Η αυτογνωσία ειναι μεγαλο προτέρημα..

Με αυτο το θεμα θελω να ανοιξω αν μη τη αλλο μια συζητη για την κατανοηση και βελτιωση του εσωτερικου μας κοσμου η αλλιως του ιδιου μας του εαυτου μεσα απο την συζητη οποτε ο καθενας μπορει να εκφραζει ελευθερα την αποψη (ακρει να μην ειναι χυδεα).
Λοιπον ας θεσω μερικα ερωτηματα πυστευετε στα αληθεια οτι μεσα απο την αναζητηση του εσωτερικου μας κοσμου μπορουμε να γινουμε καλυτεροι ανθρωποι η να βελτιωσουμε τον εαυτο μας ως προς την σωματικη και πνευματικη κατασταση μας , για πυστευετε οτι οι αρκετα ικανοι ανθρωποι ειναι απλα χαρισματικοι και ενας απλος ανθρωπος δεν θα μπορουσε να φτασει στο επιπεδο τους οσο και να προσπαθουσε;
Μπορουμε μεσα απο τη γνωση του εαυτου μας να εξαλυψουμε τις αδυναμιες μας μας ακομα και τις ιδιες τις φοβιες μας, αν ναι τοτε γιατι ειναι πολλοι οι ανθρωποι δεν το κατανοουνε αυτο ,δηλαδη να κατανοησουνε τον εαυτο τους και να βελτιωθουνε αλλα γινονται ακομη χειροτεροι;
Εχουμε στ'αληθεια αδυναμιες και φοβους για μας τις δημιουργουν;
Ειστε ευτηχησμενοι με τον εαυτο σας για θα θελατε να ησασταν καποιος αλλος οπως καποιος που λατρευετε και σεβεστε για παραδειγμα το ψευδονημο που χρησημοποιητε η ακομα και η εικονα που χρεισημοποιηται ως ""Αvatar"" εκφραζει την επιθυμεια σας να γινετε σαν το συγκεκριμενο ατομο η οτηδηποτε αλλο απεικονηζετε;
Αυτα τα λιγα για αρχη και μετα συνεχειζουμε....

Η αλήθεια είναι ότι η διαδικασία που απαιτείται για να μπορέσει κάποιος να ανακαλύψει τον εαυτό του είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Θέλει δύναμη και "κότσια" για να το εκφράσω λαϊκά. Πρέπει, για να μπορέσεις να το κάνεις να είσαι έτοιμος, διότι έχεις να αντιμετωπίσεις πολλά.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι πλήρως με τον εαυτό τους και αυτοί που λένε ότι είναι, θεωρώ (καθαρά προσωπική μου άποψη) ότι είναι άνθρωποι που έχουν τα περισσότερα κόμπλεξ από οποιονδήποτε άλλο.
Προσωπικά, μου πήρε τρία χρόνια να συνειδητοποιήσω τι ήμουν. Αφού λοιπόν είχα συχνές συγκρούσεις με τους δικούς μου και με τους γύρω μου γενικώς και είχα αρχίσει να μη με αναγνωρίζω, σκέφτηκα ότι πρέπει να βάλω κάτω τα πράγματα και να δω τι πρέπει να κάνω. Ευτυχώς με βοήθησε αρκετά ένα βιβλίο, καθώς και οι άνθρωποι που ήταν δίπλα μου καθώς μεταλλασσόμουν .
Εντόπισα όλα τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα μου και ζήτησα από τους γύρω μου ό,τι τους ενοχλεί σε μένα να μου το λένε. Έτσι κατάφερα με υπομονή και θέληση να διορθώσω αρκετά αρνητικά του χαρακτήρα μου.

Με όλα αυτά θέλω να πω, ότι η αυτογνωσία και η αναζήτηση του εσωτερικού μας κόσμου είναι σημαντική και απαραίτητη για να γίνουμε καλύτεροι και φυσικά όλοι μπορούν να φθάσουν στο στάδιο αυτό αν το επιθυμούν πραγματικά και αν είναι έτοιμοι να αλλάξουν!

Μέσα λοιπόν από την αυτογνωσία, πιστεύω πως μπορούμε να εξαλείψουμε και τις αδυναμίες μας, καθώς και ο,τι μας «πάει» πίσω…αν όχι να το εξαλείψουμε, σίγουρα να βελτιώσουμε πολλά από αυτά τα αρνητικά στοιχεία μας.

Σχετικά με αυτό που είπες για το avatar κτλ…θεωρώ πως έχει να κάνει με το τι θαυμάζει κανείς, τι έχει ως πρότυπο, τι του αρέσει και του προξενεί εντύπωση και όχι τόσο με το θέμα της αυτογνωσίας. Αυτό που προσφέρει η γνώση του εαυτού μας είναι να μας αγαπάμε για αυτό που τελικά είμαστε και όχι να θέλουμε να γίνουμε κάτι άλλο.

Νομίζω ότι αν δεν πιστεύεις στον εαυτό σου δε θα πας ποτέ μπροστά. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς να βασίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις και για να το κάνεις αυτό πρέπει πρώτα να ξέρεις ποιες είναι αυτές. Αυτογνωσία σημαίνει γνωρίζω τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα μου, της συμπεριφοράς μου και του σώματός μου. Γνωρίζω τις ικανότητές μου και ξέρω τα όριά μου. Ξέρω μέχρι πού φτάνουν οι γνώσεις μου και πού πρέπει να σταματώ για να μην εκτεθώ ή χαθώ σε ένα χώρο. Η αλλαζονία δεν οφέλησε κανέναν. Το πιο σημαντικό για κάποιον που γνωρίζει καλά τον εαυτό του, είναι να ξέρει τα όριά του και να σταματά. Μπορεί έτσι, αν θέλει, να επεκτείνει τους ορίζοντές του και να αυξήσει τις δυνατότητές του. Αν όμως είναι υπερόπτης και έχει την ψευδαίσθηση πως είναι ο καλύτερος, έχει επέλθει η αρχή του κακού. Αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να κατρακυλά προς την αυτοκαταστροφή.

Πώς μπορεί όμως να φτάσει κάποιος στο ιδανικό στάδιο της αυτογνωσίας;
Μόνο μέσα από την προσωπική αναζήτηση και τις συνεχείς δοκιμασίες. Ευκαιρίες για να τεστάρουμε τον εαυτό μας έχουμε καθημερινά. Στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο. Προσοχή όμως! Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για εμάς και όχι για να δουν οι άλλοι ποιοι είμαστε. Αυτό ονομάζεται επίδειξη ικανοτήτων και δεν προσφέρει τίποτα ως προς τη βελτίωση του εαυτού μας παρά μόνο ικανοποίηση του "εγώ". Με την άσκηση του σώματος πετυχαίνουμε βελτίωση όχι μόνο της εμφάνισής του, αλλά και των αντοχών μας. Επίσης αυξάνουμε τη σωματική μας δύναμη. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όταν εξασκούμε το πνεύμα διαβάζοντας βιβλία, παρακολουθώντας επιμορφωτικά ή ενημερωτικά προγράμματα στην τηλεόραση. Η συζήτηση με άλλα άτομα είναι ακόμα μια πολύ σημαντική εξάσκηση του εαυτού μας. Για να μπορέσουμε να φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό στάδιο, πρέπει να συναναστραφούμε άπειρες ώρες με συνανθρώπους μας. Θεωρώ πως τα άτομα που έχουν ( ; ) αυτογνωσία και περιορίστηκαν μόνο στη βελτίωση της ύπαρξής τους μέσα από μοναχικές περιπλανήσεις και αναζητήσεις, είναι χαμένα. Αν δε συγκρηθείς με τους άλλους, αν δε σταθείς δίπλα τους ποιος ο λόγος; Η μοναχικότητα δεν έχει να προσφέρει κάτι σε κάποιον άλλο πέρα από τον ίδιο τον απομονωμένο, οπότε και πάλι μιλάμε για ικανοποίηση του "εγώ".

Κάτι άλλο που θα ήθελα να θίξω, είναι σχετικό με το φόβο και τις αμφιβολίες που δημιουργεί το περιβάλλον. Αναρωτιέσαι αγαπητέ Darkoverlordoftheabyss πώς γίνεται να υπάρχουν άτομα που ενώ θέλουν να βελτιωθούν γίνονται χειρότερα; Και στην τελική, πώς υπάρχουν άτομα με τόσα άγχη και φόβους όταν άλλοι είναι σχεδόν ατρόμητοι; Η απάντηση νομίζω ότι αρχικά κρύβεται στο περιβάλλον στο οποίο έχουμε μεγαλώσει. Αν οι γονείς μας φόβιζαν από μικρά και μας περιόριζαν μέσα στο σπίτι είναι λογικό όταν βγούμε στον κόσμο να είμαστε σφιγμένοι. Αν δε γνωρίσεις το "κακό" που σε περιμένει απ' έξω πώς θα το αποφύγεις; Επίσης, όταν ο πατέρας τρομοκρατεί τα παιδιά του (όταν π.χ. γυρνά σπίτι μεθυσμένος και χτυπά τη μητέρα - μην το θεωρείτε μεμονωμένη περίπτωση, συμβαίνει παντού γύρω μας!) είναι επόμενο αυτά να τρέμουν στην εικόνα του. Αφήστε που τα αγόρια θα φέρονται με τον ίδιο τρόπο στις γυναίκες όταν μεγαλώσουν και τα κορίτσια θα μισήσουν για πάντα τους άντρες! Αυτό θα δημιουργήσει άγχος σ' αυτά τα παιδιά και θα είναι πολύ πιο δύσκολα γι' αυτά να ξεπεράσουν τις φοβίες του και να βελτιώσουν τον εαυτό τους. Και αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Γύρω μας κυκλοφορούν χιλιάδες άνθρωποι φοβισμένοι, κλεισμένοι στα καβούκια τους και το χειρότερο; Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι λάθος να ζουν μέσα σ' αυτή τη φυλακή. Δε συνειδητοποιούν τι μπορούν να κάνουν, πόσα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, πόσα μπορούν να βελτιώσουν. Ίσως και να μη θέλουν επίσης. Έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους έτσι και έχουν καταθέσει τα όπλα. Αυτογνωσία σου λέει μετά...

Η αυτογνωσία δεν έχει νόημα αν επαναπαυθείς. Μια δεδομένη κατάσταση θα είναι όλα και τίποτα παραπάνω. Γνωρίζεις και μαθαίνεις κάτι για να συνεχίσεις να προχωράς και να ψάχνεις περαιτέρω πράγματα. Αυτογνωσία και στασιμότητα δεν πάνε μαζί!

Αυτογνωσία σημαίνει "ξέρω τον εαυτό μου".
Για να μάθεις τον εαυτό σου χρειάζεται ο απολογισμός των πεπραγμένων αλλά και των σκέψεων και φυσικά η ανάλογη κριτική.
Αυτή άλλωστε η μέθοδος είναι το πρώτο βήμα στην θεραπεία ενός ψυχικά άρρωστου ανθρώπου .
Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι όποιος προσπαθεί να αποκτήση αυτογνωσία έχει πρόβλημα , αντιθέτως ,η προσπάθεια να γνωρίσουμε τον εαυτό μας , βοηθά στην ψυχική και ψυχολογική βελτίωση.


Ειναι απλό: δεν θέλουν! να βελτιωθούν


Σωστό !! και προσθέτω:αυτοί οι γονείς έχουν σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα-φοβίες!!(αν και άσχετο με το θέμα).




Διαφωνώ (εν μέρει) , καθώς πιστεύω ότι αν ξέρεις τον εαυτό σου άρα έχεις αυτογνωσία και εισαι ευχαριστημένος μπορείς να συνεχίσεις την ζωή σου με ηρεμία και χωρίς το άγχος της βελτίωσης.
Αυτο ονομάζεται "αυτοβελτίωση" και δεν νομίζω ότι μπορούν όλοι να το κάνουν χωρίς να έχουν την ψυχική "προδιάθεση" και χωρίς να έχουν λάβει την ανάλογη παιδεία.

Καλημέρα σας

Αγαπητέ vagkri,
όσο ο κόσμος κινείται και τα δεδομένα στην καθημερινότητα αλλάζουν, δεν μπορείς να κάτσεις στα αυγά σου. Αν σήμερα είσαι καλός, αύριο θα υπάρχουν καλύτεροι από σένα κι εσύ όλο και θα "πέφτεις" στην πυραμίδα. Φυσικά και δεν είναι στόχος μας να είμαστε μονίμως στην κορυφή, είναι ματαιοδοξία κάτι τέτοιο, όμως το να έχεις αυτογνωσία και να λες "ok, είμαι καλός όπως είμαι, άρα ας χαλαρώσω" δεν έχει νόημα. Η αυτογνωσία μας βοηθά για να βελτιωνόμαστε συνεχώς. Γι' αυτό δε ζούμε άλλωστε; Εννοώ, ποιος είναι ο σκοπός; (όπως το συζητάμε και στο θέμα "Για ποιο λόγο ζούμε;") Να ολοκληρωθούμε σαν υπάρξεις. Η βελτίωση θα φέρει και την ολοκλήρωση. Αν και νομίζω ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια για ακόμα περισσότερα.

Και κάτι που νομίζω είναι σχετικό:
Το πνεύμα του ανθρώπου είναι ανήσυχο, δηλαδή ποτέ δεν ησυχάζει. Αποζητά την κίνηση, την ενέργεια, θέλει να περιφέρεται, να είναι ελεύθερο.
Οπότε, αντίστοιχα, κι εμείς, αφού μέσα μας έχουμε το πνεύμα, δεν πρέπει να μένουμε στάσιμοι. Ελπίζω να γίνομαι κατανοητή.

Γίνεσαι ,να είσαι σίγουρη.
Το πρόβλημα είναι η λέξη που χρησιμοποίησες: "εμείς" , δυστυχώς ισχύει στην πραγματικότητα.
Για να το εξηγήσω καλύτερα ,ξέρω ελάχιστους ανθρώπους που έχουν ανησυχίες αυτού του είδους , αλλά πάρα πολλούς με ανησυχίες καριέρας , χρημάτων ,εμφάνισης ..... κ.α.

νομίζω πως για να θεωρήσει κανείς τον εαυτό του ολοκληρωμένο, τελειοποιημένο ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, θα χρειαστεί ένας συνολικός απολογισμός, που μάλλον θα πρέπει να γίνει στο τέλος της ζωής και σε κανένα άλλο σημείο. έως τότε ο καθένας επιδέχεται πολλές τροποποιήσεις, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.
εξάλλου, είμαι σίγουρος πως αν ρωτήσουμε δέκα ανθρώπους για το ιδανικό, θα το ορίσουν με δέκα διαφορετικούς τρόπους.
μέσα από την αυτογνωσία, σε πρώτη φάση μπορούμε να αποδεχτούμε τον εαυτό μας με τις ιδιαιτερότητές του. αποδοχή δεν σημαίνει παραίτηση, δεν σημαίνει πως εάν ξέρω τις αδυναμίες μου πρέπει οπωσδήποτε να τις αντιμετωπίσω, σημαίνει πως δέχομαι ότι και αυτές αποτελούν μέρος της προσωπικότητάς μου και από εκεί και πέρα οφείλω να βρω τον τρόπο να τις χρησιμοποιήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. ένα μικρό παράδειγμα για να εξηγήσω το τι εννοώ.
ένας άνθρωπος έχει μανία με τα προγράμματα. θέλει η ζωή του να δομείται πάνω σε αυτά, "θεοποιεί" τον προγραμματισμό και όποτε τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχό του, αποσυντονίζεται. αυτή η μανία του μπορεί να του βγει και σε καλό και σε κακό. σε κακό του βγαίνει όταν εγκλωβίζεται σε μια τέτοια συμπεριφορά, όταν δεν μπορεί να λειτουργήσει σε κάπως διαφορετικότερες συνθήκες. σε καλό μπορεί να του βγει εάν τη χρησιμοποιήσει προς όφελός του. στη μελέτη του, στην εργασία του και σε πολλά άλλα. επομένως αυτή η συμπεριφορά δεν είναι απαραίτητα "κακή", εξαρτάται από το πως τη χρησιμοποιεί.
η κατανόηση όλων των στοιχείων που δομούν την προσωπικότητα θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό πράγμα, ίσως σημαντικότερο από τις όποιες αλλαγές, αφού αυτές ξεκινούν μόνο όταν υπάρξει η πρώτη και αφορούν μόνο τα σημεία που καθιστούν την προσωπικότητα "δυσλειτουργική".
η αυτογνωσία είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση που επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, εσωτερικούς και κοινωνικούς, δυστυχώς ή ευτυχώς. για πολλούς έχει καταλήξει η αυτογνωσία να σημαίνει τη διαδικασία αποδοχής των κοινωνικών στάτους και τίποτε άλλο, κάτι που για μένα είναι εντελώς λανθασμένο.
είναι, όμως και μια εξαιρετικά δύσκολη και επίπονη διαδικασία, αφού, όπως διδάσκει η ψυχολογία, ένα μεγάλο μέρος του ψυχισμού αποτελείται από ένα ασυνείδητο μέρος, το οποίο θέλει πολλή δουλειά για να έρθει στην επιφάνεια και όταν έρθει δεν είναι άμοιρο συνεπειών, γιατί δεν έγινε τυχαία ασυνείδητο αλλά για λόγους "προστασίας". όταν κανείς έρθει αντιμέτωπος με όλα αυτά τα στοιχεία που υπάρχουν εκεί μέσα (που προσωπικά μου αρέσει να τα αποκαλώ "σκιά"), τότε μένει απογυμνωμένος στον εαυτό του και ξεκινά ένας πόλεμος αποδοχής ή απόρριψης.
το να θέλει κανείς να ήταν κάποιος άλλος για μένα είναι ύψιστη απόρριψη της μοναδικότητάς του. άσε που είναι και ουτοπικό. για αυτό, δεν έχω κάποια συγκεκριμένα πρότυπα - ανθρώπους αλλά πρότυπα - ιδέες που και πάλι δεν θεωρώ πως αν τα είχα θα ήμουν και απαραίτητα καλύτερος. κανείς πορεύεται με αυτά που έχει ή δεν έχει.
και, για να μην κουράζω άλλο, πιστεύω πως η επιλογή του άβαταρ του καθενός δεν γίνεται τυχαία, όπως και δεν θεωρώ τίποτα τυχαίο.

σωστά , ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός!!!


προθέτοντας όμως το "πάν μέτρον άριστον" ,δηλαδή να μην καταντήσει εμμονή ή όπως αλλιώς το ονομάζετε εσείς οι γιατροί



Αρα συμφωνούμε ότι η προσπάθεια αλλαγής του χαρακτήρα ή της ιδεολογίας πρέπει να γίνεται μόνο όταν δημιουργούν πρόβλημα.



εγώ θα το έλεγα ψυχική ασθένεια.


συμφωνώ απόλυτα


Συμφωνώ εν μέρει, τα πρότυπα βοηθούν στην βελτίωση , φτάνει να είναι σωστά και να μην γίνονται σκοπός ζωής.


life sucks then we die.....τυχαίο?

Αυτογνωσία σα καθαρά φιλοσοφική έννοια είναι ίσως το σημαντικότερο επίπεδο στο οποίο μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι και οι Αρχαίοι τη θεωρούσαν ως μία από τις σημαντικότερες "αρετές".
Είναι η εσωτερική και επίπονη διαδικασία μέσω της οποίας γνωρίζει ο άνθρωπος τις δυνατότητές του. Ξέρει που πρέπει να σταματήσει και που όχι.
Απλά, όπως συμβαίνει πάντα, εξαιτίας της φύσης του ανθρώπου για συνεχή "εγρήγορση" σε όλους τους τομείς, κάπου στην πορεία έχασε το νόημά της.
Τώρα, έχει σχεδόν ταυτιστεί με την προσπάθεια του καθενός να πετύχει πράγματα που ενδεχομένως ούτε μπορεί, ούτε θα τον ωφελήσουν ως προσωπικότητα.
Νομίζουμε πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, πολλές φορές αδιαφορώντας για το αν μπορούμε ν' αναπεξέλθουμε στις απαιτήσεις αυτών και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να οδηγούμαστε στο άλλο άκρο, αυτό της ματαιοδοξίας, όπως σωστά αναφέρθηκε και παραπάνω..
Αυτογνωσία ίσως να μην είναι να σαι συνεχώς στην "τσίτα", αλλά να ξέρεις που να "χαλαρώσεις" και να ασχοληθείς με το να τελειοποιήσεις τις "πραγματικές" σου δυνατότητες και όχι αυτές που -δήθεν- πρέπει να αποκτήσεις.

Μάλλον μιλάτε για τις υπογραφές του καθένα μας και θα συμφωνήσω.
Αν μιλάτε όμως για τα avatars, εγώ τι είμαι; "Αναποφάσιστος αγοραστής";(όπως θα λεγε και ο Θεοφράστου.... )

Τί να σας πώ ρε παιδιά, εγώ προσωπικά τυχαία διαλέγω avatars...
Μπορεί να ξυπνήσω αύριο στραβά και να μην μου αρέσει. Μπαίνω στο δίκτυο σκέφτομαι μια λέξη που είδα χτές προχτές και "τσούπ" ορμάω

Πέρα από τα αστεία, δεν νομίζω ότι η διαδικασία της αυτογνωσίας είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την αυτοβελτίωση. Μπορεί να δρούν και αυτόνομα. Υπάρχει περίπτωση να γνωρίζουμε ένα μας ελάττωμα και να μην κάνουμε τίποτα για αυτό
Όπως επίσης γίνεται να βελτιωνόμαστε χωρίς να έχουμε αυτογνωσία με το να ακολοθούμε ένα πρότυπο. Είναι γεγονός βέβαια ότι αυτές οι δύο ιδιότητες πρέπει να αλληλοσυμπληρώνονται για να μην παρεκτρέπονται, αλλά δεν σημαίνει σώνει και καλά ότι ΠΡΕΠΕΙ να τις έχουμε. Εγώ πιστεύω ότι η αυτογνωσία έρχεται και παρέρχεται ανάλογα σε διάφορες περιόδους της ζωής μας. Δεν είναι δηλαδή μια σταθερή κατάσταση αλλά ένα σύνολο εμπειριών. Όταν αλλάζει το περιβάλλον και οι εμπειρίες δεν ακολουθούν, η αυτογνωσία χάνεται...