Χαιρετώ και ξεκινώ το ταξίδι μου στον τόπο σας, καταγράφοντας προσωπική μου εμπειρία (όπως την έχω καταγράψει στις 4/3/2006 και στο δικό μου φόρουμ).
Συνέβη κάτι σ'εμένα προσωπικά που ακόμα δεν το πιστεύω, όμως συνέβη...
Στο "μάτι" πιστεύω. 'Ισως όχι ακριβώς όπως το εννοεί η θρησκεία, αλλά πιστεύω ότι όλοι "εκπέμπουμε" ηλεκτρομαγνητικά κύματα (ίσως και άλλη μορφή ενέργειας-που δεν γνωρίζω/γνωρίζουμε) και άλλοι είμαστε καλοί, άλλοι κακοί δέκτες. Αν "δεχτούμε" ενέργεια που δεν ταιριάζει στους βιορυθμούς μας, ο οργανισμός την αντιμετωπίζει ως ξένο σώμα και στην προσπάθειά του να την αποβάλλει, έχουμε τα συμπτώματα της... "βασκανείας". Αυτό πιστεύω. Εν προκειμένω, δε συμφέρει να'μαστε "καλοί δέκτες". Μου έχει συμβεί πάμπολλες φορές. Δεν ξέρω να "ξεματιάζω" ή να ξεματιάζομαι με τον παραδοσιακό (θρησκευτικό) τρόπο, αυτό που ξέρω είναι να ρίχνω σ'ένα φλυτζανάκι με νερό λίγο λάδι κι όταν το αγγίξει ο "παθών", να βλέπω με τα μάτια μου το λάδι να διαλύεται και μέσα σε λίγα λεπτά να συνέρχεται αυτός που το υπέστη.
Χθες βράδυ: 1.30 η ώρα πρωινή, σηκώνεται η κόρη μου σε άθλια κατάσταση, πανί λευκό στο χρώμα να σέρνεται, να κάνει εμετούς, να'ναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, να σέρνει την ομιλία της, να διπλώνεται στον καναπέ με έντονες σουβλιές-κράμπες σ'όλη την κοιλιακή χώρα κι εγώ σιγά σιγά να πανικοβάλλομαι, αφού έχοντας αντιμετωπίσει όλες τις πιθανότητες (24ωρη ίωση, δηλητηρίαση, έμμηνα) διαπιστώνω ότι δε μπορεί να ισχύει τίποτα απ'αυτά. Σαν ύστατη λύση απελπισίας, βλέποντας το παιδί μου να σφαδάζει ξαφνικά, αναίτια και να μου ψελίζει "μανούλα χάνομαι", έτρεξα στην κουζίνα, έβαλα λίγο νεράκι σ'ένα φλυτζάνι του καφέ, έριξα λάδι που απλώθηκε ώσπου να καλύψει όλη την επιφάνεια του νερού και έτρεξα κοντά της, παροτρύνοντάς τη να αγγίξει το φλυτζάνι και να προσπαθήσει να "μεταφέρει" με τη σκέψη όλη την "αρνητική ενέργεια" στο φλυτζάνι. Κι εκεί παθαίνω το απίστευτο πολιτισμικό σοκ. (ούτε προσευχές, ούτε λόγια, ούτε καν σταυροκόπημα δεν έκανα/έκανε σημειωτέον). Βλέπω με τα ματια μου, στο δευτερόλεπτο που η μικρή μου άγγιξε το φλυτζάνι, το λάδι να διαλύεται στις άκρες και στη μέση να συμπυκνώνεται σε μια χοντρή σταγόνα, η οποία....ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ μέσα στο νερό, ώσπου κατέληξε στον πάτο του φλυτζανιού !!! Επί τόπου και στην ψύχρα, όταν η σταγόνα κατακάθισε στον πάτο, η Στέισι μου συνήλθε! 'Ανοιξε το μάτι της, τεντώθηκε, τέρμα οι κράμπες, οι ναυτίες και η γενικότερη δυσφορία.
'Εχω δει κι άλλες φορές όπως είπα να "διαλύεται" το λάδι στην επιφάνεια. Να σχηματίζει όμως χοντρή σταγόνα και να βυθίζεται μέσα στο νερό, κόντρα στο φυσικό νόμο που ξέρω (ότι το λάδι είναι ελαφρύτερο του νερού), ΔΕΝ ΕΧΩ ΞΑΝΑΔΕΙ! Το φλυτζάνι το κράτησα μέχρι σήμερα, και η σταγόνα εξακολουθεί να'ναι αμετακίνητη και ακίνητη στον πάτο. Εξακολουθώ να το κοιτώ και να μην πιστεύω στα μάτια μου...
Η λογική μου επιβάλλει σα μόνη εξήγηση, την ιδιότητα του λαδιού να "τραβάει" την αρνητική ενέργεια που συσσωρεύει ένας οργανισμός, και τραβώντας τη να την εγκλωβίζει και να "βαραίνει" ξεπερνώντας το βάρος του νερού. Τι άλλο, ρε παιδιά?
Είμαι πολύ ορθολογίστρια για να το αποδίδω σε κάτι "υπερφυσικό". Δεν πιστεύω άλλωστε στην μεταφυσική όπως την ορίζουν. Απλά πιστεύω ότι υπάρχουν φυσικοί νόμοι κάτω από τους οποίους τελούνται τα "ανεξήγητα" για μας, και τους οποίους ακόμα δεν έχουμε "γνωρίσει", τεκμηριώσει, διατυπώσει και εδραιώσει επιστημονικά. (Πριν βγει ο Νεύτων να διατυπώσει το νόμο της βαρύτητας, σίγουρα η βαρύτητα υπήρχε).
Από το συγκεκριμένο περιστατικό δεν πρόλαβα να κρατήσω φωτο, διότι η μητέρα μου έχυσε το φλυτζάνι με το λάδι.
Εδώ παραθέτω φωτο που τράβηξα από πρόσφατη επανάληψη του ίδιου φαινομένου με το λάδι να συμπικνώνεται σε μια πυκνή σταγόνα, και να κατακάθεται στον πάτο του φλυτζανιού, καταρρίπτοντας (για πολλοστή φορά) μπροστά στα μάτια μου έναν φυσικό νόμο, δεδομένου ότι το λάδι είναι ελαφρύτερο του νερού.
Στο πρόσφατο περιστατικό που αναφέρομαι, η "ματιασμένη" ήμουν εγώ, που ειλικρινά ένιωσα να χάνομαι, να σβήνω σιγά σιγά, διότι και αυτή τη φορά η ενέργεια που έδρασε πάνω μου ήταν καταλυτικά ισχυρή. Περιττό να πω, ότι μετά το φαινόμενο με το λάδι, συνήλθα αυτομάτως και εντελώς.
Ιδού λοιπόν κυρίες και κύριοι...
Β+
Συνέβη κάτι σ'εμένα προσωπικά που ακόμα δεν το πιστεύω, όμως συνέβη...
Στο "μάτι" πιστεύω. 'Ισως όχι ακριβώς όπως το εννοεί η θρησκεία, αλλά πιστεύω ότι όλοι "εκπέμπουμε" ηλεκτρομαγνητικά κύματα (ίσως και άλλη μορφή ενέργειας-που δεν γνωρίζω/γνωρίζουμε) και άλλοι είμαστε καλοί, άλλοι κακοί δέκτες. Αν "δεχτούμε" ενέργεια που δεν ταιριάζει στους βιορυθμούς μας, ο οργανισμός την αντιμετωπίζει ως ξένο σώμα και στην προσπάθειά του να την αποβάλλει, έχουμε τα συμπτώματα της... "βασκανείας". Αυτό πιστεύω. Εν προκειμένω, δε συμφέρει να'μαστε "καλοί δέκτες". Μου έχει συμβεί πάμπολλες φορές. Δεν ξέρω να "ξεματιάζω" ή να ξεματιάζομαι με τον παραδοσιακό (θρησκευτικό) τρόπο, αυτό που ξέρω είναι να ρίχνω σ'ένα φλυτζανάκι με νερό λίγο λάδι κι όταν το αγγίξει ο "παθών", να βλέπω με τα μάτια μου το λάδι να διαλύεται και μέσα σε λίγα λεπτά να συνέρχεται αυτός που το υπέστη.
Χθες βράδυ: 1.30 η ώρα πρωινή, σηκώνεται η κόρη μου σε άθλια κατάσταση, πανί λευκό στο χρώμα να σέρνεται, να κάνει εμετούς, να'ναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, να σέρνει την ομιλία της, να διπλώνεται στον καναπέ με έντονες σουβλιές-κράμπες σ'όλη την κοιλιακή χώρα κι εγώ σιγά σιγά να πανικοβάλλομαι, αφού έχοντας αντιμετωπίσει όλες τις πιθανότητες (24ωρη ίωση, δηλητηρίαση, έμμηνα) διαπιστώνω ότι δε μπορεί να ισχύει τίποτα απ'αυτά. Σαν ύστατη λύση απελπισίας, βλέποντας το παιδί μου να σφαδάζει ξαφνικά, αναίτια και να μου ψελίζει "μανούλα χάνομαι", έτρεξα στην κουζίνα, έβαλα λίγο νεράκι σ'ένα φλυτζάνι του καφέ, έριξα λάδι που απλώθηκε ώσπου να καλύψει όλη την επιφάνεια του νερού και έτρεξα κοντά της, παροτρύνοντάς τη να αγγίξει το φλυτζάνι και να προσπαθήσει να "μεταφέρει" με τη σκέψη όλη την "αρνητική ενέργεια" στο φλυτζάνι. Κι εκεί παθαίνω το απίστευτο πολιτισμικό σοκ. (ούτε προσευχές, ούτε λόγια, ούτε καν σταυροκόπημα δεν έκανα/έκανε σημειωτέον). Βλέπω με τα ματια μου, στο δευτερόλεπτο που η μικρή μου άγγιξε το φλυτζάνι, το λάδι να διαλύεται στις άκρες και στη μέση να συμπυκνώνεται σε μια χοντρή σταγόνα, η οποία....ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ μέσα στο νερό, ώσπου κατέληξε στον πάτο του φλυτζανιού !!! Επί τόπου και στην ψύχρα, όταν η σταγόνα κατακάθισε στον πάτο, η Στέισι μου συνήλθε! 'Ανοιξε το μάτι της, τεντώθηκε, τέρμα οι κράμπες, οι ναυτίες και η γενικότερη δυσφορία.
'Εχω δει κι άλλες φορές όπως είπα να "διαλύεται" το λάδι στην επιφάνεια. Να σχηματίζει όμως χοντρή σταγόνα και να βυθίζεται μέσα στο νερό, κόντρα στο φυσικό νόμο που ξέρω (ότι το λάδι είναι ελαφρύτερο του νερού), ΔΕΝ ΕΧΩ ΞΑΝΑΔΕΙ! Το φλυτζάνι το κράτησα μέχρι σήμερα, και η σταγόνα εξακολουθεί να'ναι αμετακίνητη και ακίνητη στον πάτο. Εξακολουθώ να το κοιτώ και να μην πιστεύω στα μάτια μου...
Η λογική μου επιβάλλει σα μόνη εξήγηση, την ιδιότητα του λαδιού να "τραβάει" την αρνητική ενέργεια που συσσωρεύει ένας οργανισμός, και τραβώντας τη να την εγκλωβίζει και να "βαραίνει" ξεπερνώντας το βάρος του νερού. Τι άλλο, ρε παιδιά?
Είμαι πολύ ορθολογίστρια για να το αποδίδω σε κάτι "υπερφυσικό". Δεν πιστεύω άλλωστε στην μεταφυσική όπως την ορίζουν. Απλά πιστεύω ότι υπάρχουν φυσικοί νόμοι κάτω από τους οποίους τελούνται τα "ανεξήγητα" για μας, και τους οποίους ακόμα δεν έχουμε "γνωρίσει", τεκμηριώσει, διατυπώσει και εδραιώσει επιστημονικά. (Πριν βγει ο Νεύτων να διατυπώσει το νόμο της βαρύτητας, σίγουρα η βαρύτητα υπήρχε).
Από το συγκεκριμένο περιστατικό δεν πρόλαβα να κρατήσω φωτο, διότι η μητέρα μου έχυσε το φλυτζάνι με το λάδι.
Εδώ παραθέτω φωτο που τράβηξα από πρόσφατη επανάληψη του ίδιου φαινομένου με το λάδι να συμπικνώνεται σε μια πυκνή σταγόνα, και να κατακάθεται στον πάτο του φλυτζανιού, καταρρίπτοντας (για πολλοστή φορά) μπροστά στα μάτια μου έναν φυσικό νόμο, δεδομένου ότι το λάδι είναι ελαφρύτερο του νερού.
Στο πρόσφατο περιστατικό που αναφέρομαι, η "ματιασμένη" ήμουν εγώ, που ειλικρινά ένιωσα να χάνομαι, να σβήνω σιγά σιγά, διότι και αυτή τη φορά η ενέργεια που έδρασε πάνω μου ήταν καταλυτικά ισχυρή. Περιττό να πω, ότι μετά το φαινόμενο με το λάδι, συνήλθα αυτομάτως και εντελώς.
Ιδού λοιπόν κυρίες και κύριοι...
Β+