Ανοίγω αυτό το θέμα για να ομιλήσουμε πάνω στο κατά πόσο αυτό το περίφημο"χάσμα των γενεών"υπάρχει και στις μέρες μας ή έχει χαθεί,λόγω της ανωριμότητος τόσο των γονέων-διδασκάλων όσο και των τέκνων...
Από την προσωπική μου εμπειρία μπορώ να πω πως πολλοί γονείς και διδάσκαλοι σήμερα είναι εξόχως ανίκανοι (-αφώτιστοι) να αναθρέψουν,να γαλουχήσουν-γαλακτοτροφήσουν τα παιδιά τους με σωστές απόψεις και αρχές διαχρονικές.Και εδώ μπορεί κανείς να δει και την θεική σοφία του Ι.Χ.(σε μία...δική μου ερμηνεία μάλλον...)όταν έλεγε πως σε κάποιους αν και είναι πονηροί δεν πρόκειται να δώσουν στο παιδί τους πέτρα,σκορπιό ή φίδι ότνα αυτό τους ζητήσει φαγώσιμα-υλικά αγαθά όπως ψωμί κ.α.κάτι που δεν συμβαίνει όμως με τις ιδέες και τα τόσο(απείρως,θα έλεγα) σημαντικότερα πνευματικά εφόδια,τα οποία δυστυχώς είναι εν πολλοίς φαρμακερά την σήμερον ημέρα...
Και δεν είμαι βέβαιος έαν υπάρχει πάντοτε κάτι το αντίστοιχο του Αριστοτέλους,του μεγίστου δασκάλου του Μ.Αλεξάνδρου μας(του οποίου ο πατήρ,ο Φίλιππος ήταν πανούργος "πολιτικός" και σαρκικά ερωτίλος εν αντιθέσει με τον γυιο του,που ήταν δικαιώτατος και ενάρετος),που του προσέφερε το περιώνυμο"ευ ζην"για τους σημερινούς μας νέους ,αλλά και τα "βλαστάρια"...
Αυτό που έχω διαπιστώσει προσωπικά,λοιπόν,από τις μύριες όσες συνομιλίες μου με ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας είναι πως αρκετοί είναι...ναυαγοί και θαλασσοδαρμένοι (και πως σαφώς δεν μπορούν να θεωρούνται καπετάνιοι).Για να γίνω συγκεκριμένος,ζουν έχοντες τα ίδια μάταια και ανώφελα οράματα που θα είχε ένας ανώριμος νέος ή έφηβος:όπως δίψα για...πλούτο(που όπως θα έλεγε κι ο Πλούταρχος είναι "απόκτημα της τύχης"),για κοινωνική ανέλιξι,για οτιδήποτε μπορεί να ικανοποιεί προσωρινά τις αισθήσεις αυτών(ο μέγας Δανός φιλόσοφος Σαίρεν Κίρκεγκωρ θα έλεγε πως είναι στο χαμηλότερο-αισθητικό επίπεδο,αλλά ποιος-αφιονισμένος-μπορεί να τον ακούσει;...),για "βόλεμα"κ.λπ.Πραγματικά είναι να απορείς πώς μπορεί να έχουμε εκπέσει ως κοινωνία σε τέτοιο σημείο...Πως έχουμε γίνει τόσο άσοφοι...Τόσο εξαμερικανισμένοι,τόσο εκφαρισαισμενοι...Και φυσικά τόσο ελάχιστα μάκαρες...
Έχουν χαθεί λοιπόν(εκτός κάποιων πραγματικά φαεινών εξαιρέσεων)τα πρότυπα,οι φωνές εκείνες οι ανάλογες με τους Διδασκάλους του Γένους(Ευγένιος Βούλγαρις,Νεόφυτος Βάμβας,Κούμας κ.α. φυσικά),οι πνευματικοί άνθρωποι που θα δώσουν στους υπολοίπους ανθρώπους κάτι αληθινό ώστε να στηριχθεί στο καθημερινό τρέξιμο για τα..."προς το ζην"και την απίστευτη ματαιόσχολη ενασχόλησι με ανοησίες που δεν μπορούν παρά να απευθύνονται σε ανθρώπους εξοχώτατα άφρονες,αφού αφορούν ζητήματα τόσο ασήμαντα μπροστά στα οποία η μελέτη των..."Μίκυ Μάους",της "Κοκκινοσκουφίτσας"κ.τ.ο. φαντάζει όασι πραγματώσεως ευγενών και ανωτέρων παρορμήσεων...
Κάτι δε το οποίο με απασχολεί ιδιαίτερα είναι πως η εποχή μας μοιάζει να παρουσιάζει "χτυπητά"-εξώφθαλμα δείγματα εποχής παρακμής,και θα ήθελα και σε αυτό και τη δική σας γνώμη.Ενθυμούμαι χαρακτηριστικά αυτό το οποίο είχα διαβάσει στο κλασσικό(αν και παλαιό)"Ιστορία του Ελληνικού Έθνους"του Ιστορικού μας Κ.Παπαρρηγοπούλου σχετικά με την εποχή προ της ελεύσεως του Ιησού Χριστού:ότι οι άνθρωποι τότε ευρίσκοντο σε "έρημο αυχμηρότατη αναζητούντες οάσιν τινά ψυχικής παραμυθίας(=παρηγορίας)"και πως όπως σε κάθε εποχή παρακμής είχαν χάσει την πίστι τους στα υψηλά ιδανικά και δεν έβρισκαν άλλη διέξοδο(για την μαύρη τους απελπισία,ανηδονία και ακηδία) "ειμή εν ταις υλικοτάταις απολάυσεσι"...Και,αλήθεια,είναι τόσο ανησυχητικό να διαπιστώνει πως αυτό ισχύει και στους ώριμους ανθρώπους και σήμερα(όπως μας διαβεβαιώνουν και ωρισμένοι...προοδευτικοί ιατροί και ψυχολόγοι).Αυτά ως ερεθίσματα για να ξεκινήσουμε μία συζήτησι που προοιωνίζεται άκρως ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική
Φιλικά ,παθοκτόνος.
Από την προσωπική μου εμπειρία μπορώ να πω πως πολλοί γονείς και διδάσκαλοι σήμερα είναι εξόχως ανίκανοι (-αφώτιστοι) να αναθρέψουν,να γαλουχήσουν-γαλακτοτροφήσουν τα παιδιά τους με σωστές απόψεις και αρχές διαχρονικές.Και εδώ μπορεί κανείς να δει και την θεική σοφία του Ι.Χ.(σε μία...δική μου ερμηνεία μάλλον...)όταν έλεγε πως σε κάποιους αν και είναι πονηροί δεν πρόκειται να δώσουν στο παιδί τους πέτρα,σκορπιό ή φίδι ότνα αυτό τους ζητήσει φαγώσιμα-υλικά αγαθά όπως ψωμί κ.α.κάτι που δεν συμβαίνει όμως με τις ιδέες και τα τόσο(απείρως,θα έλεγα) σημαντικότερα πνευματικά εφόδια,τα οποία δυστυχώς είναι εν πολλοίς φαρμακερά την σήμερον ημέρα...
Και δεν είμαι βέβαιος έαν υπάρχει πάντοτε κάτι το αντίστοιχο του Αριστοτέλους,του μεγίστου δασκάλου του Μ.Αλεξάνδρου μας(του οποίου ο πατήρ,ο Φίλιππος ήταν πανούργος "πολιτικός" και σαρκικά ερωτίλος εν αντιθέσει με τον γυιο του,που ήταν δικαιώτατος και ενάρετος),που του προσέφερε το περιώνυμο"ευ ζην"για τους σημερινούς μας νέους ,αλλά και τα "βλαστάρια"...Αυτό που έχω διαπιστώσει προσωπικά,λοιπόν,από τις μύριες όσες συνομιλίες μου με ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας είναι πως αρκετοί είναι...ναυαγοί και θαλασσοδαρμένοι (και πως σαφώς δεν μπορούν να θεωρούνται καπετάνιοι).Για να γίνω συγκεκριμένος,ζουν έχοντες τα ίδια μάταια και ανώφελα οράματα που θα είχε ένας ανώριμος νέος ή έφηβος:όπως δίψα για...πλούτο(που όπως θα έλεγε κι ο Πλούταρχος είναι "απόκτημα της τύχης"),για κοινωνική ανέλιξι,για οτιδήποτε μπορεί να ικανοποιεί προσωρινά τις αισθήσεις αυτών(ο μέγας Δανός φιλόσοφος Σαίρεν Κίρκεγκωρ θα έλεγε πως είναι στο χαμηλότερο-αισθητικό επίπεδο,αλλά ποιος-αφιονισμένος-μπορεί να τον ακούσει;...),για "βόλεμα"κ.λπ.Πραγματικά είναι να απορείς πώς μπορεί να έχουμε εκπέσει ως κοινωνία σε τέτοιο σημείο...Πως έχουμε γίνει τόσο άσοφοι...Τόσο εξαμερικανισμένοι,τόσο εκφαρισαισμενοι...Και φυσικά τόσο ελάχιστα μάκαρες...
Έχουν χαθεί λοιπόν(εκτός κάποιων πραγματικά φαεινών εξαιρέσεων)τα πρότυπα,οι φωνές εκείνες οι ανάλογες με τους Διδασκάλους του Γένους(Ευγένιος Βούλγαρις,Νεόφυτος Βάμβας,Κούμας κ.α. φυσικά),οι πνευματικοί άνθρωποι που θα δώσουν στους υπολοίπους ανθρώπους κάτι αληθινό ώστε να στηριχθεί στο καθημερινό τρέξιμο για τα..."προς το ζην"και την απίστευτη ματαιόσχολη ενασχόλησι με ανοησίες που δεν μπορούν παρά να απευθύνονται σε ανθρώπους εξοχώτατα άφρονες,αφού αφορούν ζητήματα τόσο ασήμαντα μπροστά στα οποία η μελέτη των..."Μίκυ Μάους",της "Κοκκινοσκουφίτσας"κ.τ.ο. φαντάζει όασι πραγματώσεως ευγενών και ανωτέρων παρορμήσεων...
Κάτι δε το οποίο με απασχολεί ιδιαίτερα είναι πως η εποχή μας μοιάζει να παρουσιάζει "χτυπητά"-εξώφθαλμα δείγματα εποχής παρακμής,και θα ήθελα και σε αυτό και τη δική σας γνώμη.Ενθυμούμαι χαρακτηριστικά αυτό το οποίο είχα διαβάσει στο κλασσικό(αν και παλαιό)"Ιστορία του Ελληνικού Έθνους"του Ιστορικού μας Κ.Παπαρρηγοπούλου σχετικά με την εποχή προ της ελεύσεως του Ιησού Χριστού:ότι οι άνθρωποι τότε ευρίσκοντο σε "έρημο αυχμηρότατη αναζητούντες οάσιν τινά ψυχικής παραμυθίας(=παρηγορίας)"και πως όπως σε κάθε εποχή παρακμής είχαν χάσει την πίστι τους στα υψηλά ιδανικά και δεν έβρισκαν άλλη διέξοδο(για την μαύρη τους απελπισία,ανηδονία και ακηδία) "ειμή εν ταις υλικοτάταις απολάυσεσι"...Και,αλήθεια,είναι τόσο ανησυχητικό να διαπιστώνει πως αυτό ισχύει και στους ώριμους ανθρώπους και σήμερα(όπως μας διαβεβαιώνουν και ωρισμένοι...προοδευτικοί ιατροί και ψυχολόγοι).Αυτά ως ερεθίσματα για να ξεκινήσουμε μία συζήτησι που προοιωνίζεται άκρως ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική
Φιλικά ,παθοκτόνος.