Αυτό το θέμα επιθυμώ να το ανοίξω εδώ και πολύ καιρό.Για να δούμε ποιες είναι οι απόψεις των παίδων του forum και να εξαγάγωμεν πολύτιμα συμπεράσματα...Σκεπτόμουν,λοιπόν,πώς θα ήταν αν κάποιος ήθελε να κρίνει με σύχρονα ηθικά κριτήρια(ιστορικός αναχρονισμός)και κακεντρέχεια,αλλά και μονομέρεια(δεν γίνεται αλλοιώς) τα πολύ σπουδαία (αλλά που έχουν χάσει "αποσπώμενα από το ιστορικό τους πλαίσιο την πραγματική τους σημασία,αλλά και την κοινωνική τους δυναμική") αρχαία μας κείμενα...Θα δούμε μερικά παραδείγματα.Παρακαλώ,να μην νομίσει κανείς με εμπαθή(=ψευδή)αγάπη προς τους αρχαίους μας προγόνους ότι...εννοώ αυτά που θα γράψω εδώ.Απλώς,έχει πολύ ενδιαφέρον-νομίζω-να δούμε τι συμπεράσματα θα έβγαζαν οι όψιμοι αρχαιόπληκτοι εάν δεν είχαν την διακριτική δύναμι και καλή προαίρεσι προς(μόνο)την αρχαία μας ελληνική γραμματεία...
Α.Η Οδύσσεια[του παμμεγίστου ποιητού μας,Ομήρου]είναι μία ιστορία,ένα παραμύθι που στηρίζεται στα καπρίτσια ενός ψευδοθεού,του Ποσειδώνος,ο οποίος ταλαιπώρει τον δυστυχή Οδυσσέα επειδή έτσι του..αρέσει...Μετά τις περιπλανήσεις του μέσα σε φρικαλέα,ανατριχιαστικά τέρατα και μάγισσες που μεταμορφώνουν τους συντρόφους του σε...χοίρους,καταλήγει στην Ιθάκη,όπου τελικά τον έχουν ξεχάσει όλοι και αναγκάζεται να περάσει μία απίστευτη δοκιμασία,να περάσει ένα βέλος μέσα από κάποιες διαδοχικές οπές,για να κερδίσει την...σύζυγό του και κατόπιν δολοφονεί βιαίως τους μνηστήρες...,
Β.Στην Ιλιάδα έχουμε την εκδίκησι των Ελλήνων ενάντια σε συνέλληνες των(εμφύλιος,που ήσαν τόσο συχνοί-και μάλιστα επεκτατικοί-στην αρχαία Ελλάδα,λόγω της φοβερής δολερής διχόνοιας που κρατάει το γνωστό σκήπτρο και χαμογελώντας αινιγματικά το προσφέρει σε καθένα κενόδοξο,όπως λέγει κι ο Σολωμός...)για να εκδικηθεί ο Μενέλαος λόγω του τρομακτικού του εγωισμού που ο άρπαγας-και υποστηριζόμενος εκ της...φωτεισμένης θέαινας Αφροδίτης*-Πάρις του πήρε την σύζυγο μέσα από το παλάτι του!...Επίσης,είναι γνωστό πως η Ιλιάς περιγράφει την ιστορία που ξεκίνησε στο ένατο έτος του (Τρωικού) πολέμου με την...μήνι του Αχιλλέως για το ότι ο Αγαμέμνων του πήρε την...παλλακίδα και αυτός εθίγη τόσο που πήγε και ζήτησε κλαίοντας(αυτός που ήταν τόσο...ανδρείος)τη βοήθεια της μητρός του και υποθεάς(Νηρηίδος) Θέτιδος...Ο Αχιλλεύς,αρχηγός των μυρμιδόνων της Θεσσαλίας,έχοντας θυμώσει για αυτόν τον εξαιρετικά εγωιστικό λόγο,κλείστηκε στη σκηνή του και δεν πολεμούσε...
Λοιπόν;Βλέπετε τι γίνεται όταν κρίνει κανείς με επιπολαιότητα και δίχως διάκρισι(άλλη εποχή,αλλά ιστορικοκοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο,άρα και άλλα έθη και ήθη...),όντας εικονοκλάστης και έχων τάσι να απορρίψει;Γράφει εξοργιστικά (για τους περισσότερους) πράγματα όπως τα παραπάνω τα οποία επαναλαμβάνω πως δεν εννοώ καθόλου,που κάμνουν τους σώφρονες να απορούν αν είναι "νευρωτικός"(με μοντέρνα,ταλμουδική,ήτοι φρουδική ορολογία) ή όχι ο γράφων...
*(που σημαίνει,ως λέξι,κυριολεκτικώς,το πάθος της γενετήσιας ορμής)που έτσι,όχι μόνο συμμαχούσε με τον υλόφρονα άρπαγα,αλλά έβαλε και τους Έλληνες να αλληλοσφαγούν επί δέκα ολόκληρα έτη(σε συμμαχία και με άλλους θεούς,όπως ο...φωτεινός Απόλλων,που ήταν αυτός που ωδήγησε τελικά το βέλος στην πτέρνα του Αχιλλέως,όταν αυτός έμπαινε κρυφά στην Τροία,λόγω του ξαφνικού του έρωτος με μία θυγατέρα του Πριάμου,την Πολυξένη) ,κάτι που τελείωσε με μία φοβερή σφαγή και το τέλειο ξεκλήρισμα της βασιλικής οικογενείας της Τροίας,αλλά και αφού η Ελένη είχε ...υπανδρευθεί όλους τους αδελφούς του Πάρεως,με τελευταίο τον Διήφοβο...
Α.Η Οδύσσεια[του παμμεγίστου ποιητού μας,Ομήρου]είναι μία ιστορία,ένα παραμύθι που στηρίζεται στα καπρίτσια ενός ψευδοθεού,του Ποσειδώνος,ο οποίος ταλαιπώρει τον δυστυχή Οδυσσέα επειδή έτσι του..αρέσει...Μετά τις περιπλανήσεις του μέσα σε φρικαλέα,ανατριχιαστικά τέρατα και μάγισσες που μεταμορφώνουν τους συντρόφους του σε...χοίρους,καταλήγει στην Ιθάκη,όπου τελικά τον έχουν ξεχάσει όλοι και αναγκάζεται να περάσει μία απίστευτη δοκιμασία,να περάσει ένα βέλος μέσα από κάποιες διαδοχικές οπές,για να κερδίσει την...σύζυγό του και κατόπιν δολοφονεί βιαίως τους μνηστήρες...,
Β.Στην Ιλιάδα έχουμε την εκδίκησι των Ελλήνων ενάντια σε συνέλληνες των(εμφύλιος,που ήσαν τόσο συχνοί-και μάλιστα επεκτατικοί-στην αρχαία Ελλάδα,λόγω της φοβερής δολερής διχόνοιας που κρατάει το γνωστό σκήπτρο και χαμογελώντας αινιγματικά το προσφέρει σε καθένα κενόδοξο,όπως λέγει κι ο Σολωμός...)για να εκδικηθεί ο Μενέλαος λόγω του τρομακτικού του εγωισμού που ο άρπαγας-και υποστηριζόμενος εκ της...φωτεισμένης θέαινας Αφροδίτης*-Πάρις του πήρε την σύζυγο μέσα από το παλάτι του!...Επίσης,είναι γνωστό πως η Ιλιάς περιγράφει την ιστορία που ξεκίνησε στο ένατο έτος του (Τρωικού) πολέμου με την...μήνι του Αχιλλέως για το ότι ο Αγαμέμνων του πήρε την...παλλακίδα και αυτός εθίγη τόσο που πήγε και ζήτησε κλαίοντας(αυτός που ήταν τόσο...ανδρείος)τη βοήθεια της μητρός του και υποθεάς(Νηρηίδος) Θέτιδος...Ο Αχιλλεύς,αρχηγός των μυρμιδόνων της Θεσσαλίας,έχοντας θυμώσει για αυτόν τον εξαιρετικά εγωιστικό λόγο,κλείστηκε στη σκηνή του και δεν πολεμούσε...
Λοιπόν;Βλέπετε τι γίνεται όταν κρίνει κανείς με επιπολαιότητα και δίχως διάκρισι(άλλη εποχή,αλλά ιστορικοκοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο,άρα και άλλα έθη και ήθη...),όντας εικονοκλάστης και έχων τάσι να απορρίψει;Γράφει εξοργιστικά (για τους περισσότερους) πράγματα όπως τα παραπάνω τα οποία επαναλαμβάνω πως δεν εννοώ καθόλου,που κάμνουν τους σώφρονες να απορούν αν είναι "νευρωτικός"(με μοντέρνα,ταλμουδική,ήτοι φρουδική ορολογία) ή όχι ο γράφων...
*(που σημαίνει,ως λέξι,κυριολεκτικώς,το πάθος της γενετήσιας ορμής)που έτσι,όχι μόνο συμμαχούσε με τον υλόφρονα άρπαγα,αλλά έβαλε και τους Έλληνες να αλληλοσφαγούν επί δέκα ολόκληρα έτη(σε συμμαχία και με άλλους θεούς,όπως ο...φωτεινός Απόλλων,που ήταν αυτός που ωδήγησε τελικά το βέλος στην πτέρνα του Αχιλλέως,όταν αυτός έμπαινε κρυφά στην Τροία,λόγω του ξαφνικού του έρωτος με μία θυγατέρα του Πριάμου,την Πολυξένη) ,κάτι που τελείωσε με μία φοβερή σφαγή και το τέλειο ξεκλήρισμα της βασιλικής οικογενείας της Τροίας,αλλά και αφού η Ελένη είχε ...υπανδρευθεί όλους τους αδελφούς του Πάρεως,με τελευταίο τον Διήφοβο...