Εκδίκηση 2

Η Χρυσή άνοιξε τα μάτια της και αντίκρισε το μελαγχολικό πρόσωπο του Παύλου, που καθόταν στην καρέκλα δίπλα απ’ το πολυχρησιμοποιημένο κρεβάτι του νοσοκομείου, όπου ήταν ξαπλωμένη. Ο Παύλος πετάχτηκε πάνω γεμάτος χαρά.

Με τη Χρυσή ήταν μαζί μόλις τρεις μήνες, πριν συμβεί το ατύχημα, αλλά ένιωθε πως είχε βρει τη γυναίκα της ζωής του. Γεμάτη ζωντάνια, κέφι και όρεξη, του είχε κυριολεκτικά αλλάξει τη ζωή με την παρουσία της. Παλιότερα, ήταν ένας απλός λογιστής, ο οποίος πνιγόταν καθημερινά στα φορολογικά βιβλία μεγάλων εταιρειών και δεν είχε χρόνο να δει κανέναν, ούτε καν το φίλο του, Μανώλη. Ο Μανώλης, επίμονος τύπος καθώς ήταν, μάταια προσπαθούσε να «κλέψει» λίγο τον Παύλο απ’ τις δουλειές του για να συναντηθούν. Τους τελευταίους μήνες η επικοινωνία τους περιοριζόταν μόνο σε τηλεφωνικές συζητήσεις. Πόσα πράγματα όμως μπορείς να πεις κοιτώντας ένα ακουστικό;

Ο Μανώλης ήξερε για τη σχέση του Παύλου και της Χρυσής, όμως ακόμα δεν είχε καταφέρει να τη γνωρίσει προσωπικά. Η φωνή της απ’ το τηλέφωνο του φανέρωνε μια κοπέλα ευχάριστη, αλλά ταυτόχρονα ήρεμη και ευγενική, χωρίς να αφήνει «δυσάρεστες» εντυπώσεις. Την είχε συμπαθήσει και μόνο που είχε κάνει το φίλο του ευτυχισμένο και είχε αλλάξει την καθημερινότητά του. Στεναχωριόταν, φυσικά, που και πάλι δεν τον έβλεπε, αλλά χαιρόταν που τουλάχιστον ήξερε πως περνούσε καλά μαζί της. Όταν πληροφορήθηκε για το ατύχημα, έτρεξε γρήγορα στο νοσοκομείο να συμπαρασταθεί στον Παύλο. Δυστυχώς, η μέρα που θα γνώριζε από κοντά τη Χρυσή έμελε να έχει μελαγχολικό υπόβαθρο... Πάνε 14 ημέρες από τότε που ο Παύλος πήρε τηλέφωνο το Μανώλη και τον ειδοποίησε. Έτσι, οι δυο φίλοι ήταν κάποιες ώρες μαζί κάθε μέρα, μετά από καιρό. Συζητούσαν στο πλευρό της Χρυσής, μη μπορώντας η ίδια να συμμετάσχει στις κουβέντες τους. Είχαν τόσα πολλά να πουν...

«Ο Μανώλης πότε θα έρθει;» ρώτησε η Χρυσή. Ο Παύλος ξαφνιάστηκε που το πρώτο πράγμα που ήθελε να ρωτήσει ήταν αυτό. « Σε καμιά ωρίτσα θα είναι εδώ» απάντησε. «Αχ, εσείς οι δύο, μου πήρατε τ’ αφτιά 2 βδομάδες τώρα» «Μα πώς...;» «Μωρό μου, μη ρωτάς τώρα, θα σου τα πω όλα με τη σειρά. Ελπίζω να μην αργήσει ο Μανώλης, έχω να του πω κάτι πολύ σημαντικό...»

Το μηχάνημα μονότονα κατέγραφε τα ισορροπημένα πια ζωτικά σημεία της Χρυσής όση ώρα ο Παύλος της κρατούσε το χέρι, ευχαριστώντας το Θεό από μέσα του που δεν τη ζήτησε κοντά του και οι στιγμές που πέρασαν μαζί εκείνη την ημέρα ήταν οι ερωτικότερες που είχαν ζήσει ποτέ. Γιατροί και νοσηλευτές έμπαιναν κι έβγαιναν συνεχώς αλλά εκείνοι οι δύο ελάχιστα τους πρόσεχαν αφού δεν είχαν μάτια παρά μόνο ο ένας για τον άλλο.
Κατά το βράδυ, όμως, η Χρυσή πήρε μια σοβαρή έκφραση και έσφιξε τα χείλη της. Το απρόσωπο μηχάνημα δίπλα της έδειξε μια άνοδο της πίεσης και του ρυθμού των αναπνοών και ο Παύλος φώναξε ανήσυχος τους γιατρούς, που μόλις την εξέτασαν είπαν ότι δεν είχε κάτι το οργανικό. Η αντίδραση αυτή ήταν αναμενόμενη μετά από ένα τόσο σοβαρό ατύχημα και δεν θα έπρεπε να τους στενοχωρεί. Και έτυχε ακριβώς την ώρα που ο Μανώλης πρόβαλλε στην πόρτα, κρατώντας μια μεγάλη αγκαλιά λουλούδια, που η Χρυσή έπαθε την πρώτη ανακοπή. Τα τριαντάφυλλα απλώθηκαν στο πaτωμα, καθώς οι γιατροί τον έσπρωξαν έξω, προσπαθώντας να επαναφέρουν την κοπέλα με όσες τέχνες τους πρόσφερε η επιστήμη τους.
Ο Παύλος ένιωσε σαν τον Ορφέα που ο Άδης του έπαιρνε πίσω ξανά εκείνο που του άνηκε και ο Μανώλης δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Λίγη ώρα μετά, όμως, ο γιατρός βγήκε έξω και ανακουφισμένος τους είπε ότι την είχαν σώσει ξανά. Μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες, είχε ήδη πεθάνει δύο φορές, για μερικά λεπτά...

Όλα προμήνυαν ότι η νύχτα θα κυλούσε ήρεμα και χωρίς επιπλοκές.
Έπειτα από τη δεύτερη ανακοπή, τα χορηγούμενα ηρεμηστικά λειτούργησαν καταλυτικά και ως παυσίπονα και ως δυνατά υπνωτικά.
Ο Μανώλης μετά το σοκ, ήρεμος πια τώρα, προσπαθεί να καθησυχάσει το φίλο του.Συμμαζεύει το δωμάτιο από τα σκόρπια ροδοπέταλα και αποφασίζει να μείνει μαζί με τον Παύλο για το υπόλοιπο της νύχτας.Ήθελε να ναι εκεί όταν με το καλό η Χρυσή θα ξυπνούσε.
Παρόλο που ο κανονισμός του νοσοκομείου δεν επέτρεπε δύο επισκέπτες, ωστόσο η προϊσταμένη της βάρδιας δε θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στο Μανώλη.Άλλωστε η πειστικότητα και η διπλωματία ήταν τα εν γένη χαρίσματά του!
Οι δύο φίλοι για μια ακόμη φορά θα χαν την ευκαιρία να ναι μαζί.Τι ειρωνεία;Τόσο καιρό χαμένοι ο ένας με τον άλλο και τις τελευταίες δύο εβδομάδες, καθημερινή συντροφιά΄ και ακόμα τη Χρυσή δε την γνώρισε!

Η νύχτα περνούσε ήρεμα.Πλέον τίποτα δε θύμιζε την γεμάτη συγκινήσεις ατμόσφαιρα των προηγουμένων ωρών.Ώσπου ξαφνικά κάτι άλλαξε.Ο Μανώλης σιώπησε.Αυτή η ένοχη σιωπή που περικλύει τόσα συναισθήματα!

(Λίγο πριν, ο Παύλος κοιτώντας την Χρυσή ,που γαλήνια πλέον ξεκουραζόταν, θυμήθηκε τα τελευταία λόγια της:"...ελπίζω να μην αργήσει ο Μανώλης, έχω να του πω κάτι σημαντικό..")

Προσποιούμενος ένα σημαντικό τηλεφώνημα που χε ξεχάσει, αποχωρεί βιαστικά υποσχόμενος στο φίλο του πως προτού ξυπνήσει η Χρυσή ,ο ίδιος θα ναι εκεί...

Η Χρυσή άνοιξε ξανά τα μάτια της στον κόσμο των ζωντανών και κοίταξε γύρω της κουρασμένα ενώ ο Παύλος και ο φίλος του στέκονταν από πάνω της, ακοίμητοι φρουροί. Τεντώθηκε στο κρεβάτι της με απόλαυση, σαν να είχε ευχαριστηθεί τον ύπνο της και όχι σαν κάποιος που είχε ξεγελάσει το Χάροντα ήδη δύο φορές και τους χαμογέλασε.
" Νιώθω ότι πεινάω υπερβολικά" είπε. " Μήπως μπορείς να μου φέρεις κάτι να φάω;" ρώτησε τον Παύλο και συνέχισε "έχουμε να πούμε τόσα πολλά με το φίλο σου, εξάλλου". Ο Παύλος την κοίταξε με απορία αλλά συμμορφώθηκε με την επιθυμία της και βγήκε από το δωμάτιο. Μα τι είχε να πει με κάποιον που δεν ήξερε καθόλου και τι ήταν εκείνο το σημαντικό που είχε να πει στο Μανώλη;
Στο διάδρομο βρήκε το γιατρό που την παρακολουθούσε και του εξέφρασε την ανησυχία του για την υγεία της κοπέλας. Ο γιατρός τον άκουσε με σοβαρότητα και ειλικρινές ενδιαφέρον. " Παύλο, η Χρυσή πήγε και ήρθε δύο φορές στην αντίπερα όχθη, έχοντας βαρύτατες εγκεφαλικές κακώσεις και δύο ανακοπές. Πήρε ένα σωρό φάρμακα και, για να λέω την αλήθεια, κανείς μας δεν περίμενε ότι θα γίνει ποτέ καλά. Όμως το θαύμα, γιατί περί θαύματος πρόκειται, συνέβη και αντί να βασανίζεις το μυαλό σου με τόσα ερωτήματα, θα σου πρότεινα να ηρεμήσεις και να ξεκουραστείς. Έχει πλήρως διαφύγει τον κίνδυνο αλλά βρίσκεται σε κατάσταση μετατραυματικού σοκ και σε αυτό οφείλονται αυτές οι παράξενες κουβέντες της. Με τον καιρό όλα θα πάνε καλά, όμως καλού κακού θα κάνουμε μια αξονική εγκεφάλου αύριο."
Ο γιατρός είχε δίκιο. Η κοπέλα του είχε περάσει τόσα πολλά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και είναι "λογικό" να συμπεριφέρεται έτσι παράξενα. Δεν υπήρχε λόγος να την πιέσει να του πει για το Μανώλη, πρώτα από όλα έπρεπε να γίνει εντελώς καλά και μετά όλα τα άλλα. Χαμογέλασε στον εαυτό του και πήγε το δίσκο με το φαγητό στο δωμάτιο. Τότε ήταν που είδε το Μανώλη κάτωχρο, ιδρωμένο, σαν άρρωστο και τη Χρυσή να ξύνει με μανία το σβέρκο της.
" τι συμβαίνει;" ρώτησε και τους δύο αλλά η Χρυσή σταμάτησε να τρίβει το σβέρκο της και χαμογέλασε. " Μάλλον ο Μανώλης αρρώστησε εδώ μέσα, έτσι δεν είναι;" ρώτησε κοιτάζοντάς τον με ένα περίεργο βλέμμα.
" Ναι... μάλλον...υποθέτω" είπε ο Μανώλης και όρμησε έξω από το δωμάτιο.

"Σου έφερα κάτι να φας. Σίγουρα δεν είναι αυτό που πιθανόν να ήθελες να φας μετά από τόσες μέρες, αλλά καταλαβαίνεις ότι είναι περιορισμένες οι επιλογές εδώ μέσα." "Πεινάω τόσο, που θα έτρωγα και άνθρωπο!" απάντησε η Χρυσή με έντονο ύφος. Ο Παύλος δεν έδωσε και πολύ σημασία, αφού είχε στο μυαλό του τα λόγια του γιατρού...

Μιάμιση ώρα είχε περάσει απ' τη στιγμή που ο Μανώλης έφυγε απ' το δωμάτιο και ακόμα δεν είχε ξαναφανεί. Ο Παύλος θεωρώντας πως απλά κάτι θα του έτυχε - ήταν κι αυτός πολυάσχολος - δεν του τηλεφώνησε. Βρήκε όμως την ευκαιρία, τώρα που η Χρυσή φαινόταν κάπως καλύτερα να τη ρωτήσει για τη βραδιά του ατυχήματος. Η ίδια του είπε πως στη μνήμη της έχει χαραχτεί η μορφή ενός ανθρώπου να την πλησιάζει από μακριά, με βήμα αργό, απλώνοντας το χέρι του. Εκείνη φοβήθηκε και τραβήχτηκε πίσω, παραπατώντας σε ένα σκαλοπάτι. «Και πώς ήταν αυτός περίπου, δε θυμάσαι;» «Το σπίτι δεν είχε φώτα. Τον έβλεπα από μακριά να περπατάει στο διάδρομο. Η μορφή του περιγραφόταν χάρη στο λιγοστό φως που έμπαινε απ’ το παράθυρο στην άλλη άκρη.» «Ακόμα δεν έχω καταλάβει, τι ακριβώς έψαχνες να βρεις στο σπίτι αυτού του τέρατος;» «Μην τον λες έτσι... Για ό,τι έκανε δε φέρει καμία ευθύνη αυτός» « Πώς μπορείς να πιστεύεις κάτι τέτοιο; Τόσες κοπέλες βρήκαν τραγικό θάνατο στα χέρια του κι εσύ τον υπερασπίζεσαι;» «Ξέρεις, πολλά απ’ αυτά που διαβάζουμε καθημερινά στις εφημερίδες δεν είναι παρά οι απόμακρες, λογικές και ψυχρές αντιλήψεις δημοσιογράφων. Όμως η συγκεκριμένη υπόθεση έκρυβε ένα μεγάλο μυστικό που λίγοι ξέρουν...» «Εσύ είσαι μία απ’ αυτούς;» «Εγώ ήθελα μόνο να δω το χώρο όπου ζούσε αυτός ο άνθρωπος» «Και πώς σου φάνηκε;» «Οι μυρωδιές ήταν απαίσιες, αλλά τα χαραγμένα γράμματα στο τοίχο άξιζαν τον κόπο.» «Μα καλή μου, αυτή σου την περιέργεια την πλήρωσες με πόνο! 2 βδομάδες σ’ αυτό το νοσοκομείο, λίγο έλειψε να πεθάνεις... Κι εγώ μετά τι θα έκανα; Πώς θα ζούσα μετά;...» Ο Παύλος δεν άντεξε και δάκρυσε, σκεφτόμενος αυτή την τραγική πιθανότητα. Η Χρυσή άπλωσε το χέρι της και τον χάιδεψε απαλά στα μαλλιά.

Η ζωή, Παύλο" του είπε σοβαρά, "είναι μια έννοια για την οποία γνωρίζουμε τόσο λίγα πράγματα. Υπάρχουν και άλλες ζωές εκεί που εμείς συνηθίζουμε να βλέπουμε μόνο θάνατο. Γιατί τα μάτια μας βλέπουν ελάχιστα και πιστεύουν ακόμα λιγότερα. Ποιός ξέρει τι έβλεπε ο Χαράλαμπος πίσω από τις δολοφονίες, ποιό αντάλλαγμα του ζητήθηκε ώστε να θυσιάσει τη ζωή, που πολλοί θεωρούν το ύψιστο δώρο, προκειμένου να πάρει κάτι ανώτερο ακόμα και από τη ζωή την ίδια; Δύναμη, δύναμη πέρα από τη ζωή, καθαρή βιοενέργεια, κόκκινες κηλίδες..." μονολόγησε χαμένη στις σκέψεις της.
Ο Παύλος την κοίταξε κατάματα. " Πέθανε, όμως, Χρυσή, πέθανε... και από ότι ακούστηκε, το σώμα του ήταν φριχτά παραμορφωμένο. Η δύναμη που του δόθηκε δεν απέτρεψε το θάνατο..."
Το γέλιο της κοπέλας γέμισε το δωμάτιο. "Που ήσουν εσύ κι εγώ, άμοιρε, όταν αυτή η δύναμη σάρωνε το σύμπαν; Μόνο ανάξιοι δεν την υπολογίζουν και την κρίνουν βιαστικά και επιπόλαια" είπε και τα μάτια της έλαμψαν. "Και δεν υπάρχει κανείς άξιος να ερμηνεύσει σωστά τις τόσες γραφές για αυτά τα ζητήματα".
" Νομίζω πως τελικά ήταν πάρα πολύ άσχημη ιδέα να πας σε εκείνο το σπίτι, που ακόμα και οι γείτονες αποφεύγουν έστω και να το κοιτάξουν".
" Καμιά φορά δεν μπορεί να γλιτώσει κανείς από το κάλεσμα"
" Νομίζω πως είσαι κουρασμένη και τα φάρμακα σου έχουν θολώσει την κρίση" απάντησε ο Παύλος εκνευρισμένος. Η Χρυσή έξυσε για άλλη μια φορά το σβέρκο της. "Μπορεί," του απάντησε με το πιο γλυκό και κουρασμένο ύφος της. "Το σπίτι όπου έζησε ένας δολοφόνος, μοιραία έχει μια περίεργη αύρα, μια παράξενη έλξη. Για αυτό το έχουν επισκευθεί πολλοί, από όσο έμαθα, θέλοντας να δουν από κοντά το χώρο, για τον οποίο δημοσιεύτηκαν λιγότερα από όσα συζητιούνται. Μόλις βγω από έδώ μέσα, θα κάνω μια μικρή έρευνα για τη Μάγδα και το γιατρό. Θα είναι καλό θέμα για το περιοδικό που δουλεύω".
" Τι ήθελες να πεις στο Μανώλη;" ρώτησε ο Παύλος απότομα, σε μια προσπάθεια να την αιφνιδιάσει. " Αα, τίποτα το ιδιαίτερο...ήθελα να τον ρωτήσω πως επέλεξε αυτό το όνομα. Μια χαρά ήταν το Χαράλαμπος" απάντησε αινιγματικά και χωρίς να αιφνιδιαστεί καθόλου.

"Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξεκουραστείς, μωράκι μου." "Μα τόσες μέρες κοιμόμουν! Φτάνει! Θέλω να σηκωθώ απ' αυτό το κρεβάτι, να βγω απ' αυτό το δωμάτιο. Έχω τόσα να κάνω!" "Σε παρακαλώ, πρέπει να κοιμηθείς. Οι γιατροί δε θα σ' αφήσουν να πας πουθενά έτσι κι αλλιώς." Η Χρυσή, έσκυψε το κεφάλι απογοητευμένη. "Δεν πειράζει... Τόσα χρόνια έκανα υπομονή. Ας περιμένω άλλες λίγες μέρες." σιγοψιθύρισε. Ο Παύλος τη βοήθησε να βολευτεί, τη σκέπασε στοργικά και μετά έσκιψε και τη φίλησε. Του είχε λείψει η γεύση της και αυτή τη φορά ήταν τόσο ζεστά τα χείλη της. "Καληνύχτα μωρό μου. Θα τα πούμε το πρωί." της είπε στο αυτί και έσβησε το δυνατό άσπρο φως του δωματίου.

Ήταν η ώρα να πάρει τηλέφωνο το Μανώλη και έτσι βγήκε στο διάδρομο. Ο Μανώλης άργησε να σηκώσει το τηλέφωνο, αλλά τελικά απάντησε διστακτικά. "Κάτι μου έτυχε... Δεν ήθελα να φύγω έτσι αλλά έπρεπε... Εεε, η Χρυσή πώς είναι; Σου είπε τίποτα;..." "Ειλικρινά, δεν ξέρω. Μου φαίνεται λίγο παράξενη. Μιλάει ψιθυριστά, λέει πράγματα άσχετα και γενικά δεν την καταλαβαίνω... Ίσως φταίνε και τα φάρμακα. Αυτό μου είπε και ο γιατρός." "Μην ανησυχείς. Τα φάρμακα την έχουν κάνει να χάνει τα λόγια της. Είναι λογικό. Και μην την παρεξηγείς αν σου λέει διάφορα "περίεργα". Μην της δίνεις σημασία." "Τι μου λες τώρα;! Η κοπέλα μου είναι! Πώς να μην της δίνω σημασία;! Και επιτέλους, τι συνέβει μεταξύ σας; Τι είπατε όταν έφυγα; Φέρεστε και οι δύο περίεργα. Εκτός κι αν παίρνεις κι εσύ τίποτα φάρμακα..." Ο Παύλος αντέδρασε όχι για τη συμπεριφορά του φίλου του και της Χρυσής, αλλά για την κατάσταση στην οποία βρέθηκε. Δεν μπορούσε να συνηθίσει στην ιδέα ότι ακόμα και μετά την αποφυγή του κινδύνου του ατυχήματος δε θα είχε τη κοπέλα του όπως πριν. Έτσι ξέσπασε πάνω στο Μανώλη. Αναπόφευκτα, οι δυο φίλοι για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια φιλίας είχαν την πρώτη τους αψιμαχία...

Οι επόμενες τρεις μέρες κύλησαν ομαλά για την υγεία της Χρυσής και ο γιατρός είπε τα ευχάριστα νέα στον Παύλο. Δε θα χρειαζόταν να μείνει πολύ ακόμα στο νοσοκομείο και φυσικά η φαρμακευτική αγωγή δε θα συνεχιζόταν άλλο. Είχε ξεπεράσει τον κίνδυνο για τα καλά. Ο Παύλος χαμογέλασε και αφού ευχαρίστησε το γιατρό, έτρεξε να πει τα νέα στην αγαπημένη του. Τις τελευταίες δύο μέρες είχε ηρεμήσει κάπως. Δεν του μίλησε βέβαια καθόλου και για το Μανώλη. Δεν ήθελε να τον ανακατέψει σε κάτι που προφανώς αγνοούσε και σίγουρα δε θα του έκανε καλό να μάθει.

Μπαίνοντας στο δωμάτιο βρήκε τη Χρυσή όρθια να κοιτάζει έξω απ' το παράθυρο. "Πόσο όμορφος θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχαν αυτοί. Μισώ το κόκκινο χρώμα..." είπε και γύρισε να δει ποιος μπήκε στο δωμάτιο. "Μωρό μου σου έχω ευχάριστα νέα!" της είπε γεμάτος χαρά ο Παύλος "Ξέρω, ξέρω. Είμαι ελεύθερη. Ήρθε η ώρα..." "Δεν ξέρω τι εννοείς, πάντως αύριο θα μας δώσουν το εξιτήριο. Έχω λοιπόν να σου κάνω μια πρόταση. Πώς θα σου φαινόταν να ερχόσουν στο σπίτι μου να μείνεις; Πρέπει να σε προσέχω τώρα... Δε θέλω να πάθεις τίποτα ποτέ ξανά. Έτσι θα είμαστε συνέχεια μαζί και θα είσαι και πιο κοντά στο γραφείο. Βέβαια τον πρώτο καιρό δε θα πηγαίνεις κι αυτό δεν το συζητώ..." της είπε με προστατευτικό ύφος. "Λοιπόν; Τι λες;"

Και η απάντησή της ήταν θετική. Πήγε κι έμεινε μαζί με τον άνθρωπο που αγαπούσε και οι μήνες που ακολούθησαν πέρασαν χωρίς τίποτα το περίεργο να συμβεί. Η Χρυσή ανέρρωνε με γρήγορους ρυθμούς και ο Μανώλης δεν είχε φανεί ύστερα από τα γεγονότα του νοσοκομείου. Όμως ο Παύλος δεν αισθανόταν καλά με αυτή τη κατάσταση, γιατί ήταν πολύ φίλοι και ήταν κρίμα να έχουν απομακρυνθεί έτσι, οπότε εξέφρασε στη Χρυσή την επιθυμία του να τον ξαναδείκι εκείνη εκνευρίστηκε.
" Πόσο ηλίθιος γίνεσαι ώρες ώρες!" ούρλιαξε. "Θέλεις να γίνεις φίλος με αυτό το φίδι, με αυτό το...πράγμα που εσύ θεωρείς καλο;" αναρωτήθηκε μέσα στις φωνές της.
Ο Παύλος είχε μείνει άναυδος. " Κρίνεις έναν άνθρωπο που δεν ξέρεις πόσο μου έχει σταθεί" της αντιγύρισε. "Αλλά, δεν ξεχνώ ότι κλειστήκατε μόνοι σας τότε στο δωμάτιο και κανείς σας δεν μου είπε τι συζητήσατε" φώναξε κι εκείνος. "Και σε ρωτάω, που πρέπει να πάει το μυαλό μου εμένα;".
Η Χρυσή έξυσε δυνατά το σβέρκο της και τα μάτια της δάκρυσαν. " Όχι, δεν είναι αυτό που σκέφτεσαι. Δεν ήθελα να μιλήσω για να μη σε κάνω να νιώσεις άσχημα αλλά δεν μου αφήνεις άλλο περιθώριο. Μάθε, λοιπόν, ότι ο Μανώλης με είχε γνωρίσει πριν μου τον συστήσεις και μου την είχε πέσει. Ήθελε να κάνω δεσμό μαζί του, έλεγε πως με αγαπούσε κι εγώ δεν ήθελα να σου πω τίποτα. Εκείνος ήταν ο λόγος που χτύπησα και παραλίγο να πεθάνω". Τα μάτια της μισοέκλεισαν καθώς προσπαθούσε να θυμηθεί την ημέρα εκείνη.
" Πήγαινα στο σπίτι του Χαράλαμπου, για το άρθρο που ετοίμαζα για το περιοδικό. Με βρήκε στο δρόμο και με ακολούθησε, ενώ εγώ τον αγνοούσα, κάνοντας τη δουλειά μου. Μόλις μπήκαμε στο σπίτι και είδε όλα εκείνα τα ιερογλυφικά, κάτι τον έπιασε και άρχισε να γίνεται πιο πιεστικός. Δεν ενέδωσα και τότε άρχισε να μου λέει πράγματα που με τρόμαξαν, αν και δνε τα κατάλαβα πολύ. Ήταν λες και οι αρχέγονοι φόβοι μου έπαιρναν σάρκα και οστά. Τότε μου αποκάλυψε ότι δεν ήταν ο Μανώλης αλλά ο Χαράλαμπος που είχε δανειστεί το σώμα του για να τελειώσει εκείνο που είχε αφήσει στη μέση. Τρομοκρατήθηκα...πισωπατώντας προσπάθησα να φύγω, να βγω έξω από το σπίτι αλλά παραπάτησα και χτύπησα το κεφάλι μου...τα υπόλοιπα τα ξέρεις", του είπε συνεχίζοντας να τρίβει το σβέρκο της.

Ο Παύλος για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα λεπτά, μένει άναυδος!Δε μπορούσε να πιστέψει αυτό που άκουσε από το στόμα της αγαπημένης του.
Για μερικά λεπτά δε μπόρεσε καν να μιλήσει, να πει έστω κάτι.Οτιδήποτε...Χιλιάδες σκέψεις και ερωτηματικά πέρναγαν από το μυαλό του και αυτό είχε ως αποτέλεσμα, το βλέμμα του να γίνει παγωμένο, απόμακρο.
"Τι έπαθες;" ρωτά η Χρυσή."Την αλήθεια δεν ήθελες; Πες κάτι". "Ή δε με πιστεύεις;"
"Δεν είναι δυνατό, αποκλείεται να ισχύει κάτι τέτοιο για το Μανώλη.Μάλλον το χτύπημα στο κεφάλι φταίει", είπε με έντονο ύφος΄ "Όχι, αποκλείεται..."

"Ωστε δε με πιστεύεις;" απάντησε με αυστηρότητα η Χρυσή. "Τότε που είναι ο αδερφικός σου φίλος;Γιατί χάθηκε έτσι απότομα , τώρα που έγινα τελείως καλά και βγήκα απ'το νοσοκομείο;" Και συνεχίζει με το ίδιο ύφος: "Ξέρω ότι σου είναι δύσκολο, αλλά αν με ψυχραιμία σκεφτείς αυτά που σου είπα, θα δεις ότι δε σε κοροϊδεύω.. Άλλωστε γιατί να το κάνω αυτό; Για να σε χάσω;"

Ο Παύλος περισσότερο μπερδεμένος από ποτέ, με μία απότομη και συνάμα νευρική κίνηση, φεύγει απ' το δωμάτιο χτυπώντας δυνατά την πόρτα.Κάτι έπρεπε οπωσδήποτε να κάνει...Πάση θυσία έπρεπε να συναντηθεί με το Μανωλή...Έπρεπε να μάθει την αλήθεια, όποια και αν είναι αυτή!

Λίγη ώρα μετά χτύπησε την πόρτα του φίλου του. Ένας ταλαπωρημένος, κίτρινος στην όψη, σχεδόν απόκοσμος Μανώλης του άνοιξε και μόλις τον είδε παραμέρησε κουρασμένα για να περάσει. Ο Παύλος μπήκε στο σπίτι και είδε το χώρο που μόνο κατοικία δεν θύμιζε. Ήταν βομβαρδισμένος με βιβλία, σημειωματάρια και δεκάδες σελίδες πεταμένες στο πάτωμα, ανάμεσα σε άδεια μπουκάλια.
Παραμερίζοντας μια στοίβα βιβλία, που στο επάνω της μέρος υπήρχε ένα παιδικό βιβλίο," Η κοκκινοσκουφίτσα" κάθισε και κοίταξε σοβαρά για πολλή ώρα το φίλο του που από ώρα είχε ένα ξεχασμένο τσιγάρο στο στόμα του.
" Η Χρυσή μου τα είπε όλα" είπε αργά αργά. "Τώρα είναι η δική σου σειρά". Ο Μανώλης φαινόταν σαν να μην είχε ενέργεια ούτε καν να ανοίξει το στόμα του.
" Όλα...στα είπε όλα;" κούνησε το κεφάλι του αρνητικά. "Όχι, δεν στα είπε, γιατί εάν το έκανε δεν θα ήσουν τόσο ψύχραιμος... Τι σου είπε; Ότι δήθεν της έκανα ανήθικες προτάσεις, να σε αφήσει και να φύγει μαζί μου; Ξέρω πως θα στο έλεγε αυτό, μου το είχε πει άλλωστε. Αργά αλλά σταθερά προχωράει στο σκοπό της που είναι να μας χωρίσει. Δεν ξέρω τι ακριβώς θα κερδίσει αν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν το έχω καταλάβει... πάντως πρέπει να είναι κάτι πάρα πολύ κακό." Μίλησε με τέτοιο ειλικρινές και στενοχωρημένο ύφος που ο Παύλος ένιωσε μια στιγμή σαν να τον πίστευε. Όμως, όχι! δεν θα άφηνε τον εαυτό του να αμφιβάλει για την κοπέλα του. Η Χρυσή είχε περάσει πολλά τον τελευταίο καιρό, δεν θα την αμφισβητούσε, δίνοντάς της άλλο ένα χτύπημα.
"Λες ψέμματα. Προσπαθείς να με μπερδέψεις" απάντησε ήρεμα.
"Πως με λένε;" ρώτησε απότομα ο Μανώλης. "Και μη μου πεις το όνομά μου, πες μου εκείνη πως με αποκαλεί". Ο Παύλος τα έχασε.
" Χαράλαμπο δεν με αποκαλεί όταν μιλάτε για μένα; Δεν σου είπε ότι δήθεν εκείνος ο μανιακός έχει καταλάβει το σώμα μου;"
"Ναι, μου τα είπε" παραδέχτηκε ο Παύλος, "όμως αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα για την αθωότητά σου. Της τα είπες και μου τα επαναλαμβάνεις μόνο και μόνο για να μου αποδείξεις ότι είναι τρελή, επηρεασμένη από το ατύχημά της και δεν ξέρει τι λέει. Είσαι πανούργος, Μανώλη, αλλά σε προειδοποιώ. Μείνε μακριά μας" είπε οργισμένος ο Παύλος και ο Μανώλης έσκυψε το βλέμμα.
" Βλέπω ότι σε έχει πείσει για τα καλά και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Εάν όμως υπάρχει η παραμικρή ανάμνηση της αλλοτινής φιλίας μας μέσα σου, τότε να πας να μιλήσεις με τον Ψυχίατρο του Χαράλαμπου. Θα σου πει ίσως πολλά που δεν θα σου αρέσουν καθόλου και τότε θα με αναζητήσεις ξανά. Όμως, όχι εδώ, όχι στο σπίτι μου. Εκείνη δεν το ξέρει ακόμα και αυτό με κάνει να είμαι ασφαλής, για λίγο" πρόσθεσε προβληματισμένος.