Γιατί γερνάμε;

Αγαπητέ Ευάγγελε, το πρώτο σκέλος που θέτεις στο ενδιαφέρον θέμα που άνοιξες, μάλλον εξηγείται «εύκολα» ,μιας και η ζωή έγγεινται στην ευρύτερη εξέλιξη όλων των ζώντων οργανισμών.
Όλα άλλωστε δεν έχουν αρχή, μέση και τέλος;;;

Το δεύτερο σκέλος, κατά πόσο δηλαδή πρέπει ή όχι να παραμένουμε ζωντανοί αιώνια ή όχι , εδώ πιστεύω πως υπάρχει και κάποιο μεταφυσικό στοιχείο.

Αυτό που μας έφτιαξε, (Θεός, big bang κλπ) γιατί έθεσε όλους αυτούς τους περιορισμούς;;;
Και γιατί όχι;;;
Αν υπήρχαμε για πάντα, θεωρώ πως τα προβλήματα θα ταν πολύ περισσότερα από αυτά που φαινομενικά θα έλυνε μία τέτοια προϋπόθεση.
Δε μιλώ για υπερπληθυσμό κλπ, αλλά για την εξέλιξη του ανθρώπου ως οντότητα και «εξελικτική μηχανή σκέψης και προόδου».
Φαντάσου πόσο στάσιμοι θα μέναμε αν γνωρίζαμε εκ των προτέρων πως θα υπήρχαμε για πάντα.

Άλλωστε στο φόβο του Θανάτου δεν οικοδομήθηκαν τα πάντα;;;
Από θρησκείες μέχρι ανάπτυξη των Επιστημών;;;
Ο Μέρκιουρι έλεγε «who wants to live forever», και κατάφερε να ζει ακόμη, έστω και μέσα από «άλλη οδό».
Αυτά τα ολίγα σα πρώτες σκέψεις

Εκτός από το πρόβλημα του υπερπληθυσμού αγαπητέ Βασίλη, δεν βλέπω άλλο πρόβλημα.Βέβαια και σε αυτό υπαρχει η απάντηση ότι θα μπορούσαμε να έχουμε αναπτύξει την επιστήμη σε βαθμό που οι διπλανοί ή και ακόμα μακρύτεροι πλανήτες να μπορούσαν να κατοικηθούν.

Όχι, σκέψου ότι οι περισσότεροι από εμάς σκέφτονται μόλις φτάσουν σε μία ηλικία, "τι να θέλω εγω από το υπόλοιπο της ζωής μου;" και σταματούν να δημιουργούν και να ενδιαφέρονται γενικά.

Αυτο να το δεχτώ απόλυτα για τις θρησκείες, αλλά όχι βέβαια για τις επιστήμες.

Μέχρι τότε όμως τι κάνανε ως άνθρωποι;;;
Αυτό θέλω να πω..
Γνωρίζοντας πως το τέλος είναι κοντά, σταματούν όντως να δημιουργούν. Όμως έως εκείνο το χρονικό σημείο δε σταματούσαν να «παιδεύουν» το μυαλό τους, όσο ο καθένας μπορούσε..
Και τη σκυτάλη παίρνουν έπειτα οι νεότεροι….


Εδώ Βαγγέλη κάνεις λάθος.
Η ιατρική δηλαδή γιατί υπάρχει ως επιστήμη που εξελίσσεται συνεχώς;
Η φιλοσοφία δε στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στην αντιμετώπιση των «φόβων» του ανθρώπου;;;
(Και τόσα άλλα παραδείγματα... )

Αγαπητέ vagkri όπως κι εσύ επισημαίνεις όλοι οι οργανισμοί στη Γη μετά από κάποιο σημείο της ζωής τους φθείρονται και πεθαίνουν, άρα ο άνθρωπος δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Έτσι μάλλον το ερώτημα θα πρέπει να αφορά γενικότερα τον κύκλο που ακολουθεί η ζωή πάνω στη Γη και όχι μόνο τον άνθρωπο. Δεν ξέρω αν όπως λες μπορούμε να θεωρήσουμε όλο το σύμπαν σαν ένα κύτταρο αλλά τον πλανήτη μας σίγουρα μπορούμε να τον θεωρήσουμε ένα κύτταρο ή έναν οργανισμό.
Ο tsilof νομίζω ότι δίνει μια καλή απάντηση, αν δεν υπήρχε θάνατος ή φθορά δεν θα υπήρχε και ανανέωση, αν δεν υπήρχε ανανέωση δεν θα υπήρχε και εξέλιξη.


Δεν νομίζω ότι τα πράγματα λειτουργούν έτσι. Για να υπάρξει εξέλιξη (βιολογική) πρέπει να υπάρχουν απόγονοι, και δεν μπορεί κάποιος οργανισμός να δημιουργεί συνεχώς απογόνους χωρίς αντίστοιχη φθορά των παλαιότερων, είναι μάλλον θέμα οικονομίας (χώρου κλπ).

Το πώς θα σκεφτόμασταν και πως θα ενεργούσαμε αν δεν πεθαίναμε νομίζω ότι είναι αρκετά δύσκολο να το προσεγγίσουμε. Όσο γερνάμε αποκτούμε περισσότερη εμπειρία αλλά χάνουμε σιγά-σιγά την ικανότητα να ξεφεύγουμε από τα συνηθισμένα και να δημιουργούμε καινούργιες ιδέες. Πάλι η εξέλιξη έρχεται από την ανανέωση.

Τα κύτταρα εκφυλίζονται με την πάροδο του χρόνου για 2 κυρίως λόγους: ο ένας είναι η παρουσία κολλοειδών σωματίων που είναι παραπροϊόντα των καύσεων και δυσχεραίνουν την μεταβολική διαδικασία, και ο δεύτερος είναι η φθορά του κεντροσωματίου κατά την διαδικασία της μίτωσης. Ιδίως για τον 2ο λόγο δεν γνωρίζουμε γιατί δεν υπάρχει κάποιος διορθωτικός μηχανισμός και είναι άγνωστος ο λόγος της φθοράς του (που σταδιακά εμποδίζει την περαιτέρω μιτωτική διαίρεση).

Όσο για τα μεταφυσικά σου ερωτήματα, βαγγέλη, ο θάνατος δεν έχει κάποια αιτία ύπαρξης. Αν υπήρχε λόγος να υπάρχει θάνατος, θα μπορούσε να υποθεί ότι ο άνθρωπος δεν είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Ο οποιοσδήποτε θα τρελαινόταν αν μπορούσε να ζήσει για πάντα..... εκτός αν πέθαινε με βίαιο θάνατο
Όλοι θα ήταν γεμάτοι φοβίες, ήδη καταντάμε κομπλεξικοί μερικές φορές για την ασφάλεια της ζωής μας.
Πάντως δεν θα είχε νόημα το ρητό "μια φορά μονάχα ζούμε"

Και ναι και όχι, εξαρτάται από το άτομο. Εδώ γενικότητες δεν μπορούν να λεχθούν.

Φίλε Ανέστη , εγώ πάντως δεν θα τρελαινόμουν σίγουρα

Aγαπητέ geowolf συμφωνώ ότι ο Βασίλης δίνει ως συνήθως καλή απάντηση, αλλά δεν με καλύπτει.
Όσο για αυτο που λες εσύ, ότι δηλαδή η ανανέωση συμβάλει στην εξέλιξη:
Για σκέψου ο Αινστάιν πχ να μην γερνούσε και φυσικά να μην πεθαινε , τι μπορούσε να προσφέρει στην ανθρωπότητα.Η πόσο διαφορετικός και καλύτερος πιθανότατα θα ήταν ο κόσμος μας αν δεν είχε πεθάνει, ο Αριστοτέλης, ο πλάτων, ο πυθαγόρας, ο θαλης, ο βολτα, η κιουρή, ο γαλιλαίος, ο ντα βιντσι, ο τεσλα και ένα σωρό άλλοι σοφοί άνθρωποι.
Πόσο πιό νωρίς θα είχαμε όλα αυτά που έχουμε τώρα;
Ισως επειδή είμαι άνθρωπος που θέλω να ξέρω τον σκοπό και την χρησιμότητα σε κάθε τι , να σκέφτομαι έτσι.....ίσως να είναι ανούσιο βέβαια, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ όπως άλλοι έτοιμα και αναπόδεικτα πράγματα και θεωρίες.
Μάλλον έχω πέσει και εγώ στο λούκι και σκέφτομαι ανθρωποκεντρικά και δεν θέλω να πιστέψω ότι είμαστε ένα τίποτα.
Μόνο που εγώ άν φτιάξω κάτι , προσπαθώ να το φτιάξω έτσι ώστε να αντέξει όσο γίνεται περισσότερο.Όχι να του δώσω ημερομηνία λήξης.
Και αναρωτιέμαι, γιατί ότι μας έφτιαξε, μας έφτιαξε με λήξη;
Ή τουλάχιστον ας είχαμε αυτη την λήξη, αλλά χωρίς την κατάπτωση που συνεπάγεται το πέρασμα του χρόνου.Και μιλαω για όλα τα πλάσματα όχι μόνο για τους ανθρώπους.
Για αυτο λέω σε κάθε μηνυμα μου:"η ζωή είναι χάλια και μετά πεθαίνουμε"

καλησπέρα και από μένα…
γιατί πεθαίνουμε; γιατί γερνάμε; γιατί υπάρχει ημερομηνία λήξης;
πρώτα, πρώτα πρέπει να αποφασίσουμε από πια σκοπιά το βλέπουμε. βλέπουμε τον θάνατο ως το τέλος; ή απλά μια μετάβαση. αν το βλέπουμε ως μια μετάβαση σε ένα άλλο επίπεδο δεν είναι τίποτα άλλο από ακριβώς αυτή την μετάβαση. αν είναι το τέλος τότε ερχόμαστε στην συζήτηση.
ίσως πρέπει να βρούμε και να ανακαλύψουμε τι είναι η ζωή πρώτα και μετά να δούμε και να εξετάσουμε το γήρας και τον θάνατο.
αν η ζωή τελειώνει με τον θάνατο είναι άλλο και άλλο αν απλά αλλάζει μορφή.

αν δεχτούμε ότι ο οργανισμός μέχρι κάποιο σημείο ανανεώνει τα κύτταρα που πεθαίνουν μπορώ άνετα να πω ότι ακριβώς αυτό συμβαίνει και με την φύση, όπου πεθαίνουμε εμείς και ανανεωνόμαστε από νέους ανθρώπους, δηλ. νέα κύτταρα.
έτσι αυτό που εμείς θεωρούμε θάνατο είναι απλά μια απολέπιση…

έχεις ρωτήσει ποτέ κανένα κύτταρο πως νιώθει που πεθαίνει;
μπορεί να νιώθει ακριβώς όπως εσύ…

φιλοι μου, εγω νομιζω πως αν ζουσε ο ανθρωπος αιωνια, το μονο που δεν θα εκανε θα ηταν να βαριεται.. τοσα να μαθεις, τοσα να ανακαληψεις.. ολοκληρο συμπαν ατελειωτο.

και θεολογικα να το δεις(εκει ειναι που εχω απολυτο δικιο ) αν εκανε ο θεος αυτο το ατελειωτο συμπαν το εκανε για να το δουν οι ανθρωποι να το εξερευνησουν, να το θαυμασουν, και να το γεμισουν.. ε αμα ζουμε μονο 80/100 χρονια δεν προλαβενουμε ουτε εξω απο το ηλιακο να φτασουμε.. αρα καπιος τροπος θα υπαρχει.. αλιως ειναι ατοπιμα!

αλλα και πανω στη τοσοδουλα γη. η λεξη περιεργεια ειναι μεγαλου βαρους λεξη. ενοια που δεν ξεδιψαει ποτε. οσα χρονια και αν ζησουμε οσες εμπειριες και αν αποκτισουμε.

γερνάμε και πεθαίνουμε γιατί εκτός απο πνευματικά είμαστε και υλικά όντα.
και το σώμα σάν ύλη θα υποστεί τους φυσικούς νόμους, και τον κυκλο τησ ζωησ όπως όλα τα φυτικά και ζωικά όντα που έχουν ημερομηνία λήξης.
και ένας απο τους σημαντικότερους νόμους της ύλης είναι και η φθορα, έτσι τα αμινοξέα, οι πρωτείνες φθείρονται και δέν μπορούν να συνεχίσουν επ'άπειρω την ίδια δουλειά με τον ίδιο ρυθμό.
για το πνευμα που βρίσκεται εκτός του υλικού κόσμου, ισχύουν άλλα δεδομένα δέν γερνά, παραμένει αθάνατο.