Η ιστορία των νικητών.
Όπως είχα πει στο θέμα για το Χίτλερ η ιστορία γράφεται από τους νικητές.
Αλλά για να ξέρεις την αλήθεια πρέπει να διαβάσεις την ιστορία των ηττημένων… ακόμα και αυτό δεν αρκεί, πρέπει να προσπαθήσεις πολύ να ψάξεις πολύ και πάντα θα μοιάζει σαν ένα ομιχλώδη τοπίο…
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και αφού έβλεπα για άλλη μια φορά την εμπόλεμη ζώνη αναρωτιόμουν, ποιος ήταν ο Χίτλερ; Ο Ρούζβελτ; Ο Τσόρτσιλ; Ποιος ό δολοφόνος και ποιος ο ήρωας;
Δεν είναι περίεργο που καμιά φορά αυτά όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό;
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές
έτσι μαθαίνουμε για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών, τα θύματα των Γερμανών αλλά γίνονται προσπάθειες να ξεχαστούν τα θύματα που άφησαν πίσω τους οι σύμμαχοι, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Αμερικανών γεμάτα με 120.000 Ιάπωνες όπου με ένα διάταγμα συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν για 4 χρόνια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αριζόνα και αλλού και αφού εκλάπησαν οι περιουσίες τους αξίας άνω των 2.000.000 δολαρίων.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και έτσι δεν μαθαίνουμε αν τελικά ο Ρούζβελτ και ο Τσόρτσιλ ήξεραν για την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και απλά άφησαν εσκεμμένα να γίνει η επίθεση αφού πρώτα προκάλεσαν επανειλημμένα τους Ιάπωνες και άφησαν 2500 στρατιώτες να πεθάνουν, μόνο και μόνο για να βάλουν την Αμερική στο παιχνίδι του πολέμου.
Όπως ποτέ δεν θα μάθουμε αν η επίθεση στους Πύργους την 11 Σεπτεμβρίου ήταν γνωστό και άφησε απλά το περιθώριο στην Αμερική να παίξει χωρίς εσωτερικά προβλήματα το παιχνίδι της.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές αλλά ποιοι είναι αυτοί;
Άλλοι αρχίσουν τον πόλεμο άλλοι τον τελειώνουν και άλλοι τον πολεμάνε.
Μένοντας απλήρωτοι ηθοποιοί χειροκροτάμε καθώς η αυλαία πέφτει μετά από κάθε πόλεμο για να γυρίσουμε στην καθημερινότητα μας μέχρι τον επόμενο πόλεμο που θα μας προσφέρουν, μέχρι την επόμενη απειλή που θα μας πλασάρουν. Σαν μαριονέτες που μας παίζουν στα χέρια παίζουμε το παιχνίδι κάποιων άλλων πεθαίνουμε για κάποιους άλλους και κρύβουμε κάτω από τον μανδύα της «νίκης» μας και το ύφος του νικητή την ίδια κτηνωδία αλλά και την αδυναμία να καταλάβουμε γιατί τελικά έγινε ακόμα ένας πόλεμος, γιατί μαμά;
Σαν μαριονέτες, σαν αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα… Δεν είναι περίεργο που καμιά φορά αυτά όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό;
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και δεν είναι περίεργο που δυστυχώς κανένας από μας, κανένας από τον απλό λαό δεν έχει καταφέρει να γράψει ιστορία.
Δεν γράφει παρά μονάχα μερικές σελίδες που μετά από λίγο καιρό ξέχνιονται και μένει μια άλλη ιστορία. Αυτή των νικητών γιατί πολύ απλά πολύ λίγες φορές βγαίνουμε νικητές από όλο αυτό το παιχνίδι εμείς σε όποια πλευρά και να ανήκουμε.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και κανείς δεν θα μάθει την αλήθεια για όλους εκείνους που χάθηκαν. Τι σημασία έχει πόσοι Ιάπωνες αιχμαλωτίστηκαν, υπέστησαν ξυλοδαρμό, εκτελέστηκαν από τους Αμερικανούς; Κανείς ποια δεν θα το αναφέρει στα Ιστορικά Βιβλία. Όχι εκείνα που βγαίνουν και γεμίζουν τις βιβλιοθήκες αλλά εκείνες που γεμίζουν με την ιστορία των νικητών τον πολύ κόσμο. Αυτόν τον κόσμο δηλ. που μέσα στην δημοκρατία παίρνει τις αποφάσεις.
Τι σημασία έχει αν οι Αμερικανοί γνώριζαν την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ;
Η ταινία έδειξε ότι ήταν αιφνιδιασμός…
Τι σημασία έχουν όλοι αυτοί που έπεφταν από τους πύργους μέσα στην απόγνωση τους; Όλοι αυτοί που θάφτηκαν από κάτω;
Η ιστορία θα γράψει ότι κάποιοι κακοί, από κάποια χώρα άγνωστη, θέλανε το κακό της ανθρωπότητας, έχοντας σαν σύμβολο τους τον γενειοφόρο μαυριδερό Οσάμα Μπιν και Λάντεν, που θα βγει και σε μπλουζάκια προσφορά.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα εκατομμύρια θύματα που δεν θα βρουν ποτέ την δικαίωση και την εκδίκηση άλλωστε…
….Η απώλεια ενός ανθρώπου είναι τραγικό γεγονός η απώλεια εκατομμυρίων απλά στατιστικό στοιχείο…
ΣΤΑΛΙΝ
.
Αλλά για να ξέρεις την αλήθεια πρέπει να διαβάσεις την ιστορία των ηττημένων… ακόμα και αυτό δεν αρκεί, πρέπει να προσπαθήσεις πολύ να ψάξεις πολύ και πάντα θα μοιάζει σαν ένα ομιχλώδη τοπίο…
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και αφού έβλεπα για άλλη μια φορά την εμπόλεμη ζώνη αναρωτιόμουν, ποιος ήταν ο Χίτλερ; Ο Ρούζβελτ; Ο Τσόρτσιλ; Ποιος ό δολοφόνος και ποιος ο ήρωας;
Δεν είναι περίεργο που καμιά φορά αυτά όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό;
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές
έτσι μαθαίνουμε για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών, τα θύματα των Γερμανών αλλά γίνονται προσπάθειες να ξεχαστούν τα θύματα που άφησαν πίσω τους οι σύμμαχοι, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Αμερικανών γεμάτα με 120.000 Ιάπωνες όπου με ένα διάταγμα συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν για 4 χρόνια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αριζόνα και αλλού και αφού εκλάπησαν οι περιουσίες τους αξίας άνω των 2.000.000 δολαρίων.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και έτσι δεν μαθαίνουμε αν τελικά ο Ρούζβελτ και ο Τσόρτσιλ ήξεραν για την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και απλά άφησαν εσκεμμένα να γίνει η επίθεση αφού πρώτα προκάλεσαν επανειλημμένα τους Ιάπωνες και άφησαν 2500 στρατιώτες να πεθάνουν, μόνο και μόνο για να βάλουν την Αμερική στο παιχνίδι του πολέμου.
Όπως ποτέ δεν θα μάθουμε αν η επίθεση στους Πύργους την 11 Σεπτεμβρίου ήταν γνωστό και άφησε απλά το περιθώριο στην Αμερική να παίξει χωρίς εσωτερικά προβλήματα το παιχνίδι της.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές αλλά ποιοι είναι αυτοί;
Άλλοι αρχίσουν τον πόλεμο άλλοι τον τελειώνουν και άλλοι τον πολεμάνε.
Μένοντας απλήρωτοι ηθοποιοί χειροκροτάμε καθώς η αυλαία πέφτει μετά από κάθε πόλεμο για να γυρίσουμε στην καθημερινότητα μας μέχρι τον επόμενο πόλεμο που θα μας προσφέρουν, μέχρι την επόμενη απειλή που θα μας πλασάρουν. Σαν μαριονέτες που μας παίζουν στα χέρια παίζουμε το παιχνίδι κάποιων άλλων πεθαίνουμε για κάποιους άλλους και κρύβουμε κάτω από τον μανδύα της «νίκης» μας και το ύφος του νικητή την ίδια κτηνωδία αλλά και την αδυναμία να καταλάβουμε γιατί τελικά έγινε ακόμα ένας πόλεμος, γιατί μαμά;
Σαν μαριονέτες, σαν αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα… Δεν είναι περίεργο που καμιά φορά αυτά όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό;
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και δεν είναι περίεργο που δυστυχώς κανένας από μας, κανένας από τον απλό λαό δεν έχει καταφέρει να γράψει ιστορία.
Δεν γράφει παρά μονάχα μερικές σελίδες που μετά από λίγο καιρό ξέχνιονται και μένει μια άλλη ιστορία. Αυτή των νικητών γιατί πολύ απλά πολύ λίγες φορές βγαίνουμε νικητές από όλο αυτό το παιχνίδι εμείς σε όποια πλευρά και να ανήκουμε.
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές και κανείς δεν θα μάθει την αλήθεια για όλους εκείνους που χάθηκαν. Τι σημασία έχει πόσοι Ιάπωνες αιχμαλωτίστηκαν, υπέστησαν ξυλοδαρμό, εκτελέστηκαν από τους Αμερικανούς; Κανείς ποια δεν θα το αναφέρει στα Ιστορικά Βιβλία. Όχι εκείνα που βγαίνουν και γεμίζουν τις βιβλιοθήκες αλλά εκείνες που γεμίζουν με την ιστορία των νικητών τον πολύ κόσμο. Αυτόν τον κόσμο δηλ. που μέσα στην δημοκρατία παίρνει τις αποφάσεις.
Τι σημασία έχει αν οι Αμερικανοί γνώριζαν την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ;
Η ταινία έδειξε ότι ήταν αιφνιδιασμός…
Τι σημασία έχουν όλοι αυτοί που έπεφταν από τους πύργους μέσα στην απόγνωση τους; Όλοι αυτοί που θάφτηκαν από κάτω;
Η ιστορία θα γράψει ότι κάποιοι κακοί, από κάποια χώρα άγνωστη, θέλανε το κακό της ανθρωπότητας, έχοντας σαν σύμβολο τους τον γενειοφόρο μαυριδερό Οσάμα Μπιν και Λάντεν, που θα βγει και σε μπλουζάκια προσφορά.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα εκατομμύρια θύματα που δεν θα βρουν ποτέ την δικαίωση και την εκδίκηση άλλωστε…
….Η απώλεια ενός ανθρώπου είναι τραγικό γεγονός η απώλεια εκατομμυρίων απλά στατιστικό στοιχείο…
ΣΤΑΛΙΝ
.
Πιστεύω πως μία από τις αρετές που πρέπει να διακατέχει έναν σωστό και ολοκληρωμένο ιστοριοδύφη, είναι το να προσπαθεί να μαθαίνει και να εντοπίζει την ιστορία όχι μόνο των νικητών αλλά και των ηττημένων, ώστε να σχηματίζεται μια κατά το δυνατό ολοκληρωμένη εικόνα - άποψη.
Δεν φημίζομαι για τις ιστορικές μου γνώσεις, όχι επειδή δεν μου αρέσει η ιστορία αλλά επειδή δεν μπορώ αυτό ακριβώς το πράγμα που συζητάμε. Το ότι η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Ως ένα βαθμό είναι λογικό, μπορώ να το καταλάβω, αλλά αφήνει τόσα πολλά κενά ορισμένες φορές, που πραγματικά με απωθεί. Μια από τις μεγαλύτερες ιστορικές απορίες μου είναι η περίοδος του εμφυλίου στην Ελλάδα, για την οποία διάβασα μερικά πράγματα και έμαθα στο σχολείο ακόμα λιγότερα. Επειδή όμως κάτι δεν μου πήγαινε καλά, θέλησα να μιλήσω με άτομα που είχαν ζήσει τη συγκεκριμένη περίοδο, οπότε και μου διατύπωσαν μερικές γνώσεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες που μου είχαν μάθει. Έτσι, κατέληξα στο ότι αντικειμενική περιγραφή της ιστορίας δεν μπορεί να υπάρξει, αφού ο καθένας την αποδίδει μέσα από το προσωπικό του πρίσμα και ανάλογα με το ατομικό του συμφέρον.
Δεν φημίζομαι για τις ιστορικές μου γνώσεις, όχι επειδή δεν μου αρέσει η ιστορία αλλά επειδή δεν μπορώ αυτό ακριβώς το πράγμα που συζητάμε. Το ότι η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Ως ένα βαθμό είναι λογικό, μπορώ να το καταλάβω, αλλά αφήνει τόσα πολλά κενά ορισμένες φορές, που πραγματικά με απωθεί. Μια από τις μεγαλύτερες ιστορικές απορίες μου είναι η περίοδος του εμφυλίου στην Ελλάδα, για την οποία διάβασα μερικά πράγματα και έμαθα στο σχολείο ακόμα λιγότερα. Επειδή όμως κάτι δεν μου πήγαινε καλά, θέλησα να μιλήσω με άτομα που είχαν ζήσει τη συγκεκριμένη περίοδο, οπότε και μου διατύπωσαν μερικές γνώσεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες που μου είχαν μάθει. Έτσι, κατέληξα στο ότι αντικειμενική περιγραφή της ιστορίας δεν μπορεί να υπάρξει, αφού ο καθένας την αποδίδει μέσα από το προσωπικό του πρίσμα και ανάλογα με το ατομικό του συμφέρον.
Λένε ότι όλα συγχωρούνται στην αγάπη και στον πόλεμο, αλλά δεν είναι τα πράγματα έτσι. Η ιστορία που ξέρεις (και ξέρω) είναι μια άποψη των γεγονότων και τίποτα περισσότερο. Ακριβής καταγραφή δεν υπάρχει είτε γιατί κάποιοι δεν ζούν να τα πούν είτε γιατί δεν θέλουν να μιλήσουν. Μην ξεχνάς ότι το κόστος είναι μεγάλο αν κάνεις κάτι τέτοιο (Στην "εμπόλεμη ζώνη" χθές το είπε ξεκάθαρα ότι οι βετεράνοι-αποκρυπτογράφοι θα έχαναν όλα τα προνόμια που απολάμβαναν και ποιός ξέρει τί θα επακολουθούσε).
Η ωραιοποίηση της νίκης είναι το καλύτερο επισφράγισμα για να καλύψει την αγριότητα του πολέμου και να εξασφαλίσει μια ανύπαρκτη νομιμότητα στον νικητή. Τελικά τόσα χρόνια πέρασαν και πάλι είμαστε στην ζούγκλα με το δίκιο του ισχυρού (might makes right όπως λένε και οι βλαχοκαουμπόϋδες αμερικάνοι).
Κέρδισαν μερικοί μεγάλοι, την πλήρωσε ο αμερικάνικος λαός, γνωστό το σκηνικό
Το θέμα για μένα είναι ότι στην εποχή της πληροφορίας, και μάλιστα της ελεύθερης πληροφορίας, συνεχίζουμε και έχουμε λογοκρισία (ανάθεμα πχ και αν ξέρουν οι αμερικάνοι τί γίνεται στο Ιράκ) στο όνομα της εθνικής ασφάλειας.
Μα εμένα δεν με απειλεί κανείς, σιγά μην νοιάζει τον Τούρκο πολίτη ποιός είμαι και τι κάνω και τί έφαγα σήμερα. Ούτε και εμένα με νοιάζει τί κάνει ο άνθρωπος. Αν γίνει πόλεμος όμως εμείς θα σφαχτούμε για να μοιράσουν την πίτα άλλοι.
Καλώς ήρθατε στην δικτατορία της πληροφορίας, αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε: βιβλία απαγορεύονται στο σπίτι (θα τα καίνε οι πυροσβέστες
), εφημερίδες απαγορεύονται (τα γραπτά μένουν και κανείς δεν θέλει να θυμάστε), θα διαβάζετε αυτά που πρέπει και θα βλέπετε τις εκπομπές που πρέπει αλλιώς μια βόλτα από το τμήμα θα σας πείσει. Το κράτος είναι φίλος μας και θέλει το καλό μας, για αυτό μας παρακολουθεί για να μας φυλάει.
Ούφ τα πα και ηρέμησα!!! Και που να ήμουν και αναρχικός ή κουμουνιστής δηλαδή!!!! Αυτό για να δούμε που φτάσαμε.
Καλά λένε: "Στο όνομα της Θρησκείας, της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας, διαπράχθηκαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία."
Πόση ακόμη ξεφτίλα θα δούμε Θεέ μου...
Η ωραιοποίηση της νίκης είναι το καλύτερο επισφράγισμα για να καλύψει την αγριότητα του πολέμου και να εξασφαλίσει μια ανύπαρκτη νομιμότητα στον νικητή. Τελικά τόσα χρόνια πέρασαν και πάλι είμαστε στην ζούγκλα με το δίκιο του ισχυρού (might makes right όπως λένε και οι βλαχοκαουμπόϋδες αμερικάνοι).
Κέρδισαν μερικοί μεγάλοι, την πλήρωσε ο αμερικάνικος λαός, γνωστό το σκηνικό
Το θέμα για μένα είναι ότι στην εποχή της πληροφορίας, και μάλιστα της ελεύθερης πληροφορίας, συνεχίζουμε και έχουμε λογοκρισία (ανάθεμα πχ και αν ξέρουν οι αμερικάνοι τί γίνεται στο Ιράκ) στο όνομα της εθνικής ασφάλειας.
Μα εμένα δεν με απειλεί κανείς, σιγά μην νοιάζει τον Τούρκο πολίτη ποιός είμαι και τι κάνω και τί έφαγα σήμερα. Ούτε και εμένα με νοιάζει τί κάνει ο άνθρωπος. Αν γίνει πόλεμος όμως εμείς θα σφαχτούμε για να μοιράσουν την πίτα άλλοι. Καλώς ήρθατε στην δικτατορία της πληροφορίας, αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε: βιβλία απαγορεύονται στο σπίτι (θα τα καίνε οι πυροσβέστες
), εφημερίδες απαγορεύονται (τα γραπτά μένουν και κανείς δεν θέλει να θυμάστε), θα διαβάζετε αυτά που πρέπει και θα βλέπετε τις εκπομπές που πρέπει αλλιώς μια βόλτα από το τμήμα θα σας πείσει. Το κράτος είναι φίλος μας και θέλει το καλό μας, για αυτό μας παρακολουθεί για να μας φυλάει. Ούφ τα πα και ηρέμησα!!! Και που να ήμουν και αναρχικός ή κουμουνιστής δηλαδή!!!! Αυτό για να δούμε που φτάσαμε.
Καλά λένε: "Στο όνομα της Θρησκείας, της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας, διαπράχθηκαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία."
Πόση ακόμη ξεφτίλα θα δούμε Θεέ μου...
"Αυτός που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν...
...αυτός που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον...
George Orwell
Το παραθέτω ως εναλλακτικό τίτλο στο θέμα σου, αγαπητέ agaliarep...
Ξέρετε, υπάρχει εκείνος ο "χρυσός κανόνας" στην Ιστορία, που λέει ότι αυτή γράφεται όταν πλέον έχουν παρέλθει αρκετά έτη από τα γεγονότα που πρόκειται να εξιστορηθούν...Δεν μπορώ όμως να κρύψω τον προβληματισμό που αυτός μου δημιουργεί...Αλήθεια, μήπως αυτό το "ικανό διάστημα" συντελεί στο να σβήσουν και οι όποιες μνήμες; Στο να ξεχαστούν και οι φωνές των εκάστοτε "ηττημένων", των θυμάτων της "άλλης πλευράς";
αλήθεια αφού την ιστορία την γράφουν οι νικητές, για πια ιστορία μιλάμε;
αποστολή αμερικανού ερευνητή στα βαλκάνια απέδειξε ότι σέρβοι τραγουδοποιοί εξιστορούσαν μακροσκελή ποιήματα που μιλούσαν για μάχες που είχαν γίνει 800 χρόνια πριν. απέδειξε ότι κάποιος μπορεί να λέει ποιήματα με ακρίβεια ιστορικά γεγονότα, βασισμένος μόνο στον προφορικό λόγο. αυτό το έκανε εύκολα αφού τα γεγονότα που περιέγραφαν οι σέρβοι είχαν ιστορικά καταγραφεί και μπορούσαν να συγκριθούν. με αυτή την λογική, είπε ότι ο όμηρος θα μπορούσε να απαγγέλει με ακρίβεια τα γεγονότα, σε τόσους στοίχους παρόλο που είχαν περάσει τόσοι αιώνες.
αλλά αλήθεια ποιοι ήταν αυτοί που έκριναν ότι ο όμηρος δεν ήταν ιστορικός;
αλήθεια πόσο μπορούμε να βασιστούμε σε αυτά που πιστεύουμε σαν ιστορία;
η αλήθεια γράφεται από τους νικητές. διαβάζω πολλά για την μη ιστορικότητα του ιησού. δεκτό. μετά για την απόβαση στην νορμανδία;
μετά τι;
πόσο εύκολα μπορούμε να αφεθούμε στην ιστορία πραγματικά, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να πατάμε σε σαθρό έδαφος και να βουλιάξουμε;
αν δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για γεγονότα που έγιναν πριν 60 χρόνια πως μπορούμε να απαντήσουμε και να είμαστε σίγουροι για 200 χρόνια πριν; για 2000 χρόνια πριν; για 10000 χρόνια πριν;
και αν ναι δεχτούμε και δεν εξετάζω αυτό το θέμα ότι ο χριστός δεν υπήρξε ποτέ. παρόλα αυτά εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν το αντίθετο. αν για κάτι τόσο σημαντικό που στην τελική έχει σημασία για μας, ή για αυτούς που πιστεύουν έστω, κάνουμε ένα τόσο μεγάλο λάθος πως μπορούμε να πιστεύουμε σε όλα τα υπόλοιπα; ή να μην πιστεύουμε ότι ο όμηρος τελικά δεν έγραφε ποιήματα αλλά ιστορία;
αν θεωρήσω ως δεδομένο ότι ο ιησούς δεν υπήρξε ποτέ.-
ήταν μόνο κάποιες θεωρίες ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το κάποιον λίγων ανθρώπων και τίποτα παραπάνω. πως μπορούμε να πιστεύουμε σε πολλά πιθανόν «ιστορικά» γεγονότα βασισμένοι πάνω σε λόγια πολλές φορές και ενός μονάχα ανθρώπου; ενός ανθρώπου που θα μου πείτε ήταν ιστορικός. αλλά τελικά ποιος το κρίνει αυτό; ποιος μπορεί να βάλει το χέρι του στην φωτιά ότι αυτά που ξέρει είναι έτσι και όχι κάπως αλλιώς; και τελικά τι νόημα έχει να λέμε ότι η ιστορία μας δείχνει το μέλλον όταν δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για αυτήν για κάτι που έγινε ή δεν έγινε και για κάτι που στην τελική το έγραψαν αυτοί που έμειναν ως οι νικητές;
αποστολή αμερικανού ερευνητή στα βαλκάνια απέδειξε ότι σέρβοι τραγουδοποιοί εξιστορούσαν μακροσκελή ποιήματα που μιλούσαν για μάχες που είχαν γίνει 800 χρόνια πριν. απέδειξε ότι κάποιος μπορεί να λέει ποιήματα με ακρίβεια ιστορικά γεγονότα, βασισμένος μόνο στον προφορικό λόγο. αυτό το έκανε εύκολα αφού τα γεγονότα που περιέγραφαν οι σέρβοι είχαν ιστορικά καταγραφεί και μπορούσαν να συγκριθούν. με αυτή την λογική, είπε ότι ο όμηρος θα μπορούσε να απαγγέλει με ακρίβεια τα γεγονότα, σε τόσους στοίχους παρόλο που είχαν περάσει τόσοι αιώνες.
αλλά αλήθεια ποιοι ήταν αυτοί που έκριναν ότι ο όμηρος δεν ήταν ιστορικός;
αλήθεια πόσο μπορούμε να βασιστούμε σε αυτά που πιστεύουμε σαν ιστορία;
η αλήθεια γράφεται από τους νικητές. διαβάζω πολλά για την μη ιστορικότητα του ιησού. δεκτό. μετά για την απόβαση στην νορμανδία;
μετά τι;
πόσο εύκολα μπορούμε να αφεθούμε στην ιστορία πραγματικά, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να πατάμε σε σαθρό έδαφος και να βουλιάξουμε;
αν δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για γεγονότα που έγιναν πριν 60 χρόνια πως μπορούμε να απαντήσουμε και να είμαστε σίγουροι για 200 χρόνια πριν; για 2000 χρόνια πριν; για 10000 χρόνια πριν;
και αν ναι δεχτούμε και δεν εξετάζω αυτό το θέμα ότι ο χριστός δεν υπήρξε ποτέ. παρόλα αυτά εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν το αντίθετο. αν για κάτι τόσο σημαντικό που στην τελική έχει σημασία για μας, ή για αυτούς που πιστεύουν έστω, κάνουμε ένα τόσο μεγάλο λάθος πως μπορούμε να πιστεύουμε σε όλα τα υπόλοιπα; ή να μην πιστεύουμε ότι ο όμηρος τελικά δεν έγραφε ποιήματα αλλά ιστορία;
αν θεωρήσω ως δεδομένο ότι ο ιησούς δεν υπήρξε ποτέ.-
ήταν μόνο κάποιες θεωρίες ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το κάποιον λίγων ανθρώπων και τίποτα παραπάνω. πως μπορούμε να πιστεύουμε σε πολλά πιθανόν «ιστορικά» γεγονότα βασισμένοι πάνω σε λόγια πολλές φορές και ενός μονάχα ανθρώπου; ενός ανθρώπου που θα μου πείτε ήταν ιστορικός. αλλά τελικά ποιος το κρίνει αυτό; ποιος μπορεί να βάλει το χέρι του στην φωτιά ότι αυτά που ξέρει είναι έτσι και όχι κάπως αλλιώς; και τελικά τι νόημα έχει να λέμε ότι η ιστορία μας δείχνει το μέλλον όταν δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για αυτήν για κάτι που έγινε ή δεν έγινε και για κάτι που στην τελική το έγραψαν αυτοί που έμειναν ως οι νικητές;