Ο Έλληνας νευροψυχίατρος Αθανάσιος Καυκαλίδης γεννήθηκε το 1919 και πέθανε στην Αθήνα το 1987. Σπούδασε την ιατρική από το πανεπιστήμιο της Αθήνας και πήρε τις μεταπτυχιακές σειρές μαθημάτων στη νευρολογία, την πειραματική νευροφυσιολογία, τη νευροχειρουργική και την ψυχιατρική στο Prince of Wales General Hospital, το ίδρυμα νευρολογίας Λονδίνου, το Serafimer Lazarettet και το Karolinska Institutet Stockolm, και το νοσοκομείο Αιγινίτιον στην Αθήνα.
Από το 1960 ως το 1987 αφιέρωσε πολύ χρόνο στην κλινική έρευνα στη ψυχοθεραπευτική εφαρμογή ορισμένων ψυχεδελικών φαρμάκων.
Στο τέταρτο παγκόσμιο συνέδριο της ψυχιατρικής στη Μαδρίτη, το 1966, παρέδωσε μια επιστημονική του μελέτη σχετικά με το θέμα της ενδομήτριας ζωής.
Τα περαιτέρω έγγραφα για την ενδομήτρια εμπειρία και τον αντίκτυπό τους στο VI διεθνές συνέδριο της ψυχοθεραπείας [Βισμπάντεν, 1967], το συνέδριο Πανελλήνιας ψυχιατρικής στη Θεσσαλονίκη [1972] και την Αθήνα [1975], και στο συνέδριο της προληπτικής ψυχιατρικής [Αθήνα 1979].
Κλήθηκε στην Κύπρο από την Πανκυπρια κοινωνία της διανοητικής υγείας για να δώσει μια σειρά διαλέξεων σχετικά με την εμπειρία κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής και αποτελεσμάτων τους στην καθημερινή ζωή [1980]. Το 1983-1984 προσκλήθηκε στην Αυστραλία, όπου έδωσε μια σειρά διαλέξεων σχετικά με την κλινική έρευνά του με την υδροχλωρική κεταμίνη.
Έχει δημοσιεύσει σπουδαίες μελέτες σto Παρίσι» [1963], to [1968], «πρακτικά του IV παγκόσμιου συνεδρίου της ψυχιατρικής, Marid [1966].
Δύο σημαντικές εργασίες του η ΓΝΩΣΗ της ΜΗΤΡΑΣ, και η ΔΥΝΑΜΗ της ΜΗΤΡΑΣ, δημοσιεύθηκαν αρχικά στην Ελλάδα το 1980 και το 1987. Δύο έτη μετά από το θάνατό του, το πρώτο συνέδριο Αυτοψυχογνωσίας έγινε στη μνήμη του [Απριλίου 1989 Λευκωσία, Κύπρος].
H παρούσα ανακοίνωση αναφέρεται σε δύο, σχετικώς νέα, γνωστικά αντικείμενα στα οποία η συνεισφορά του Έλληνα Νευρολόγου-Ψυχίατρου Δρ Αθανασίου Καυκαλίδη υπήρξε σημαντικότατη. Οι δύο νέοι αυτοί επιστημονικοί κλάδοι είναι η ψυχοδηλωτική επιστήμη και η προγεννητική ψυχολογία και ιατρική
Οι ερευνητές και των δύο κλάδων έχουν να αντιμετωπίσουν αφ ενός μεν την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε γύρω από τα ψυχοδηλωτικά φάρμακα αφ ετέρου δε την αρνητική θέση της παραδοσιακής ψυχολογίας και ιατρικής γενικότερα σχετικά με την ενδομήτρια ζωή. Αλλά οι τεχνικές που αναπτύχθηκαν με τα υπερηχογραφήματα, τις ακτινογραφίες και τα φωνο-καρδιογραφήματα, άνοιξαν ένα παράθυρο σ αυτή την πρώιμη και άγνωστη περίοδο της ανθρώπινης ζωής . Μελέτες επίσης όπως αυτή του Langeworthy οι οποίες υποστήριζαν ότι η ελλιπής μυελινοποίηση αποτρέπει το έμβρυο από το να δεχτεί μηνύματα μέσω των αισθητηριακών νευρώνων, και που επέδρασαν καταλυτικά στον τρόπο αντιμετώπισης του εμβρύου στο χώρο της παιδιατρικής και της μαιευτικής, ανατράπηκαν από τις ερευνητικές εργασίες των Bekoff-Fox
Πιστεύω, γράφει ο Αθανάσιος Καυκαλίδης, ότι η ύλη από την οποία αποτελείται το ανθρώπινο σώμα διατηρεί τη μνήμη της προέλευσής της και της εξέλιξής της.
Η επανενεργοποίηση της μνήμης αυτής από το ΛΣΔ-25 μεταφέρει τον άνθρωπο απεριορίστως στο χρονικό παρελθόν και του δημιουργεί ανάλογα επίπεδα συνείδησης της ύλης .
Με άλλα λόγια, η επαναβίωση του απώτατου παρελθόντος που είναι δυνατόν να προκληθεί με τη χορήγηση ψυχοδηλωτικών φαρμάκων είναι αποτέλεσμα της επανενεργοποίησης λανθάνουσας μνήμης της ύλης από την οποία ύλη προήλθαν όλοι οι πρόγονοι της ζωολογικής κλίμακας .
Οι ανακοινώσεις του Αθανασίου Καυκαλίδη στη Μαδρίτη και στο Wiesbaden αποτέλεσαν την απαρχή μιας μακρόχρονης ερευνητικής πορείας που άρχισε στην ιδιωτική κλινική του στο Κάιρο, συνεχίστηκε στα Ψυχιατρικά Ιδρύματα Αθαλάσσης της Λευκωσίας, με διαλείμματα στη Καλιφόρνια , Γενεύη και Παρίσι και τελείωσε με το θάνατο του στην Αθήνα το 1987.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια αφιερώθηκαν στην έρευνα.
Η θεωρία του που βασίστηκε στα κλινικά ευρήματα 121 περιστατικών διαφόρων ηλικιών και εθνοτήτων τα οποία επαναβίωσαν την ενδομήτρια και περιγεννητική τους εμπειρία, καλείται «αυτοψυχογνωσία» . Αυτοψυχογνωσία είναι μια νευρωνική διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την υποκειμενική συγκινησιακό-διανοητική συνειδητοποίηση του περιεχομένου του μη συνειδητού και των κινήτρων της συμπεριφοράς. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι μία συνεδρία με ΛΣΔ.-25 διαρκεί 6-9 ώρες
Η θεωρία της «αυτοψυχογνωσίας» καθώς και οι κλινικές έρευνες που την στηρίζουν έφτασε στα ακόλουθα γενικά συμπεράσματα:
Ο άνθρωπος δεν γεννιέται άγραφο χαρτί .
Η συνείδηση διαμορφώνεται μέσα στη μήτρα. Το έμβρυο νοιώθει από την πρώτη στιγμή της συνένωσης του σπερματοζωαρίου και ωαρίου των φυσικών του γεννητόρων.
Για την εμβρυϊκή συνείδηση η μητρική αποδοχή ή απόρριψη αποτελεί μηνύματα-ερεθίσματα που κατά κανόνα αφήνουν τα ίχνη τους στα ανθρώπινα κύτταρα .
Η επανενεργοποίηση αυτών των «ιχνών μνήμης» από το ψυχοδηλωτικό φάρμακο είχε ως αποτέλεσμα την επαναβίωση της ενδομήτριας εμπειρίας.
Τα κλινικά ευρήματα οδήγησαν την Αυτοψυχογνωσία στο να κατατάξει τα έμβρυα σε Υπαρξιακά ανεπιθύμητα ,Ανεπιθύμητα λόγω φύλου, Περιοδικά ανεπιθύμητα, Κληρονομικά ανεπιθύμητα και Ευπρόσδεκτα. Βέβαια τα περισσότερα έμβρυα ανήκουν σε περισσότερες από μία κατηγορίες και ο βαθμός της μητρικής απόρριψης η αποδοχής ποικίλει από έμβρυο σε έμβρυο.
Ένα βασικότατο στοιχείο που εισάγει η θεωρία του Αθανασίου Καυκαλίδη , όπως γράφει ο καθηγητής ψυχιατρικής της Χαϊδελβέργης Ludwig Janus , είναι η κατηγορία της απορριπτικής και αποδεκτικής μήτρας. Η αποδεκτική κατάσταση στη μήτρα πληροί το έμβρυο με γαλήνη και ασφάλεια και το οπλίζει με ένα συμπυκνωμένο σύστημα αποδοχής.
Η απορριπτική με τρόμο και ανασφάλεια και δημιουργεί ένα συμπυκνωμένο σύστημα απόρριψης έτοιμο να επανενεργοποιηθεί κατά τη διάρκεια της μετέπειτα ζωής του από άλλα ομοειδή εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα.
Η ποιότητα της ενδομήτριας ζωής ως αποδεκτικής ή απορριπτικής παίζει καθοριστικό ρόλο στην μετεξέλιξη και μεταγεννητική του πορεία.
Όσο κι αν αυτό ηχεί παράξενα στα ώτα ενός αμιγούς καρτεσιανού πνεύματος, η προγεννητική και περιγεννητική εμπειρία προκαθορίζει μέχρις ένα βαθμό την ψυχική και σωματική υγεία του ανθρώπινου όντος καθώς και τη αντιληπτική του ικανότητα .
Η ποιότητα του φόβου που αισθάνεται το έμβρυο από απορριπτικά μηνύματα/ ερεθίσματα τα οποία παράγονται στο εξωτερικό του περιβάλλον (μήτρα) και που είναι αποτέλεσμα εξωτερικών ή εσωτερικών ερεθισμάτων τα οποία ταράζουν τη εγκυμονούσα μητέρα, είναι πολλές φορές ανυπόφορη φτάνοντας στα όρια του δέους.
Πολλοί υποβληθέντες σε συνεδρίες επαναβίωσαν συγκινησιακά αυτό τον τρόμο της απόρριψης τον οποίον συνέδεσαν και συνέκριναν με τη δραστηριοποίησή τους στη μετέπειτα ζωή .
Ο φόβος της απορριπτικής μήτρας και της εξώθησης γέννησης ο οποίος είναι δυνατόν να επανενεργοποιηθεί στη διάρκεια της μεταγεννητικής ζωής από άλλα εσωτερικά ή εξωτερικά απορριπτικά ερεθίσματα , αποτελεί κατά τον Αθανάσιο Καυκαλίδη την αιτία της ψυχικής διαταραχής και των διαφόρων κλινικών εικόνων της (από την απλή νευρική ένταση μέχρι τα ψυχωσικόμορφα-ψυχωσικά συμπτώματα και φαινόμενα).
Από το 1960 ως το 1987 αφιέρωσε πολύ χρόνο στην κλινική έρευνα στη ψυχοθεραπευτική εφαρμογή ορισμένων ψυχεδελικών φαρμάκων.
Στο τέταρτο παγκόσμιο συνέδριο της ψυχιατρικής στη Μαδρίτη, το 1966, παρέδωσε μια επιστημονική του μελέτη σχετικά με το θέμα της ενδομήτριας ζωής.
Τα περαιτέρω έγγραφα για την ενδομήτρια εμπειρία και τον αντίκτυπό τους στο VI διεθνές συνέδριο της ψυχοθεραπείας [Βισμπάντεν, 1967], το συνέδριο Πανελλήνιας ψυχιατρικής στη Θεσσαλονίκη [1972] και την Αθήνα [1975], και στο συνέδριο της προληπτικής ψυχιατρικής [Αθήνα 1979].
Κλήθηκε στην Κύπρο από την Πανκυπρια κοινωνία της διανοητικής υγείας για να δώσει μια σειρά διαλέξεων σχετικά με την εμπειρία κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής και αποτελεσμάτων τους στην καθημερινή ζωή [1980]. Το 1983-1984 προσκλήθηκε στην Αυστραλία, όπου έδωσε μια σειρά διαλέξεων σχετικά με την κλινική έρευνά του με την υδροχλωρική κεταμίνη.
Έχει δημοσιεύσει σπουδαίες μελέτες σto Παρίσι» [1963], to [1968], «πρακτικά του IV παγκόσμιου συνεδρίου της ψυχιατρικής, Marid [1966].
Δύο σημαντικές εργασίες του η ΓΝΩΣΗ της ΜΗΤΡΑΣ, και η ΔΥΝΑΜΗ της ΜΗΤΡΑΣ, δημοσιεύθηκαν αρχικά στην Ελλάδα το 1980 και το 1987. Δύο έτη μετά από το θάνατό του, το πρώτο συνέδριο Αυτοψυχογνωσίας έγινε στη μνήμη του [Απριλίου 1989 Λευκωσία, Κύπρος].
H παρούσα ανακοίνωση αναφέρεται σε δύο, σχετικώς νέα, γνωστικά αντικείμενα στα οποία η συνεισφορά του Έλληνα Νευρολόγου-Ψυχίατρου Δρ Αθανασίου Καυκαλίδη υπήρξε σημαντικότατη. Οι δύο νέοι αυτοί επιστημονικοί κλάδοι είναι η ψυχοδηλωτική επιστήμη και η προγεννητική ψυχολογία και ιατρική
Οι ερευνητές και των δύο κλάδων έχουν να αντιμετωπίσουν αφ ενός μεν την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε γύρω από τα ψυχοδηλωτικά φάρμακα αφ ετέρου δε την αρνητική θέση της παραδοσιακής ψυχολογίας και ιατρικής γενικότερα σχετικά με την ενδομήτρια ζωή. Αλλά οι τεχνικές που αναπτύχθηκαν με τα υπερηχογραφήματα, τις ακτινογραφίες και τα φωνο-καρδιογραφήματα, άνοιξαν ένα παράθυρο σ αυτή την πρώιμη και άγνωστη περίοδο της ανθρώπινης ζωής . Μελέτες επίσης όπως αυτή του Langeworthy οι οποίες υποστήριζαν ότι η ελλιπής μυελινοποίηση αποτρέπει το έμβρυο από το να δεχτεί μηνύματα μέσω των αισθητηριακών νευρώνων, και που επέδρασαν καταλυτικά στον τρόπο αντιμετώπισης του εμβρύου στο χώρο της παιδιατρικής και της μαιευτικής, ανατράπηκαν από τις ερευνητικές εργασίες των Bekoff-Fox
ΑΥΤΟΨΥΧΟΓΝΩΣΙΑ
Πιστεύω, γράφει ο Αθανάσιος Καυκαλίδης, ότι η ύλη από την οποία αποτελείται το ανθρώπινο σώμα διατηρεί τη μνήμη της προέλευσής της και της εξέλιξής της.
Η επανενεργοποίηση της μνήμης αυτής από το ΛΣΔ-25 μεταφέρει τον άνθρωπο απεριορίστως στο χρονικό παρελθόν και του δημιουργεί ανάλογα επίπεδα συνείδησης της ύλης .
Με άλλα λόγια, η επαναβίωση του απώτατου παρελθόντος που είναι δυνατόν να προκληθεί με τη χορήγηση ψυχοδηλωτικών φαρμάκων είναι αποτέλεσμα της επανενεργοποίησης λανθάνουσας μνήμης της ύλης από την οποία ύλη προήλθαν όλοι οι πρόγονοι της ζωολογικής κλίμακας .
Οι ανακοινώσεις του Αθανασίου Καυκαλίδη στη Μαδρίτη και στο Wiesbaden αποτέλεσαν την απαρχή μιας μακρόχρονης ερευνητικής πορείας που άρχισε στην ιδιωτική κλινική του στο Κάιρο, συνεχίστηκε στα Ψυχιατρικά Ιδρύματα Αθαλάσσης της Λευκωσίας, με διαλείμματα στη Καλιφόρνια , Γενεύη και Παρίσι και τελείωσε με το θάνατο του στην Αθήνα το 1987.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια αφιερώθηκαν στην έρευνα.
Η θεωρία του που βασίστηκε στα κλινικά ευρήματα 121 περιστατικών διαφόρων ηλικιών και εθνοτήτων τα οποία επαναβίωσαν την ενδομήτρια και περιγεννητική τους εμπειρία, καλείται «αυτοψυχογνωσία» . Αυτοψυχογνωσία είναι μια νευρωνική διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την υποκειμενική συγκινησιακό-διανοητική συνειδητοποίηση του περιεχομένου του μη συνειδητού και των κινήτρων της συμπεριφοράς. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι μία συνεδρία με ΛΣΔ.-25 διαρκεί 6-9 ώρες
Η θεωρία της «αυτοψυχογνωσίας» καθώς και οι κλινικές έρευνες που την στηρίζουν έφτασε στα ακόλουθα γενικά συμπεράσματα:
Ο άνθρωπος δεν γεννιέται άγραφο χαρτί .
Η συνείδηση διαμορφώνεται μέσα στη μήτρα. Το έμβρυο νοιώθει από την πρώτη στιγμή της συνένωσης του σπερματοζωαρίου και ωαρίου των φυσικών του γεννητόρων.
Για την εμβρυϊκή συνείδηση η μητρική αποδοχή ή απόρριψη αποτελεί μηνύματα-ερεθίσματα που κατά κανόνα αφήνουν τα ίχνη τους στα ανθρώπινα κύτταρα .
Η επανενεργοποίηση αυτών των «ιχνών μνήμης» από το ψυχοδηλωτικό φάρμακο είχε ως αποτέλεσμα την επαναβίωση της ενδομήτριας εμπειρίας.
Τα κλινικά ευρήματα οδήγησαν την Αυτοψυχογνωσία στο να κατατάξει τα έμβρυα σε Υπαρξιακά ανεπιθύμητα ,Ανεπιθύμητα λόγω φύλου, Περιοδικά ανεπιθύμητα, Κληρονομικά ανεπιθύμητα και Ευπρόσδεκτα. Βέβαια τα περισσότερα έμβρυα ανήκουν σε περισσότερες από μία κατηγορίες και ο βαθμός της μητρικής απόρριψης η αποδοχής ποικίλει από έμβρυο σε έμβρυο.
Ένα βασικότατο στοιχείο που εισάγει η θεωρία του Αθανασίου Καυκαλίδη , όπως γράφει ο καθηγητής ψυχιατρικής της Χαϊδελβέργης Ludwig Janus , είναι η κατηγορία της απορριπτικής και αποδεκτικής μήτρας. Η αποδεκτική κατάσταση στη μήτρα πληροί το έμβρυο με γαλήνη και ασφάλεια και το οπλίζει με ένα συμπυκνωμένο σύστημα αποδοχής.
Η απορριπτική με τρόμο και ανασφάλεια και δημιουργεί ένα συμπυκνωμένο σύστημα απόρριψης έτοιμο να επανενεργοποιηθεί κατά τη διάρκεια της μετέπειτα ζωής του από άλλα ομοειδή εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα.
Η ποιότητα της ενδομήτριας ζωής ως αποδεκτικής ή απορριπτικής παίζει καθοριστικό ρόλο στην μετεξέλιξη και μεταγεννητική του πορεία.
Όσο κι αν αυτό ηχεί παράξενα στα ώτα ενός αμιγούς καρτεσιανού πνεύματος, η προγεννητική και περιγεννητική εμπειρία προκαθορίζει μέχρις ένα βαθμό την ψυχική και σωματική υγεία του ανθρώπινου όντος καθώς και τη αντιληπτική του ικανότητα .
Η ποιότητα του φόβου που αισθάνεται το έμβρυο από απορριπτικά μηνύματα/ ερεθίσματα τα οποία παράγονται στο εξωτερικό του περιβάλλον (μήτρα) και που είναι αποτέλεσμα εξωτερικών ή εσωτερικών ερεθισμάτων τα οποία ταράζουν τη εγκυμονούσα μητέρα, είναι πολλές φορές ανυπόφορη φτάνοντας στα όρια του δέους.
Πολλοί υποβληθέντες σε συνεδρίες επαναβίωσαν συγκινησιακά αυτό τον τρόμο της απόρριψης τον οποίον συνέδεσαν και συνέκριναν με τη δραστηριοποίησή τους στη μετέπειτα ζωή .
Ο φόβος της απορριπτικής μήτρας και της εξώθησης γέννησης ο οποίος είναι δυνατόν να επανενεργοποιηθεί στη διάρκεια της μεταγεννητικής ζωής από άλλα εσωτερικά ή εξωτερικά απορριπτικά ερεθίσματα , αποτελεί κατά τον Αθανάσιο Καυκαλίδη την αιτία της ψυχικής διαταραχής και των διαφόρων κλινικών εικόνων της (από την απλή νευρική ένταση μέχρι τα ψυχωσικόμορφα-ψυχωσικά συμπτώματα και φαινόμενα).