μεταμόρφωσης…
κάθε μέρα που περνάει, κάθε στιγμή, βλέπω τα πάντα να μεταμορφώνονται.
κάθε στιγμή η κάθε λέξη η κάθε ματιά μεταμορφώνεται.
η ζωή η ίδια, όλη η ύπαρξη περνάει από την μια γνωστή κατάσταση σε μία άλλη νέα σαν σε κουκούλι που από μέσα του ξεπηδάει κάτι ωραίο, κάτι άσχημο, αλλά πάντα κάτι διαφορετικό.
κάθε μέρα βλέπω τον λαό μου να μεταμορφώνεται, σε κάτι άλλο, σε κάτι ξένο, τα παλιά αγάλματα μένουν εκεί, όρθια να θυμίζουν τις δόξες του παρελθόντος και οι εκκλησιές σαν φαντάσματα ψάχνουν ακόμα να βρουν τους αγίους που κάποτε τις πλησίασαν αλλά αρνήθηκαν να μείνουν.
τα πουλιά μεταμορφώθηκαν σε απειλή, τα οικόσιτα σε φορέα ιών και τα δέντρα όσα έχουν μείνει να γέρνουν όλο και πιο πολύ από το βάρος, αυτό το βάρος που τα κάνει να μοιάζουν ότι ο ουρανός θα πέσει απάνω τους να τα πλακώσει. τα μάρμαρα μεταμορφώνονται σε τρόπαια επίδοξων καπηλευτών και ότι παλιό μοιάζει να γερνάει αντί να ωριμάζει. η γλώσσα μου μοιάζει να εκφυλίζεται και να τραυλίζει στα ξενόφερτα πρόσθετα κομμάτια από σιλικόνη, που η γλώσσα μου σαν ένας απαίδευτος μυς αρχίζει να μπερδεύει και να παθαίνει ακατάπαυστα κράμπες. η γενιά μου έχει αρχίσει να παίρνει την θέση της προηγούμενης αν όχι χειρότερη και μοιάζει να προσπαθεί να κρατηθεί σαν ναυαγός πάνω σε σανίδες.
οι φιλόσοφοι έχουν αρχίσει να μεταμορφώνονται σε κραυγή σε πλήθος κωφών και ο λαός μου έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε κάποιο άλλο λαό, μια μεταμόρφωση που άρχισε καιρό πριν.
ο λαός μου έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε πλήθος από απαθείς, τηλεοκαναπεδάκιδες που αρνούντε να δουν να ακούσουν και πολύ περισσότερο να κάνουν οτιδήποτε εάν αυτό δεν έχει να κάνει με μάτσο των χρημάτων που κρύβουν κάτω από το μαξιλάρι ή κάτω από το κρεβάτι.
το κρεβάτι έχει μεταμορφωθεί σε αρένα και σε πίστα που γίνεται αγώνας για το ποιος θα κερδίσει τους/τις πιο πολλές και τα κλεμμένα κεράσια των παιδικών μας χρόνων κάτω από το κρεβάτι έχουν μεταμορφωθεί στους φόβους που προσπαθούμε να κρύψουμε από την επίγνωση μας. και τα βράδια καθώς κοιμόμαστε μας επισκέπτονται και τότε από στίβο το κρεβάτι γίνεται θάλασσα και πνίγεσαι και βουλιάζεις.
τα μέσα έγιναν στόχοι και οι στόχοι ξεχάστηκαν, το ταξίδι έγινε όχι η απόλαυση αλλά το εμπόδιο και η επιτυχία η τράπεζα. τα λόγια μεταμορφώθηκαν σε χείμαρρο κραυγών ηδονής χωρίς νόημα. και ο λαός μου έγινε από σημείο αναφοράς σημείο στίξης, ένα κόμμα μέσα στο κόμμα ένα ακόμα σταμάτημα και μια παύση.
το φαί έγινε χημική ένωση και το μπακάλικο έγινε εργαστήριο μεταλλαγμένων τροφών. η αθωότητα μου έγινε οργή και η οργή μου απάθεια και η απάθεια τέρμα και το τέρμα μια αιωνιότητα από άσκοπες πράξεις, λόγια, αποπροσανατολισμοί.
και ο λαός μου από αυτόν που έγραφε ιστορία μεταμορφώθηκε σε κάτι που κάποτε είχε ιστορία. και η επιστήμη από κοινωνικό όφελος έγινε προσωπικό όφελος, τα σχολεία από μορφωτικά ιδρύματα έδιωξαν το μισό κομμάτι δηλ. το μορφωτικά… και η μεταμόρφωση δεν έχει τελειωμό. άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε σκιές, σκιές που παίρνουν σάρκα και οστά, οστά που αρχίζουν να λατρεύονται, λατρείες που αρχίζουν να πεθαίνουν, ασχήμια που γίνεται ζωή, πνοή που γίνεται βάσανο, ελευθερία που γίνεται ζυγός, ζυγός που γίνεται σκορπιός και το δηλητήριο, καθαρτήριο, λύτρωση της πείνας. παιδιά που γίνονται τεράστιες μάζες από σάρκα και λίπος την στιγμή που παιδιά γίνονται ακτινογραφίες και βλέπεις από μέσα τους την αδυναμία των ανθρώπων. άνθρωποι που γίνονται πολιτισμένοι, πολιτισμένοι που σκέφτονται σαν ζώα, ζώα που γίνονται θύματα, θύματα που γίνονται θύτες…
και μέσα σε όλο αυτό και εγώ, να κοιτάζω απ’ έξω τον εαυτό μου να μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο. κάποιος να μιλάει στο κεφάλι μου αλλά να μην είμαι εγώ. βλέπω τις σάρκες μου να σκίζονται, το θηρίο μέσα μου ξύπνησε και περιμένει να έρθει η ώρα για να πάρει όλους εκείνους τους ξένους προς την κόλαση, το θηρίο μέσα μου με τρώει και προσπαθεί να βγει έξω, όχι να με κάνει δικό του αλλά να γίνω εκείνο. κάθε μέρα γίνομαι και πιο αδιάφορος, κάθε μέρα βουλιάζω και πιο πολύ στο προσωπικό μου όφελος και την αδυναμία να κάνω κάτι παραπάνω. κάθε μέρα μεταμορφώνομαι στο θηρίο που έκρυβα μέσα μου και η εξέλιξη δείχνει ότι δεν υπάρχει ελπίδα να μείνει τίποτα από αυτό που ήμουν. ήμουν απλά ένα κουκούλι για το θηρίο που με χρησιμοποίησε για να μεγαλώσει, να μάθει και όταν έρθει η ώρα σαν στην δευτέρα παρουσία να βγει και να αρχίσει την μεταμόρφωση του κόσμου. είμαι αιώνια καταδικασμένος στην απόγνωση, στην άγνοια και στον πόνο όλων αυτών που βασανίζω. κάθε χτύπημα μου με φέρνει πιο κοντά στην μεταμόρφωση και σε εκείνη την ώρα που όλα θα μοιάζουν ανώφελα.
αιώνια καταδικασμένος στο να ψάχνω το πολύτιμο μου ανάμεσα σε δύο άτομα σε δύο πρόσωπα, σε δύο σκέψεις και το θηρίο να τρώει ότι έχει απομείνει από αυτό που ήμουν…
κάθε μέρα που περνάει, κάθε στιγμή, βλέπω τα πάντα να μεταμορφώνονται.
κάθε στιγμή η κάθε λέξη η κάθε ματιά μεταμορφώνεται.
η ζωή η ίδια, όλη η ύπαρξη περνάει από την μια γνωστή κατάσταση σε μία άλλη νέα σαν σε κουκούλι που από μέσα του ξεπηδάει κάτι ωραίο, κάτι άσχημο, αλλά πάντα κάτι διαφορετικό.
κάθε μέρα βλέπω τον λαό μου να μεταμορφώνεται, σε κάτι άλλο, σε κάτι ξένο, τα παλιά αγάλματα μένουν εκεί, όρθια να θυμίζουν τις δόξες του παρελθόντος και οι εκκλησιές σαν φαντάσματα ψάχνουν ακόμα να βρουν τους αγίους που κάποτε τις πλησίασαν αλλά αρνήθηκαν να μείνουν.
τα πουλιά μεταμορφώθηκαν σε απειλή, τα οικόσιτα σε φορέα ιών και τα δέντρα όσα έχουν μείνει να γέρνουν όλο και πιο πολύ από το βάρος, αυτό το βάρος που τα κάνει να μοιάζουν ότι ο ουρανός θα πέσει απάνω τους να τα πλακώσει. τα μάρμαρα μεταμορφώνονται σε τρόπαια επίδοξων καπηλευτών και ότι παλιό μοιάζει να γερνάει αντί να ωριμάζει. η γλώσσα μου μοιάζει να εκφυλίζεται και να τραυλίζει στα ξενόφερτα πρόσθετα κομμάτια από σιλικόνη, που η γλώσσα μου σαν ένας απαίδευτος μυς αρχίζει να μπερδεύει και να παθαίνει ακατάπαυστα κράμπες. η γενιά μου έχει αρχίσει να παίρνει την θέση της προηγούμενης αν όχι χειρότερη και μοιάζει να προσπαθεί να κρατηθεί σαν ναυαγός πάνω σε σανίδες.
οι φιλόσοφοι έχουν αρχίσει να μεταμορφώνονται σε κραυγή σε πλήθος κωφών και ο λαός μου έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε κάποιο άλλο λαό, μια μεταμόρφωση που άρχισε καιρό πριν.
ο λαός μου έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε πλήθος από απαθείς, τηλεοκαναπεδάκιδες που αρνούντε να δουν να ακούσουν και πολύ περισσότερο να κάνουν οτιδήποτε εάν αυτό δεν έχει να κάνει με μάτσο των χρημάτων που κρύβουν κάτω από το μαξιλάρι ή κάτω από το κρεβάτι.
το κρεβάτι έχει μεταμορφωθεί σε αρένα και σε πίστα που γίνεται αγώνας για το ποιος θα κερδίσει τους/τις πιο πολλές και τα κλεμμένα κεράσια των παιδικών μας χρόνων κάτω από το κρεβάτι έχουν μεταμορφωθεί στους φόβους που προσπαθούμε να κρύψουμε από την επίγνωση μας. και τα βράδια καθώς κοιμόμαστε μας επισκέπτονται και τότε από στίβο το κρεβάτι γίνεται θάλασσα και πνίγεσαι και βουλιάζεις.
τα μέσα έγιναν στόχοι και οι στόχοι ξεχάστηκαν, το ταξίδι έγινε όχι η απόλαυση αλλά το εμπόδιο και η επιτυχία η τράπεζα. τα λόγια μεταμορφώθηκαν σε χείμαρρο κραυγών ηδονής χωρίς νόημα. και ο λαός μου έγινε από σημείο αναφοράς σημείο στίξης, ένα κόμμα μέσα στο κόμμα ένα ακόμα σταμάτημα και μια παύση.
το φαί έγινε χημική ένωση και το μπακάλικο έγινε εργαστήριο μεταλλαγμένων τροφών. η αθωότητα μου έγινε οργή και η οργή μου απάθεια και η απάθεια τέρμα και το τέρμα μια αιωνιότητα από άσκοπες πράξεις, λόγια, αποπροσανατολισμοί.
και ο λαός μου από αυτόν που έγραφε ιστορία μεταμορφώθηκε σε κάτι που κάποτε είχε ιστορία. και η επιστήμη από κοινωνικό όφελος έγινε προσωπικό όφελος, τα σχολεία από μορφωτικά ιδρύματα έδιωξαν το μισό κομμάτι δηλ. το μορφωτικά… και η μεταμόρφωση δεν έχει τελειωμό. άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε σκιές, σκιές που παίρνουν σάρκα και οστά, οστά που αρχίζουν να λατρεύονται, λατρείες που αρχίζουν να πεθαίνουν, ασχήμια που γίνεται ζωή, πνοή που γίνεται βάσανο, ελευθερία που γίνεται ζυγός, ζυγός που γίνεται σκορπιός και το δηλητήριο, καθαρτήριο, λύτρωση της πείνας. παιδιά που γίνονται τεράστιες μάζες από σάρκα και λίπος την στιγμή που παιδιά γίνονται ακτινογραφίες και βλέπεις από μέσα τους την αδυναμία των ανθρώπων. άνθρωποι που γίνονται πολιτισμένοι, πολιτισμένοι που σκέφτονται σαν ζώα, ζώα που γίνονται θύματα, θύματα που γίνονται θύτες…
και μέσα σε όλο αυτό και εγώ, να κοιτάζω απ’ έξω τον εαυτό μου να μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο. κάποιος να μιλάει στο κεφάλι μου αλλά να μην είμαι εγώ. βλέπω τις σάρκες μου να σκίζονται, το θηρίο μέσα μου ξύπνησε και περιμένει να έρθει η ώρα για να πάρει όλους εκείνους τους ξένους προς την κόλαση, το θηρίο μέσα μου με τρώει και προσπαθεί να βγει έξω, όχι να με κάνει δικό του αλλά να γίνω εκείνο. κάθε μέρα γίνομαι και πιο αδιάφορος, κάθε μέρα βουλιάζω και πιο πολύ στο προσωπικό μου όφελος και την αδυναμία να κάνω κάτι παραπάνω. κάθε μέρα μεταμορφώνομαι στο θηρίο που έκρυβα μέσα μου και η εξέλιξη δείχνει ότι δεν υπάρχει ελπίδα να μείνει τίποτα από αυτό που ήμουν. ήμουν απλά ένα κουκούλι για το θηρίο που με χρησιμοποίησε για να μεγαλώσει, να μάθει και όταν έρθει η ώρα σαν στην δευτέρα παρουσία να βγει και να αρχίσει την μεταμόρφωση του κόσμου. είμαι αιώνια καταδικασμένος στην απόγνωση, στην άγνοια και στον πόνο όλων αυτών που βασανίζω. κάθε χτύπημα μου με φέρνει πιο κοντά στην μεταμόρφωση και σε εκείνη την ώρα που όλα θα μοιάζουν ανώφελα.
αιώνια καταδικασμένος στο να ψάχνω το πολύτιμο μου ανάμεσα σε δύο άτομα σε δύο πρόσωπα, σε δύο σκέψεις και το θηρίο να τρώει ότι έχει απομείνει από αυτό που ήμουν…