λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν να παινευτούν πως στα τριάντα τους μόλις χρόνια ήταν περισσότερο επιτυχημένοι από τον αχιλλέα, το νεώτερο καθηγητή γενετικής μηχανικής στο πανεπιστήμιο "άγιος ανδρέας" της πάτρας. η εξέλιξή του υπήρξε ταχύτατη, από τότε που νεαρός φοιτητής πέρασε για πρώτη φορά τις πύλες του ιδρύματος, αγχωμένος αλλά με έναν υπέρμετρο ενθουσιασμό. τελείωσε το βιολογικό πρώτος, πήρε υποτροφία για μεταπτυχιακό στα 22 του χρόνια και στη συνέχεια έκανε το διδακτορικό του στην αμερική, όπου παρουσίασε τη διατριβή του με τίτλο " οι εφαρμογές της γενετικής μηχανικής στη θεραπεία των ψυχολογικών και ψυχιατρικών συνδρόμων". μια εργασία που χαρακτηρίστηκε ως πρωτοποριακή, γεμάτη από τολμηρές ιδέες και κέρδισε το θαυμασμό αναγνωρισμένων γενετιστών στη νέα ήπειρο. και επειδή έτσι γίνεται συνήθως στα προοδευμένα κράτη, μετά από αυτή την πορεία ακολούθησαν προτάσεις για συνεργασία με ξένα πανεπιστημιακά ιδρύματα, προτάσεις δελεαστικές τόσο σε ότι αφορούσε την καριέρα του, όσο και στο οικονομικό μέρος. κανείς δεν θα τις απέρριπτε ελαφρά τη καρδία, κανείς, εκτός από τον αχιλλέα, που προτίμησε την πρόταση του πανεπιστημίου που τον είχε ανδρώσει επιστημονικά. έτσι, γύρισε στην πάτρα, με χαμηλότερο μισθό από όσο του πρότειναν στην αμερική, αλλά με τον τίτλο του επίκουρου καθηγητή.
ως καθηγητής ήταν αρκετά επιτυχημένος, αφού χαρακτηριζόταν από πάθος για την επιστήμη του και τη μετάδοσή της στους φοιτητές, που τον λάτρευαν επειδή δεν ήταν αυστηρός στη βαθμολογία που τους έδινε. ήταν όμως και εξαιρετικά απόμακρος, απρόσιτος, απλησίαστος και κανείς δεν ήξερε ότι η συμπεριφορά του αυτή ήταν μια άμυνα απέναντι στις ευαισθησίες του που δεν τις είχε ποτέ αποδεχτεί μέσα του. και όμως, βοήθησε πολύ κόσμο φανερά και κρυφά, με κάθε δυνατό τρόπο, για αυτό όλοι τον θεωρούσαν ως ένα καλό άνθρωπο, ακόμα και όταν η πορεία του πήρε αργότερα άλλους, περισσότερο σκοτεινούς δρόμους.
ως καθηγητής ήταν αρκετά επιτυχημένος, αφού χαρακτηριζόταν από πάθος για την επιστήμη του και τη μετάδοσή της στους φοιτητές, που τον λάτρευαν επειδή δεν ήταν αυστηρός στη βαθμολογία που τους έδινε. ήταν όμως και εξαιρετικά απόμακρος, απρόσιτος, απλησίαστος και κανείς δεν ήξερε ότι η συμπεριφορά του αυτή ήταν μια άμυνα απέναντι στις ευαισθησίες του που δεν τις είχε ποτέ αποδεχτεί μέσα του. και όμως, βοήθησε πολύ κόσμο φανερά και κρυφά, με κάθε δυνατό τρόπο, για αυτό όλοι τον θεωρούσαν ως ένα καλό άνθρωπο, ακόμα και όταν η πορεία του πήρε αργότερα άλλους, περισσότερο σκοτεινούς δρόμους.