μεταμόρφωσης…
μεταμόρφωσης…
κάθε μέρα που περνάει, κάθε στιγμή, βλέπω τα πάντα να μεταμορφώνονται.
κάθε στιγμή η κάθε λέξη η κάθε ματιά μεταμορφώνεται.
η ζωή η ίδια, όλη η ύπαρξη περνάει από την μια γνωστή κατάσταση σε μία άλλη νέα σαν σε κουκούλι που από μέσα του ξεπηδάει κάτι ωραίο, κάτι άσχημο, αλλά πάντα κάτι διαφορετικό.
κάθε μέρα βλέπω τον λαό μου να μεταμορφώνεται, σε κάτι άλλο, σε κάτι ξένο, τα παλιά αγάλματα μένουν εκεί, όρθια να θυμίζουν τις δόξες του παρελθόντος και οι εκκλησιές σαν φαντάσματα ψάχνουν ακόμα να βρουν τους αγίους που κάποτε τις πλησίασαν αλλά αρνήθηκαν να μείνουν.
τα πουλιά μεταμορφώθηκαν σε απειλή, τα οικόσιτα σε φορέα ιών και τα δέντρα όσα έχουν μείνει να γέρνουν όλο και πιο πολύ από το βάρος, αυτό το βάρος που τα κάνει να μοιάζουν ότι ο ουρανός θα πέσει απάνω τους να τα πλακώσει. τα μάρμαρα μεταμορφώνονται σε τρόπαια επίδοξων καπηλευτών και ότι παλιό μοιάζει να γερνάει αντί να ωριμάζει. η γλώσσα μου μοιάζει να εκφυλίζεται και να τραυλίζει στα ξενόφερτα πρόσθετα κομμάτια από σιλικόνη, που η γλώσσα μου σαν ένας απαίδευτος μυς αρχίζει να μπερδεύει και να παθαίνει ακατάπαυστα κράμπες. η γενιά μου έχει αρχίσει να παίρνει την θέση της προηγούμενης αν όχι χειρότερη και μοιάζει να προσπαθεί να κρατηθεί σαν ναυαγός πάνω σε σανίδες.
οι φιλόσοφοι έχουν αρχίσει να μεταμορφώνονται σε κραυγή σε πλήθος κωφών και ο λαός μου έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε κάποιο άλλο λαό, μια μεταμόρφωση που άρχισε καιρό πριν.
ο λαός μου έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε πλήθος από απαθείς, τηλεοκαναπεδάκιδες που αρνούντε να δουν να ακούσουν και πολύ περισσότερο να κάνουν οτιδήποτε εάν αυτό δεν έχει να κάνει με μάτσο των χρημάτων που κρύβουν κάτω από το μαξιλάρι ή κάτω από το κρεβάτι.
το κρεβάτι έχει μεταμορφωθεί σε αρένα και σε πίστα που γίνεται αγώνας για το ποιος θα κερδίσει τους/τις πιο πολλές και τα κλεμμένα κεράσια των παιδικών μας χρόνων κάτω από το κρεβάτι έχουν μεταμορφωθεί στους φόβους που προσπαθούμε να κρύψουμε από την επίγνωση μας. και τα βράδια καθώς κοιμόμαστε μας επισκέπτονται και τότε από στίβο το κρεβάτι γίνεται θάλασσα και πνίγεσαι και βουλιάζεις.
τα μέσα έγιναν στόχοι και οι στόχοι ξεχάστηκαν, το ταξίδι έγινε όχι η απόλαυση αλλά το εμπόδιο και η επιτυχία η τράπεζα. τα λόγια μεταμορφώθηκαν σε χείμαρρο κραυγών ηδονής χωρίς νόημα. και ο λαός μου έγινε από σημείο αναφοράς σημείο στίξης, ένα κόμμα μέσα στο κόμμα ένα ακόμα σταμάτημα και μια παύση.
το φαί έγινε χημική ένωση και το μπακάλικο έγινε εργαστήριο μεταλλαγμένων τροφών. η αθωότητα μου έγινε οργή και η οργή μου απάθεια και η απάθεια τέρμα και το τέρμα μια αιωνιότητα από άσκοπες πράξεις, λόγια, αποπροσανατολισμοί.
και ο λαός μου από αυτόν που έγραφε ιστορία μεταμορφώθηκε σε κάτι που κάποτε είχε ιστορία. και η επιστήμη από κοινωνικό όφελος έγινε προσωπικό όφελος, τα σχολεία από μορφωτικά ιδρύματα έδιωξαν το μισό κομμάτι δηλ. το μορφωτικά… και η μεταμόρφωση δεν έχει τελειωμό. άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε σκιές, σκιές που παίρνουν σάρκα και οστά, οστά που αρχίζουν να λατρεύονται, λατρείες που αρχίζουν να πεθαίνουν, ασχήμια που γίνεται ζωή, πνοή που γίνεται βάσανο, ελευθερία που γίνεται ζυγός, ζυγός που γίνεται σκορπιός και το δηλητήριο, καθαρτήριο, λύτρωση της πείνας. παιδιά που γίνονται τεράστιες μάζες από σάρκα και λίπος την στιγμή που παιδιά γίνονται ακτινογραφίες και βλέπεις από μέσα τους την αδυναμία των ανθρώπων. άνθρωποι που γίνονται πολιτισμένοι, πολιτισμένοι που σκέφτονται σαν ζώα, ζώα που γίνονται θύματα, θύματα που γίνονται θύτες…
και μέσα σε όλο αυτό και εγώ, να κοιτάζω απ’ έξω τον εαυτό μου να μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο. κάποιος να μιλάει στο κεφάλι μου αλλά να μην είμαι εγώ. βλέπω τις σάρκες μου να σκίζονται, το θηρίο μέσα μου ξύπνησε και περιμένει να έρθει η ώρα για να πάρει όλους εκείνους τους ξένους προς την κόλαση, το θηρίο μέσα μου με τρώει και προσπαθεί να βγει έξω, όχι να με κάνει δικό του αλλά να γίνω εκείνο. κάθε μέρα γίνομαι και πιο αδιάφορος, κάθε μέρα βουλιάζω και πιο πολύ στο προσωπικό μου όφελος και την αδυναμία να κάνω κάτι παραπάνω. κάθε μέρα μεταμορφώνομαι στο θηρίο που έκρυβα μέσα μου και η εξέλιξη δείχνει ότι δεν υπάρχει ελπίδα να μείνει τίποτα από αυτό που ήμουν. ήμουν απλά ένα κουκούλι για το θηρίο που με χρησιμοποίησε για να μεγαλώσει, να μάθει και όταν έρθει η ώρα σαν στην δευτέρα παρουσία να βγει και να αρχίσει την μεταμόρφωση του κόσμου. είμαι αιώνια καταδικασμένος στην απόγνωση, στην άγνοια και στον πόνο όλων αυτών που βασανίζω. κάθε χτύπημα μου με φέρνει πιο κοντά στην μεταμόρφωση και σε εκείνη την ώρα που όλα θα μοιάζουν ανώφελα.
αιώνια καταδικασμένος στο να ψάχνω το πολύτιμο μου ανάμεσα σε δύο άτομα σε δύο πρόσωπα, σε δύο σκέψεις και το θηρίο να τρώει ότι έχει απομείνει από αυτό που ήμουν…
κάθε μέρα που περνάει, κάθε στιγμή, βλέπω τα πάντα να μεταμορφώνονται.
κάθε στιγμή η κάθε λέξη η κάθε ματιά μεταμορφώνεται.
η ζωή η ίδια, όλη η ύπαρξη περνάει από την μια γνωστή κατάσταση σε μία άλλη νέα σαν σε κουκούλι που από μέσα του ξεπηδάει κάτι ωραίο, κάτι άσχημο, αλλά πάντα κάτι διαφορετικό.
κάθε μέρα βλέπω τον λαό μου να μεταμορφώνεται, σε κάτι άλλο, σε κάτι ξένο, τα παλιά αγάλματα μένουν εκεί, όρθια να θυμίζουν τις δόξες του παρελθόντος και οι εκκλησιές σαν φαντάσματα ψάχνουν ακόμα να βρουν τους αγίους που κάποτε τις πλησίασαν αλλά αρνήθηκαν να μείνουν.
τα πουλιά μεταμορφώθηκαν σε απειλή, τα οικόσιτα σε φορέα ιών και τα δέντρα όσα έχουν μείνει να γέρνουν όλο και πιο πολύ από το βάρος, αυτό το βάρος που τα κάνει να μοιάζουν ότι ο ουρανός θα πέσει απάνω τους να τα πλακώσει. τα μάρμαρα μεταμορφώνονται σε τρόπαια επίδοξων καπηλευτών και ότι παλιό μοιάζει να γερνάει αντί να ωριμάζει. η γλώσσα μου μοιάζει να εκφυλίζεται και να τραυλίζει στα ξενόφερτα πρόσθετα κομμάτια από σιλικόνη, που η γλώσσα μου σαν ένας απαίδευτος μυς αρχίζει να μπερδεύει και να παθαίνει ακατάπαυστα κράμπες. η γενιά μου έχει αρχίσει να παίρνει την θέση της προηγούμενης αν όχι χειρότερη και μοιάζει να προσπαθεί να κρατηθεί σαν ναυαγός πάνω σε σανίδες.
οι φιλόσοφοι έχουν αρχίσει να μεταμορφώνονται σε κραυγή σε πλήθος κωφών και ο λαός μου έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε κάποιο άλλο λαό, μια μεταμόρφωση που άρχισε καιρό πριν.
ο λαός μου έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε πλήθος από απαθείς, τηλεοκαναπεδάκιδες που αρνούντε να δουν να ακούσουν και πολύ περισσότερο να κάνουν οτιδήποτε εάν αυτό δεν έχει να κάνει με μάτσο των χρημάτων που κρύβουν κάτω από το μαξιλάρι ή κάτω από το κρεβάτι.
το κρεβάτι έχει μεταμορφωθεί σε αρένα και σε πίστα που γίνεται αγώνας για το ποιος θα κερδίσει τους/τις πιο πολλές και τα κλεμμένα κεράσια των παιδικών μας χρόνων κάτω από το κρεβάτι έχουν μεταμορφωθεί στους φόβους που προσπαθούμε να κρύψουμε από την επίγνωση μας. και τα βράδια καθώς κοιμόμαστε μας επισκέπτονται και τότε από στίβο το κρεβάτι γίνεται θάλασσα και πνίγεσαι και βουλιάζεις.
τα μέσα έγιναν στόχοι και οι στόχοι ξεχάστηκαν, το ταξίδι έγινε όχι η απόλαυση αλλά το εμπόδιο και η επιτυχία η τράπεζα. τα λόγια μεταμορφώθηκαν σε χείμαρρο κραυγών ηδονής χωρίς νόημα. και ο λαός μου έγινε από σημείο αναφοράς σημείο στίξης, ένα κόμμα μέσα στο κόμμα ένα ακόμα σταμάτημα και μια παύση.
το φαί έγινε χημική ένωση και το μπακάλικο έγινε εργαστήριο μεταλλαγμένων τροφών. η αθωότητα μου έγινε οργή και η οργή μου απάθεια και η απάθεια τέρμα και το τέρμα μια αιωνιότητα από άσκοπες πράξεις, λόγια, αποπροσανατολισμοί.
και ο λαός μου από αυτόν που έγραφε ιστορία μεταμορφώθηκε σε κάτι που κάποτε είχε ιστορία. και η επιστήμη από κοινωνικό όφελος έγινε προσωπικό όφελος, τα σχολεία από μορφωτικά ιδρύματα έδιωξαν το μισό κομμάτι δηλ. το μορφωτικά… και η μεταμόρφωση δεν έχει τελειωμό. άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε σκιές, σκιές που παίρνουν σάρκα και οστά, οστά που αρχίζουν να λατρεύονται, λατρείες που αρχίζουν να πεθαίνουν, ασχήμια που γίνεται ζωή, πνοή που γίνεται βάσανο, ελευθερία που γίνεται ζυγός, ζυγός που γίνεται σκορπιός και το δηλητήριο, καθαρτήριο, λύτρωση της πείνας. παιδιά που γίνονται τεράστιες μάζες από σάρκα και λίπος την στιγμή που παιδιά γίνονται ακτινογραφίες και βλέπεις από μέσα τους την αδυναμία των ανθρώπων. άνθρωποι που γίνονται πολιτισμένοι, πολιτισμένοι που σκέφτονται σαν ζώα, ζώα που γίνονται θύματα, θύματα που γίνονται θύτες…
και μέσα σε όλο αυτό και εγώ, να κοιτάζω απ’ έξω τον εαυτό μου να μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο. κάποιος να μιλάει στο κεφάλι μου αλλά να μην είμαι εγώ. βλέπω τις σάρκες μου να σκίζονται, το θηρίο μέσα μου ξύπνησε και περιμένει να έρθει η ώρα για να πάρει όλους εκείνους τους ξένους προς την κόλαση, το θηρίο μέσα μου με τρώει και προσπαθεί να βγει έξω, όχι να με κάνει δικό του αλλά να γίνω εκείνο. κάθε μέρα γίνομαι και πιο αδιάφορος, κάθε μέρα βουλιάζω και πιο πολύ στο προσωπικό μου όφελος και την αδυναμία να κάνω κάτι παραπάνω. κάθε μέρα μεταμορφώνομαι στο θηρίο που έκρυβα μέσα μου και η εξέλιξη δείχνει ότι δεν υπάρχει ελπίδα να μείνει τίποτα από αυτό που ήμουν. ήμουν απλά ένα κουκούλι για το θηρίο που με χρησιμοποίησε για να μεγαλώσει, να μάθει και όταν έρθει η ώρα σαν στην δευτέρα παρουσία να βγει και να αρχίσει την μεταμόρφωση του κόσμου. είμαι αιώνια καταδικασμένος στην απόγνωση, στην άγνοια και στον πόνο όλων αυτών που βασανίζω. κάθε χτύπημα μου με φέρνει πιο κοντά στην μεταμόρφωση και σε εκείνη την ώρα που όλα θα μοιάζουν ανώφελα.
αιώνια καταδικασμένος στο να ψάχνω το πολύτιμο μου ανάμεσα σε δύο άτομα σε δύο πρόσωπα, σε δύο σκέψεις και το θηρίο να τρώει ότι έχει απομείνει από αυτό που ήμουν…
Πάντοτε υπήρχε αυτή η μεταμόρφωση και πάντοτε θα συνεχίζει να υπάρχει. Θεωρώ πως σωστά την αποκαλείς μεταμόρφωση και όχι εξέλιξη, γιατί η λέξη αυτή έχει γίνει συνείδηση σε όλους μας πως οδηγεί σε κάτι καλύτερο και ανώτερο από αυτό που πριν ήταν.
Όλα αλλάζουν και στις εποχές μας με τόσο γοργούς ρυθμούς που γίνεται εξαιρετικά δύσκολο για το αντιληπτικό μας σύστημα να τις "χωνέψει", να τις αφομοιώσει. Ο χρόνος τρέχει προς τα μπρος αλλά ο άνθρωπος προς τα πίσω, δέσμιος σε ένα παρελθόν που ποτέ δεν ξεπερνά και πολλές φορές δεν αξιοποιεί. Ο Μιχάλης του σήμερα δεν είναι ίδιος με το χτεσινό Μιχάλη και ας λένε ότι θέλουν. Όμως ποιός Μιχάλης και ποιός Agaliarep είναι καλύτερος?
The world has changed. I can feel it in the water, I can smell it in the air. Ή όπως λέει και το τραγούδι "αλλάζεις, μέρα τη μέρα και με τρομάζεις". Ο άνθρωπος πάντα θα τρομάζει με τις αλλαγές, ακόμα και αν αυτές είναι προς το καλύτερο.
Όλα αλλάζουν και στις εποχές μας με τόσο γοργούς ρυθμούς που γίνεται εξαιρετικά δύσκολο για το αντιληπτικό μας σύστημα να τις "χωνέψει", να τις αφομοιώσει. Ο χρόνος τρέχει προς τα μπρος αλλά ο άνθρωπος προς τα πίσω, δέσμιος σε ένα παρελθόν που ποτέ δεν ξεπερνά και πολλές φορές δεν αξιοποιεί. Ο Μιχάλης του σήμερα δεν είναι ίδιος με το χτεσινό Μιχάλη και ας λένε ότι θέλουν. Όμως ποιός Μιχάλης και ποιός Agaliarep είναι καλύτερος?
The world has changed. I can feel it in the water, I can smell it in the air. Ή όπως λέει και το τραγούδι "αλλάζεις, μέρα τη μέρα και με τρομάζεις". Ο άνθρωπος πάντα θα τρομάζει με τις αλλαγές, ακόμα και αν αυτές είναι προς το καλύτερο.
O agaliarep σήμερα άνοιξε ένα πολύ σημαντικό θέμα: ουσιαστικά διερωτάται κάτι που αναρωτιούταν και οι αρχαίοι, το αν δηλαδή οι μεταγενέστερες γενεές ζούν χειρότερα από τις προηγούμενες και αυτό το πλαίσιο της αλλαγής μας οδηγεί προς το χειρότερο και όχι προς το καλύτερο.
Αναφορικά αυτή η απαισιοδοξία παρουσιάζεται και στον Ησίοδο (με τα 4 γένη των ανθρώπων, Χρυσό, αργυρό, χάλκινο και το δικό μας το σιδερένιο). αλλά και στον Ζωροαστρισμό, και στον Ινδουισμό.
Βέβαια αυτή η έννοια της αλλαγής προς το χειρότερο μπορεί να είναι και η ενσάρκωση των φόβων των ανθρώπων απέναντι στην αλλαγή και στο άγνωστο και να μην είναι βάσιμη. Θα σταθώ σε μια φράση που είπε ο Μιχάλης, η οποία χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση:Όμως ποιός Μιχάλης και ποιός Agaliarep είναι καλύτερος?.
Εδώ παρουσιάζεται η υποκειμενική έννοια της κρίσης χωρίς να έχει εμπεδωθεί το αποτέλεσμα της πράξης, με λίγα λόγια μερικές φορές προδικάζουμε το αποτέλεσμα χωρίς να έχουμε αρκετά στοιχεία.
Στον Ταοϊσμό υπάρχει το ρητό "κανείς δεν ξέρει αν έγινε για καλό ή για κακό"(και έχει από πίσω μια ολόκληρη αληθινή ιστορία):
αν και εκτρέπω αλλού την συζήτηση ήθελα να κάνω αυτή την μικρή παρένθεση για να δείξω ότι καμιά φορά τα πράγματα δεν οδηγούνται εκεί που νομίζουμε αν και δεν διαφωνώ με αυτά που λέει ο agaliarep.
Η παρακμή δηλαδή στην οποία οδηγούμαστε δεν μπορεί να επικροτείται αλλά καμιά φορά είναι δυνατόν να προκύψουν κάποια θετικά σταδιακά από αυτή την. Η αλλαγή απο μόνη της δεν είναι κάτι κακό, είναι μέρος της φύσης και της τάξης του σύμπαντος, κακό είναι να την οδηγούμε εμείς εκεί που θέλουμε χωρίς να γνωρίζουμε και χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν μας τις ενδείξεις. Αυτό αναπόφευκτα οδηγεί σε χάος...
Αναφορικά αυτή η απαισιοδοξία παρουσιάζεται και στον Ησίοδο (με τα 4 γένη των ανθρώπων, Χρυσό, αργυρό, χάλκινο και το δικό μας το σιδερένιο). αλλά και στον Ζωροαστρισμό, και στον Ινδουισμό.
Βέβαια αυτή η έννοια της αλλαγής προς το χειρότερο μπορεί να είναι και η ενσάρκωση των φόβων των ανθρώπων απέναντι στην αλλαγή και στο άγνωστο και να μην είναι βάσιμη. Θα σταθώ σε μια φράση που είπε ο Μιχάλης, η οποία χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση:Όμως ποιός Μιχάλης και ποιός Agaliarep είναι καλύτερος?.
Εδώ παρουσιάζεται η υποκειμενική έννοια της κρίσης χωρίς να έχει εμπεδωθεί το αποτέλεσμα της πράξης, με λίγα λόγια μερικές φορές προδικάζουμε το αποτέλεσμα χωρίς να έχουμε αρκετά στοιχεία.
Στον Ταοϊσμό υπάρχει το ρητό "κανείς δεν ξέρει αν έγινε για καλό ή για κακό"(και έχει από πίσω μια ολόκληρη αληθινή ιστορία):
Παράθεση:
|
The relative ease with which the opposites may change places is expressed in the ending of a Taoist story about a farmer whose horse ran away: His neighbor commiserated only to be told, "Who knows what's good or bad?" It was true. The next day the horse returned, bringing with it a drove of wild horses it had befriended in its wanderings. The neighbor came over again, this time to congratulate the farmer on his windfall. He was met with the same observation: "Who knows what is good or bad?" True this time too; the next day the farmer's son tried to mount one of the wild horses and fell off breaking his leg. Back came the neighbor, this time with more commiserations, only to encounter for the third time the same response, "Who knows what is good or bad?" And once again the farmer's point was well taken, for the following day soldiers came by commandeering for the army and because of his injury, the son was not drafted (Smith, 1958, p. 212). |
αν και εκτρέπω αλλού την συζήτηση ήθελα να κάνω αυτή την μικρή παρένθεση για να δείξω ότι καμιά φορά τα πράγματα δεν οδηγούνται εκεί που νομίζουμε αν και δεν διαφωνώ με αυτά που λέει ο agaliarep.
Η παρακμή δηλαδή στην οποία οδηγούμαστε δεν μπορεί να επικροτείται αλλά καμιά φορά είναι δυνατόν να προκύψουν κάποια θετικά σταδιακά από αυτή την. Η αλλαγή απο μόνη της δεν είναι κάτι κακό, είναι μέρος της φύσης και της τάξης του σύμπαντος, κακό είναι να την οδηγούμε εμείς εκεί που θέλουμε χωρίς να γνωρίζουμε και χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν μας τις ενδείξεις. Αυτό αναπόφευκτα οδηγεί σε χάος...
Θεωρώ ότι αν δεν υπάρξει αλλαγή, αν δεν υπάρξη μεταμόρφωση, δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης. Η στατικότητα και η στασιμότητα δεν προσφέρουν σε τίποτα και όσες εποχές χαρακτηρίστηκαν από αυτές ξεχάστηκαν. 10 χρόνια χωρίς να υπάρξει τροποποίηση μας φαίνονται μετά από 100 σχεδόν ανύπαρκτα κι όσοι τα θυμούνται θέλουν να τα ξεχάσουν. Είναι μια άσχημη ανάμνηση και αδιάφορη. Αν όμως ένας χρόνος ήταν γεμάτος αλλαγές, τότε ακόμα και μετά από 1000 χρόνια θα τον θυμόμαστε και θα επικαλούμαστε αυτές τις αλλαγές.
Οι αλλαγές ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα είναι για το καλό τη στιγμή που πραγματοποιούνται. Η ιστορία διαμορφώνεται στο παρόν αλλά καταγράφεται συγκεντρωτικά στο μέλλον. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τη σημασία των αλλαγών. Είναι αδύνατο και μικροπρεπές να αναλωνόμαστε σε αναλύσεις τη στιγμή που δεν ξέρουμε ακριβώς τι συμβαίνει και για ποιο λόγο. Θέλουμε να μάθουμε και το αποτέλεσμα; Φίλε agaliarep, η μεταμόρφωση η δική σου και η δική μου σαν οντότητες μπορεί να φαίνεται πως δεν έχει σημασία και δε συμβάλει στη γενικότερη τροποίηση του κόσμου. Δεν είμαστε όμως σε θέση να το κρίνουμε αυτό. Η αλλαγή του agaliarep δεν είναι προς το χειρότερο. Είναι προς το διαφορετικό και δεν μπορείς ποτέ να προδικάσεις την αξία και τη σημασία της. Δε σου πέφτει λόγος στο κάτω-κάτω, όταν ο κόσμος κινείται χωρίς να σε ρωτήσει. Όταν ο πλανήτης Γη γυρίζει χωρίς να σε περιμένει. Όταν η φύση παράγει ανεξάρτητα από τη δική σου προσφορά. Και όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε η προσφορά μας είναι μεγάλη. Διαφορετικά γιατί να υπάρχουμε; Ο φίλος vagkri κάπου έγραψε πως ο άνθρωπος δεν προσφέρει τίποτα στο κόσμο. Νομίζω ότι κάνει λάθος και μόνο επειδή δεν μπορεί να ξέρει το γενικότερο "σχέδιο" του σύμπαντος. Ή μήπως είμαστε τόσο υπερόπτες και αλλαζόνες που νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα; Είμαστε τόσο μικροί μπροστά στο μεγαλείο του κόσμου και ταυτόχρονα τόσο μεγάλοι που η ζωή μας παίζει κάποιο ρόλο, άσχετα αν εμείς δεν το βλέπουμε.
Και η μεταμόρφωσή μας, που ποτέ δε θα μάθουμε αν εξαρτάται από εμάς ή από το σύνολο της ύπαρξης και την πορεία της ζωής, γίνεται χωρίς να το καταλάβουμε. Πριν προλάβουμε να το συνειδητοποιήσουμε, έχουμε αλλάξει. Και από κάμπιες γινόμαστε πεταλούδες και από στάχτη γινόμαστε φοίνικες. Από νερό γινόμαστε σύννεφα και από πέτρα γινόμαστε γυαλί. Όλη η φύση αλλάζει εμείς θα μείνουμε ίδιοι;
Οι αλλαγές ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα είναι για το καλό τη στιγμή που πραγματοποιούνται. Η ιστορία διαμορφώνεται στο παρόν αλλά καταγράφεται συγκεντρωτικά στο μέλλον. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τη σημασία των αλλαγών. Είναι αδύνατο και μικροπρεπές να αναλωνόμαστε σε αναλύσεις τη στιγμή που δεν ξέρουμε ακριβώς τι συμβαίνει και για ποιο λόγο. Θέλουμε να μάθουμε και το αποτέλεσμα; Φίλε agaliarep, η μεταμόρφωση η δική σου και η δική μου σαν οντότητες μπορεί να φαίνεται πως δεν έχει σημασία και δε συμβάλει στη γενικότερη τροποίηση του κόσμου. Δεν είμαστε όμως σε θέση να το κρίνουμε αυτό. Η αλλαγή του agaliarep δεν είναι προς το χειρότερο. Είναι προς το διαφορετικό και δεν μπορείς ποτέ να προδικάσεις την αξία και τη σημασία της. Δε σου πέφτει λόγος στο κάτω-κάτω, όταν ο κόσμος κινείται χωρίς να σε ρωτήσει. Όταν ο πλανήτης Γη γυρίζει χωρίς να σε περιμένει. Όταν η φύση παράγει ανεξάρτητα από τη δική σου προσφορά. Και όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε η προσφορά μας είναι μεγάλη. Διαφορετικά γιατί να υπάρχουμε; Ο φίλος vagkri κάπου έγραψε πως ο άνθρωπος δεν προσφέρει τίποτα στο κόσμο. Νομίζω ότι κάνει λάθος και μόνο επειδή δεν μπορεί να ξέρει το γενικότερο "σχέδιο" του σύμπαντος. Ή μήπως είμαστε τόσο υπερόπτες και αλλαζόνες που νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα; Είμαστε τόσο μικροί μπροστά στο μεγαλείο του κόσμου και ταυτόχρονα τόσο μεγάλοι που η ζωή μας παίζει κάποιο ρόλο, άσχετα αν εμείς δεν το βλέπουμε.
Και η μεταμόρφωσή μας, που ποτέ δε θα μάθουμε αν εξαρτάται από εμάς ή από το σύνολο της ύπαρξης και την πορεία της ζωής, γίνεται χωρίς να το καταλάβουμε. Πριν προλάβουμε να το συνειδητοποιήσουμε, έχουμε αλλάξει. Και από κάμπιες γινόμαστε πεταλούδες και από στάχτη γινόμαστε φοίνικες. Από νερό γινόμαστε σύννεφα και από πέτρα γινόμαστε γυαλί. Όλη η φύση αλλάζει εμείς θα μείνουμε ίδιοι;
Ο agaliarep μάλλον εννοεί ότι ο κόσμος μάλλον αλλάζει προς το χειρότερο και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για αυτό, αλλά νομίζω ότι είναι κάπως απόλυτη αυτή η θέση. Συμφωνώ όμως ότι οι ενδείξεις υπάρχουν, αλλά όντας οπτιμιστής δεν μπορώ να δεχθώ ότι δεν υπάρχει διέξοδος. Από την άλλη όμως κάθε στιγμή που καθυστερούμε θα κάνει πιο επίπονα τα μέτρα που θα χρειαστεί να παρθούν στο μέλλον. Διέξοδος πάντα υπάρχει, αλλά το τίμημα γίνεται όλο και υψηλότερο όσο καθυστερούμε.
Για μένα πάντως το ερώτημα πρέπει να είναι αν θα μπορούμε να συνεχίσουμε προς τα εκεί που βαδίζουμε ως τεχνοκρατικός πολιτισμός? Εννοώ ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα με την μορφή που την γνωρίζουμε σήμερα πρέπει να αλλάξει το πολύ σε 20 χρόνια διότι δεν θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πετρέλαιο ή κάποιες άλλες μορφές ορυκτών καυσίμων καθαρά για λόγους κόστους.
Αυτή η μετάβαση θα είναι καταστροφική για τον σύγχρονο τρόπο ζωής και την οικονομική ευημερία που σήμερα απολαμβάνουμε. Ξέρω ότι βγαίνω λίγο εκτός θέματος αλλά για μένα η πορεία μας ως άνθρωποι, πλέον πρέπει να συσχετίζεται και με την οικολογική αφύπνιση. Δεν μπορούμε πλέον να καταναλώνουμε αυτούς τους πόρους ανορθολογικά και να μην πληρώνει κανείς το περιβαλλοντικό κόστος. Αν το σκεφτείτε καλά ουσιαστικά "δανειζόμαστε" τον οικολογικό πλούτο των παιδιών μας για να χτίσουμε την ευημερία μας. Όμως και αυτός δεν είναι ανεξάντλητος...
Πρέπει δηλαδή να αλλάξει αυτή η απαράδεκτη νοοτροπία που δυστυχώς είναι αποτέλεσμα όλων αυτών που περιέγραψε ο agaliarep που είναι η ρίζα του κακού: όταν δεν σέβεσαι τίποτα παρά το χρήμα, πώς θα σεβαστείς το περιβάλλον ή τον συνάνθρωπό σου?
Ο ηδονισμός και η ευδαιμονία που ζούμε είναι τελείως φαινομενικές, έχουν το κόστος τους και το σημαντικότερο είναι η αλλοτρίωση, δεν είμαστε πλέον άνθρωποι, αλλά μια μάζα από πρόβατα που ζούν και πεθαίνουν για να παράγουν γάλα και μαλλί....
Και όσα τσινάνε πολύ στο σφαγείο και γρήγορα...
Ζούμε μια υπέροχη ζωή, άνεση, τροφή, περιποιήσεις, προστασία (όπως και τα πρόβατα στο μαντρί). Αλλα δεν είμαστε ελεύθεροι.
Για μένα πάντως το ερώτημα πρέπει να είναι αν θα μπορούμε να συνεχίσουμε προς τα εκεί που βαδίζουμε ως τεχνοκρατικός πολιτισμός? Εννοώ ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα με την μορφή που την γνωρίζουμε σήμερα πρέπει να αλλάξει το πολύ σε 20 χρόνια διότι δεν θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πετρέλαιο ή κάποιες άλλες μορφές ορυκτών καυσίμων καθαρά για λόγους κόστους.
Αυτή η μετάβαση θα είναι καταστροφική για τον σύγχρονο τρόπο ζωής και την οικονομική ευημερία που σήμερα απολαμβάνουμε. Ξέρω ότι βγαίνω λίγο εκτός θέματος αλλά για μένα η πορεία μας ως άνθρωποι, πλέον πρέπει να συσχετίζεται και με την οικολογική αφύπνιση. Δεν μπορούμε πλέον να καταναλώνουμε αυτούς τους πόρους ανορθολογικά και να μην πληρώνει κανείς το περιβαλλοντικό κόστος. Αν το σκεφτείτε καλά ουσιαστικά "δανειζόμαστε" τον οικολογικό πλούτο των παιδιών μας για να χτίσουμε την ευημερία μας. Όμως και αυτός δεν είναι ανεξάντλητος...
Πρέπει δηλαδή να αλλάξει αυτή η απαράδεκτη νοοτροπία που δυστυχώς είναι αποτέλεσμα όλων αυτών που περιέγραψε ο agaliarep που είναι η ρίζα του κακού: όταν δεν σέβεσαι τίποτα παρά το χρήμα, πώς θα σεβαστείς το περιβάλλον ή τον συνάνθρωπό σου?
Ο ηδονισμός και η ευδαιμονία που ζούμε είναι τελείως φαινομενικές, έχουν το κόστος τους και το σημαντικότερο είναι η αλλοτρίωση, δεν είμαστε πλέον άνθρωποι, αλλά μια μάζα από πρόβατα που ζούν και πεθαίνουν για να παράγουν γάλα και μαλλί....
Και όσα τσινάνε πολύ στο σφαγείο και γρήγορα...
Ζούμε μια υπέροχη ζωή, άνεση, τροφή, περιποιήσεις, προστασία (όπως και τα πρόβατα στο μαντρί). Αλλα δεν είμαστε ελεύθεροι.
Ok, όσο περνούν τα χρόνια γινόμαστε μια μεγάλη καταναλωτική μάζα, που μοναδικός σκοπός της είναι η καλοπέραση και η αυτάρκεια. Ε και; Μήπως η «αγορά» της φύσης διέπεται από το νόμο της ζήτησης; Δηλαδή, όσο υπάρχει ζήτηση υπάρχει και προϊόν; Μπορεί να τελειώσει το πετρέλαιο, δε νομίζω όμως ότι θα κρυώσει το κοκαλάκι μας και δε θα κινούνται τα αμαξάκια μας. Δόξα τους θεούς (γιατί είναι πολλοί) νιονιό έχουμε και κάτι θα σκαρφιστούμε πάλι. Ίσως ήδη το έχουμε ανακαλύψει αλλά για λόγους καθαρά οικονομικούς δεν έχει βγει ακόμα στο σφυρί. Όταν με το καλό εξαντληθούν όλα τα αποθέματα πετρελαίου, τότε θα μας ενημερώσουν ότι «ναι! Εφευρέθηκε η κίνηση χάρη στα πυρηνικά απόβλητα!». Όσο για τη θέρμανση, μήπως το φυσικό αέριο είναι το επόμενο στάδιο;
Νομίζω ότι για όλα υπάρχει λύση, εκτός κι αν είμαστε τόσο απαισιόδοξοι και πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Μπορεί να είμαι εγώ πολύ αισιόδοξη, αλλά καλύτερα έτσι παρά να πεθάνω πριν την ώρα μου απ’ το άγχος επειδή κάποιοι θέλουν να μου φορτώσουν το βάρος της πλανητικής μας καταστροφής. Συγνώμη, αλλά εγώ δεν πετάω τα σκουπίδια μου όπου κι όπου, φροντίζω να ανακυκλώνω όσο περισσότερο χαρτί μπορώ και αποφεύγω τα σπρέι. Εσύ τι κάνεις; Αυτός τι κάνει; Όχι φίλοι μου, το μερίδιο ευθύνης που αντιστοιχεί στον καθένα μας είναι τόσο μικρό και στην τελική γιατί πρέπει σώνει και καλά να βαδίζουμε προς την αυτοκαταστροφή; Γιατί πρέπει να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας; Τα παιδιά μας θα έρθουν σε έναν κόσμο και δε θα είναι διανοητικά καθυστερημένα. Ας φροντίσουμε καλύτερα να τους παρέχουμε την απαραίτητη παιδεία και οι όποιες αλλαγές θα γίνουν με βάση τους νόμους της φύσης και της εξέλιξης.
Νομίζω ότι για όλα υπάρχει λύση, εκτός κι αν είμαστε τόσο απαισιόδοξοι και πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Μπορεί να είμαι εγώ πολύ αισιόδοξη, αλλά καλύτερα έτσι παρά να πεθάνω πριν την ώρα μου απ’ το άγχος επειδή κάποιοι θέλουν να μου φορτώσουν το βάρος της πλανητικής μας καταστροφής. Συγνώμη, αλλά εγώ δεν πετάω τα σκουπίδια μου όπου κι όπου, φροντίζω να ανακυκλώνω όσο περισσότερο χαρτί μπορώ και αποφεύγω τα σπρέι. Εσύ τι κάνεις; Αυτός τι κάνει; Όχι φίλοι μου, το μερίδιο ευθύνης που αντιστοιχεί στον καθένα μας είναι τόσο μικρό και στην τελική γιατί πρέπει σώνει και καλά να βαδίζουμε προς την αυτοκαταστροφή; Γιατί πρέπει να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας; Τα παιδιά μας θα έρθουν σε έναν κόσμο και δε θα είναι διανοητικά καθυστερημένα. Ας φροντίσουμε καλύτερα να τους παρέχουμε την απαραίτητη παιδεία και οι όποιες αλλαγές θα γίνουν με βάση τους νόμους της φύσης και της εξέλιξης.
Κατ' αρχάς να πω οτι συμφωνώ με όλες τις προηγούμενες απόψεις αλλά με τον δικό μου τρόπο που θα εξηγήσω παρακάτω.
Πρέπει πρώτα να δούμε οτι η λέξη καλός μπορεί να έχει διαφορετική σημασία ,ανάλογα με το περιβάλον ή τις συνθήκες.
Για παράδειγμα , καλός είναι κάποιος που δεν θέλει να κάνει κακό σε κανέναν όμως ο ίδιος άνθρωπος θεωρείται κακός όταν δεν σκοτώνει στον πόλεμο.
Είναι καλό που χρησιμοποιούμε πετρέλαιο όμως είναι κακό για την φύση.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αλλά πιστεύω πως έδωσα να καταλάβετε τι εννοώ.
Ετσι λοιπόν νομίζω πως η μεταμόρφωση είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής ,με αποτελέσματα που μπορούν να κριθούν είτε καλά είτε κακά ,ανάλογα με αυτα που είπα παραπάνω.
Το θέμα για μένα είναι αν είναι σωστό να εξαναγκαζουμε το περιβάλον μας να μεταμορφώνεται μαζί μας , γιατί ότι γίνεται από την φύση στο τέλος έχει θετικό αποτέλεσμα. Ενώ οτι γίνεται από τον άνθρωπο τις περισσότερες φορές έχει αρνητικά αποτελέσματα για την φύση και εννίοτε και για τον ίδιο (για αυτο τον λόγο αγαπητή Αντωνία αναρωτιέμαι γιατι ζούμε).
είμαστε περισσότερο ελεύθεροι απο ποτε. σκέψου τις ελευθερίες των ανθρώπων τα παλια χρονια και θα καταλάβεις
με εκτίμηση
βαγγελης
Πρέπει πρώτα να δούμε οτι η λέξη καλός μπορεί να έχει διαφορετική σημασία ,ανάλογα με το περιβάλον ή τις συνθήκες.
Για παράδειγμα , καλός είναι κάποιος που δεν θέλει να κάνει κακό σε κανέναν όμως ο ίδιος άνθρωπος θεωρείται κακός όταν δεν σκοτώνει στον πόλεμο.
Είναι καλό που χρησιμοποιούμε πετρέλαιο όμως είναι κακό για την φύση.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αλλά πιστεύω πως έδωσα να καταλάβετε τι εννοώ.
Ετσι λοιπόν νομίζω πως η μεταμόρφωση είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής ,με αποτελέσματα που μπορούν να κριθούν είτε καλά είτε κακά ,ανάλογα με αυτα που είπα παραπάνω.
Το θέμα για μένα είναι αν είναι σωστό να εξαναγκαζουμε το περιβάλον μας να μεταμορφώνεται μαζί μας , γιατί ότι γίνεται από την φύση στο τέλος έχει θετικό αποτέλεσμα. Ενώ οτι γίνεται από τον άνθρωπο τις περισσότερες φορές έχει αρνητικά αποτελέσματα για την φύση και εννίοτε και για τον ίδιο (για αυτο τον λόγο αγαπητή Αντωνία αναρωτιέμαι γιατι ζούμε).
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από R-b-t3r
Ζούμε μια υπέροχη ζωή, άνεση, τροφή, περιποιήσεις, προστασία (όπως και τα πρόβατα στο μαντρί). Αλλα δεν είμαστε ελεύθεροι.
|
είμαστε περισσότερο ελεύθεροι απο ποτε. σκέψου τις ελευθερίες των ανθρώπων τα παλια χρονια και θα καταλάβεις
με εκτίμηση
βαγγελης
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από vagkri
....είμαστε περισσότερο ελεύθεροι απο ποτε. σκέψου τις ελευθερίες των ανθρώπων τα παλια χρονια....
|
Και αυτό σχετικό είναι.
Αν "φέρναμε" έναν άνθρωπο απ' το παρελθόν στην εποχή μας, σαφώς και θα εκστασιάζονταν από τις "ελευθερίες" που έχουμε, καθώς και το αντίστροφο ,αν δηλαδή ένας από εμάς πήγαινε στο παρελθόν θα "μιζέριαζε" απίστευτα
.Πιστεύω πως είναι κάτι αντίστοιχο με το ..." ξοδεύεις όσα έχεις". Όσα περισσότερα αποκτάς, ανάλογες είναι και οι ανάγκες σου...
Και τότε ήταν "ελεύθεροι" με τα δεδομένα που είχαν.
Μακάρι να μασταν όλοι τόσο αισιόδοξοι όσο η Αντωνία (προσωπικά πιστεύω πως είμαι), ίσως να ταν λιγάκι διαφορετικά τα πράγματα, προς το καλύτερο.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Antonia
...οι όποιες αλλαγές θα γίνουν με βάση τους νόμους της φύσης και της εξέλιξης.
|
Το κακό όμως είναι ότι αυτούς τους νόμους πλέον τους "ρυθμίζουν" ανθρώπινα χέρια και (το χειρότερο) μυαλά....
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από vagri
είμαστε περισσότερο ελεύθεροι απο ποτε. σκέψου τις ελευθερίες των ανθρώπων τα παλια χρονια και θα καταλάβεις
|
Απαντήστε στον εαυτό σας τις παρακάτω ερωτήσεις:
1.Πόσο εύκολο είναι να μου μιλήσετε προσωπικά όσοι μένετε στην Αθήνα?
2.Πόση επιλογή έχεις σε αυτό που τρώς? Είναι καθαρό ή σου δίνουν ή σαβούρα?
3.Πόσο ελεύθερο χρόνο έχεις?
4.Πιέζεσαι από χρέη?
5.Νιώθεις ασφαλής ή οι ληστές καραδοκούν?
6.Μαθαίνεις τίποτε σοβαρό από γεγονότα, ή σου κρύβουν οτιδήποτε "δεν θες να μάθεις"?
Δεν θέλω απάντηση.
Κάντε λοιπόν μια σύγκριση με την ζωή τους περασμένους αιώνες.
Επειδή έχω μιλήσει με ανθρώπους που ζούσαν τότε, μπορώ να σου πώ ότι η ζωή ήταν σκληρή, αλλά ήταν άνθρωποι ελεύθεροι και όχι πρόβατα και χαρούμενοι μάλιστα.
Οι 2 προπαπούδες μου πήγαν και δούλεψαν στην Αμερική για πολλά χρόνια. Εγώ για να πάω για βόλτα και μόνο, μέχρι και λαπαροσκόπηση θα μου κάνουν (που λέει ο λόγος
). Τελικά είμαι πιο ελεύθερος? Περπατάω στο δρόμο και μου ζητάν στοιχεία οι μπάτσοι... Είναι δικαιώματα αυτά? Δεν μπορώ να κόβω βόλτες στην Ναυαρίνου? Ακόμα και εκεί μου στερούν την ελευθερία.
Να σου πίνουν το αίμα στον ιδιωτικό τομέα και να λες και ευχαριστώ. Σου πετάνε ξεροκόμματα και τρέχεις σα σκύλος.
Πέστε μου ρε παιδιά, ειλικρινά, πόσο καιρό έχετε να δείτε αξιοπρεπείς ανθρώπους? Άντρες που να κρατούν τον λόγο τους, γυναίκες που να μην είναι πουτ**ες (συγνώμη για την έκφραση αλλά υποδηλώνει και την ψυχική διάσταση και όσι μόνο την ηθική). Εγώ έχω να δώ χρόνια δυστυχώς....
Αυτό που παλιά χαρακτήριζε τον λαό μας (η γενναιοψυχία), πλέον έσβησε, μόνο η ψευτομαγκιά και τα νταηλίκια μας μείνανε...
Ξεπέσαμε γιατί αυτό που τα συντηρούσε αυτά, το πνεύμα του ανθρώπου-πολεμιστή πέθανε. Αν δεν πολεμάς για να αποκτήσεις, αλλα έρχονται όλα γρήγορα και εύκολα, γίνεσαι ράθυμος, και πάντα υπάρχουν αγρίμια ξέμπαρκα να φαν τους ράθυμους...
Ελπίζω στην επαρχία να ζούν κάποιοι αξιοπρεπείς άνθρωποι, σαν τελευταίοι των Μοϊκανών. Οι πόλεις ήδη αλωθήκαν....
Παράθεση:
| μήπως η «αγορά» της φύσης διέπεται από το νόμο της ζήτησης; |
Παράθεση:
| όχι φίλοι μου, το μερίδιο ευθύνης που αντιστοιχεί στον καθένα μας είναι τόσο μικρό και στην τελική γιατί πρέπει σώνει και καλά να βαδίζουμε προς την αυτοκαταστροφή; |
υπάρχουν χιλιάδες εγκλήματα που κάνουμε όλοι μας καθημερινά και τα προσπερνάμε ελαφρά τη καρδία.
και εσύ που τα διαβάζεις αυτά τώρα θα τα προσπεράσεις σαν ανοησίες για να ζήσεις την ζωή σου ήσυχος(-η).
στην αυτοκαταστροφή πάμε με τα χίλια αντωνία, το θέμα είναι αν θα προλάβουμε να κάνουμε παράκαμψη....
η τωρινή κατάσταση μας είναι στην κόψη του ξυραφιού. ο πολιτισμός που βλέπεις γύρω σου θα αλλάξει ριζικά μορφή τα επόμενα 20 χρόνια. το θέμα είναι αν θα πολεμάμε με πέτρες ή θα την γλιτώσουμε μέχρι τότε....