Ο τίτλος του θέματος μπορει να δείχνει απλοικός, αλλά για μένα δεν είναι.
Ο άνθρωπος έχει κατα την διάρκεια της ζωής του τρείς περιόδους:γέννηση -παιδί ,ώριμος ή μεσήλικας και γεράματα με επακόλουθο τον θάνατο.
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι γιατι από την στιγμή που η κατασκευή κυτάρων ολοκληρώνεται , δηλαδή έχουμε το τέλος της εφηβείας , αρχίζει η φθίνουσα αναπαραγωγή των κυτάρων που πεθαίνουν με αποτέλεσμα τα γεράματα και τον θάνατο.
Αν το σώμα έχει την δυνατότητα σε συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας (νιάτα) , να αναπαράγει σε ποσοστό 100% τα κύταρα που πεθαίνουν , γιατί δεν συνεχίζει επ άπειρον;
Ξέρω (κάπου το είχα διαβάσει) ότι υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες στο dna, που ορίζουν την ταχύτητα και την ποσότητα δημιουργίας και αναπαραγωγής κυτάρων, όπως επίσης και το πότε θα αρχίσει η φθίνουσα πορεία.
Τα ερωτήματα που θέτω είναι τα εξής απλά:
1ον. Σε τι χρειάζεται το γήρας και ο θάνατος κατ επέκταση στη φύση εφ όσον όσο μεγαλυτερη ηλικία έχει ένα όν τόσο πιο έμπειρο γίνεται άρα βοηθα περισσότερο στην ανάπτυξη των άλλων.
2ον. Ότι μάς έφτιαξε , γιατί έθεσε αυτούς τους περιορισμούς
Φυσικά τα ερωτήματα είναι περισσότερο για φιλοσοφική απάντηση, ή ακόμα και για μεταφυσική ,για όποιους μπορούν να το δουν έτσι.
Μεταφυσική διότι είναι αφύσικο , τόσο τέλεια κατασκευή (και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους ανθρώπους) να έχει ημερομηνία λήξης.
Οι άνθρωποι π.χ. προσπαθούν να κατασκευάσουν κάτι που να αντέχει για πάντα, αυτό το "τέλειο" που κατασκεύασε το σύμπαν , δεν μπορούσε;
Μια πολύ παλαβή σκέψη που κάνω είναι , το σύμπαν να είναι απλώς ένα "κύταρο" από τα άπειρα που αποτελούν έναν τεράστιο και άπειρο (για τα δικά μας μέτρα) οργανισμό , ο οποίος είναι πράγματι αθάνατος ,αλλα για να συντηρηθει πρέπει τα "κύταρά του " να ανανεώνονται.
Περιμένω τις απόψεις σας με πραγματικό ενδιαφέρον.
Ο άνθρωπος έχει κατα την διάρκεια της ζωής του τρείς περιόδους:γέννηση -παιδί ,ώριμος ή μεσήλικας και γεράματα με επακόλουθο τον θάνατο.
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι γιατι από την στιγμή που η κατασκευή κυτάρων ολοκληρώνεται , δηλαδή έχουμε το τέλος της εφηβείας , αρχίζει η φθίνουσα αναπαραγωγή των κυτάρων που πεθαίνουν με αποτέλεσμα τα γεράματα και τον θάνατο.
Αν το σώμα έχει την δυνατότητα σε συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας (νιάτα) , να αναπαράγει σε ποσοστό 100% τα κύταρα που πεθαίνουν , γιατί δεν συνεχίζει επ άπειρον;
Ξέρω (κάπου το είχα διαβάσει) ότι υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες στο dna, που ορίζουν την ταχύτητα και την ποσότητα δημιουργίας και αναπαραγωγής κυτάρων, όπως επίσης και το πότε θα αρχίσει η φθίνουσα πορεία.
Τα ερωτήματα που θέτω είναι τα εξής απλά:
1ον. Σε τι χρειάζεται το γήρας και ο θάνατος κατ επέκταση στη φύση εφ όσον όσο μεγαλυτερη ηλικία έχει ένα όν τόσο πιο έμπειρο γίνεται άρα βοηθα περισσότερο στην ανάπτυξη των άλλων.
2ον. Ότι μάς έφτιαξε , γιατί έθεσε αυτούς τους περιορισμούς
Φυσικά τα ερωτήματα είναι περισσότερο για φιλοσοφική απάντηση, ή ακόμα και για μεταφυσική ,για όποιους μπορούν να το δουν έτσι.
Μεταφυσική διότι είναι αφύσικο , τόσο τέλεια κατασκευή (και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους ανθρώπους) να έχει ημερομηνία λήξης.
Οι άνθρωποι π.χ. προσπαθούν να κατασκευάσουν κάτι που να αντέχει για πάντα, αυτό το "τέλειο" που κατασκεύασε το σύμπαν , δεν μπορούσε;
Μια πολύ παλαβή σκέψη που κάνω είναι , το σύμπαν να είναι απλώς ένα "κύταρο" από τα άπειρα που αποτελούν έναν τεράστιο και άπειρο (για τα δικά μας μέτρα) οργανισμό , ο οποίος είναι πράγματι αθάνατος ,αλλα για να συντηρηθει πρέπει τα "κύταρά του " να ανανεώνονται.
Περιμένω τις απόψεις σας με πραγματικό ενδιαφέρον.