρωπο θυμίζουν.
Και επιπλέον έχει την πεποίθηση πως είναι το πιο προηγμένο και ανώτερο ον στο σύμπαν.
Αίσχος!!

Τα πουλιά φαίνεται ότι από πολύ παλιά είχαν κερδίσει τη συμπάθεια και είχαν κεντρίσει την περιέργεια των ανθρώπων για πολλούς λόγους. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τους Αετούς του Δία (και του Μάνγουε στη Μυθολογία του Τόλκιν), την Αλκυόνη, την κουκουβάγια της θεάς Αθηνάς και τη θέση των πουλιών στην ελληνική μυθολογία, τα κοράκια του Όντιν,το ιερό πτηνό Φοίνικα που μέσα από τις στάχτες του γεννιέται ξανά τους πτηνόμορφους θεούς της αρχαίας Αιγύπτου, το συμβολισμό του Αγίου Πνεύματος ως περιστέρι και τόσα άλλα.

Επίσης ας μη λησμονούμε και τη "θέση" που κατείχαν στην Αρχαία Ελλάδα.
Ηδη ο Μιχάλης πιο πάνω ανέφερε μερικά παραδείγματα που φανερώνουν την αγάπη- εμπιστοσύνη, θεών και ανθρώπων σ'αυτά.

Αλλωστε, ο δημοφιλέστερος κλάδος της μαντικής τότε, ήταν η "ορνιθομαντεία ή οιωνοσκοπεία".
Ανάλογα δηλαδή με το πέταγμα, τις κραυγές και το σημείο του ορίζοντα απ'όπου θα ερχόταν( ανατολή= καλό σημάδι, "δεξιός όρνις" ή από δύση= κακό σημάδι ,μιας και η Δύση ήταν το σκοτάδι, ο χώρος του θανάτου για τους Αρχαίους), αντίστοιχα λοιπόν οι μάντεις προμύνηαν τα μελλούμενα.

Καλό είναι ν'αναφερθεί πως όλα τα πουλιά δεν θεωρούνταν μαντικά. Κυρίως το σύμβολο του Δία, ο αετός είχε περίοπτη θέση.

Τέλος, σχετικά με τη σημερινή εποχή και τις σκέψεις του agaliarep, δε ξέρω αν ζητούν δικαίωση και εξιλέωση μέσα από μια ενδεχόμενη εκδίκηση εναντίον των ανθρώπων,(αν δεχτούμε το ότι "η φύση εκδικείται" ,γιατί όχι;), αυτό που θα έλεγα είναι......ότι ναι....
Πουλιά, είναι παντού και είναι πολλά… πάρα πολλά…

Είναι σίγουρο οτι το ενδιαφέρον ήταν μεγάλο για τα πουλιά απο τα αρχαία χρόνια και πως να μην είναι αφού είχαν την δυνατότητα να βλέπουν τα πράγματα απο ψηλά.
Σαν μάτια του θεού ή κατάσκοποι ακόμα και του Σάρουμαν. Έιχαν και έχουν μια ελευθερία που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κατακτήσουμε γιατί πολύ απλά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πετάξουμε χωρίς προσθήκες.
Ακόμα και οι κότες που δεν μπορούν να πετάξουν ούτε πολύ, ούτε ψηλά, είμαι σίγουρος οτι στο δικό τους κόσμο θα λένε: "ένα μικρό πέταγμα για τις κότες... ένα μεγάλο πέταγμα για τα πουλιά"
κάτι σαν Αμερικανική διαστημική προπαγάνδα.
Είναι γεγονός οτι τον τελευταίο καιρό πάντως έχω αρχίσει να νιώθω λίγο σαν γαλοπούλα παραγωγής εργοστασίου που απλά περιμένει να έρθει το τέλος... γλουγλου...
Αναρωτιέμαι αν τα πουλιά έχουν μνήμη. Όχι αυτή που τους λεέι οτι το καλώδιο εκεινο σε εκείνο το σημείο μπορεί να τα σκοτώσει αλλά μνήμη που έρχεται απο την συνεχόμενη και μόνιμη και κυρίαρχη παρουσία τους στην γη.
Στην περίπτωση που έχουν, φοβάμαι οτι κάποια μέρα θα μας εκδικηθούν... ακόμα και ας μην είναι τώρα αυτή η ώρα.

Και ένα άσχετο σχόλιο με το post


Ακόμα και σήμερα η Δύση μπορεί να θεωρηθεί χώρος του σκοταδιού και του θανάτου... και όχι άδικα.
Στα αρχαία χρόνια μπορεί να ήταν λόγο της Ατλαντίδας ή λόγο του ότι δεν ηταν τόσο γνωστές οι περιοχές.. (αν και δεν το νομίζω, υπήρχαν επαφές με τους λαούς της Δύσης)
Στα νέα χρόνια λόγο της Αμερικής.