Φόβος

Αγάπη, μίσος, έρωτας, αδιαφορία, αγωνία, …..Τρόμος, φόβος, απόγνωση.

Είχα διαβάσει κάπου ότι αυτός που δεν φοβάται δεν είναι θαρραλέος αλλά τρελός, θαρραλέος είναι αυτός που φοβάται αλλά παρόλα αυτά αντιμετωπίζει τον φόβο του.

Αναρωτιέμαι ποια ήταν η πιο τρομακτική εμπειρία που έχετε βιώσει. Πιο ήταν εκείνο το γεγονός που σας γέμισε τον καθαρό, κρυστάλλινο φόβο. Φόβο τέτοιο ώστε να νιώσετε ότι ήρθε το τέλος, ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για να το αποτρέψετε.
Ποιο ήταν το γεγονός που ακόμα και τώρα καθώς το σκέφτεστε νιώθετε την σπονδυλική σας στήλη να ανατριχιάζει, κρύος ιδρώτας να τρέχει στο πρόσωπο σας.
Φόβος, αρχέγονος, απόλυτος, αφοπλιστικός που εξουσιάζει το κορμί, το μυαλό ακόμα και τον ίδιο τον χρόνο…

Είναι ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον το θέμα που ανοίγεις, φίλε Agaliarep, αν και δεν ξέρω κατά πόσο ανήκει στη συγκεκριμένη κατηγορία συζητήσεων. Θα παραμείνει εδώ μέχρις ότου αποφασιστεί η καλύτερη θέση που του αξίζει.
Για μένα ο φόβος είναι ένας αμυντικός μηχανισμός που σε φυλάει από κακοτοπιές αλλά μερικές φορές γίνεται ανεξέλεγκτος και προκαλεί μεγάλο κακό, όπως συμβαίνει πιστεύω στην πλειοψηφία του κόσμου. Όλοι έχουμε μικρές ή μεγάλες φοβίες για τα πιο απίθανα πράγματα. Πολλοί φόβοι είναι αρχέγονοι, αρχετυπικοί, όπως ο φόβος του θανάτου και άλλοι αποκτούνται από την τριβή μας στις ανθρώπινες σχέσεις.
Φοβίες έχω κι εγώ πολλές και μάλιστα μεγάλες αλλά δεν θα σταθώ σε αυτές ακόμα. Στο ερώτημά σου θα απαντήσω σαφώς ότι ο μεγαλύτερος φόβος που είχα βιώσει ποτέ ήταν κατά την επαφή μου με τη "Σκιά", που συζητάμε ήδη σε μια άλλη κατηγορία. Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς το αίσθημα απόλυτης ανημπόριας, αδυναμίας, εγκατάλειψης και κενού που μου άφηνε κάθε φορά που ερχόταν, την έλλειψη κάθε ελπίδας και καλοσύνης, την πεποίθηση ότι στο σκοτάδι κρύβεται ένα κακό που είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί. Όμως, έκανε λάθος γιατί με τον καιρό (κράτησε χρόνια εκείνη η κολώνια) έμαθα να την αντιμετωπίζω και πια δεν με τρομάζει, με εξοργίζει, ίσως όχι τόσο λόγω της κακίας της αλλά όσο του θυμού απέναντι στον εαυτό μου που αφέθηκε να ακούει τα όσα του έλεγε και να πιστεύει τις απατηλές ρητορίες της. Δεν με τρομάζει τώρα πια, κάθε φορά που έρχεται με εξοργίζει και οι καυγάδες μαζί της λήγουν πάντα με δική μου επικράτηση.

Ο φόβος είναι αντανακλαστικό επιβίωσης. Ο άνθρωπος που δεν φοβάται (αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος), έχει ξεπεράσει το επίπεδο του ανθρώπου. Ο φόβος είναι σαν το λουρί , σε κρατά δέσμιο αλλά σε εμποδίζει να πάς εκεί που ενδεχομένως δεν τα καταφέρνεις...

Προσωπικά το μεγαλύτερο φόβο μου τον πέρασα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Κράτησε λίγο, αλλά εκείνη την στιγμή δεν μπορώ να την ξεκολλήσω από το μυαλό μου. Δεν μπορώ να ξεχάσω ούτε στιγμή από εκείνα τα 3 δευτερόλεπτα...
Έγινα σοφότερος??? Μπορεί , μπορεί και όχι...

Γράφω μόνο και μόνο για να τονίσω κάτι.
Ο λόγος που αποφάσισα να βάλω εδώ το θέμα φόβος είναι ένας και μοναδικός. Το έκανα ενστικτοδός. Αλλά μετά το μύνημα του Μιχάλη που το σκέφτηκα λίγο παραπάνω δεν νομίζω ότι πάει πουθενά αλλού, αφού ο φόβος είναι κομμάτι της εσωτερικής μας αναζήτησης. Τόσο οι λόγοι που μας οδηγούν σε αυτον, αλλά όσο και ο ίδιος. Ανακαλύπτοντας τον φόβο σου, ανακαλύπτεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Θα διαφωνήσω.
Ο φόβος είναι συστατικό της ανθρώπινης φύσης και μέσα από αυτόν γίνεσαι πιο δυνατός ,πιο ώριμος πιο...πιο... κλπ.
Δε πιστεύω ότι σε κρατά δέσμιο αλλά είναι ένα εφαλτήριο για μια νέα αρχή. Τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο και θέλει αρκετό χρόνο, αλλά από την όλη διαδικασία σίγουρα μόνο κερδισμένος βγαίνεις.
Αν ο άνθρωπος δε ξεπερνούσε τις φοβίες του, δε θα έβγαινε ποτέ από τις σπηλιές για να αντιμετωπίσει τα "θηρία" και μέσα από αυτή τη διαδικασία αφενός να επιβιώσει (βρίσκοντας τροφή) και αφετερου να ανακαλύψει όλα αυτά που προήγαγαν την ανθρώπινη φύση.

Νομίζω ότι είναι αλληλένδετα όλα τα συναισθήματα και αν έστω και ένα δεν υπήρχε θα ταν όλα διαφορετικά και προς το χειρότερο.

Κατά την προσωπική μου άποψη ο φόβος δε σε κρατά δέσμιο αλλά σε ωθεί να φτάσεις "όπου δε μπορείς"...

Ο φόβος υπάρχει, όπως και κάθε άλλο συναίσθημα, μέσα σε όλους μας και θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο. Φανταστείτε έναν άνθρωπο ατρόμητο, να μη φοβάται τίποτα. Ναι μεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερος, αλλά ταυτόχρονα θα ήταν μόνος απέναντι σε όλο το σύμπαν, σε κάθε ύπαρξη. Ο φόβος μας ενώνει.

Πόσες φορές δε φοβηθήκαμε για τη ζωή του άλλου και τη δική μας; Ο καθένας έχει κάποιες φοβίες που τον περιορίζουν. Έτσι έχει και ένα σκοπό/στόχο: να ξεπεράσει τα όριά του. Κάποιοι φοβούνται μικρά πράγματα, όπως τα ζωύφια, άλλοι μεγαλύτερα, όπως τα αεροπλάνα. Κάποιοι τρέμουν στο σκοτάδι και άλλοι φοβούνται τους μικρούς κλειστούς χώρους. Όπως και να 'χει, όλοι φοβόμαστε κάτι και αυτό μας κάνει να θέλουμε να πολεμήσουμε για να το ξεπεράσουμε. Βέβαια υπάρχουν και άτομα που εγκλωβίζονται στους φόβους τους και χάνουν σημαντικά πράγματα απ' τη ζωή. Όμως, εάν κατάφερναν με λίγο θάρρος, τόλμη και θέληση να προχωρήσουν, θα ανακάλυπταν πως το πιο ωραίο συναίσθημα είναι να ελευθερώνεσαι από κάθε τι που σε φυλακίζει. Ο φόβος είναι το αντιστρόφως ανάλογο της ελευθερίας.

Απ' την άλλη, οι φόβοι μας μάς κάνουν να αγαπάμε τους άλλους. Έχουμε ανάγκη έναν φίλο όταν νιώθουμε μόνοι. Η μοναξία είναι ένας φόβος για τους περισσότερους. Αν έπαυαν όλοι να φοβούνται τη μοναξιά, τότε θα μιλούσαμε για την πλήρη απωξένωση των ανθρώπων.

Και μια και άνοιξα εγώ το θέμα να γράψω για έναν πραγματικό μου φόβο που ένιωσα πριν χρόνια. Φόβο τόσο δυνατό που δεν έχω ξανανιώσει ποτέ στην ζωή μου.

Ήταν περίπου το 1999 όταν πήγαινα μετά την δουλειά στην σχολή.
Ξαφνικά καθώς κατέβαινα την Σόλωνος καθώς περπατούσα στο ύψος την Νομικής, ξαφνικά θυμήθηκα.
Θυμήθηκα ότι το προηγούμενο βράδι σκότωσα κάποιον. Τον σκότωσα με ένα σφυρί. Τον χτύπησα τόσο πολύ που δεν έβλεπα το πρόσωπο του από τα αίματα.
Ναι τον είχα σκοτώσει και τον είχα πετάξει. Το πρωί σηκώθηκα και πήγα στην δουλειά. Χωρίς καμία ενοχή, χωρίς την παραμικρή ένδειξη για το τι θα επακολουθούσε.
Και όμως είχα ξεχάσει μια μικρή λεπτομέρεια η οποία θα οδηγούσε την αστυνομία κατευθείαν σε μένα. Ήμουν χαμένος. Το πτώμα ως εκείνη την ώρα θα είχε ανακαλυφθεί και η αστυνομία θα είχε ήδη αρχίσει να με ψάχνει.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά τόσο δυνατά που μου έμοιαζε ότι την άκουγαν όλοι. Καταραμένη θα με καταλάβαιναν όλοι. Όλοι έμοιαζαν να με υποπτεύονται. Όλοι ήξεραν.

Μετά τον πρώτο τρόμο που πραγματικά ένιωσα λειτούργησε το αρχέγονο αίσθημα της επιβίωσης.
Προσπάθησα να καταπολεμήσω τον φόβο μου, που πραγματικά για κάποιες στιγμές με είχε κάνει να μην μπορώ να κουνηθώ. Υπήρχε μόνο ένα πράγμα να κάνω, να την κάνω…
Να φύγω όσο πιο γρήγορα, αθόρυβα γινόταν και να κρυφτώ.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν θυμόμουν ούτε ποιόν ούτε πότε τον σκότωσα. Ήμουν πολύ μπερδεμένος.
Το προηγούμενο βράδι είχα πέσει για ύπνο. Ήταν όνειρο; Ή μήπως δεν ήταν;
Δεν μπορούσα να βάλω τον εαυτό μου να σκεφτεί. Ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήταν όνειρο.
Αλλά ο φόβος που ένιωσα ήταν απόλυτα αληθινός.
Με είχε κατακυρίεψει, με έκανε να μπερδευτώ περισσότερο, με έκανε να κοκαλώσω, με έκανε να αμφιβάλω.
Μου είχε τύχει ξανά όταν ήμουν πιο μικρός να σταματήσει αυτοκίνητο μερικούς πόντους πιο πέρα από το κεφάλι μου. Είχα περισσότερο τρομάξει παρά φοβηθεί. Ο φόβος έρχεται σιγά, σιγά. Σε τρώει. Όσο περνάει η ώρα μεγαλώνει. Αυτή την στιγμή νομίζω ότι θα έβαζα ότι τρόμαξα πιο πολύ. Φοβήθηκα μην με συλλάβουν, φοβήθηκα μην χάσω τα πάντα, φοβήθηκα μην χάσω την λογική μου…

Η λογική είναι το πρώτο πράγμα που χάνεις όταν φοβάσαι... Ευτυχώς επανέρχεται... και σύντομα μάλιστα
Φόβος = ένστικτο επιβίωσης= προτεραιότητα στην επιβίωση και στην ελευθερία= αναλαμβάνει το υποσυνείδητο γιατί το συνειδητό τα έκανε μαντάρα...άρα η λογική πάει περίπατο...

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι μην σπαταλήσω τον χρόνο που μου δώθηκε, άσκοπα...

Agaliarep και εγώ αυτό φοβάμαι.

ΥΓ. Βάλε κόμμα μετά το "δώθηκε" έτσι όπως το γράφεις μπορεί να διαβαστεί ότι σου δώθηκε άσκοπα ο χρόνος, αντί αυτού που εννοείς πραγματικά...
I mean no offence έτσι???