Κριτική για την απαγόρευση της Αγάπης

Τι μπορώ να πω...Άλλη μια υπέροχη ιστορία, το ίδιο καλή με τις προηγούμενες και ίσως, ακόμα πιο καλή (αν και ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω τον "Μικρό Γιωργάκη"). Ενδιαφέρουσα εξέλιξη της ιστορίας με έντονη αγωνία καθ' όλη την διάρκεια της και ένα εξίσου ωραίο τέλος. Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην βάλω 10 μιας και είμαι φανατική των ιστοριών αυτών!!! Συνέχισε έτσι Μιχάλη και ελπίζω να μην αργήσει η επόμενη ιστορία!

Μιχάλη μου, μόνο καλά λόγια έχω να πω και γι' αυτή την ιστορία των Κηλίδων, η οποία είναι η έκτη κατά σειρά, αν δεν απατώμαι.

Σ' αυτή μας έδωσες πάρα πολλά επιπλέον στοιχεία και συμπλήρωσες κάποια κενά που είχα. Βέβαια, η συγκεκριμένη σου προσπάθεια ξεχωρίζει από τις προηγούμενες λόγω των συναισθηματικών λεπτομεριών που περιέχει και η προσωπική σου ψυχολογική "εμπλοκή" είναι αντιληπτή (τουλάχιστον σε μένα). Ίσως γι' αυτό να κουράσει κι όσους δεν ενδιαφέρονται για λεπτομέριες, αλλά αποζητούν δράση. Αν μη τι άλλο όμως, νομίζω πως κι αυτοί θα μπορούσαν να μείνουν ικανοποιημένοι από την εξέλιξη, αφού καθ' όλη τη διάρκεια παρουσιάζεις στοιχεία και περιγράφεις γεγονότα με πολύ ενδιαφέρον και περίτεχνο τρόπο.

Αυτό που μου έμεινε κάπως "ακάλυπτο" από την ιστορία σου είναι το πρόσωπο που παρουσιάζεται στο τέλος και κάνει και το σχόλιο για τα νεογέννητα μωρά. Θα ήθελες να μας δώσεις περισσότερα στοιχεία γι' αυτόν, ή να περιμένουμε την επόμενη ιστορία σου για να απαντηθούν όλα;

Επίσης, αφήνεις έναν υπαινιγμό πως το "κακό" μπορεί και να επέζησε από τη φωτιά. Ίσως μέσω των μικρών παιδιών. Η Κερανάθ πάντως πέθανε ε; (Πω πω, όσο το ψαχουλεύω τόσες απορίες μου γεννιούνται...)

Απάντησε σε αυτά προς το παρόν. Thanx!!

Θυμήσου τους Φύλακες στις προηγούμενες ιστορίες και φαντάσου ποιός ήταν εκείνος πο κατέστρεψε το αρχείο.
Η Καρανάθ είναι θεότητα και μια θεότητα ποτέ δεν πεθαίνει.
Βασική αρχή στις ιστορίες μου είναι πως δεν μένουν όλα τα στοιχεία - ερωτήματα απαντημένα αλλά αφήνονται στη δημιουργική φαντασία του αναγνώστη. Η Απαγόρευση ήταν πιο "ψυχολογική" ιστορία, έτσι την ήθελα να είναι, μιας και οι χαρακτήρες είναι δανεισμένοι από τη ζωή. Δεν με ενδιαφέρει τόσο πολύ η δράση στις Κηλίδες, περίμενα να το έχετε καταλάβει. Η δράση είναι πάντα μικρή σε έκταση και το τέλος έρχεται σχεδόν απρόσμενα. Σημασία για μένα έχει η πορεία ως τότε. Ξέρεις πολύ καλά τα σχέδια που έχω για τις Κηλίδες. Εργάζομαι πυρετωδώς θα έλεγα προς το να μετατραπούν σε μια ολόκληρη μυθολογία, με Πάνθεον, προιστορία, συμβολισμούς, αντικείμενα και πολλά άλλα, εργασία κουραστική και σύνθετη.
Επέλεξα να σας δώσω την Απαγόρευση και όχι κάποια άλλη, επειδή αυτή συνοψίζει πολλά στοιχεία της μυθολογίας μαζί, λύνει απορίες αλλά γεννάει και άλλες. Περισσότερο περίμενα να με ρωτήσετε για την Ικαμπέργκ και τη φράση "Εκπεσών είναι το γένος των ανθρώπων", παρά οτιδήποτε άλλο.
Πάντως η μυθολογία θα σχηματιστεί σε συνεργασία μαζί σας, με βάση πάνω στις απορίες σας και στην παρατηρητικότητά σας. Για αυτό, για πείτε μου, ποιά είναι τα κοινά μοτίβα των ιστοριών ή αλλιώς οι έμμονες ιδέες του δημιουργού τους; (να ρωτήσω κι εγώ κάτι, όχι όλο εσείς...)

Μπραβω Μιχάλη...Και πάλι έγραψες με το διήγημά σου...Μου άρεσε που είναι λίγο psycho όχι μόνο η ιστορία αλλά και οι χαρακτήρες και πολλά απο τα συναισθήματα των χαρακτήρων αλλά και τα συναισθήματα που σου δημιουργει η ιστορία.
Πιστευω πως στα διηγηματα σου,οι χαρακτηρες προσπαθουν να αναπληρώσουν καποια κενα και κάποιες ασχημες εμπειρίες τους που ισως δε εχουν φταιξει για να τις περασουν,με το να βρίσκουν τρόπο να εκδικηθούν ή να προσπαθουν να καλητερέψουν το κόσμο έτσι ώστε να μην υπάρχουν κι άλλοι που ίσως πέρασουν τα ίδια. Χωρίς να σκεφτούν αν ο τρόπος που διαλέγουν είναι ο σωστός η όχι. Ψάχνουν να βρούν τρόπους ευκολότερης ζωής χωρίς να σκεφτούν συνέπιες και κάποια πράγματα αξίας που μπορεί να θυσιάστούν. Αλλά πιστεύω πως γι αυτές τις σκέψεις τους δεν φταίνε ολοκληρωτικά οι ίδιοι.
Δεν ξέρω κατα πόσο έπεσα μέσα στα συναισθήματα και στις σκέψεις που θες να περάσεις μέσα απο τα διηγήματά σου.
Περιμένω πάντος με ανυπομωνησία,όπως και πολλοί πιστευω, για το επόμενο διήγημά σου.

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Νομίζω πως έχεις πέσει πάρα πολύ κοντά στα συμπεράσματά σου για τις ιστορίες, καθώς σίγουρα έχουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που αναφέρεις. Η ανικανοποίηση απωθημένων επιθυμιών είναι το κοινό μοτίβο των ηρώων όλων των ιστοριών, ο συνδετικός τους κρίκος και το ερώτημα που τους τίθεται πάντα είναι παραλλαγές της ερώτησης "τι θα ήσουν σε θέση να θυσιάσεις για να πετύχεις όσα θα ήθελες". Ανάλογα με το τι είναι ικανός ο καθένας να θυσιάσει αποκτά και αντίστοιχα "δώρα" που ποτέ συνήθως δεν του βγαίνουν σε καλό, αφού εξυπηρετούν στην πραγματικότητα τους σκοπούς και τις επιθυμίες της σκοτεινής δύναμης που εξουσιάζει τις Κηλίδες.
Εκείνο που θέλω να γίνει κατανοητό είναι πως τέτοιοι άνθρωποι κυκλοφορούν ανάμεσά μας και δεν πρέπει να τους αναζητήσετε σε μια συγκεκριμένη φυλή ή σε μια ορισμένη κοινωνική ομάδα. Μπορεί κάλλιστα ένας από αυτούς να είναι ο περιπτεράς της γειτονιάς σας ή ο πρωθυπουργός της κάθε χώρας. Και μην επαναπαύεστε αν ποτέ διαπιστώσετε μια ερυθρότητα στο δέρμα σας. Μη βιαστείτε να τη χαρακτηρίσετε ως αλλεργία ή εξάνθημα, γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς...

...και πως μπορει κανεις να χαρακτηρισει εν κατακλειδι τετοια αναγνωσματα με τοσο δυνατες πινελιες εμπνευσης και διατυπωσης.!!!
Φοβαμαι μηπως και παραξηγηθω στο τελος, καθως ειμαι εξαιρετικα διστακτικος στο να βαθμολογω ενα αναγνωσμα, αλλα εσυ ρε παιδι μου πραγματικα το εχεις στο αιμα σου (το ταλεντο ε, οχι τη κηλιδα)
ΤΟΛΜΩ να το βαλω διπλα στο ταγμα των εκπεσοντων, αν και κατι μου λεει οτι εκεινο ειναι Αξεπεραστο
Μου αρεσει ιδιαιτερα η πλοκη του, και ειδικοτερα η κλιμακωση της αλλοιωσης του χαρακτηρα του Αχιλλεα, καθως αυτος "αναρριχαται" "πνευματικα" και αποκτηνωνεται, ανημπορος οντας να νοιωσει οικτο για τον πονο που προκαλει, εστω και αν οι αποδεκτες της τοξινης απανταχου δεν διαμαρτυρονται. (Τα Συνδικατα που δεν εμπνεουν πια καμμια εμπιστοσυνη, ειδικα αυτο με ξερανε τελειως)
Η γατα που δεν αντιδρα οταν σκοτωνει τα γατακια μπροστα της (μη το δοκιμασετε αυτο σπιτι θα μεινετε χωρις ματια)
Δεν ειναι απλα μια ομορφη ιστορια γραμμενη ετσι για να περνα η ωρα...
Για να μη βγω απο το θεμα (το μαζευω γρηγορα) ειναι συνοπτικη περιγραφη μιας περα για περα αληθινης καταστασης, με διαφορετικους ισως συντελεστες αλλα και ενδεχομενως διαφορετικου σχεδιου διεκπεραιωσης !!
Το επιστεγασμα για μενα προσωπικα ειναι στο τελος της ιστοριας, εκει οπου η αφυπνισμενη πλεον ανθρωπια, εστω και "τη τελευταια φυλακη της νυκτος" μεσολαβει μεσω της "ξεχασμενης αγαπης" για να σωσει μια ανθρωπινη ζωη...και το καταφερνει !!!!
Αλλα πεθαινει...ετσι ειναι η αγαπη ειναι αποφαση αλλα και θυσια ...
Φιλε Μιχαλη λες οτι εσυ νοιωθεις ασχημα οταν ξεκινας μια καινουρια ιστορια (λογω της συνεχους υψηλης βαθμολογιας) και ισως να μην εχεις και αδικο. Ισως τωρα μετα απο 3 δικες μου αναλυτικες δημοσιευσεις βαθμολογιων μου περι των εργων σου, να δεις οτι και εγω νοιωθω τελειως αβολα οσο και αμηχανα, καθοτι ειναι κατα τι προβλεψιμες οι δικες μου βαθμολογιες. Βλεπεις το θεμα ειναι υποκειμενικο για τον καθενα και δεν αγγιζονται ολοι στα ιδια σημεια οπως εγω ας πουμε..!!
Αλλα σιγουρα...τα εργα σου μιλανε..
Μου φαινεται οτι οι αριθμοι οσον αφορα στην αξια τους στη βαθμολογια πλεον δε φτανουν. Θα πρεπει να αναθεωρησουμε ολες τις κλιμακες απο τα αρνητικα προσημα εως και το αριστα, για να βρουμε κατι που θα ειναι δικαιο και πολυ κοντα στην αντικειμενικοτητα.
Λοιπον...μεχρι να γινει αυτο...παρε ενα
10 με οσους τονους εσυ επιλεξεις!!!

Φιλικα παντα

Παναγιωτης

Πρόσφατα ρωτήθηκα ξανά εάν οι ιστορίες είναι αληθινές. Η απάντηση που δίνω συνήθως είναι πως δεν είναι αληθινές σαν πλοκή αλλά έχουν μέσα τους στοιχεία αρχετυπικά θα μπορούσα να τα ονομάσω. Για αυτό το λόγο θυμίζουν στο καθένα και διαφορετικά πράγματα. Δεν θα έλεγα πως ως ιστορίες είναι αληθινές αλλά ούτε και φανταστικές. Η κάθε μια διαπραγματεύεται θέματα κοινά, παγκόσμια, τα οποία εξηγούνται μέσω της νέας μυθολογίας. Από την πρώτη στιγμή ήθελα να βρίθουν λεπτομερειών και συμβολισμών και ως προς αυτό θεωρώ πως έχουν πετύχει το σκοπό τους.
Η Απαγόρευση της Αγάπης διαπραγματεύτηκε το θέμα της βιολογικότητας ή μη της συμπεριφοράς και των αισθημάτων και πάνω σε αυτό το βασικό μοτίβο αναπτύχθηκε ολόκληρη η ιστορία του νεαρού καθηγητή. Άραγε, είναι τυχαίο που παρατηρούμε αλλόκοτες συναισθηματικές συμπεριφορές στον κόσμο; Μήπως κάποιοι προσπαθούν να χειραγωγήσουν τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις του κόσμου και αν ναι, τι κέρδος έχουν όλοι αυτοί; Ποιό ρόλο έχουν παίξει χημικές ουσίες σε όλα αυτά και, σε τελική ανάλυση, η ανθρωπιά μπορεί να νικηθεί από χημικές ουσίες ή εδράζεται αυτή κάπου όπου είναι "προστατευμένη" και κάποια στιγμή θα ξυπνήσει; Η σωστή αγάπη θυσιάζεται και ίσως ανταμοίβεται με μια άλλη ζωή ή με τρόπους που δεν γνωρίζουμε, πάντως χαμένη δεν πηγαίνει.
Για πολλοστή, κουραστική ίσως αλλά απαραίτητη φορά, ευχαριστώ για τη βαθμολογία...