Αθανάσιος Καυκαλίδης (Οι πρωτοπόρες έρευνες του Έλληνα Ψυχίατρου )
Ο Έλληνας νευροψυχίατρος Αθανάσιος Καυκαλίδης γεννήθηκε το 1919 και πέθανε στην Αθήνα το 1987. Σπούδασε την ιατρική από το πανεπιστήμιο της Αθήνας και πήρε τις μεταπτυχιακές σειρές μαθημάτων στη νευρολογία, την πειραματική νευροφυσιολογία, τη νευροχειρουργική και την ψυχιατρική στο Prince of Wales General Hospital, το ίδρυμα νευρολογίας Λονδίνου, το Serafimer Lazarettet και το Karolinska Institutet Stockolm, και το νοσοκομείο Αιγινίτιον στην Αθήνα.
Από το 1960 ως το 1987 αφιέρωσε πολύ χρόνο στην κλινική έρευνα στη ψυχοθεραπευτική εφαρμογή ορισμένων ψυχεδελικών φαρμάκων.
Στο τέταρτο παγκόσμιο συνέδριο της ψυχιατρικής στη Μαδρίτη, το 1966, παρέδωσε μια επιστημονική του μελέτη σχετικά με το θέμα της ενδομήτριας ζωής.
Τα περαιτέρω έγγραφα για την ενδομήτρια εμπειρία και τον αντίκτυπό τους στο VI διεθνές συνέδριο της ψυχοθεραπείας [Βισμπάντεν, 1967], το συνέδριο Πανελλήνιας ψυχιατρικής στη Θεσσαλονίκη [1972] και την Αθήνα [1975], και στο συνέδριο της προληπτικής ψυχιατρικής [Αθήνα 1979].
Κλήθηκε στην Κύπρο από την Πανκυπρια κοινωνία της διανοητικής υγείας για να δώσει μια σειρά διαλέξεων σχετικά με την εμπειρία κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής και αποτελεσμάτων τους στην καθημερινή ζωή [1980]. Το 1983-1984 προσκλήθηκε στην Αυστραλία, όπου έδωσε μια σειρά διαλέξεων σχετικά με την κλινική έρευνά του με την υδροχλωρική κεταμίνη.
Έχει δημοσιεύσει σπουδαίες μελέτες σto Παρίσι» [1963], to [1968], «πρακτικά του IV παγκόσμιου συνεδρίου της ψυχιατρικής, Marid [1966].
Δύο σημαντικές εργασίες του η ΓΝΩΣΗ της ΜΗΤΡΑΣ, και η ΔΥΝΑΜΗ της ΜΗΤΡΑΣ, δημοσιεύθηκαν αρχικά στην Ελλάδα το 1980 και το 1987. Δύο έτη μετά από το θάνατό του, το πρώτο συνέδριο Αυτοψυχογνωσίας έγινε στη μνήμη του [Απριλίου 1989 Λευκωσία, Κύπρος].
H παρούσα ανακοίνωση αναφέρεται σε δύο, σχετικώς νέα, γνωστικά αντικείμενα στα οποία η συνεισφορά του Έλληνα Νευρολόγου-Ψυχίατρου Δρ Αθανασίου Καυκαλίδη υπήρξε σημαντικότατη. Οι δύο νέοι αυτοί επιστημονικοί κλάδοι είναι η ψυχοδηλωτική επιστήμη και η προγεννητική ψυχολογία και ιατρική
Οι ερευνητές και των δύο κλάδων έχουν να αντιμετωπίσουν αφ ενός μεν την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε γύρω από τα ψυχοδηλωτικά φάρμακα αφ ετέρου δε την αρνητική θέση της παραδοσιακής ψυχολογίας και ιατρικής γενικότερα σχετικά με την ενδομήτρια ζωή. Αλλά οι τεχνικές που αναπτύχθηκαν με τα υπερηχογραφήματα, τις ακτινογραφίες και τα φωνο-καρδιογραφήματα, άνοιξαν ένα παράθυρο σ αυτή την πρώιμη και άγνωστη περίοδο της ανθρώπινης ζωής . Μελέτες επίσης όπως αυτή του Langeworthy οι οποίες υποστήριζαν ότι η ελλιπής μυελινοποίηση αποτρέπει το έμβρυο από το να δεχτεί μηνύματα μέσω των αισθητηριακών νευρώνων, και που επέδρασαν καταλυτικά στον τρόπο αντιμετώπισης του εμβρύου στο χώρο της παιδιατρικής και της μαιευτικής, ανατράπηκαν από τις ερευνητικές εργασίες των Bekoff-Fox
Πιστεύω, γράφει ο Αθανάσιος Καυκαλίδης, ότι η ύλη από την οποία αποτελείται το ανθρώπινο σώμα διατηρεί τη μνήμη της προέλευσής της και της εξέλιξής της.
Η επανενεργοποίηση της μνήμης αυτής από το ΛΣΔ-25 μεταφέρει τον άνθρωπο απεριορίστως στο χρονικό παρελθόν και του δημιουργεί ανάλογα επίπεδα συνείδησης της ύλης .
Με άλλα λόγια, η επαναβίωση του απώτατου παρελθόντος που είναι δυνατόν να προκληθεί με τη χορήγηση ψυχοδηλωτικών φαρμάκων είναι αποτέλεσμα της επανενεργοποίησης λανθάνουσας μνήμης της ύλης από την οποία ύλη προήλθαν όλοι οι πρόγονοι της ζωολογικής κλίμακας .
Οι ανακοινώσεις του Αθανασίου Καυκαλίδη στη Μαδρίτη και στο Wiesbaden αποτέλεσαν την απαρχή μιας μακρόχρονης ερευνητικής πορείας που άρχισε στην ιδιωτική κλινική του στο Κάιρο, συνεχίστηκε στα Ψυχιατρικά Ιδρύματα Αθαλάσσης της Λευκωσίας, με διαλείμματα στη Καλιφόρνια , Γενεύη και Παρίσι και τελείωσε με το θάνατο του στην Αθήνα το 1987.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια αφιερώθηκαν στην έρευνα.
Η θεωρία του που βασίστηκε στα κλινικά ευρήματα 121 περιστατικών διαφόρων ηλικιών και εθνοτήτων τα οποία επαναβίωσαν την ενδομήτρια και περιγεννητική τους εμπειρία, καλείται «αυτοψυχογνωσία» . Αυτοψυχογνωσία είναι μια νευρωνική διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την υποκειμενική συγκινησιακό-διανοητική συνειδητοποίηση του περιεχομένου του μη συνειδητού και των κινήτρων της συμπεριφοράς. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι μία συνεδρία με ΛΣΔ.-25 διαρκεί 6-9 ώρες
Η θεωρία της «αυτοψυχογνωσίας» καθώς και οι κλινικές έρευνες που την στηρίζουν έφτασε στα ακόλουθα γενικά συμπεράσματα:
Ο άνθρωπος δεν γεννιέται άγραφο χαρτί .
Η συνείδηση διαμορφώνεται μέσα στη μήτρα. Το έμβρυο νοιώθει από την πρώτη στιγμή της συνένωσης του σπερματοζωαρίου και ωαρίου των φυσικών του γεννητόρων.
Για την εμβρυϊκή συνείδηση η μητρική αποδοχή ή απόρριψη αποτελεί μηνύματα-ερεθίσματα που κατά κανόνα αφήνουν τα ίχνη τους στα ανθρώπινα κύτταρα .
Η επανενεργοποίηση αυτών των «ιχνών μνήμης» από το ψυχοδηλωτικό φάρμακο είχε ως αποτέλεσμα την επαναβίωση της ενδομήτριας εμπειρίας.
Τα κλινικά ευρήματα οδήγησαν την Αυτοψυχογνωσία στο να κατατάξει τα έμβρυα σε Υπαρξιακά ανεπιθύμητα ,Ανεπιθύμητα λόγω φύλου, Περιοδικά ανεπιθύμητα, Κληρονομικά ανεπιθύμητα και Ευπρόσδεκτα. Βέβαια τα περισσότερα έμβρυα ανήκουν σε περισσότερες από μία κατηγορίες και ο βαθμός της μητρικής απόρριψης η αποδοχής ποικίλει από έμβρυο σε έμβρυο.
Ένα βασικότατο στοιχείο που εισάγει η θεωρία του Αθανασίου Καυκαλίδη , όπως γράφει ο καθηγητής ψυχιατρικής της Χαϊδελβέργης Ludwig Janus , είναι η κατηγορία της απορριπτικής και αποδεκτικής μήτρας. Η αποδεκτική κατάσταση στη μήτρα πληροί το έμβρυο με γαλήνη και ασφάλεια και το οπλίζει με ένα συμπυκνωμένο σύστημα αποδοχής.
Η απορριπτική με τρόμο και ανασφάλεια και δημιουργεί ένα συμπυκνωμένο σύστημα απόρριψης έτοιμο να επανενεργοποιηθεί κατά τη διάρκεια της μετέπειτα ζωής του από άλλα ομοειδή εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα.
Η ποιότητα της ενδομήτριας ζωής ως αποδεκτικής ή απορριπτικής παίζει καθοριστικό ρόλο στην μετεξέλιξη και μεταγεννητική του πορεία.
Όσο κι αν αυτό ηχεί παράξενα στα ώτα ενός αμιγούς καρτεσιανού πνεύματος, η προγεννητική και περιγεννητική εμπειρία προκαθορίζει μέχρις ένα βαθμό την ψυχική και σωματική υγεία του ανθρώπινου όντος καθώς και τη αντιληπτική του ικανότητα .
Η ποιότητα του φόβου που αισθάνεται το έμβρυο από απορριπτικά μηνύματα/ ερεθίσματα τα οποία παράγονται στο εξωτερικό του περιβάλλον (μήτρα) και που είναι αποτέλεσμα εξωτερικών ή εσωτερικών ερεθισμάτων τα οποία ταράζουν τη εγκυμονούσα μητέρα, είναι πολλές φορές ανυπόφορη φτάνοντας στα όρια του δέους.
Πολλοί υποβληθέντες σε συνεδρίες επαναβίωσαν συγκινησιακά αυτό τον τρόμο της απόρριψης τον οποίον συνέδεσαν και συνέκριναν με τη δραστηριοποίησή τους στη μετέπειτα ζωή .
Ο φόβος της απορριπτικής μήτρας και της εξώθησης γέννησης ο οποίος είναι δυνατόν να επανενεργοποιηθεί στη διάρκεια της μεταγεννητικής ζωής από άλλα εσωτερικά ή εξωτερικά απορριπτικά ερεθίσματα , αποτελεί κατά τον Αθανάσιο Καυκαλίδη την αιτία της ψυχικής διαταραχής και των διαφόρων κλινικών εικόνων της (από την απλή νευρική ένταση μέχρι τα ψυχωσικόμορφα-ψυχωσικά συμπτώματα και φαινόμενα).
Από το 1960 ως το 1987 αφιέρωσε πολύ χρόνο στην κλινική έρευνα στη ψυχοθεραπευτική εφαρμογή ορισμένων ψυχεδελικών φαρμάκων.
Στο τέταρτο παγκόσμιο συνέδριο της ψυχιατρικής στη Μαδρίτη, το 1966, παρέδωσε μια επιστημονική του μελέτη σχετικά με το θέμα της ενδομήτριας ζωής.
Τα περαιτέρω έγγραφα για την ενδομήτρια εμπειρία και τον αντίκτυπό τους στο VI διεθνές συνέδριο της ψυχοθεραπείας [Βισμπάντεν, 1967], το συνέδριο Πανελλήνιας ψυχιατρικής στη Θεσσαλονίκη [1972] και την Αθήνα [1975], και στο συνέδριο της προληπτικής ψυχιατρικής [Αθήνα 1979].
Κλήθηκε στην Κύπρο από την Πανκυπρια κοινωνία της διανοητικής υγείας για να δώσει μια σειρά διαλέξεων σχετικά με την εμπειρία κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής και αποτελεσμάτων τους στην καθημερινή ζωή [1980]. Το 1983-1984 προσκλήθηκε στην Αυστραλία, όπου έδωσε μια σειρά διαλέξεων σχετικά με την κλινική έρευνά του με την υδροχλωρική κεταμίνη.
Έχει δημοσιεύσει σπουδαίες μελέτες σto Παρίσι» [1963], to [1968], «πρακτικά του IV παγκόσμιου συνεδρίου της ψυχιατρικής, Marid [1966].
Δύο σημαντικές εργασίες του η ΓΝΩΣΗ της ΜΗΤΡΑΣ, και η ΔΥΝΑΜΗ της ΜΗΤΡΑΣ, δημοσιεύθηκαν αρχικά στην Ελλάδα το 1980 και το 1987. Δύο έτη μετά από το θάνατό του, το πρώτο συνέδριο Αυτοψυχογνωσίας έγινε στη μνήμη του [Απριλίου 1989 Λευκωσία, Κύπρος].
H παρούσα ανακοίνωση αναφέρεται σε δύο, σχετικώς νέα, γνωστικά αντικείμενα στα οποία η συνεισφορά του Έλληνα Νευρολόγου-Ψυχίατρου Δρ Αθανασίου Καυκαλίδη υπήρξε σημαντικότατη. Οι δύο νέοι αυτοί επιστημονικοί κλάδοι είναι η ψυχοδηλωτική επιστήμη και η προγεννητική ψυχολογία και ιατρική
Οι ερευνητές και των δύο κλάδων έχουν να αντιμετωπίσουν αφ ενός μεν την παρεξήγηση που δημιουργήθηκε γύρω από τα ψυχοδηλωτικά φάρμακα αφ ετέρου δε την αρνητική θέση της παραδοσιακής ψυχολογίας και ιατρικής γενικότερα σχετικά με την ενδομήτρια ζωή. Αλλά οι τεχνικές που αναπτύχθηκαν με τα υπερηχογραφήματα, τις ακτινογραφίες και τα φωνο-καρδιογραφήματα, άνοιξαν ένα παράθυρο σ αυτή την πρώιμη και άγνωστη περίοδο της ανθρώπινης ζωής . Μελέτες επίσης όπως αυτή του Langeworthy οι οποίες υποστήριζαν ότι η ελλιπής μυελινοποίηση αποτρέπει το έμβρυο από το να δεχτεί μηνύματα μέσω των αισθητηριακών νευρώνων, και που επέδρασαν καταλυτικά στον τρόπο αντιμετώπισης του εμβρύου στο χώρο της παιδιατρικής και της μαιευτικής, ανατράπηκαν από τις ερευνητικές εργασίες των Bekoff-Fox
ΑΥΤΟΨΥΧΟΓΝΩΣΙΑ
Πιστεύω, γράφει ο Αθανάσιος Καυκαλίδης, ότι η ύλη από την οποία αποτελείται το ανθρώπινο σώμα διατηρεί τη μνήμη της προέλευσής της και της εξέλιξής της.
Η επανενεργοποίηση της μνήμης αυτής από το ΛΣΔ-25 μεταφέρει τον άνθρωπο απεριορίστως στο χρονικό παρελθόν και του δημιουργεί ανάλογα επίπεδα συνείδησης της ύλης .
Με άλλα λόγια, η επαναβίωση του απώτατου παρελθόντος που είναι δυνατόν να προκληθεί με τη χορήγηση ψυχοδηλωτικών φαρμάκων είναι αποτέλεσμα της επανενεργοποίησης λανθάνουσας μνήμης της ύλης από την οποία ύλη προήλθαν όλοι οι πρόγονοι της ζωολογικής κλίμακας .
Οι ανακοινώσεις του Αθανασίου Καυκαλίδη στη Μαδρίτη και στο Wiesbaden αποτέλεσαν την απαρχή μιας μακρόχρονης ερευνητικής πορείας που άρχισε στην ιδιωτική κλινική του στο Κάιρο, συνεχίστηκε στα Ψυχιατρικά Ιδρύματα Αθαλάσσης της Λευκωσίας, με διαλείμματα στη Καλιφόρνια , Γενεύη και Παρίσι και τελείωσε με το θάνατο του στην Αθήνα το 1987.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια αφιερώθηκαν στην έρευνα.
Η θεωρία του που βασίστηκε στα κλινικά ευρήματα 121 περιστατικών διαφόρων ηλικιών και εθνοτήτων τα οποία επαναβίωσαν την ενδομήτρια και περιγεννητική τους εμπειρία, καλείται «αυτοψυχογνωσία» . Αυτοψυχογνωσία είναι μια νευρωνική διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την υποκειμενική συγκινησιακό-διανοητική συνειδητοποίηση του περιεχομένου του μη συνειδητού και των κινήτρων της συμπεριφοράς. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι μία συνεδρία με ΛΣΔ.-25 διαρκεί 6-9 ώρες
Η θεωρία της «αυτοψυχογνωσίας» καθώς και οι κλινικές έρευνες που την στηρίζουν έφτασε στα ακόλουθα γενικά συμπεράσματα:
Ο άνθρωπος δεν γεννιέται άγραφο χαρτί .
Η συνείδηση διαμορφώνεται μέσα στη μήτρα. Το έμβρυο νοιώθει από την πρώτη στιγμή της συνένωσης του σπερματοζωαρίου και ωαρίου των φυσικών του γεννητόρων.
Για την εμβρυϊκή συνείδηση η μητρική αποδοχή ή απόρριψη αποτελεί μηνύματα-ερεθίσματα που κατά κανόνα αφήνουν τα ίχνη τους στα ανθρώπινα κύτταρα .
Η επανενεργοποίηση αυτών των «ιχνών μνήμης» από το ψυχοδηλωτικό φάρμακο είχε ως αποτέλεσμα την επαναβίωση της ενδομήτριας εμπειρίας.
Τα κλινικά ευρήματα οδήγησαν την Αυτοψυχογνωσία στο να κατατάξει τα έμβρυα σε Υπαρξιακά ανεπιθύμητα ,Ανεπιθύμητα λόγω φύλου, Περιοδικά ανεπιθύμητα, Κληρονομικά ανεπιθύμητα και Ευπρόσδεκτα. Βέβαια τα περισσότερα έμβρυα ανήκουν σε περισσότερες από μία κατηγορίες και ο βαθμός της μητρικής απόρριψης η αποδοχής ποικίλει από έμβρυο σε έμβρυο.
Ένα βασικότατο στοιχείο που εισάγει η θεωρία του Αθανασίου Καυκαλίδη , όπως γράφει ο καθηγητής ψυχιατρικής της Χαϊδελβέργης Ludwig Janus , είναι η κατηγορία της απορριπτικής και αποδεκτικής μήτρας. Η αποδεκτική κατάσταση στη μήτρα πληροί το έμβρυο με γαλήνη και ασφάλεια και το οπλίζει με ένα συμπυκνωμένο σύστημα αποδοχής.
Η απορριπτική με τρόμο και ανασφάλεια και δημιουργεί ένα συμπυκνωμένο σύστημα απόρριψης έτοιμο να επανενεργοποιηθεί κατά τη διάρκεια της μετέπειτα ζωής του από άλλα ομοειδή εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα.
Η ποιότητα της ενδομήτριας ζωής ως αποδεκτικής ή απορριπτικής παίζει καθοριστικό ρόλο στην μετεξέλιξη και μεταγεννητική του πορεία.
Όσο κι αν αυτό ηχεί παράξενα στα ώτα ενός αμιγούς καρτεσιανού πνεύματος, η προγεννητική και περιγεννητική εμπειρία προκαθορίζει μέχρις ένα βαθμό την ψυχική και σωματική υγεία του ανθρώπινου όντος καθώς και τη αντιληπτική του ικανότητα .
Η ποιότητα του φόβου που αισθάνεται το έμβρυο από απορριπτικά μηνύματα/ ερεθίσματα τα οποία παράγονται στο εξωτερικό του περιβάλλον (μήτρα) και που είναι αποτέλεσμα εξωτερικών ή εσωτερικών ερεθισμάτων τα οποία ταράζουν τη εγκυμονούσα μητέρα, είναι πολλές φορές ανυπόφορη φτάνοντας στα όρια του δέους.
Πολλοί υποβληθέντες σε συνεδρίες επαναβίωσαν συγκινησιακά αυτό τον τρόμο της απόρριψης τον οποίον συνέδεσαν και συνέκριναν με τη δραστηριοποίησή τους στη μετέπειτα ζωή .
Ο φόβος της απορριπτικής μήτρας και της εξώθησης γέννησης ο οποίος είναι δυνατόν να επανενεργοποιηθεί στη διάρκεια της μεταγεννητικής ζωής από άλλα εσωτερικά ή εξωτερικά απορριπτικά ερεθίσματα , αποτελεί κατά τον Αθανάσιο Καυκαλίδη την αιτία της ψυχικής διαταραχής και των διαφόρων κλινικών εικόνων της (από την απλή νευρική ένταση μέχρι τα ψυχωσικόμορφα-ψυχωσικά συμπτώματα και φαινόμενα).
H κεφαλαιώδους σημασίας συμβολή του Αθανασίου Καυκαλίδη στην ψυχιατρική πρέπει να ειδωθεί από τις εξής διαπιστώσεις. Υπάρχουν ψυχικές διαταραχές γνωστής αιτιολογίας και είναι εκείνες οι διαταραχές οι οποίες συνοδεύονται από τοξικές ή λειτουργικές ή οργανικές βλάβες του νευρικού συστήματος η και των λοιπών συστημάτων.
Υπάρχουν όμως και ψυχικές διαταραχές μη συνοδευόμενες από τοξικές λειτουργικές η οργανικές βλάβες του νευρικού συστήματος.
Σ αυτή την ομάδα, η οποία είναι και η συντριπτικά μεγαλύτερη, ανήκουν οι νευρώσεις και οι ψυχώσεις της παραδοσιακής ψυχιατρικής.
Την άγνωστη κατά κανόνα αιτιολογία τους έρχεται να ερμηνεύσει το έργο του Αθανασίου Καυκαλίδη . Κατά τον Έλληνα ψυχίατρο η βασική αιτία των ψυχικών διαταραχών (αγνώστου μέχρι σήμερα αιτιολογίας) , είναι αποτέλεσμα της δραστηριοποίησης του νευρικού συστήματος από απορριπτικά ερεθίσματα που έλαβαν χώρα στη διάρκεια της εμβρυϊκής ζωής ή / και της εξώθησης γέννησης.
Τα απορριπτικά αυτά ερεθίσματα (λ.χ. προσπάθεια αποβολής, άρνηση του φύλου, άρνηση της ύπαρξης του εμβρύου από τη μητέρα κτλ) προκαλούν στην εμβρυϊκή συνείδηση φρικιαστικό τρόμο και δέος. Αποτελούν στην ουσία ερεθίσματα που αντιστρατεύονται την υπαρξιακή ταυτότητα/αυτοσυντήρησή του.
Η θεωρία της αυτοψυχογνωσίας υποστηρίζει ότι μια βασική νευρωνική διαδικασία που παίζει σημαντικό ρόλο στη δραστηριοποίηση του ανθρώπου από ερεθίσματα είναι η ακόλουθη:
Κάθε απορριπτικό ερέθισμα τείνει να καταστήσει συνειδητό το μη-συνειδητό πρωτόγονο δέος της απορριπτικής μήτρας, τείνει, με άλλα λόγια, να οδηγήσει τον άνθρωπο στο να εμβιώσει συνειδητά τον τρόμο της ενδομήτριας απόρριψης/εξώθησης γέννησης.
Αυτό ο άνθρωπος το αρνείται. Αρνείται κυριολεκτικά να βιώσει αυτή την κατάσταση και προσπαθεί με κάθε τρόπο και κάθε μέσο να εξισορροπήσει την όλη διαδικασία..
Οι διάφορες κλινικές εικόνες ψυχικής διαταραχής, δηλαδή η νευρική ένταση, τα νευρωσικά συμπτώματα και φαινόμενα ή τα ψυχωσικόμορφα-ψυχωσικά συμπτώματα και φαινόμενα αποτελούν , μεταξύ άλλων, μέσα εξισορρόπησης και αποφυγής .
Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι τα προαναφερθέντα δεν επέχουν απόλυτη ισχύ για όλους. Οι έρευνες απέδειξαν ότι κάθε άτομο αντιδρά με καθαρά προσωποπαγή τρόπο . Τουτέστιν δεν σημαίνει ότι εάν ένας Α απορρίφθηκε ενδομήτρια θα πρέπει οπωσδήποτε να παρουσιάσει ψυχική διαταραχή.
Αυτό ωστόσο που μπορεί να υποστηριχθεί είναι ότι η βασική αιτία των διαφόρων μορφών ψυχικής διαταραχής – από την απλούστερη νευρική ένταση μέχρι την ψύχωση – είναι ο φόβος ο οποίος κλιμακώνεται επειδή διαφοροποιείται η ποιότητα των απορριπτικών ερεθισμάτων που τον προκαλούν .
Ο χρόνος δεν μας επιτρέπει περαιτέρω ανάλυση της θεωρίας και ψυχοθεραπευτικής της αυτοψυχογνωσίας όπως η θεωρία των νευρώνων, η θεωρία των ιχνών μνήμης , η ανάπτυξη του αιτιολογικού μηχανισμού της ψυχικής διαταραχής, ο συγκινησιακός συμβολισμός του σεξ, η έννοια των μητρικών υποκαταστάτων και βέβαια η σύγκριση της με άλλες έρευνες στο αυτό πεδίο καθώς και οι φιλοσοφικές γνωσιολογικές και ηθικές προεκτάσεις του έργου του.
Οι θέσεις του Α.Κ ωστόσο έρχονται σήμερα να επιβεβαιωθούν όχι μονάχα στο χώρο της ψυχιατρικής με τα συγκλίνοντα έργα των ψυχιάτρων Stanislav Grof , Frank Lake, Thomas Verny, David Chamberlain, Ludwig Janus et al., αλλά και στο χώρο της νευροενδοκρινολογίας και της Ψυχονευροανοσολογίας .
Οι συνθήκες του προγεννητικού περιβάλλοντος επιδρούν όχι μόνον στο χώρο των ψυχικών λειτουργιών αλλά και κατ επέκταση στις σωματικές λειτουργίες.
Ο καθηγητής της Νευρο-ενδοκρινολογίας Dr Peter G. Fedor – Freybergh 20 της Στοκχόλμης θεωρεί ότι το ανοσοποιητικό σύστημα αντιμετωπίζεται σήμερα σε άμεση σχέση ενσωμάτωσης με άλλα φυσικά κυκλώματα, όπως το κεντρικό νευρικό σύστημα και το νευρο-ενδοκρινικό σύστημα.
Υπάρχουν δε ενδείξεις ότι αυτό το ολο-σύστημα είναι αμφίδρομο και κάθε επί μέρους σύστημα επιδρά πάνω στο άλλο. Η ενσωματωμένη Ψυχο-ανοσοποιητικο-νευροενδοκρινολογία αντιπροσωπεύει μια μοναδική ευκαιρία για πρώιμη αποφυγή ψυχολογικών και συγκινησιακών διαταραχών.
Θα θέλαμε να κλείσουμε με την θέση του καθηγητή Freybergh της οποίας η ολιστική υφή μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους από φιλοσοφικής και οντολογικής πλευράς: Η ανθρώπινη ζωή είναι ένα αδιαίρετο continuum όπου τα διάφορα στάδια της έχουν τη σημασία τους και την ισόνομη βαρύτητά τους αλληλεπιδρώντας το ένα στο άλλο. Σ αυτό το «συνεχές» το άτομο αποτελεί μια αδιαίρετη οντότητα ψυχολογική, φυσική και κοινωνική.
Δεν μπορούμε να απομονώσουμε το φυσικό, βιοχημικό, ενδοκρινολογικό και ψυχολογικό προτσές το οποίο είναι βασικά αδιαίρετο. Το συνεχές της ζωής ξεκινά in utero.
Η διαταραχή της ζωής σε ένα σημείο, όπως είναι το προγεννητικό στάδιο, μπορεί να οδηγήσει στην ψυχική και σωματική αρρώστια ή στην ακραία περίπτωση (όταν η ομοιόσταση δεν μπορεί να κρατήσει πλέον τη συνοχή της) στο θάνατο.
Είναι ο μύθος της πεταλούδας όπου ένα τίναγμα των φτερών της σε κάποιο σημείο της γης μπορεί να προκαλέσει ύστερα από χρόνια έναν κυκλώνα σε ένα άλλο σημείο της γης...
Η προγεννητική ψυχολογία και ψυχιατρική, επιβοηθούμενη από την ψυχοδηλωτική επιστήμη η οποία επικεντρώνεται στην επανενεργοποίηση και μελέτη της μνήμης και του περιεχομένου του μη συνειδητού, οδηγεί νομοτελειακά σε ένα νέο «παράδειγμα», μια νέα ανάγνωση και βίωση του κόσμου με τεράστιες συνέπειες στις δεκαετίες που έρχονται, συνέπειες για την ψυχική υγεία αλλά και την όλη συμπεριφορά του ανθρώπου προς τον εαυτό του και τον περιβάλλοντα χώρο.
Η Ελληνική Ψυχιατρική εκπροσωπούμενη την τελευταία 40ετία διεθνώς από το έργο του Αθανασίου Καυκαλίδη , δεν είναι μόνον παρούσα αλλά και πρωτοπόρος στη συντελούμενη αυτή οντολογική και γνωσιολογική αλλαγή.
Ζέφυρος Α. Καυκαλίδης
Δικηγόρος –Συγγραφέας
Μέλος της International Society of Prenatal and Perinatal
Psychology and Medicine (Heidelberg, Γερμανία) –
Μέλος της Multidisciplinary Association for the Psychedelic Studies (Florida,ΗΠΑ)
Ολόκληρη η Ανακοίνωση στην Ιατροχειρουργική Εταιρεία Κερκύρας σε μορφή .pdf
Πηγή http://www.kafkalides.com
Αφιερωμένο σε ένα φίλο κι ας μη τον έχω δει .......
Υπάρχουν όμως και ψυχικές διαταραχές μη συνοδευόμενες από τοξικές λειτουργικές η οργανικές βλάβες του νευρικού συστήματος.
Σ αυτή την ομάδα, η οποία είναι και η συντριπτικά μεγαλύτερη, ανήκουν οι νευρώσεις και οι ψυχώσεις της παραδοσιακής ψυχιατρικής.
Την άγνωστη κατά κανόνα αιτιολογία τους έρχεται να ερμηνεύσει το έργο του Αθανασίου Καυκαλίδη . Κατά τον Έλληνα ψυχίατρο η βασική αιτία των ψυχικών διαταραχών (αγνώστου μέχρι σήμερα αιτιολογίας) , είναι αποτέλεσμα της δραστηριοποίησης του νευρικού συστήματος από απορριπτικά ερεθίσματα που έλαβαν χώρα στη διάρκεια της εμβρυϊκής ζωής ή / και της εξώθησης γέννησης.
Τα απορριπτικά αυτά ερεθίσματα (λ.χ. προσπάθεια αποβολής, άρνηση του φύλου, άρνηση της ύπαρξης του εμβρύου από τη μητέρα κτλ) προκαλούν στην εμβρυϊκή συνείδηση φρικιαστικό τρόμο και δέος. Αποτελούν στην ουσία ερεθίσματα που αντιστρατεύονται την υπαρξιακή ταυτότητα/αυτοσυντήρησή του.
Η θεωρία της αυτοψυχογνωσίας υποστηρίζει ότι μια βασική νευρωνική διαδικασία που παίζει σημαντικό ρόλο στη δραστηριοποίηση του ανθρώπου από ερεθίσματα είναι η ακόλουθη:
Κάθε απορριπτικό ερέθισμα τείνει να καταστήσει συνειδητό το μη-συνειδητό πρωτόγονο δέος της απορριπτικής μήτρας, τείνει, με άλλα λόγια, να οδηγήσει τον άνθρωπο στο να εμβιώσει συνειδητά τον τρόμο της ενδομήτριας απόρριψης/εξώθησης γέννησης.
Αυτό ο άνθρωπος το αρνείται. Αρνείται κυριολεκτικά να βιώσει αυτή την κατάσταση και προσπαθεί με κάθε τρόπο και κάθε μέσο να εξισορροπήσει την όλη διαδικασία..
Οι διάφορες κλινικές εικόνες ψυχικής διαταραχής, δηλαδή η νευρική ένταση, τα νευρωσικά συμπτώματα και φαινόμενα ή τα ψυχωσικόμορφα-ψυχωσικά συμπτώματα και φαινόμενα αποτελούν , μεταξύ άλλων, μέσα εξισορρόπησης και αποφυγής .
Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι τα προαναφερθέντα δεν επέχουν απόλυτη ισχύ για όλους. Οι έρευνες απέδειξαν ότι κάθε άτομο αντιδρά με καθαρά προσωποπαγή τρόπο . Τουτέστιν δεν σημαίνει ότι εάν ένας Α απορρίφθηκε ενδομήτρια θα πρέπει οπωσδήποτε να παρουσιάσει ψυχική διαταραχή.
Αυτό ωστόσο που μπορεί να υποστηριχθεί είναι ότι η βασική αιτία των διαφόρων μορφών ψυχικής διαταραχής – από την απλούστερη νευρική ένταση μέχρι την ψύχωση – είναι ο φόβος ο οποίος κλιμακώνεται επειδή διαφοροποιείται η ποιότητα των απορριπτικών ερεθισμάτων που τον προκαλούν .
Ο χρόνος δεν μας επιτρέπει περαιτέρω ανάλυση της θεωρίας και ψυχοθεραπευτικής της αυτοψυχογνωσίας όπως η θεωρία των νευρώνων, η θεωρία των ιχνών μνήμης , η ανάπτυξη του αιτιολογικού μηχανισμού της ψυχικής διαταραχής, ο συγκινησιακός συμβολισμός του σεξ, η έννοια των μητρικών υποκαταστάτων και βέβαια η σύγκριση της με άλλες έρευνες στο αυτό πεδίο καθώς και οι φιλοσοφικές γνωσιολογικές και ηθικές προεκτάσεις του έργου του.
Οι θέσεις του Α.Κ ωστόσο έρχονται σήμερα να επιβεβαιωθούν όχι μονάχα στο χώρο της ψυχιατρικής με τα συγκλίνοντα έργα των ψυχιάτρων Stanislav Grof , Frank Lake, Thomas Verny, David Chamberlain, Ludwig Janus et al., αλλά και στο χώρο της νευροενδοκρινολογίας και της Ψυχονευροανοσολογίας .
Οι συνθήκες του προγεννητικού περιβάλλοντος επιδρούν όχι μόνον στο χώρο των ψυχικών λειτουργιών αλλά και κατ επέκταση στις σωματικές λειτουργίες.
Ο καθηγητής της Νευρο-ενδοκρινολογίας Dr Peter G. Fedor – Freybergh 20 της Στοκχόλμης θεωρεί ότι το ανοσοποιητικό σύστημα αντιμετωπίζεται σήμερα σε άμεση σχέση ενσωμάτωσης με άλλα φυσικά κυκλώματα, όπως το κεντρικό νευρικό σύστημα και το νευρο-ενδοκρινικό σύστημα.
Υπάρχουν δε ενδείξεις ότι αυτό το ολο-σύστημα είναι αμφίδρομο και κάθε επί μέρους σύστημα επιδρά πάνω στο άλλο. Η ενσωματωμένη Ψυχο-ανοσοποιητικο-νευροενδοκρινολογία αντιπροσωπεύει μια μοναδική ευκαιρία για πρώιμη αποφυγή ψυχολογικών και συγκινησιακών διαταραχών.
Θα θέλαμε να κλείσουμε με την θέση του καθηγητή Freybergh της οποίας η ολιστική υφή μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους από φιλοσοφικής και οντολογικής πλευράς: Η ανθρώπινη ζωή είναι ένα αδιαίρετο continuum όπου τα διάφορα στάδια της έχουν τη σημασία τους και την ισόνομη βαρύτητά τους αλληλεπιδρώντας το ένα στο άλλο. Σ αυτό το «συνεχές» το άτομο αποτελεί μια αδιαίρετη οντότητα ψυχολογική, φυσική και κοινωνική.
Δεν μπορούμε να απομονώσουμε το φυσικό, βιοχημικό, ενδοκρινολογικό και ψυχολογικό προτσές το οποίο είναι βασικά αδιαίρετο. Το συνεχές της ζωής ξεκινά in utero.
Η διαταραχή της ζωής σε ένα σημείο, όπως είναι το προγεννητικό στάδιο, μπορεί να οδηγήσει στην ψυχική και σωματική αρρώστια ή στην ακραία περίπτωση (όταν η ομοιόσταση δεν μπορεί να κρατήσει πλέον τη συνοχή της) στο θάνατο.
Είναι ο μύθος της πεταλούδας όπου ένα τίναγμα των φτερών της σε κάποιο σημείο της γης μπορεί να προκαλέσει ύστερα από χρόνια έναν κυκλώνα σε ένα άλλο σημείο της γης...
Η προγεννητική ψυχολογία και ψυχιατρική, επιβοηθούμενη από την ψυχοδηλωτική επιστήμη η οποία επικεντρώνεται στην επανενεργοποίηση και μελέτη της μνήμης και του περιεχομένου του μη συνειδητού, οδηγεί νομοτελειακά σε ένα νέο «παράδειγμα», μια νέα ανάγνωση και βίωση του κόσμου με τεράστιες συνέπειες στις δεκαετίες που έρχονται, συνέπειες για την ψυχική υγεία αλλά και την όλη συμπεριφορά του ανθρώπου προς τον εαυτό του και τον περιβάλλοντα χώρο.
Η Ελληνική Ψυχιατρική εκπροσωπούμενη την τελευταία 40ετία διεθνώς από το έργο του Αθανασίου Καυκαλίδη , δεν είναι μόνον παρούσα αλλά και πρωτοπόρος στη συντελούμενη αυτή οντολογική και γνωσιολογική αλλαγή.
Ζέφυρος Α. Καυκαλίδης
Δικηγόρος –Συγγραφέας
Μέλος της International Society of Prenatal and Perinatal
Psychology and Medicine (Heidelberg, Γερμανία) –
Μέλος της Multidisciplinary Association for the Psychedelic Studies (Florida,ΗΠΑ)
Ολόκληρη η Ανακοίνωση στην Ιατροχειρουργική Εταιρεία Κερκύρας σε μορφή .pdf
Πηγή http://www.kafkalides.com
Αφιερωμένο σε ένα φίλο κι ας μη τον έχω δει .......
[ Άρθρο- Συνέντευξη του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡOΤΥΠΙΑ 8 Φεβρουαρίου 1987 – Το κείμενο αυτό περιλαμβάνεται και στο βιβλίο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου : Αντίο παλιέ κόσμο- Συνομιλίες με αξιοσημείωτους ανθρώπους]
Το λάιτ-μοτίβ όλων των περιστατικών ήταν ο σωματικός και συνειδησιακός συγχρονισμός, με τον οποίο οι αναλυόμενοι επαναβίωσαν εμπειρίες του παρελθόντος.
Βασικότερη χρονική περίοδος για τη συναισθηματική των ισορροπία φάνηκε πως ήταν η περίοδος μέσα στη μήτρα, την οποία επαναβίωσαν, ενεργοποιώντας με LSD ίχνη μνήμης, αποθηκευμένα στα νευροϊνίδια που είχαν τότε διεγερθεί.
Η θεραπεία βασιζόταν αποκλειστικά στην επαναβίωση εμπειριών αποδοχής του εμβρύου από την εγκυμονούσα, πάνω στις οποίες οικομείτο μια νέα συμπεριφορά.
Από το 1972, ο Αθανάσιος Καυκαλίδης δεν ξαναχρησιμοποίησε LSD -25 και Psilocybine , αλλά μια άλλη ψυχοδηλωτική ουσία, την υδροχλωρική κεταμίνη (που κυκλοφορεί νομίμως, και χρησιμοποιείται ευρέως στην αναισθησιολογία).
Αυτά, ως το 1985, οπότε ο κ. Καυκαλίδης αποσύρθηκε...
Στη συνέντευξη που ακολουθεί (και η οποία έγινε στο σπίτι του, στην Αιξωνή Γλυφάδας, την Τρίτη) συζητούμε για τις αδυναμίες της τρέχουσας ψυχανάλυσης, τις “σωματικές” επαναβιώσεις με ψυχοδηλωτικά, το κατά πόσο τα ψυχοδηλωτικά εθίζουν, για τα ενδομήτρια τραύματα, την ευθύνη των γονέων, την ανάγκη ασφάλειας στη ζωή, μερικές “σκληρές” περιπτώσεις και άλλα...
Τα μεταφέρω με επιφύλαξη καθώς δεν είμαι επιστημονικός συντάκτης ο διάλογος είναι επιθυμητός.
Ιδού τι ακριβώς είπαμε :
- Κύριε Καυκαλίδη, εκπλήττομαι κατ’ αρχήν με την ευκολία που απορρίπτετε την παραδοσιακή ψυχανάλυση - λες και δεν βοήθησε αποτελεσματικά ως σήμερα τόσους ανθρώπους...
- Ομολογώ πως όταν εγώ υποβλήθηκα σε ψυχανάλυση με έναν Αιγύπτιο γιατρό, απογοητεύτηκα. Κι όταν άρχισα κι εγώ να ψυχαναλύω με τον παραδοσιακό τρόπο, παρατηρούσα πως μετά 5-6 καλές πρώτες συνεδρίες, τα περιστατικά υποτροπίαζαν. Το αποκορύφωμα ήλθε, θυμάμαι, μ’ ένα περιστατικό ομοφυλοφιλίας - που αντιμετώπιζα με τα γνωστά μέσα - ντιβάνι, ελεύθερος συνειρμός κ.λ.π. - αλλά όσο προχωρούσαν οι συνεδρίες τόσο ο αναλυόμενος περιόριζε τις εξωτερικεύσεις. Στην τελευταία συνεδρία δεν έβγαλε λέξη. Στο τέλος του χρόνου, σηκώθηκε και με ρώτησε “μπορείτε αληθινά να με βοηθήσετε με την ψυχανάλυση;”
-Μήπως όμως αυτό αποτελεί μομφή για εσάς, και όχι για τη μέθοδο;
- Να σας πω : Εκείνο το οποίο ως τώρα δεν μπόρεσα ν’ αντιληφθώ είναι το πώς ο ψυχαναλυτής επιτρέπει στον εαυτό του να παίξει τον κυρίαρχο ρόλο σε σχέση με τον άρρωστο. Οι ερμηνείες όλες της “αρρώστιας”, της “ψυχικής διαταραχής” και του προβληματισμού, δίνονται από τον ψυχαναλυτή.
- Σε περίπτωση που ο ψυχαναλυτής δεχτεί να ρισκάρει όσα και ο αναλυόμενος, δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσει η ψυχανάλυση;
- Μα δεν αποκλείω την πιθανότητα να εξελιχθεί θετικά μια συνεδρία παραδοσιακής ψυχανάλυσης. Νομίζω όμως ότι είναι πολύ μετρημένη η πρόοδος και σπάνια μπορείς να φτάσεις σε μια πλήρη ερμηνεία. Ο Φρόιντ εξάλλου, είχε τονίσει ιδιαιτέρως ότι στη διήγησή του πάνω, ο άρρωστος πρέπει να βιώσει συγκινησιακά την όλη κατάσταση. Αυτό σπανίως συμβαίνει με την παραδοσιακή μέθοδο. Αντιθέτως, εμείς το έχουμε νιώσει εντονότατα στις συνεδρίες αυτοψυχογνωσίας με τη χρησιμοποίηση πολύ μικρών δόσεων ψυχοδηλωτικών φαρμάκων, που επιτρέπονται στην κυκλοφορία. Ο αναλυόμενος βιώνει πλέον το γεγονός μ’ ένα συγχρονισμό και σωματικό και συγκινησιακό. Π.χ. αναπολεί ένα γεγονός όταν ήταν σε ηλικία τριών ετών : νιώθει μαζί με τα παιδικά αισθήματα, ξανά, το παιδικό του σώμα - νιώθει πως μικραίνει και γίνεται τριών ετών, τη στιγμή που έλαβε χώρα ο τραυματισμός.
- Πώς οδηγηθήκατε σ’ αυτή την πειραματική εφαρμογή;
- Ακούγοντας το 1960 την ομιλία ενός Άγγλου ψυχιάτρου στην ψυχιατρική κλινική του Behmann - στη μεγαλύτερη και πλέον φημισμένη του Καΐρου. Τότε, μόλις είχε κυκλοφορήσει από την Sandoz το LSD -25, και ο Άγγλος ψυχίατρος χρησιμοποιούσε σε μερικούς ασθενείς του Behmann μικρές ποσότητες του ψυχοδηλωτικού. Τα αποτελέσματα ήταν πράγματι εντυπωσιακά... Λίγες μέρες αργότερα, με επισκέφθηκε στο ιατρείο μου ο επιστημονικός διευθυντής του οίκου Sandoz , μου μίλησε για το LSD -25 και τελικά μου έστειλε 200 αμπούλες να τις χρησιμοποιήσω πειραματικά.
- Πείτε μου ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο LSD -25 και LSD που ξέρουμε;
- Το LSD -25 είναι χημικά απολύτως καθαρό, δίχως καμία πρόσμειξη, μέσα σε αμπούλες με ειδικό γυαλί, καμωμένες από τη Sandoz .
- Μου έκανε εντύπωση που γράφετε πως δεν δημιουργεί εθισμό.
- Κανένα ψυχοδηλωτικό φάρμακο δεν δημιουργεί εθισμό. Κανένα! Είναι μια συκοφαντία αυτή εναντίον των ψυχοδηλωτικών.
- Προς τι;
- Ίσως μέσα από μία άγνοια. Ίσως επειδή το φάρμακο είναι πάρα πολύ δυνατό - προ παντός όταν χρησιμοποιείται νοθευμένο ή σε ακαταλόγιστες δόσεις. Το να παίρνει κανείς LSD είναι ασφαλώς επικίνδυνο. Το LSD πρέπει πάντοτε να χρησιμοποιείτε με ένδειξη ψυχιατρική, και συνθήκες ηλεγμένες νοσοκομειακώς... Εθισμό πάντως δεν δημιουργεί. Έχω ασθενείς που έκαναν υγιέστατα παιδιά - χρησιμοποίησα μεθοδικά το LSD σε πάνω από 40 περιπτώσεις ασθενών - απολύτως κανείς δεν εθίστηκε.
- Πέτρα σκανδάλου τούτο!
- Προκαλώ οποιονδήποτε να μου αποδείξει πειραματικά το ενάντιο... Πιστέψτε με όμως, μέσα σ’ ένα ψυχιατρικό κύκλο που έχει χρησιμοποιήσει το LSD , αυτό το ξέρουν πολύ καλά.
- Γιατί λοιπόν το αποκρύπτουν;
- Διότι τώρα το LSD έχει δημιουργήσει μια φήμη εξωφρενική. Δεν μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει - αφήστε που η νομοθεσία απαγορεύει ρητώς τη χρήση, κατοχή και διακίνηση.
- Και πώς κάνετε τις συνεδρίες δίχως αυτό;
- Κατ’ αρχήν δεν κάνω πλέον συνεδρίες. Επίσης μέχρι πριν δύο χρόνια, οπότε σταμάτησα, χρησιμοποιούσα ΥΔΡΟΧΛΩΡΙΚΗ ΚΕΤΑΜΙΝΗ, που επιτρέπεται η χρήση της από τη νομοθεσία.
- Ψυχοδηλωτικό κι αυτή;
- Βεβαίως!
- Ποια είναι η εμπορική της ονομασία;
- Καλύτερα να μη σας πω, για ν’ αναποφύγω δυσάρεστες απηχήσεις. Πάντως χρησιμοποιείται ευρύτατα στην αναισθησιολογία. Ο οίκος που την παρασκευάζει δεν ομιλεί για ψυχοδηλωτικές ιδιότητες - αυτές, ελάχιστοι τις γνωρίζουν. Αν μαθευτούν, θα γίνει ανάρπαστο, όπως έγινε και με το LSD . Ξέρετε πώς αναπτύχθηκε η φημολογία για το LSD ; Το LSD επιδρά σε εκατομμυριοστό του γραμμαρίου ποσότητες σκεφθείτε λοιπόν ότι η Sandoz έστειλε δύο κιλά στο Παν/μιο Harvard , όπου ήταν ο Leary ...
- Ο Timothy Leary;
- Ακριβώς! Ο οποίος έκανε την περίφημη ομάδα των 500 φοιτητών που αποσύρθηκαν στα δάση και άρχισαν να χρησιμοποιούν το LSD ! Καταλαβαίνετε λοιπόν...
Η επαναβίωση των εμπειριών
-Πώς γίνονται τώρα οι συνεδρίες με την υδροχλωρική κεταμίνη;
-Πριν απαντήσω σ’ αυτό, θα ‘πρεπε να σας πω ότι η αυτοψυχογνωσία είναι ένα μόνο βήμα - το σημαντικότερο βεβαίως - για τη θεραπεία του αναλυόμενου... Εάν ο Φρόιντ είχε στη διάθεσή του το LSD θα είχε αλλάξει και η μορφή της κοινωνίας. Διότι, ξέρετε τι σημαίνει, πολλοί άνθρωποι να μη μπορούν να επικοινωνήσουν με τον εαυτό τους, χωρίς να είναι επιθετικοί, αλλά συμφιλιωτικοί; Ξέρετε τι σημαίνει, ένας άνθρωπος να μην μπορεί να συμφιλιωθεί με το σώμα του, με την υπαρξιακή του ταυτότητα, με το περιβάλλον;... Τεχνικά, νομίζω, το πρόβλημα αυτό λύνεται με τη μέθοδο της αυτοψυχογνωσίας... Βέβαια, κι ίσως σας τρομάξει αυτό, υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους δεν υπάρχει κανένα περιθώριο! Είναι εκείνοι που φέρουν μέσα τους ίχνη μνήμης εντονότατης απόρριψης, χωρίς να υπάρχει ουδεμία αποδοχή - αυτοί είναι και τα πιό σκληρά περιστατικά που καταλήγουν πάντοτε άσχημα... Η θεραπεία βασίζεται αποκλειστικά στην επαναβίωση ιχνών μνήμης αποδοχής, πάνω στα οποία γίνεται η οικοδόμηση της νέας αντίδρασης.
- Η επαναβίωση γίνεται με το ψυχοδηλωτικό φάρμακο;
- Ακριβώς. Γίνεται η επαναβίωση του τραυματικού περιστατικού.
- Όλοι ζητάμε να γυρίσουμε στον παράδεισο της παιδικής ηλικίας, αλλά γυρνώντας βρίσκουμε μόνο τις πρώτες πληγές...
- Βρίσκουμε και τις ευχάριστες καταστάσεις της αποδοχής. Οι αναλυόμενοι όμως, συνήθως έχουν βιώσει φρικτές απορρίψεις - σας βεβαιώ. Και δεν είναι λίγοι. Διότι απόρριψη δεν είναι μονάχα η μητέρα να μη θέλει το παιδί που θα γεννηθεί, ή να επιθυμεί να γεννηθεί με άλλο φύλο, απόρριψη είναι και οι εξωτερικές επιδράσεις οι τυχαίες, π.χ. ένα τραγικό νέο, ένας σεξουαλικός βιασμός της εγκύου γυναίκας...
- Οι οποίες, λέτε πως μεταβιβάζονται στο έμβρυο ενδομήτρια. Μήπως υπερβάλλετε υποστηρίζοντας στο βιβλίο πως μεταβιβάζονται από την πρώτη στιγμή που ενώνονται το ωάριο με το σπερματοζωάριο;
- Πιστέψτε με, καταγράφω όσα μου λένε οι άρρωστοι...
- Υπερβολικό θεωρώ επίσης το ότι η επαναβίωση παρελθόντων εμπειριών οδηγεί ως τη συναίσθηση της ζωής “των πτερωτών μας προγόνων”, όπως λέτε...
- Στη μεθοδολογία τη δική μου, το καρτεσιανό πνεύμα σβήνει. Είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ως βασικότατο παράγοντα την υποκειμενικότητα του ανθρώπου. Δεν μπορώ να αγνοήσω όσα μου λένε οι ασθενείς μου...
- Βέβαια, πολλοί, ερωτευμένοι με ναρκομανείς ουσίες, ονειρεύονται συχνά πως πετούν...
- Είναι επανενεργοποίηση ιχνών της μνήμης των πτερωτών προγόνων!...
- Λέτε, λοιπόν, πως, ενδομήτρια, το έμβρυο δέχεται τα ισχυρότερα τραύματα. Είναι λογότερο τραυματικά τα όσα συνειδητοποιεί, μεγαλώνοντας σ’ ένα φρικτό περιβάλλον;
- Κάποια κυρία ήλθε εδώ λέγοντας : “Γιατρέ, έχω όλα τα αγαθά γύρω μου και δεν μπορώ να τα απολαύσω”. Εσείς πώς ερμηνεύετε το συχνό γεγονός, οι συνθήκες γύρω μας να είναι τέλειες, ενώ εμείς να νιώθουμε αληθινή δυστυχία;
- Έστω!.. Είναι λοιπόν τόσο τραυματικές οι ενδομήτριες εμπειρίες επειδή το έμβρυο είναι άοπλο και δεν μπορεί να αντιδράσει - αυτό δεν υπαινίσεσθε;
- Ακριβέστατα!
- Ποια περιστατικά είναι τα σκληρότερα;
- Το να γεννάται ένα παιδί που δεν επιθυμείται. Δεν υπάρχει ανάπαυλα ηρεμίας σ’ αυτό... Το να γεννάται ένα παιδί διαφορετικού φύλου απ’ ό,τι επιθυμείται - αυτό είναι βασική αιτία άρνησης του φύλου μας, δηλ. ομοφυλοφιλίας, που μας δυστυχεί...
Το λάιτ-μοτίβ όλων των περιστατικών ήταν ο σωματικός και συνειδησιακός συγχρονισμός, με τον οποίο οι αναλυόμενοι επαναβίωσαν εμπειρίες του παρελθόντος.
Βασικότερη χρονική περίοδος για τη συναισθηματική των ισορροπία φάνηκε πως ήταν η περίοδος μέσα στη μήτρα, την οποία επαναβίωσαν, ενεργοποιώντας με LSD ίχνη μνήμης, αποθηκευμένα στα νευροϊνίδια που είχαν τότε διεγερθεί.
Η θεραπεία βασιζόταν αποκλειστικά στην επαναβίωση εμπειριών αποδοχής του εμβρύου από την εγκυμονούσα, πάνω στις οποίες οικομείτο μια νέα συμπεριφορά.
Από το 1972, ο Αθανάσιος Καυκαλίδης δεν ξαναχρησιμοποίησε LSD -25 και Psilocybine , αλλά μια άλλη ψυχοδηλωτική ουσία, την υδροχλωρική κεταμίνη (που κυκλοφορεί νομίμως, και χρησιμοποιείται ευρέως στην αναισθησιολογία).
Αυτά, ως το 1985, οπότε ο κ. Καυκαλίδης αποσύρθηκε...
Στη συνέντευξη που ακολουθεί (και η οποία έγινε στο σπίτι του, στην Αιξωνή Γλυφάδας, την Τρίτη) συζητούμε για τις αδυναμίες της τρέχουσας ψυχανάλυσης, τις “σωματικές” επαναβιώσεις με ψυχοδηλωτικά, το κατά πόσο τα ψυχοδηλωτικά εθίζουν, για τα ενδομήτρια τραύματα, την ευθύνη των γονέων, την ανάγκη ασφάλειας στη ζωή, μερικές “σκληρές” περιπτώσεις και άλλα...
Τα μεταφέρω με επιφύλαξη καθώς δεν είμαι επιστημονικός συντάκτης ο διάλογος είναι επιθυμητός.
Ιδού τι ακριβώς είπαμε :
- Κύριε Καυκαλίδη, εκπλήττομαι κατ’ αρχήν με την ευκολία που απορρίπτετε την παραδοσιακή ψυχανάλυση - λες και δεν βοήθησε αποτελεσματικά ως σήμερα τόσους ανθρώπους...
- Ομολογώ πως όταν εγώ υποβλήθηκα σε ψυχανάλυση με έναν Αιγύπτιο γιατρό, απογοητεύτηκα. Κι όταν άρχισα κι εγώ να ψυχαναλύω με τον παραδοσιακό τρόπο, παρατηρούσα πως μετά 5-6 καλές πρώτες συνεδρίες, τα περιστατικά υποτροπίαζαν. Το αποκορύφωμα ήλθε, θυμάμαι, μ’ ένα περιστατικό ομοφυλοφιλίας - που αντιμετώπιζα με τα γνωστά μέσα - ντιβάνι, ελεύθερος συνειρμός κ.λ.π. - αλλά όσο προχωρούσαν οι συνεδρίες τόσο ο αναλυόμενος περιόριζε τις εξωτερικεύσεις. Στην τελευταία συνεδρία δεν έβγαλε λέξη. Στο τέλος του χρόνου, σηκώθηκε και με ρώτησε “μπορείτε αληθινά να με βοηθήσετε με την ψυχανάλυση;”
-Μήπως όμως αυτό αποτελεί μομφή για εσάς, και όχι για τη μέθοδο;
- Να σας πω : Εκείνο το οποίο ως τώρα δεν μπόρεσα ν’ αντιληφθώ είναι το πώς ο ψυχαναλυτής επιτρέπει στον εαυτό του να παίξει τον κυρίαρχο ρόλο σε σχέση με τον άρρωστο. Οι ερμηνείες όλες της “αρρώστιας”, της “ψυχικής διαταραχής” και του προβληματισμού, δίνονται από τον ψυχαναλυτή.
- Σε περίπτωση που ο ψυχαναλυτής δεχτεί να ρισκάρει όσα και ο αναλυόμενος, δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσει η ψυχανάλυση;
- Μα δεν αποκλείω την πιθανότητα να εξελιχθεί θετικά μια συνεδρία παραδοσιακής ψυχανάλυσης. Νομίζω όμως ότι είναι πολύ μετρημένη η πρόοδος και σπάνια μπορείς να φτάσεις σε μια πλήρη ερμηνεία. Ο Φρόιντ εξάλλου, είχε τονίσει ιδιαιτέρως ότι στη διήγησή του πάνω, ο άρρωστος πρέπει να βιώσει συγκινησιακά την όλη κατάσταση. Αυτό σπανίως συμβαίνει με την παραδοσιακή μέθοδο. Αντιθέτως, εμείς το έχουμε νιώσει εντονότατα στις συνεδρίες αυτοψυχογνωσίας με τη χρησιμοποίηση πολύ μικρών δόσεων ψυχοδηλωτικών φαρμάκων, που επιτρέπονται στην κυκλοφορία. Ο αναλυόμενος βιώνει πλέον το γεγονός μ’ ένα συγχρονισμό και σωματικό και συγκινησιακό. Π.χ. αναπολεί ένα γεγονός όταν ήταν σε ηλικία τριών ετών : νιώθει μαζί με τα παιδικά αισθήματα, ξανά, το παιδικό του σώμα - νιώθει πως μικραίνει και γίνεται τριών ετών, τη στιγμή που έλαβε χώρα ο τραυματισμός.
- Πώς οδηγηθήκατε σ’ αυτή την πειραματική εφαρμογή;
- Ακούγοντας το 1960 την ομιλία ενός Άγγλου ψυχιάτρου στην ψυχιατρική κλινική του Behmann - στη μεγαλύτερη και πλέον φημισμένη του Καΐρου. Τότε, μόλις είχε κυκλοφορήσει από την Sandoz το LSD -25, και ο Άγγλος ψυχίατρος χρησιμοποιούσε σε μερικούς ασθενείς του Behmann μικρές ποσότητες του ψυχοδηλωτικού. Τα αποτελέσματα ήταν πράγματι εντυπωσιακά... Λίγες μέρες αργότερα, με επισκέφθηκε στο ιατρείο μου ο επιστημονικός διευθυντής του οίκου Sandoz , μου μίλησε για το LSD -25 και τελικά μου έστειλε 200 αμπούλες να τις χρησιμοποιήσω πειραματικά.
- Πείτε μου ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο LSD -25 και LSD που ξέρουμε;
- Το LSD -25 είναι χημικά απολύτως καθαρό, δίχως καμία πρόσμειξη, μέσα σε αμπούλες με ειδικό γυαλί, καμωμένες από τη Sandoz .
- Μου έκανε εντύπωση που γράφετε πως δεν δημιουργεί εθισμό.
- Κανένα ψυχοδηλωτικό φάρμακο δεν δημιουργεί εθισμό. Κανένα! Είναι μια συκοφαντία αυτή εναντίον των ψυχοδηλωτικών.
- Προς τι;
- Ίσως μέσα από μία άγνοια. Ίσως επειδή το φάρμακο είναι πάρα πολύ δυνατό - προ παντός όταν χρησιμοποιείται νοθευμένο ή σε ακαταλόγιστες δόσεις. Το να παίρνει κανείς LSD είναι ασφαλώς επικίνδυνο. Το LSD πρέπει πάντοτε να χρησιμοποιείτε με ένδειξη ψυχιατρική, και συνθήκες ηλεγμένες νοσοκομειακώς... Εθισμό πάντως δεν δημιουργεί. Έχω ασθενείς που έκαναν υγιέστατα παιδιά - χρησιμοποίησα μεθοδικά το LSD σε πάνω από 40 περιπτώσεις ασθενών - απολύτως κανείς δεν εθίστηκε.
- Πέτρα σκανδάλου τούτο!
- Προκαλώ οποιονδήποτε να μου αποδείξει πειραματικά το ενάντιο... Πιστέψτε με όμως, μέσα σ’ ένα ψυχιατρικό κύκλο που έχει χρησιμοποιήσει το LSD , αυτό το ξέρουν πολύ καλά.
- Γιατί λοιπόν το αποκρύπτουν;
- Διότι τώρα το LSD έχει δημιουργήσει μια φήμη εξωφρενική. Δεν μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει - αφήστε που η νομοθεσία απαγορεύει ρητώς τη χρήση, κατοχή και διακίνηση.
- Και πώς κάνετε τις συνεδρίες δίχως αυτό;
- Κατ’ αρχήν δεν κάνω πλέον συνεδρίες. Επίσης μέχρι πριν δύο χρόνια, οπότε σταμάτησα, χρησιμοποιούσα ΥΔΡΟΧΛΩΡΙΚΗ ΚΕΤΑΜΙΝΗ, που επιτρέπεται η χρήση της από τη νομοθεσία.
- Ψυχοδηλωτικό κι αυτή;
- Βεβαίως!
- Ποια είναι η εμπορική της ονομασία;
- Καλύτερα να μη σας πω, για ν’ αναποφύγω δυσάρεστες απηχήσεις. Πάντως χρησιμοποιείται ευρύτατα στην αναισθησιολογία. Ο οίκος που την παρασκευάζει δεν ομιλεί για ψυχοδηλωτικές ιδιότητες - αυτές, ελάχιστοι τις γνωρίζουν. Αν μαθευτούν, θα γίνει ανάρπαστο, όπως έγινε και με το LSD . Ξέρετε πώς αναπτύχθηκε η φημολογία για το LSD ; Το LSD επιδρά σε εκατομμυριοστό του γραμμαρίου ποσότητες σκεφθείτε λοιπόν ότι η Sandoz έστειλε δύο κιλά στο Παν/μιο Harvard , όπου ήταν ο Leary ...
- Ο Timothy Leary;
- Ακριβώς! Ο οποίος έκανε την περίφημη ομάδα των 500 φοιτητών που αποσύρθηκαν στα δάση και άρχισαν να χρησιμοποιούν το LSD ! Καταλαβαίνετε λοιπόν...
Η επαναβίωση των εμπειριών
-Πώς γίνονται τώρα οι συνεδρίες με την υδροχλωρική κεταμίνη;
-Πριν απαντήσω σ’ αυτό, θα ‘πρεπε να σας πω ότι η αυτοψυχογνωσία είναι ένα μόνο βήμα - το σημαντικότερο βεβαίως - για τη θεραπεία του αναλυόμενου... Εάν ο Φρόιντ είχε στη διάθεσή του το LSD θα είχε αλλάξει και η μορφή της κοινωνίας. Διότι, ξέρετε τι σημαίνει, πολλοί άνθρωποι να μη μπορούν να επικοινωνήσουν με τον εαυτό τους, χωρίς να είναι επιθετικοί, αλλά συμφιλιωτικοί; Ξέρετε τι σημαίνει, ένας άνθρωπος να μην μπορεί να συμφιλιωθεί με το σώμα του, με την υπαρξιακή του ταυτότητα, με το περιβάλλον;... Τεχνικά, νομίζω, το πρόβλημα αυτό λύνεται με τη μέθοδο της αυτοψυχογνωσίας... Βέβαια, κι ίσως σας τρομάξει αυτό, υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους δεν υπάρχει κανένα περιθώριο! Είναι εκείνοι που φέρουν μέσα τους ίχνη μνήμης εντονότατης απόρριψης, χωρίς να υπάρχει ουδεμία αποδοχή - αυτοί είναι και τα πιό σκληρά περιστατικά που καταλήγουν πάντοτε άσχημα... Η θεραπεία βασίζεται αποκλειστικά στην επαναβίωση ιχνών μνήμης αποδοχής, πάνω στα οποία γίνεται η οικοδόμηση της νέας αντίδρασης.
- Η επαναβίωση γίνεται με το ψυχοδηλωτικό φάρμακο;
- Ακριβώς. Γίνεται η επαναβίωση του τραυματικού περιστατικού.
- Όλοι ζητάμε να γυρίσουμε στον παράδεισο της παιδικής ηλικίας, αλλά γυρνώντας βρίσκουμε μόνο τις πρώτες πληγές...
- Βρίσκουμε και τις ευχάριστες καταστάσεις της αποδοχής. Οι αναλυόμενοι όμως, συνήθως έχουν βιώσει φρικτές απορρίψεις - σας βεβαιώ. Και δεν είναι λίγοι. Διότι απόρριψη δεν είναι μονάχα η μητέρα να μη θέλει το παιδί που θα γεννηθεί, ή να επιθυμεί να γεννηθεί με άλλο φύλο, απόρριψη είναι και οι εξωτερικές επιδράσεις οι τυχαίες, π.χ. ένα τραγικό νέο, ένας σεξουαλικός βιασμός της εγκύου γυναίκας...
- Οι οποίες, λέτε πως μεταβιβάζονται στο έμβρυο ενδομήτρια. Μήπως υπερβάλλετε υποστηρίζοντας στο βιβλίο πως μεταβιβάζονται από την πρώτη στιγμή που ενώνονται το ωάριο με το σπερματοζωάριο;
- Πιστέψτε με, καταγράφω όσα μου λένε οι άρρωστοι...
- Υπερβολικό θεωρώ επίσης το ότι η επαναβίωση παρελθόντων εμπειριών οδηγεί ως τη συναίσθηση της ζωής “των πτερωτών μας προγόνων”, όπως λέτε...
- Στη μεθοδολογία τη δική μου, το καρτεσιανό πνεύμα σβήνει. Είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ως βασικότατο παράγοντα την υποκειμενικότητα του ανθρώπου. Δεν μπορώ να αγνοήσω όσα μου λένε οι ασθενείς μου...
- Βέβαια, πολλοί, ερωτευμένοι με ναρκομανείς ουσίες, ονειρεύονται συχνά πως πετούν...
- Είναι επανενεργοποίηση ιχνών της μνήμης των πτερωτών προγόνων!...
- Λέτε, λοιπόν, πως, ενδομήτρια, το έμβρυο δέχεται τα ισχυρότερα τραύματα. Είναι λογότερο τραυματικά τα όσα συνειδητοποιεί, μεγαλώνοντας σ’ ένα φρικτό περιβάλλον;
- Κάποια κυρία ήλθε εδώ λέγοντας : “Γιατρέ, έχω όλα τα αγαθά γύρω μου και δεν μπορώ να τα απολαύσω”. Εσείς πώς ερμηνεύετε το συχνό γεγονός, οι συνθήκες γύρω μας να είναι τέλειες, ενώ εμείς να νιώθουμε αληθινή δυστυχία;
- Έστω!.. Είναι λοιπόν τόσο τραυματικές οι ενδομήτριες εμπειρίες επειδή το έμβρυο είναι άοπλο και δεν μπορεί να αντιδράσει - αυτό δεν υπαινίσεσθε;
- Ακριβέστατα!
- Ποια περιστατικά είναι τα σκληρότερα;
- Το να γεννάται ένα παιδί που δεν επιθυμείται. Δεν υπάρχει ανάπαυλα ηρεμίας σ’ αυτό... Το να γεννάται ένα παιδί διαφορετικού φύλου απ’ ό,τι επιθυμείται - αυτό είναι βασική αιτία άρνησης του φύλου μας, δηλ. ομοφυλοφιλίας, που μας δυστυχεί...
Οι γονείς
- Με όλα όσα μου λέτε, αποδίδετε τρομακτική ευθύνη στους γονείς;
- Σας βεβαιώνω ειλικρινά, οι ενήλικοι είναι φρικτοί. Εμείς είμαστε η αιτία καταστροφής των παιδιών. Συμφωνείται;... Πείτε μου τις αντιρρήσεις σας.
- Αναρωτιέμαι πώς μπορεί να μετρηθεί η ετοιμότητα ενός ανθρώπου για να γίνει γονέας. Διότι δεν καταστρέφουμε κυρίως συνειδητά τα παιδιά, αλλά συχνότατα από άγνοια και έλλειψη παιδείας.
- Μόνο με ενημέρωση και παιδεία θα ξεπεραστεί αυτό το πρόβλημα. Που πρέπει ν’ αρχίσει από τα γεννοφάσκια μας.
- Εγώ θα’ λεγα κάτι παραπάνω, με “συναισθηματική αγωγή” διότι δεν αρκεί να ξέρει κανείς μερικές παιδαγωγικές αρχές - πρέπει κυρίως να τις αισθάνεται...
- Αυτό που λέτε είναι βασικότατο, και πάρα πολύ σωστό, εάν η γνώση δεν γίνει συγκινησιακά αποδεκτή, είναι άχρηστη... Θα ‘ταν όμως όλως ουτοπικό να απαιτήσουμε οι άνθρωποι όλοι να υπόκεινται σε συνεδρίες αυτοψυχογνωσίας! Πολλοί ωστόσο το χρειάζονται επειγόντως - ξέρετε ποιοι, περισσότερο από άλλους; (παύση) Οι πολιτικοί! Κάθε πολιτικός θα ‘πρεπε να παρουσιάζει πιστοποιητικό...
- ... Πιστοποιητικό συναισθηματικής επάρκειας!.. Νομίζετε ότι οι σημερινοί πολιτικοί το έχουν;
- Όχι όπως άλλωστε και οι προηγούμενοι: η συμπεριφορά τους διέπεται αποκλειστικά από μια τρομακτική επιθετικότητα - παρ’ όλα τα χαμόγελα και τις γλυκομιλημένες φράσεις.
- Ποιον διακρίνεται ως συναισθηματικά πιό συγχισμένο;
- Τον Μητσοτάκη θα ’λεγα. Πολύ επιθετικός καταστροφικά επιθετικός...
Η συνεδρία
- Ας γυρίσουμε στη συνεδρία. Γίνεται λοιπόν μια ένεση...
- Ναι. Με μια ένεση ψυχοδηλωτικού 1/15 της δόσεως που χορηγούν οι αναισθησιολόγοι. Μέσα σε 5΄-6΄ αρχίζει η φαρμακοδυναμική ενέργεια. Διαφοροποιείται το επίπεδο συνείδησης - πάει σε άλλους κόσμους, πλαταίνει. Το σώμα παίρνει διαφορετικές θέσεις, ως και διαστάσεις... Τότε επανενεργοποιούνται τα “ίχνη μνήμης”. (Τα ίχνη μνήμης αφήνονται μέσα στα ανθρώπινα κύτταρα από τις συγκινησιακές διαδικασίες των γεγονότων, και διατηρούνται σε λανθάνουσα κατάσταση - μερικά μάλιστα από αυτά μεταβιβάζονται στους απογόνους με την κληρονομικότητα). Στα ίχνη μνήμης έχει καταγραφεί και η απόρριψη ή αποδοχή του εμβρύου από τη μήτρα - μητέρα, και από αυτά εξαρτάται αν η επανενεργοποίησή τους θα είναι φοβογόνος ή ευχάριστη.
- “Στη γνώση της μήτας” γράφετε νομίζω, πως τα κύρια συμπτώματα με το LSD είναι η επαναβίωση εμπειριών του παρελθόντος, η συνειδητοποίηση της υποκριτικής συμπεριφοράς, διαύγεια, απώλεια υπαρξιακής ταυτότητας, άγχος, δέος, εξαΰλωση, θρησκευτική μυστικοπάθεια, υπερφυσικές ιδιότητες και flashback . Νομίζω δεν τα ξεχνώ... Τα ίδια ισχύουν και με την επίδραση της υδροχλωρικής κεταμίνης;
- Ναι, μόνο που διαρκούν λιγότερο - δυόμισι ώρες περίπου ενώ με το LSD -25 διαρκούσαν ως και δεκατρείς ώρες. Επίσης το LSD -25 άφηνε μια κατάθλιψη που διαρκούσε για μέρες...
- Και την οποία καταπολεμούσατε με chlopromazine - πολλά φάρμακα ακούω!
- Τώρα δεν χρειάζονται διότι η κεταμίνη κατά κανόνα δεν δημιουργεί κατάθλιψη.
- Όλα τα περιστατικά επαναβίωσαν την ενδομήτρια κατάσταση;
- Όχι. Μερικά αρνήθηκαν. Διότι υπάρχει φόβος, φρικτά ανυπόφορος, που φτάνει στο δέος. Αλλά εάν δεν βιώσει ο καθένας το φόβο, αντιμετωπίζοντας την αιτία που τον προκαλεί, η επαναβίωση δεν οδηγεί στο τέρμα...
- Υπάρχει και σωματική αίσθηση εξωτερικού πόνου που βιώθηκε παλιά; Δηλαδή αν τραυμάτισε ένα χαστούκι την παιδική ηλικία, “ξανατρώει” το συγκεκριμένο χαστούκι στη συνεδρεία;
- Δεν μπορείτε να φανταστείτε!.. Θυμάμαι, συγκεκριμένα ένα νέο που είχε τραυματιστεί ενόσω συμπιεζόταν ο δείκτης του χεριού του. Στη συνεδρία, η επαναβίωση άρχισε με μια ανεξήγητη αγκύλωση.
- Ποιο ήταν το τραύμα;
- Κοιμότανε μαζί με τον παππού και τη γιαγιά του, οι οποίοι άρχισαν να κάνουν έρωτα. Το χέρι του μικρού παιδιού που σιωπούσε φοβισμένο, είχε παγιδευτεί κάτω από το σώμα της γιαγιάς.
- Μετά τη συνεδρία της επαναβίωσης, μπορώ να υποθέσω ότι ο ατυχής εγγονός θεραπεύτηκε;
- Είχε πιθανότητες να μειώσει τις δυσάρεστες συνέπειες. Το βαθμό, τον επιλέγει ο ίδιος. Η αυτο-ανα-διαπαιδαγώγηση εξαρτάται αποκλειστικά από τον ίδιον.
Η γέννηση
- Αν θυμάμαι καλά, ονομάζετε “απορριφθέντες” όλους όσοι βίωσαν τον πόνο της “εξώθησης - γέννησης”, δηλ. της γέννας, που δημιουργεί πόνο.
- Ναι, ναι... άπαντες.
- Όλοι γεννηθήκαμε για να πονάμε;
- Αφού πονάμε! - δεν πονάμε; Επειδή η μήτρα μας απώθησε...
- Δεν υπάρχει μετά, αγκαλιά τόσο ζεστή σαν τη μήτρα;
- Ναι, εμείς όμως ζητάμε πάντα την πρώτη. Ο άνθρωπος ζητάει στη ζωή του να δημιουργήσει συνθήκες ασφάλειας. Το κυνηγητό του χρήματος, το κυνηγητό του έρωτα είναι προσπάθειες για ασφάλεια, που φέρνουν κοντά στην ενδομήτριο ζωή. Ξέρετε κι εσείς πόσο ανάγκη νιώθουμε να ξαναγίνουμε μικροί - δέστε τα υποκοριστικά που λένε οι ερωτευμένοι...
- Υπάρχει τρόπος γέννησης που δεν τραυματίζει;
- Ναι ενός Ρώσου μαιευτήρα, που γεννάει τις γυναίκες σε πισίνες με ζεστό νερό 37 βαθμών και δεν κόβει αμέσως τον ομφάλιο λώρο...
- Νομίζω και ο Λε Μπουαγιέ το ’χει κάνει αυτό, πριν χρόνια...
- Ο Ρώσος ολοκλήρωσε την προσπάθεια του Λε Μπουαγιέ...
- Στην ανάγκη της γνώσης της μήτρας, καταλήξατε μέσω των ασθενών σας, ήταν μια αρχική ροπή στην οποία τους στρέψατε;
- Σας διαβεβαιώνω ειλικρινώς, απέφυγα δικές μου εισηγήσεις και ερμηνείες. Απλώς συμπαραστάθηκα για να ολοκληρωθεί η ερμηνεία του αναλυόμενου μέσα από το δικό μου πρίσμα.
- Μέσα από τις παρατηρήσεις αυτές καταλήξατε και στη “θεωρία των κυμάνσεων”.
- Αυτή είναι απόρροια της “Κοσμολογικής Υποθέσεως”.
- Ναι, ξέρω...
- Μα πού τη διαβάσατε;
- Τη γράφετε, εν σπέρματι στη “Γνώση της Μήτρας” πως ακόμα και τα μεταφυσικά ή ψυχοδιανοητικά φαινόμενα έχουν φυσική υπόσταση αλλά για να πω την αλήθεια μου φαίνεται τραβηγμένο...
- Ναι! είναι υλιστική η όλη τοποθέτηση - αλλά υπάρχουν δύο μορφές ύλης : αυτή που βλέπουμε, αλλά και η άναρχη ύλη... Αυτή η άποψη στηρίζεται και σε μια προσωπική μεταφυσική εμπειρία(...).
- Πείτε μου, πώς αντιμετωπίζονται αυτές οι, μάλλον, προκλητικές απόψεις από το ψυχιατρικό Status .
- Μονάχα που δεν έπεσα στα γόνατα, για να τους πείσω να δοκιμάσουν. Μια αδιαφορία πρωτοφανής, που υπέκρυπτε, νομίζω, μια διάθεση θαψίματος... Ζήτησα να κάνω πειράματα στο Πανεπιστήμιο - μια που εκεί υπάρχει LSD και ψιλοκυβίνη - αλλά αρνήθηκαν (...).
- Υπάρχει άλλος που συνηγορεί για τη χρήση του LSD -25 ψυχιατρικά;
- Βεβαίως! Ένας είναι ο Γκροφ, ο Τσεχοσλοβάκος - υπεύθυνος της ψυχιατρικής κλινικής του Μέριλαντ, ώσπου του το απογόρευσαν!
- Στην Τσεχοσλοβακία και στο Μεξικό είναι, νομίζω, προχωρημένη αυτή η μέθοδος.
- Ήταν μέχρι πρότινος.
Προσωπικά
- Να πούμε και λίγα προσωπικά, κύριε Καυκαλίδη. Εσείς ξεκινήσατε απ’ το Κάιρο... Πώς γεννήθηκε το ενδιαφέρον σας για την ψυχανάλυση;
- Αρχικά σπούδαζα νευρολογία στο Λονδίνο (στο Institute of Neurology ), στη Στοκχόλμη, στην Αθήνα και στο Κάιρο όπου και γεννήθηκα... Απογοητεύτηκα εντόνως. Δεν μπορούσα να διανοηθώ, πώς είναι θεραπεία ν’ αφήνεις ανάπηρον έναν άνθρωπο : π.χ. στη βλάβη ενός ινώματος της 8ης εγκεφαλικής συζυγίας; Ή αφήνεις τον άνθρωπο να πεθάνει, ή τον εγχειρίζεις και τον αφήνεις ανάπηρο παντοτινά - για το Θεό! Πιάνεται η καρδιά μου! Έτσι, στράφηκα στην ψυχιατρική.
- Εμείς, οι αναλυόμενοι, πιστεύουμε πως οι ψυχαναλυτές οδηγήθηκαν στο επάγγελμα για να καλύψουν δικά τους προβλάματα.
- Έχετε, συχνά, δίκιο! Αυτό τους αναγκάζει να μην είναι γενναιόδωροι με τους άρρωστους... Ό,τι και να σας πω, κινήθηκα σ’ ένα συναρπαστικό τομέα, που μου αποκάλυψε τόσα πράγματα...
- Μιλάτε στον αόριστο;
- Ναι, διότι παρ’ όλο που θ’ ανακαλυφθούν πολλά πράγματα εγώ έχω λίγο καμφθεί - έχω κι αυτό το εμφύσημα που με βασανίζει.
- Τι σχέσεις κρατάτε με τους ασθενείς σας;
- Επειδή συνήθως είναι νέοι άνθρωποι, τους έχω σαν παιδιά μου.
- Πολύτεκνος! - πενήντα τόσα παιδιά...
- Με την υδροχλωρική κεταμίνη φτάνουν τους εκατόν είκοσι (γέλια).
- Στο Κάιρο επιστρέφετε;
- Επέστρεφα. Τώρα πιά ακινητοποιήθηκα από την αρρώστια - μένω εδώ...
«Γυναίκα, σε θεωρούσα αιτία της δυστυχίας μου κι ωστόσο απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξης μου. Τώρα πρέπει να με συγχωρέσεις, γιατί σ’ εξευτέλιζα. Μεγάλη και σεβαστή έχεις γίνει τώρα. Ωστόσο θέλω να ακούσεις την παράκλησή μου αυτή που είναι και η μόνη. Σαν μείνεις έγκυος κάποια φορά, θέλω να είσαι γαλήνια και κρατώντας την κοιλιά σου, να γνωρίζεις πως είσαι η ομορφότερη απ’ όλους. Τούτο θα το κάνεις για το παιδί που φέρνεις μέσα σου. Δώσε του την πρώτη μετάληψη, την πρώτη βεβαιότητα ότι υπάρχει εν γαλήνη. Είναι μέσα σου, τρωτό και μόνο. Όμως γνωρίζει. Να είσαι λοιπόν σωματικά και ψυχικά γαλήνια. Κι αυτό αύριο, θα καταφέρει να επιβιώσει και να ξεκόψει αργά από την απέραντη ανάγκη, που θα σου έχει, και να ζήσει και να αγαπήσει με τη σειρά του. Αν του αρνηθείς την μικρούτσικη υπόστασή του, θα είναι σαν να του κλείνεις κατάμουτρα της ευτυχίας την πόρτα …»
Αυτά λέγονται στο υπό την έκδοση βιβλίο του Αλέξη Ζάντρου (ψευδώνυμο), με τον τίτλο «Το τέλος του ψυχαναγκασμού». Ο συγγραφέας είναι Έλληνας, που είχε αρχίσει νευρωψυχιατρική θεραπεία σε ηλικία 28 ετών, επειδή είχε ομοφυλοφιλικές σχέσεις, παρά το γεγονός ότι ήταν παντρεμένος. Την «αναγέννηση» του, την οφείλει στο δόκτορα Αθανάσιο Καυκαλίδη.
Ο Αλέξης Ζάντρος συνάντησε για πρώτη φορά τον δόκτορα Αθανάσιο Καυκαλίδη στην «Κάζα Συντικάλ» της Μαδρίτης, στις 3 Σεπτεμβρίου του1966, όπου ο τελευταίος, με ανακοίνωσή του στο Δ’ Παγκόσμιο Συνέδριο Ψυχιατρικής, παρουσίαζε το περιστατικό ενός ομοφυλόφιλου, που είχε υποβληθεί σε επιτυχή θεραπεία με d-Lysergic Acid Diethylamede, παγκόσμια γνωστό ως LSD.
Ο Ζάντρος ήξερε για το LSD ότι ακριβώς και ο πολύς ο κόσμος. Βασικά όσα διάβαζε στις εφημερίδες. Ότι δηλαδή το LSD είναι επικίνδυνο παραισθησιογόνο και δηλητήριο του πνεύματος. Μετά όμως από μακροχρόνια έρευνα, πείστηκε ότι μπορούσε να καταφύγει σ’ αυτό υπό έμπειρη ψυχιατρική παρακολούθηση, για να βρει τις αιτίες και πίσω την λύτρωση από την προσωπική του δυστυχία. Και επισκέφθηκε τον γιατρό στο Καϊρο. Αποτέλεσμα των εμπειριών του είναι το συγκλονιστικό δοκίμιο, που ακολούθησε την δεκατετράμηνη επιτυχή θεραπεία του.
Στις 14 συνεδρίες, 8ωρης τουλάχιστον διάρκειας η κάθε μια, ο ασθενής επαναβίωσε περιστατικά της προηγούμενης ζωής του, έφτασε στην παιδική ηλικία, στη βρεφική, στη στιγμή που γεννιόταν και, τέλος στις συνθήκες της ζωής του μέσα στη μήτρα. Στη δέκατη συνεδρία ο ασθενής είχε πάρει την εμβρυϊκή στάση. «Γιατί κλαις;», ρωτάει ο γιατρός. «Δεν θέλω να βγω. Δεν θέλω να γεννηθώ, το καταλαβαίνεις γιατρέ; Θέλω να γυρίσω πίσω στην καλή θερμοκρασία, στην αδράνεια. Δεν θέλω να μεταβάλλω κίνηση. Αρνούμαι την επίδραση δυνάμεως που ασκείτε πάνω μου». Σ’ αυτό το σημείο ο Αλέξης φέρνει τα χέρια στο κεφάλι του, στα σημεία της πληγής, από τους εμβρυουλκούς, που τον τραβούσαν προς τα έξω. Νιώθει εκεί φοβερό πόνο. Έχει επαναβιώσει την εξώθηση από τη μήτρα!
Υπάρχουν ενδείξεις, λένε οι ειδικοί, ότι η φαρμακοδυναμική ενέργεια του LSD οφείλεται στην επανεργοποίηση της μνήμης όχι μόνο των νευρώνων αλλά και της μνήμης της ύλης από την οποία αποτελούνται οι νεύρωνες. Έτσι το φάρμακο σε απόλυτα ελεγμένη ποσότητα, βοηθάει το ασθενή να ξεφύγει από την απομόνωσή του και να επικοινωνήσει με το γιατρό ευκολότερα. Γίνεται δηλαδή γέφυρα ανάμεσα στο γιατρό και τον ασθενή. Φτάνουμε με λίγα λόγια ν’ ανακαλύψουμε ότι η προσωπική μας ευτυχία (ή δυστυχία) αρχίζει μέσα στη μήτρα. Κι μάλιστα από την πρώτη στιγμή της συλλήψεως το νευρικό μας σύστημα λειτουργεί περισσότερο με βάση τις επιδράσεις που δέχτηκε στην ενδομήτρια ζωή και λιγότερο από το πώς συμπεριφέρθηκε αργότερα η μητέρα. «Επηρεάζεται δηλαδή, τελεσίδικα, εκεί μέσα, η ψυχική υγεία του ατόμου», τονίζει ο κ. Καυκαλίδης. Η ανακοίνωση του κ. Αθανάσιου Καυκαλίδη, στο Ζ’ Πανελλήνιο Ψυχιατρικό Συνέδριο στο Χίλτον, αναφερόταν σε παρατήρηση δεκαέξι περιστατικών από τα οποία τα δεκατρία είχαν θεραπευθεί με LSD με απειροελάχιστες δόσεις (Κάιρο 1960-70), και για τα υπόλοιπα τρία (Λευκωσία 1970-72), χρησιμοποιήθηκε Psilocybine Santoz, πάντα με ειδική άδεια του Υπουργείου Υγιεινής.
Ανάλογα με την επαναβίωση των συνθηκών της ενδομήτριας ζωής, οι άρρωστοι είχαν καταταγεί σε 4 κατηγορίες, στους απόλυτα ευπρόσδεκτους, τους απόλυτα ανεπιθύμητους, τους ανεπιθύμητους λόγω φύλου και τους ευπρόσδεκτους αλλά συγκλονιζόμενους. Ωστόσο σε πιο ακριβώς σημείο του σχηματισμού του το έμβρυο παίρνει το μήνυμα και προβληματίζεται μέσα στη μήτρα δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη. Ένα όμως είναι βέβαιο. Ότι ορισμένοι άνθρωποι διατηρούν μέσα στο νευρικό τους σύστημα τις αναμνήσεις της ενδομήτριας ζωής.
Καλά, τι πρόβλημα μπορεί να έχουν οι απόλυτα ευπρόσδεκτοι; Ρώτησα το γιατρό.
Αυτοί έχουν προβλήματα που δημιουργήθηκαν μετά τη γέννησή τους μου απάντησε. Από μία τοποθέτηση του πατέρα και της μητέρας απέναντί τους, εντελώς τραυματική.
Περνώντας στην τέταρτη κατηγορία, βλέπουμε ότι η παρουσία του εμβρύου και το φύλο του είναι ευπρόσδεκτα από τη μητέρα, αλλά οι υποκειμενικές συναισθηματικές καταστάσεις της το επηρεάζουν άμεσα.
Αν υποτεθεί δηλαδή ότι αυτή η γυναίκα δέχεται μια τραγική είδηση, αν ζήσει μέσα σ’ ένα περιβάλλον που βρίσκεται σε σύγκρουση μαζί της, που της δημιουργεί προβληματισμούς και ψυχική ένταση, αν παθαίνει νευρικές και υστερικές κρίσεις, τότε το έμβρυο συγκλονίζεται.
Αυτά λέγονται στο υπό την έκδοση βιβλίο του Αλέξη Ζάντρου (ψευδώνυμο), με τον τίτλο «Το τέλος του ψυχαναγκασμού». Ο συγγραφέας είναι Έλληνας, που είχε αρχίσει νευρωψυχιατρική θεραπεία σε ηλικία 28 ετών, επειδή είχε ομοφυλοφιλικές σχέσεις, παρά το γεγονός ότι ήταν παντρεμένος. Την «αναγέννηση» του, την οφείλει στο δόκτορα Αθανάσιο Καυκαλίδη.
Ο Αλέξης Ζάντρος συνάντησε για πρώτη φορά τον δόκτορα Αθανάσιο Καυκαλίδη στην «Κάζα Συντικάλ» της Μαδρίτης, στις 3 Σεπτεμβρίου του1966, όπου ο τελευταίος, με ανακοίνωσή του στο Δ’ Παγκόσμιο Συνέδριο Ψυχιατρικής, παρουσίαζε το περιστατικό ενός ομοφυλόφιλου, που είχε υποβληθεί σε επιτυχή θεραπεία με d-Lysergic Acid Diethylamede, παγκόσμια γνωστό ως LSD.
Ο Ζάντρος ήξερε για το LSD ότι ακριβώς και ο πολύς ο κόσμος. Βασικά όσα διάβαζε στις εφημερίδες. Ότι δηλαδή το LSD είναι επικίνδυνο παραισθησιογόνο και δηλητήριο του πνεύματος. Μετά όμως από μακροχρόνια έρευνα, πείστηκε ότι μπορούσε να καταφύγει σ’ αυτό υπό έμπειρη ψυχιατρική παρακολούθηση, για να βρει τις αιτίες και πίσω την λύτρωση από την προσωπική του δυστυχία. Και επισκέφθηκε τον γιατρό στο Καϊρο. Αποτέλεσμα των εμπειριών του είναι το συγκλονιστικό δοκίμιο, που ακολούθησε την δεκατετράμηνη επιτυχή θεραπεία του.
Στις 14 συνεδρίες, 8ωρης τουλάχιστον διάρκειας η κάθε μια, ο ασθενής επαναβίωσε περιστατικά της προηγούμενης ζωής του, έφτασε στην παιδική ηλικία, στη βρεφική, στη στιγμή που γεννιόταν και, τέλος στις συνθήκες της ζωής του μέσα στη μήτρα. Στη δέκατη συνεδρία ο ασθενής είχε πάρει την εμβρυϊκή στάση. «Γιατί κλαις;», ρωτάει ο γιατρός. «Δεν θέλω να βγω. Δεν θέλω να γεννηθώ, το καταλαβαίνεις γιατρέ; Θέλω να γυρίσω πίσω στην καλή θερμοκρασία, στην αδράνεια. Δεν θέλω να μεταβάλλω κίνηση. Αρνούμαι την επίδραση δυνάμεως που ασκείτε πάνω μου». Σ’ αυτό το σημείο ο Αλέξης φέρνει τα χέρια στο κεφάλι του, στα σημεία της πληγής, από τους εμβρυουλκούς, που τον τραβούσαν προς τα έξω. Νιώθει εκεί φοβερό πόνο. Έχει επαναβιώσει την εξώθηση από τη μήτρα!
Υπάρχουν ενδείξεις, λένε οι ειδικοί, ότι η φαρμακοδυναμική ενέργεια του LSD οφείλεται στην επανεργοποίηση της μνήμης όχι μόνο των νευρώνων αλλά και της μνήμης της ύλης από την οποία αποτελούνται οι νεύρωνες. Έτσι το φάρμακο σε απόλυτα ελεγμένη ποσότητα, βοηθάει το ασθενή να ξεφύγει από την απομόνωσή του και να επικοινωνήσει με το γιατρό ευκολότερα. Γίνεται δηλαδή γέφυρα ανάμεσα στο γιατρό και τον ασθενή. Φτάνουμε με λίγα λόγια ν’ ανακαλύψουμε ότι η προσωπική μας ευτυχία (ή δυστυχία) αρχίζει μέσα στη μήτρα. Κι μάλιστα από την πρώτη στιγμή της συλλήψεως το νευρικό μας σύστημα λειτουργεί περισσότερο με βάση τις επιδράσεις που δέχτηκε στην ενδομήτρια ζωή και λιγότερο από το πώς συμπεριφέρθηκε αργότερα η μητέρα. «Επηρεάζεται δηλαδή, τελεσίδικα, εκεί μέσα, η ψυχική υγεία του ατόμου», τονίζει ο κ. Καυκαλίδης. Η ανακοίνωση του κ. Αθανάσιου Καυκαλίδη, στο Ζ’ Πανελλήνιο Ψυχιατρικό Συνέδριο στο Χίλτον, αναφερόταν σε παρατήρηση δεκαέξι περιστατικών από τα οποία τα δεκατρία είχαν θεραπευθεί με LSD με απειροελάχιστες δόσεις (Κάιρο 1960-70), και για τα υπόλοιπα τρία (Λευκωσία 1970-72), χρησιμοποιήθηκε Psilocybine Santoz, πάντα με ειδική άδεια του Υπουργείου Υγιεινής.
Ανάλογα με την επαναβίωση των συνθηκών της ενδομήτριας ζωής, οι άρρωστοι είχαν καταταγεί σε 4 κατηγορίες, στους απόλυτα ευπρόσδεκτους, τους απόλυτα ανεπιθύμητους, τους ανεπιθύμητους λόγω φύλου και τους ευπρόσδεκτους αλλά συγκλονιζόμενους. Ωστόσο σε πιο ακριβώς σημείο του σχηματισμού του το έμβρυο παίρνει το μήνυμα και προβληματίζεται μέσα στη μήτρα δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη. Ένα όμως είναι βέβαιο. Ότι ορισμένοι άνθρωποι διατηρούν μέσα στο νευρικό τους σύστημα τις αναμνήσεις της ενδομήτριας ζωής.
Καλά, τι πρόβλημα μπορεί να έχουν οι απόλυτα ευπρόσδεκτοι; Ρώτησα το γιατρό.
Αυτοί έχουν προβλήματα που δημιουργήθηκαν μετά τη γέννησή τους μου απάντησε. Από μία τοποθέτηση του πατέρα και της μητέρας απέναντί τους, εντελώς τραυματική.
Περνώντας στην τέταρτη κατηγορία, βλέπουμε ότι η παρουσία του εμβρύου και το φύλο του είναι ευπρόσδεκτα από τη μητέρα, αλλά οι υποκειμενικές συναισθηματικές καταστάσεις της το επηρεάζουν άμεσα.
Αν υποτεθεί δηλαδή ότι αυτή η γυναίκα δέχεται μια τραγική είδηση, αν ζήσει μέσα σ’ ένα περιβάλλον που βρίσκεται σε σύγκρουση μαζί της, που της δημιουργεί προβληματισμούς και ψυχική ένταση, αν παθαίνει νευρικές και υστερικές κρίσεις, τότε το έμβρυο συγκλονίζεται.
Λεει ο Αλέξης Ζάντρος:
«Ο τραυματισμός μου συνέβηκε μέσα στη μήτρα και από τη στιγμή της σύλληψης. Τα γυναικεία όργανα με ευνουχίζουν με την έννοια της ενδομήτριας ανασφάλειας. Στη δέκατητρίτη συνεδρία έμενα απελπισμένος. Ο άνθρωπος που αγάπησα, όσο κανέναν άλλο αποκαλυπτόταν όσο τουλάχιστον διαρκούσε η κύηση, τύραννος. Οι υστερικές της κρίσεις, οι λιποθυμίες, η ένταση, ψυχική και σωματική, μεταδίδονταν άμεσα στο έμβρυο που υπήρξα. Ο βασικός τραυματισμός μου ήταν οι σπασμοί μέσα στη μήτρα, που διέκοπταν την γαλήνη της κύησης: «Άγχος και γαλήνη μέσα στη μήτρα, άγχος και γαλήνη στην μετέπειτα ζωή».
Και ο κ. Καυκαλίδης εξηγεί:
«Βέβαια δεν μπορούμε να αποδείξουμε από ποια στιγμή ακριβώς το νευρικό σύστημα του εμβρύου είναι απόλυτα ανεπτυγμένο. Αλλά από την άλλη μεριά δεν ξέρουμε και πως λειτουργεί ο φόβος. Εκείνο που το έμβρυο νιώθει μέσα στη μήτρα, είτε αν είναι ανεπιθύμητο αυτό καθ’ αυτό ή λόγω φύλου, είτε αν δέχεται από τη μήτρα τα αποτελέσματα της συναισθηματικής διαταραχής της (πάλι εδώ δημιουργείτε ένα είδος φόβου), δεν μπορούμε να το ελέγξουμε πειραματικά. Αποδείχτηκε όμως πέρα από κάθε αμφισβήτηση με πειράματα στην Αυστραλία και Ιαπωνία, ότι η κατάσταση της μητέρας επηρεάζει το έμβρυο. Βέβαια φαίνεται ασύλληπτο πως μπορεί το αγόρι να νιώθει, μέσα στη μήτρα, ότι η μητέρα του το θέλει αγόρι ή το αντίστροφο. Αλλά το γεγονός είναι ότι οι άρρωστοί μας, μετά από τέτοιες συνειδητοποιήσεις παρουσίασαν βελτίωση. Και διερωτάται κανείς: Πως οι «ψευδαισθήσεις» γιατί έτσι χαρακτηρίζουν πολλοί συνάδελφοι τη φαρμακοδυναμική ενέργεια του LSD, βελτιώνουν και θεραπεύουν μια νοσηρή κατάσταση που δεν μπόρεσε να βελτιωθεί από άλλες μορφές θεραπείας; Η νευροφυσιολογία πρέπει να ερμηνεύσει το μηχανισμό της φαρμακοδυναμικής ενέργειας του LSD.
Βασικά η κατηγορία των ανεπιθύμητων λόγω φύλου και των απόλυτα ανεπιθύμητων δεν διαφέρει εξηγεί ο συνομιλητής μου. Γιατί ο τραυματισμός και στην μία περίπτωση και στην άλλη, μέσα στη μήτρα είναι το ίδιο πράγμα. Αφού η μητέρα δεν δέχεται το φύλλο του παιδιού, δεν δέχεται και το ίδιο το παιδί. “Πρέπει να σας πω, συνεχίζει ο κ. Καυκαλίδης ότι “τα απόλυτα ανεπιθύμητα” περιστατικά είναι τα πιο σκληρά στη θεραπεία. Εγώ προσωπικά μόνο σε ένα είχα μια σχετική βελτίωση. Γιατί παρουσιάζουν μεγάλη αντίσταση και τα θεραπευτικά αποτελέσματα είναι πολύ φτωχά. Αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται τερατόμορφοι, με αφύσικο σώμα, απορριπτέοι. Το ίδιο και οι ανεπιθύμητοι λόγω φύλλου, Γιατί την επιθυμία της μητέρας για συγκεκριμένο φύλλο την νιώθουν σαν μια υπερδύναμη που τους επιβάλει τη θέλησή της κι αισθάνονται ότι σ’ αυτή την υπερδύναμη πρέπει να υπακούσουν τυφλά.’’.
Τι γίνεται γιατρέ, αν ο υποψήφιος πατέρας διαρκώς υπενθυμίζει στην έγκυο ότι αυτός θέλει το παιδί του να είναι του ενός ή του άλλου φύλου;
Εξαρτάται από την προσωπικότητα της. Υπάρχουν γυναίκες που αδιαφορούν για το τι σκέπτεται ο σύζυγος. Αν όμως τρέμει τον άντρα της και θέλει να τον ικανοποιήσει ανεξάρτητα με το τι η ίδια θέλει, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι προβληματίζεται. Και ότι το έμβρυο δέχεται τα μηνύματα. Άρα και ο πατέρας μπορεί να ευθύνεται.
Οι «ανεπιθύμητοι» επαναβίωσαν τη εξώθηση από τη μήτρα χωρίς να τραυματιστούν από αυτή επειδή ήταν ήδη εντονότατα τραυματισμένοι εξ’ αιτίας της «ενδομήτριας απορρίψεως». Γιατί η απόρριψη κατά την ενδομήτρια ζωή ήταν τόσο έντονα τραυματική, που τίποτα στο μέλλον δεν μπορούσε να την υπερφαλαγγίσει. Αντίθετα την επαναβίωναν οι «απόλυτα ευπρόσδεκτοι». Έτσι «ο τραυματισμός της γέννησης» του Όττο Ράνκ και οι μέθοδοι των γιατρών Λαμάζ και Φρεντερίκ Λεμπουαγέ («Γέννηση χωρίς βία») αποδεικνύονται για άλλη μια φορά αληθινές. «Προσέξτε κάτι σημαντικό», παρατηρεί ο κ. Καυκαλίδης. Ο «τραυματισμός της γέννησης είναι κυρίως συναισθηματικός. Γιατί το ενδομήτριο περιβάλλον διαφέρει παρασάγκας από το εξωτερικό περιβάλλον, όταν το βρέφος αντιμετωπίζει ξαφνικά τη διαφορά της θερμοκρασίας και της πιέσεως καθώς και το γεγονός ότι αναπνέει μόνο του, μέσα στο εκτυφλωτικό φως του χειρουργείου. Η πρώτη επαφή δηλαδή του νεογέννητου με το εξωτερικό περιβάλλον, γεννά απελπιστικό τρόμο. Επίσης οι εξωτερικές επιδράσεις όσα συμβαίνουν γύρω του από τους πρώτους μήνες της ζωής του, γίνονται απόλυτα αντιληπτά. Γι’ αυτό το μωρό θα πρέπει να κοιμάται σε ξεχωριστό δωμάτιο από τους γονείς αμέσως μετά τη γέννησή του».
Τι συμβαίνει γιατρέ αν δίπλα στην κούνια ενός μωρού, ας πούμε 30 ημερών, οι γονείς επιδίδονται σε τρυφερότητες, κάνουν έρωτα; Είναι δυνατόν να αντιληφθεί κάτι το παιδί;
Ναι αυτό είναι ένα σημείο που θα έπρεπε να τονίσω. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δυσμενώς επηρεάζονται τα παιδιά από τις σεξουαλικές σχέσεις των γονέων. Πόσο τραυματίζονται. Γιατί μ’ αυτές το παιδί νιώθει απορριμμένο από τους γονείς. Αυτό το αίσθημα συνδυάζεται με την αρχική απόρριψη μέσα στην μήτρα ή την εξώθηση από τη μήτρα και επανεργοποιήτε έτσι η αρχική ανασφάλεια. Το ίδιο πράγμα γίνεται με τους επόμενους τραυματισμούς στα δυο, δέκα, τριάντα τους χρόνια. Επομένως κάθε μελλοντικός τραυματισμός συνδυάζεται σε ένα ασυνείδητο επίπεδο με τον τραυματισμό της αρχικής απορρίψεως. Να γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος υπερβάλει σ’ ένα συναίσθημα ανασφάλειας, στο άκουσμα ας πούμε μιας δυσάρεστης είδησης ή στην αποτυχία των εξετάσεων.
Παραπαίουν ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία
Όλα τα άτομα, που ζήτησαν την ψυχιατρική βοήθεια του συνομιλητή μου, παρουσίαζαν σεξουαλικά προβλήματα, έντονα αγχώδη φαινόμενα, φοβίες έλλειψη προσαρμογής στο κοινωνικό περιβάλλον, επιθετικότητα και καταθλιπτικά φαινόμενα. Ιδιαίτερα οι απόλυτα ανεπιθύμητοι νιώθουν ότι δεν ανήκουν πουθενά ότι όλοι τους απορρίπτουν. Το ότι η μητέρα δεν τους ήθελε μέσα στη μήτρα της παίρνεται σαν αμετάκλητη απόφαση μιας υπερδυνάμεως που κυριαρχεί πάνω στο σώμα και το πνεύμα και αφαιρεί από τον άρρωστο το δικαίωμα να υπάρχει.
«Παραπαίουν», εξηγεί ο κ. Καυκαλίδης «ανάμεσα στην ανυπαρξία που τους επιβάλει η μητέρα υπερδύναμη και στην ύπαρξή τους που φοβούνται να την παραδεχτούν. Γιατί οι άνθρωποι κινητοποιούνται κάτω από αυτές τις ασυνείδητες ψυχικές συγκρούσεις και όλη τους η συμπεριφορά κατευθύνετε αποκλειστικά από αυτούς τους τραυματισμούς. Από τίποτα καινούριο δεν διαφοροποιείτε η κατάσταση».
Τα σεξουαλικά προβλήματα εμφανίζονται μόνιμα στους ασθενείς σας. Γιατί, κύριε Καυκαλίδη το σεξ παίρνει τόσο τεράστιες διαστάσεις;
Το σεξουαλικό θέμα είναι πολύ σημαντικό. Γιατί με την ερωτική πράξη ο άνθρωπος πρακτικά γυρίζει πίσω στη μήτρα. Δηλαδή αποτελεί γι’ αυτόν την ασφάλεια, εφ’ όσον ήταν ευπρόσδεκτος μέσα στη μήτρα. Αυτή η κατηγορία δεν προβληματίζεται σεξουαλικά. Αν όμως οι συνθήκες της ενδομήτριας ζωής, ήταν τραγικές, προβληματίζεται με το σεξ, γιατί γυρίζει πίσω σ’ αυτή την τραυματική κατάσταση. Έπειτα το σεξ είναι πολύ σημαντικό για την ισορροπία μας, επειδή η πρώτη βιολογική ανάγκη είναι να ζήσει ο άνθρωπος όσο το δυνατό περισσότερο. Αυτή την επιθυμία ικανοποιεί με έμμεσο τρόπο μέσο της αναπαραγωγής. Συνεχίζει δηλαδή να υπάρχει αιώνια, μέσο των απογόνων του. Όλο αυτό το τρέξιμο στη ζωή, συνέχεια πίσω από κάτι καινούριο, η ουτοπία που κυνηγάμε έχει αποδειχτεί ότι είναι η προσπάθεια επιστροφής στη μήτρα. Κάτι αδύνατο, δηλαδή, που το πλησιάζουμε μόνο μέσο του σεξ.
Άρα οι άνθρωποι που υπολογίζουν να γίνουν γονείς πρέπει να μελετήσουν καλά τη συμπεριφορά τους απέναντι στο παιδί, από τη στιγμή της σύλληψης. Μόνο έτσι ο καινούριος άνθρωπος θα έρθει στον κόσμο χωρίς άγχη και προβλήματα και με όλες τις προϋποθέσεις, για να γίνει ευτυχισμένος.
Ασφαλώς. Και θα πρέπει, στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, που αρχίζει στην εφηβική ηλικία, να συμπεριλαμβάνεται και η γνώση αυτών των απλών πραγμάτων. Πρέπει να νιώσουν καλά οι γονείς τι σημαίνει να φέρουν έναν άλλο άνθρωπο στο κόσμο. Γιατί δυστυχώς, ακόμη και στις οικογένειες με δυνατότητες όλων των ειδών, συμβαίνει τα παιδιά τους να έχουν απίθανα προβλήματα, λόγω, π.χ. του ανεπιθύμητου του φύλου. Με αποτέλεσμα τραυματισμούς ενδοοικογενειακούς, πέρα από την απέραντη υποκειμενική δυστυχία του ίδιου του παιδιού.
Οι θεραπευτικές ιδιότητες του LSD
Στο χώρο μας η χρήση του LSD (και στο εξωτερικό παρέχεται μόνο με κρατική άδεια) απαγορεύεται αυστηρά, για οποιοδήποτε λόγο. Επομένως μόνο με άδεια του υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών μπορεί να συνεχιστεί αυτού του είδους η θεραπευτική προσπάθεια και πάντα μέσα σε κέντρα ερευνών, πανεπιστημιακά ή κρατικά νοσοκομειακά.
Είναι γεγονός ότι η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται περιορισμένα στο εξωτερικό, βασικά λόγω των υπερβολών από ανεύθυνα πρόσωπα. Εφαρμόζεται πάντως στην Αγγλία, την Αμερική την Γαλλία και την Ολλανδία, όπου μάλιστα ο καθηγητής Μπάστιαν γύρισε ένα φιλμ, με προσωπική άδεια του ασθενή, το οποίο προβλήθηκε στην τηλεόραση. Τα έξοδα του φιλμ, κατέβαλε το Υπουργείο Υγιεινής της χώρας.
«Ο τραυματισμός μου συνέβηκε μέσα στη μήτρα και από τη στιγμή της σύλληψης. Τα γυναικεία όργανα με ευνουχίζουν με την έννοια της ενδομήτριας ανασφάλειας. Στη δέκατητρίτη συνεδρία έμενα απελπισμένος. Ο άνθρωπος που αγάπησα, όσο κανέναν άλλο αποκαλυπτόταν όσο τουλάχιστον διαρκούσε η κύηση, τύραννος. Οι υστερικές της κρίσεις, οι λιποθυμίες, η ένταση, ψυχική και σωματική, μεταδίδονταν άμεσα στο έμβρυο που υπήρξα. Ο βασικός τραυματισμός μου ήταν οι σπασμοί μέσα στη μήτρα, που διέκοπταν την γαλήνη της κύησης: «Άγχος και γαλήνη μέσα στη μήτρα, άγχος και γαλήνη στην μετέπειτα ζωή».
Και ο κ. Καυκαλίδης εξηγεί:
«Βέβαια δεν μπορούμε να αποδείξουμε από ποια στιγμή ακριβώς το νευρικό σύστημα του εμβρύου είναι απόλυτα ανεπτυγμένο. Αλλά από την άλλη μεριά δεν ξέρουμε και πως λειτουργεί ο φόβος. Εκείνο που το έμβρυο νιώθει μέσα στη μήτρα, είτε αν είναι ανεπιθύμητο αυτό καθ’ αυτό ή λόγω φύλου, είτε αν δέχεται από τη μήτρα τα αποτελέσματα της συναισθηματικής διαταραχής της (πάλι εδώ δημιουργείτε ένα είδος φόβου), δεν μπορούμε να το ελέγξουμε πειραματικά. Αποδείχτηκε όμως πέρα από κάθε αμφισβήτηση με πειράματα στην Αυστραλία και Ιαπωνία, ότι η κατάσταση της μητέρας επηρεάζει το έμβρυο. Βέβαια φαίνεται ασύλληπτο πως μπορεί το αγόρι να νιώθει, μέσα στη μήτρα, ότι η μητέρα του το θέλει αγόρι ή το αντίστροφο. Αλλά το γεγονός είναι ότι οι άρρωστοί μας, μετά από τέτοιες συνειδητοποιήσεις παρουσίασαν βελτίωση. Και διερωτάται κανείς: Πως οι «ψευδαισθήσεις» γιατί έτσι χαρακτηρίζουν πολλοί συνάδελφοι τη φαρμακοδυναμική ενέργεια του LSD, βελτιώνουν και θεραπεύουν μια νοσηρή κατάσταση που δεν μπόρεσε να βελτιωθεί από άλλες μορφές θεραπείας; Η νευροφυσιολογία πρέπει να ερμηνεύσει το μηχανισμό της φαρμακοδυναμικής ενέργειας του LSD.
Βασικά η κατηγορία των ανεπιθύμητων λόγω φύλου και των απόλυτα ανεπιθύμητων δεν διαφέρει εξηγεί ο συνομιλητής μου. Γιατί ο τραυματισμός και στην μία περίπτωση και στην άλλη, μέσα στη μήτρα είναι το ίδιο πράγμα. Αφού η μητέρα δεν δέχεται το φύλλο του παιδιού, δεν δέχεται και το ίδιο το παιδί. “Πρέπει να σας πω, συνεχίζει ο κ. Καυκαλίδης ότι “τα απόλυτα ανεπιθύμητα” περιστατικά είναι τα πιο σκληρά στη θεραπεία. Εγώ προσωπικά μόνο σε ένα είχα μια σχετική βελτίωση. Γιατί παρουσιάζουν μεγάλη αντίσταση και τα θεραπευτικά αποτελέσματα είναι πολύ φτωχά. Αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται τερατόμορφοι, με αφύσικο σώμα, απορριπτέοι. Το ίδιο και οι ανεπιθύμητοι λόγω φύλλου, Γιατί την επιθυμία της μητέρας για συγκεκριμένο φύλλο την νιώθουν σαν μια υπερδύναμη που τους επιβάλει τη θέλησή της κι αισθάνονται ότι σ’ αυτή την υπερδύναμη πρέπει να υπακούσουν τυφλά.’’.
Τι γίνεται γιατρέ, αν ο υποψήφιος πατέρας διαρκώς υπενθυμίζει στην έγκυο ότι αυτός θέλει το παιδί του να είναι του ενός ή του άλλου φύλου;
Εξαρτάται από την προσωπικότητα της. Υπάρχουν γυναίκες που αδιαφορούν για το τι σκέπτεται ο σύζυγος. Αν όμως τρέμει τον άντρα της και θέλει να τον ικανοποιήσει ανεξάρτητα με το τι η ίδια θέλει, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι προβληματίζεται. Και ότι το έμβρυο δέχεται τα μηνύματα. Άρα και ο πατέρας μπορεί να ευθύνεται.
Οι «ανεπιθύμητοι» επαναβίωσαν τη εξώθηση από τη μήτρα χωρίς να τραυματιστούν από αυτή επειδή ήταν ήδη εντονότατα τραυματισμένοι εξ’ αιτίας της «ενδομήτριας απορρίψεως». Γιατί η απόρριψη κατά την ενδομήτρια ζωή ήταν τόσο έντονα τραυματική, που τίποτα στο μέλλον δεν μπορούσε να την υπερφαλαγγίσει. Αντίθετα την επαναβίωναν οι «απόλυτα ευπρόσδεκτοι». Έτσι «ο τραυματισμός της γέννησης» του Όττο Ράνκ και οι μέθοδοι των γιατρών Λαμάζ και Φρεντερίκ Λεμπουαγέ («Γέννηση χωρίς βία») αποδεικνύονται για άλλη μια φορά αληθινές. «Προσέξτε κάτι σημαντικό», παρατηρεί ο κ. Καυκαλίδης. Ο «τραυματισμός της γέννησης είναι κυρίως συναισθηματικός. Γιατί το ενδομήτριο περιβάλλον διαφέρει παρασάγκας από το εξωτερικό περιβάλλον, όταν το βρέφος αντιμετωπίζει ξαφνικά τη διαφορά της θερμοκρασίας και της πιέσεως καθώς και το γεγονός ότι αναπνέει μόνο του, μέσα στο εκτυφλωτικό φως του χειρουργείου. Η πρώτη επαφή δηλαδή του νεογέννητου με το εξωτερικό περιβάλλον, γεννά απελπιστικό τρόμο. Επίσης οι εξωτερικές επιδράσεις όσα συμβαίνουν γύρω του από τους πρώτους μήνες της ζωής του, γίνονται απόλυτα αντιληπτά. Γι’ αυτό το μωρό θα πρέπει να κοιμάται σε ξεχωριστό δωμάτιο από τους γονείς αμέσως μετά τη γέννησή του».
Τι συμβαίνει γιατρέ αν δίπλα στην κούνια ενός μωρού, ας πούμε 30 ημερών, οι γονείς επιδίδονται σε τρυφερότητες, κάνουν έρωτα; Είναι δυνατόν να αντιληφθεί κάτι το παιδί;
Ναι αυτό είναι ένα σημείο που θα έπρεπε να τονίσω. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δυσμενώς επηρεάζονται τα παιδιά από τις σεξουαλικές σχέσεις των γονέων. Πόσο τραυματίζονται. Γιατί μ’ αυτές το παιδί νιώθει απορριμμένο από τους γονείς. Αυτό το αίσθημα συνδυάζεται με την αρχική απόρριψη μέσα στην μήτρα ή την εξώθηση από τη μήτρα και επανεργοποιήτε έτσι η αρχική ανασφάλεια. Το ίδιο πράγμα γίνεται με τους επόμενους τραυματισμούς στα δυο, δέκα, τριάντα τους χρόνια. Επομένως κάθε μελλοντικός τραυματισμός συνδυάζεται σε ένα ασυνείδητο επίπεδο με τον τραυματισμό της αρχικής απορρίψεως. Να γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος υπερβάλει σ’ ένα συναίσθημα ανασφάλειας, στο άκουσμα ας πούμε μιας δυσάρεστης είδησης ή στην αποτυχία των εξετάσεων.
Παραπαίουν ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία
Όλα τα άτομα, που ζήτησαν την ψυχιατρική βοήθεια του συνομιλητή μου, παρουσίαζαν σεξουαλικά προβλήματα, έντονα αγχώδη φαινόμενα, φοβίες έλλειψη προσαρμογής στο κοινωνικό περιβάλλον, επιθετικότητα και καταθλιπτικά φαινόμενα. Ιδιαίτερα οι απόλυτα ανεπιθύμητοι νιώθουν ότι δεν ανήκουν πουθενά ότι όλοι τους απορρίπτουν. Το ότι η μητέρα δεν τους ήθελε μέσα στη μήτρα της παίρνεται σαν αμετάκλητη απόφαση μιας υπερδυνάμεως που κυριαρχεί πάνω στο σώμα και το πνεύμα και αφαιρεί από τον άρρωστο το δικαίωμα να υπάρχει.
«Παραπαίουν», εξηγεί ο κ. Καυκαλίδης «ανάμεσα στην ανυπαρξία που τους επιβάλει η μητέρα υπερδύναμη και στην ύπαρξή τους που φοβούνται να την παραδεχτούν. Γιατί οι άνθρωποι κινητοποιούνται κάτω από αυτές τις ασυνείδητες ψυχικές συγκρούσεις και όλη τους η συμπεριφορά κατευθύνετε αποκλειστικά από αυτούς τους τραυματισμούς. Από τίποτα καινούριο δεν διαφοροποιείτε η κατάσταση».
Τα σεξουαλικά προβλήματα εμφανίζονται μόνιμα στους ασθενείς σας. Γιατί, κύριε Καυκαλίδη το σεξ παίρνει τόσο τεράστιες διαστάσεις;
Το σεξουαλικό θέμα είναι πολύ σημαντικό. Γιατί με την ερωτική πράξη ο άνθρωπος πρακτικά γυρίζει πίσω στη μήτρα. Δηλαδή αποτελεί γι’ αυτόν την ασφάλεια, εφ’ όσον ήταν ευπρόσδεκτος μέσα στη μήτρα. Αυτή η κατηγορία δεν προβληματίζεται σεξουαλικά. Αν όμως οι συνθήκες της ενδομήτριας ζωής, ήταν τραγικές, προβληματίζεται με το σεξ, γιατί γυρίζει πίσω σ’ αυτή την τραυματική κατάσταση. Έπειτα το σεξ είναι πολύ σημαντικό για την ισορροπία μας, επειδή η πρώτη βιολογική ανάγκη είναι να ζήσει ο άνθρωπος όσο το δυνατό περισσότερο. Αυτή την επιθυμία ικανοποιεί με έμμεσο τρόπο μέσο της αναπαραγωγής. Συνεχίζει δηλαδή να υπάρχει αιώνια, μέσο των απογόνων του. Όλο αυτό το τρέξιμο στη ζωή, συνέχεια πίσω από κάτι καινούριο, η ουτοπία που κυνηγάμε έχει αποδειχτεί ότι είναι η προσπάθεια επιστροφής στη μήτρα. Κάτι αδύνατο, δηλαδή, που το πλησιάζουμε μόνο μέσο του σεξ.
Άρα οι άνθρωποι που υπολογίζουν να γίνουν γονείς πρέπει να μελετήσουν καλά τη συμπεριφορά τους απέναντι στο παιδί, από τη στιγμή της σύλληψης. Μόνο έτσι ο καινούριος άνθρωπος θα έρθει στον κόσμο χωρίς άγχη και προβλήματα και με όλες τις προϋποθέσεις, για να γίνει ευτυχισμένος.
Ασφαλώς. Και θα πρέπει, στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, που αρχίζει στην εφηβική ηλικία, να συμπεριλαμβάνεται και η γνώση αυτών των απλών πραγμάτων. Πρέπει να νιώσουν καλά οι γονείς τι σημαίνει να φέρουν έναν άλλο άνθρωπο στο κόσμο. Γιατί δυστυχώς, ακόμη και στις οικογένειες με δυνατότητες όλων των ειδών, συμβαίνει τα παιδιά τους να έχουν απίθανα προβλήματα, λόγω, π.χ. του ανεπιθύμητου του φύλου. Με αποτέλεσμα τραυματισμούς ενδοοικογενειακούς, πέρα από την απέραντη υποκειμενική δυστυχία του ίδιου του παιδιού.
Οι θεραπευτικές ιδιότητες του LSD
Στο χώρο μας η χρήση του LSD (και στο εξωτερικό παρέχεται μόνο με κρατική άδεια) απαγορεύεται αυστηρά, για οποιοδήποτε λόγο. Επομένως μόνο με άδεια του υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών μπορεί να συνεχιστεί αυτού του είδους η θεραπευτική προσπάθεια και πάντα μέσα σε κέντρα ερευνών, πανεπιστημιακά ή κρατικά νοσοκομειακά.
Είναι γεγονός ότι η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται περιορισμένα στο εξωτερικό, βασικά λόγω των υπερβολών από ανεύθυνα πρόσωπα. Εφαρμόζεται πάντως στην Αγγλία, την Αμερική την Γαλλία και την Ολλανδία, όπου μάλιστα ο καθηγητής Μπάστιαν γύρισε ένα φιλμ, με προσωπική άδεια του ασθενή, το οποίο προβλήθηκε στην τηλεόραση. Τα έξοδα του φιλμ, κατέβαλε το Υπουργείο Υγιεινής της χώρας.
Η νευροψυχιατρική θεραπεία με LSD κρατάει περίπου από έξι ως 18 μήνες. Όσο διαρκεί η συνεδρία (τουλάχιστον 8 ώρες η κάθε μία), ο ασθενής δεν βρίσκεται σε κατάσταση υπνώσεως, ούτε απώλειας της συνειδήσεως. Ανάλογα βέβαια με τη δόση μπορεί η χορήγηση του LSD , όταν γίνεται από έμπειρο ψυχίατρο, δεν ξεπερνάει ποτέ τα 100 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου και εξουδετερώνεται εντελώς στο τέλος της κάθε συνεδρίας, με τη χορήγηση του αντιδότου, δηλαδή μιας ορισμένης ποσότητας χλωπρομαζίνης.
Όσον αφορά τον πόλεμο μεταξύ επιστημόνων γύρω από το LSD , άρχισε μαζί με την εμφάνισή του. Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν τη χρησιμοποίησή τους τρομερά επικίνδυνη, αλλά το ίδιο σημαντικός είναι και ο αριθμός όσων υποστηρίζουν τις θεραπευτικές του ικανότητες σε θέματα ψυχοθεραπείας. Μέσα σ’ αυτούς και ο καθηγητής της ψυχιατρικής και νευρολογίας του Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα δόκτωρ Λούις Ουέστ, ο γνωστός ψυχαναλυτής Τζών Λίλλυ, η ομάδα ερευνών του Spring Grove State Hospital των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Γάλλοι επιστήμονες που έχουν εκδώσει το «Ντοσιέ LSD » κ.α. Οι τελευταίοι, εκτός των άλλων υποστηρίζουν ότι δεν έχει καμία σχέση με τα ναρκωτικά, ότι δεν είναι ναρκωτικό, και ότι δεν προκαλεί εθισμό. Επί του θέματος αυτού ο κ. Καυκαλίδης τονίζει:
«Το LSD έχει παρεξηγηθεί σοβαρά, λόγω της καταχρήσεως του από τους νέους. Βέβαια είναι τοξικό σε μεγάλες δόσεις. Δεν χωράει αμφιβολία ότι μπορεί κανείς και με 500 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου να κάνει έναν άνθρωπο να πετάξει από το παράθυρο. Αλλά με 40, 50 ή 100 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου και με προσεκτική ιατρική παρακολούθηση, είναι δυνατόν να επιτευχθούν καταπληκτικά αποτελέσματα σε ορισμένους νευρωσικούς (όχι σε όλους) που έχουν φτάσει σε απελπιστική κατάσταση και δεν έχουν βοηθηθεί από άλλα είδη θεραπειών (φαρμακευτική θεραπεία, ψυχανάλυση κ.λ.π.). Δεν υπάρχει όμως εθισμός, ούτε βλάβη του ανθρώπινου οργανισμού όπως του αναπνευστικού, νευρικού, κυκλοφοριακού ή άλλου συστήματος, ούτε κινδυνεύουν τα χρωμοσώματα, δηλαδή οι απόγονοι, όταν το φάρμακο δίνεται υπό παρακολούθηση».
Όσον αφορά τον πόλεμο μεταξύ επιστημόνων γύρω από το LSD , άρχισε μαζί με την εμφάνισή του. Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν τη χρησιμοποίησή τους τρομερά επικίνδυνη, αλλά το ίδιο σημαντικός είναι και ο αριθμός όσων υποστηρίζουν τις θεραπευτικές του ικανότητες σε θέματα ψυχοθεραπείας. Μέσα σ’ αυτούς και ο καθηγητής της ψυχιατρικής και νευρολογίας του Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα δόκτωρ Λούις Ουέστ, ο γνωστός ψυχαναλυτής Τζών Λίλλυ, η ομάδα ερευνών του Spring Grove State Hospital των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Γάλλοι επιστήμονες που έχουν εκδώσει το «Ντοσιέ LSD » κ.α. Οι τελευταίοι, εκτός των άλλων υποστηρίζουν ότι δεν έχει καμία σχέση με τα ναρκωτικά, ότι δεν είναι ναρκωτικό, και ότι δεν προκαλεί εθισμό. Επί του θέματος αυτού ο κ. Καυκαλίδης τονίζει:
«Το LSD έχει παρεξηγηθεί σοβαρά, λόγω της καταχρήσεως του από τους νέους. Βέβαια είναι τοξικό σε μεγάλες δόσεις. Δεν χωράει αμφιβολία ότι μπορεί κανείς και με 500 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου να κάνει έναν άνθρωπο να πετάξει από το παράθυρο. Αλλά με 40, 50 ή 100 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου και με προσεκτική ιατρική παρακολούθηση, είναι δυνατόν να επιτευχθούν καταπληκτικά αποτελέσματα σε ορισμένους νευρωσικούς (όχι σε όλους) που έχουν φτάσει σε απελπιστική κατάσταση και δεν έχουν βοηθηθεί από άλλα είδη θεραπειών (φαρμακευτική θεραπεία, ψυχανάλυση κ.λ.π.). Δεν υπάρχει όμως εθισμός, ούτε βλάβη του ανθρώπινου οργανισμού όπως του αναπνευστικού, νευρικού, κυκλοφοριακού ή άλλου συστήματος, ούτε κινδυνεύουν τα χρωμοσώματα, δηλαδή οι απόγονοι, όταν το φάρμακο δίνεται υπό παρακολούθηση».
Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑΣ ΖΩΗΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ Αθ. Καυκαλίδης επιτελεί αθόρυβα και ταπεινά μια πρωτοποριακή επιστημονική δουλειά που πραγματικά τιμά την ελληνική επιστήμη. Άρχισε τα πρώτα πειράματά του το 1960 με τη χρήση των ψυχοδηλωτικών φαρμάκων (γνωστά και σαν ψυχεδελικά ή ψευδαισθησιογόνα), όπως το LSD-25, τη μεσκαλίνη, την ψιλοκίνη κ.α., και συνεχίζει τις μελέτες του με συνεχώς αυξανόμενο υλικό για την ψυχική δομή του ανθρώπου. Τα βασικότερα πορίσματα της εικοσαετούς αυτής προσφοράς δημοσιεύονται στο βιβλίο του “ Η γνώση της μήτρας”.
Πώς εργάζεται
Χορηγεί στον υποψήφιο να υποβληθεί στις “συνεδρίες αυτοψυχογνωσίας” την κατάλληλη δόση φαρμάκου (π.χ. 3 χιλιοστά του γραμμαρίου της psilocyline ή 50 γ. - χιλιοστά του χιλιοστού - LSD - 25). Η ενέργεια του φαρμάκου εμφανίζεται μετά 30 - 60 λεπτά και διαρκεί 6 - 8 ώρες. Πρόκειται δηλαδή για συνεδρία πολύωρης διαρκείας, και οι συνεδρίες αυτές επαναλαμβάνονται πολλές φορές. Ο Αθ. Καυκαλίδης αναφέρει πως μελέτησε 49 περιστατικά με LSD - 25 κατά τα χρόνια 1960 - 1972. Κάτω από την επίδραση του φαρμάκου το άτομο επαναβιώνει παλιές εμπειρίες απεριόριστης έκτασης από τη χρονική άποψη. Με τη βοήθεια του γιατρού, κατά τη συνεδρία, το άτομο καταδύεται στo εσωτερικό του ταξίδι και επαναβιώνει, πολύ έντονα από συγκινησιακής πλευράς, τις ενδομήτριες εμπειρίες του. Το βιβλίο του βασίζεται στο υλικό 16 περιστατικών του (πίνακας 1) που υπόβαλε σε ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες με ψυχωδηλωτικά φάρμακα.
Η απόρριψη της μήτρας.
Βασικά το άτομο επαναβιώνει τα απορριπτικά μηνύματα και ερεθίσματα της μήτρας της μητέρας του. Ο Α. Καυκαλίδης πιστεύει ότι τα μητρικά (της μήτρας) απορριπτικά ερεθίσματα (το άθροισμα των ερεθισμάτων αυτών διαφόρων ποιοτήτων και έντασης και που έχουν κάποιο συμβολισμό για το εσωτερικό περιβάλλον πάνω στο οποίο ενεργούν) είναι βιοχημικές ουσίες (νευροδιαβιβαστές) που παράγονται από τους νευρώνες (νευρικά κύτταρα) της εγκύου γυναίκας και εισέρχονται στην αιματική κυκλοφορία και μέσω του ομφάλιου λώρου διεγείρουν τους εμβρυϊκούς νευρώνες, τους οποίους και επηρεάζουν. “Τα ανεπιθύμητα έμβρυα νιώθουν τον απειροελάχιστο όγκο τους να περιβάλλεται και να κυριαρχείται από μια κολοσσιαία υπερδύναμη που τα βομβαρδίζει με μηνύματα - ερεθίσματα και που απειλεί με θάνατο την ύπαρξη ή /και το φύλο τους. Αυτή η απειλή προξενεί στα έμβρυα το πρωτόγονο δέος” (σελ. 56). Οι απορριπτικές αυτές επιδράσεις αφήνουν “ίχνη μνήμης” στο νευρικό σύστημα του εμβρύου και κληρονομούνται.
Επανενεργοποίηση της μνήμης
Το άτομο κατά τη συνεδρία διατηρεί πνευματική διαύγεια και επανενεργοποιεί τη μνήμη (τα κληρονομικά “ίχνη μνήμης”
των δικών του εμπειριών (π.χ. ενδομήτριων) αλλά και εκείνων ακόμα των προγόνων του ανθρώπινου είδους. Απόσπασμα από την περίπτωση Α10: “... Νιώθω ότι πέρασα από αιώνες φωτιάς ... μια φωτιά μετά την άλλη... κάθε μια πριν από μένα πέρασε από φωτιά (εννοεί τους θηλυκού γένους προγόνους της)... βρίσκομαι μέσα σε μια θάλασσα φωτιάς ... γίνομαι κι εγώ φωτιά” (σελ. 356).
Η επανενεργοποίηση της μνήμης μπορεί να φέρει το άτομο στο χρονικό παρελθόν απεριόριστα και να του δημιουργεί ανάλογα “επίπεδα συνείδησης της ύλης”. Από περιστατικό : “Σε λίγο ένιωσα να λιώνω - όχι λιώσιμο δεν ήταν, μα κάτι αλλιώτικο, διαλυόμουν σε μία - μία απ' τις χημικές ουσίες που με συναπάρτιζαν...” (σελ. 380). Το περιστατικό του Α4 σε μια συνεδρία του επαναβίωσε έντονα τους πόνους που ένιωσε στο σημείο των εμβρυουλκών που του άφησαν σημάδια.
Ο συγγραφέας αναφέρει ακόμα ότι όλα τα “απορριφθέντα” άτομα των συνεδριών του επαναβίωσαν την ενδομήτρια αποδοχή ή απόρριψη της ύπαρξής τους από την πρώτη στιγμή της σύλληψής τους. Η συνείδηση της ύπαρξής τους άρχισε να λειτουργεί τη στιγμή της συνένωσης του σπερματοζωαρίου με το ωάριο. Σχηματίστηκε η εμβρυϊκή συνείδηση, που άρχισε αμέσως να δέχεται τα ερεθίσματα της αποδοχής ή της απόρριψης.
Μήτρα : ο απόλυτος χώρος.
Σύμφωνα με τις απόψεις του συγγραφέα, ο κύριος χώρος μέσα στον οποίο διαδραματίζονται τα σοβαρότερα ψυχικά γεγονότα για τον άνθρωπο είναι η μήτρα. Στη μήτρα μπαίνουν τα θεμέλια για την προσωπικότητα του εμβρύου που πρόκειται να εξελιχθεί. Η μήτρα μπορεί να είναι ο χώρος αποδοχής και ευτυχίας ή ο απορριπτικός και βασανιστικός χώρος για το έμβρυο. Η μήτρα μπορεί να είναι βασανιστήριο, ασφυκτικά τείχη, “πυρακτωμένος μεταλλικός φούρνος”, κ.ά. για το έμβρυο. Το άτομο που απορρίφθηκε από τη μήτρα μπορεί να τη θεοποιήσει και να της αποδώσει την ιδιότητα “όπου αγαπά παιδεύει” και να δέχεται με ηδονή οποιαδήποτε αντιξοότητα στην καθημερινή ζωή (ερμηνεία μαζοχισμού). Μπορεί, όμως, να ταυτισθεί με την απορριπτική μήτρα και να γίνει επιθετικός στο περιβάλλον του όπως την “απορριπτική μήτρα” (σαδισμός). Οι φοβίες μπορεί να είναι “ο υπερβολικός φόβος απέναντι σε ζώα, έντομα, χώρους (κλειστούς ή ανοιχτούς) κ.ά., που συμβολίζουν ή που συνδυάζονται με απορριπτικά ερεθίσματα ή/και με την απορριπτική μήτρα”. Ο Α4 συνειδητοποίησε ότι η κλειστοφοβία του συμβόλιζε τον “κλειστό αποπνικτικό χώρο της απορριπτικής μήτρας”.
Ο συγγραφέας προσφέρει ερμηνεία, με βάση την πείρα του, σε διάφορα συμπτώματα, ψυχικά φαινόμενα και ψυχικές διαταραχές.
Γενικότερος προβληματισμός
Αναμφίβολα η δουλειά του Α. Καυκαλίδη αποτελεί υπόδειγμα επίπονης και μακράς κλινικής - εργαστηριακής έρευνας που στη σύλληψη και την εφαρμογή της είναι πραγματικά μεγαλοφυής. Δεν προσφέρει απλώς μια θεωρία με βιολογικές ή φιλοσοφικές συσχετίσεις για τον άνθρωπο και τη μοίρα του, αλλά την εφαρμόζει με πολύ λεπτομερειακό τρόπο στην προσωπικότητα του ανθρώπου. Υπεισέρχεται σε κάθε σύμπτωμα, ερμηνεύει τάσεις και απόψεις του ατόμου. Πιστεύουμε πως διανοίγει το δρόμο για παραπέρα έρευνα και μελέτη.
Οι απόψεις και η θεωρία του δημιουργούν απορίες και ερωτήματα. Και συγκεκριμένα:
1. Η άποψη ότι τα ανεπιθύμητα “ίχνη μνήμης” κληρονομούνται, ίσως να καταδικάζει το ανθρώπινο γένος. Μπορεί το άτομο να λυτρωθεί από τα “ίχνη μνήμης” που του δημιούργησε η απορριπτική μήτρα;
Οι “συνεδρίες αυτοψυχογνωσίας” του συγγραφέα φαίνεται ότι είναι και συνεδρίες αυτογνωσίας. Τα άτομα δηλαδή βοηθούνται ψυχικά. Ας πούμε πως ένα τέτοιο άτομο θεραπεύτηκε με τη φαρμακευτική ψυχανάλυση. Αποβάλλει το άτομο αυτό τα “ίχνη μνήμης” από τον οργανισμό του; Ή μήπως, εφόσον κληρονομούνται, θα υποφέρουν και οι απόγονοί του;
Η παράλειψη του συγγραφέα να δημοσιεύσει τα ψυχοθεραπευτικά αποτελέσματα της εργασίας του αφήνει ένα κενό στη θεωρία του.
2. Μεταφέρει και εφαρμόζει τη φροϋδική θεωρία και συμβολισμό μέσα στο χώρο της μήτρας. Ο ρόλος, π.χ., του οιδιπόδειου συμπλέγματος παίρνει άλλον τρόπο εφαρμογής, εφόσον όλο διαδραματίζονται μέσα στη μήτρα. Μήπως χρειάζεται παραπέρα θεωρητική επεξεργασία των όσων συμβαίνουν στον ενδομήτριο χώρο;
3. Με τη θεωρία αυτή μπορούμε να ισχυριστούμε πως ο ρόλος του πατέρα είναι σχεδόν ανύπαρκτος ή μηδαμινός. Ο ρόλος του περιορίζεται στον επηρεασμό της μητέρας (επιτυχείς συζυγικές σχέσεις, θετική στάση αποδοχής της εγκύου γυναίκας του και του αναμενόμενου παιδιού τους). Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως μια ευτυχισμένη και “φυσιολογική” ψυχικά γυναίκα θα ήταν δυνατό να μεγαλώσει στη μήτρα της και να γεννήσει ένα πολύ φυσιολογικό παιδί χωρίς την παρουσία του πατέρα (π.χ. τεχνητή γονιμοποίηση).
4. Οι απόψεις του συγγραφέα δημιουργούν γενικότερα ερωτήματα και προβληματισμούς. Οι απόψεις του έχουν επιπτώσεις στην κοινωνιολογία και την ιστορία. Π.χ., πώς γίνεται η επαφή με συναισθήματα προγονικά; Το περιστατικό του Α4 (σελ.237) νιώθει ότι κουβαλάει μέσα του “μεγάλη σειρά προγόνων”. Τα πρώτα πρόσωπα είναι οι γονείς, ύστερα οι παππούδες του, οι προπαππούδες κλπ. Και αναφέρει ότι του είναι γνωστοί “συναισθηματικά” και πως του μετέδωσαν μηνύματα.
Η Α6 νιώθει την άρνησή της να γίνει η “σύλληψή” της. “Δεν ήθελα να γίνει η σύλληψή μου... δεν ήθελα να με κάνει με τον πατέρα μου... Ένιωσα ότι μετά τη σεξουαλική πράξη τους μπήκα στη μήτρα και μετά γεννήθηκα” (σελ. 287).
Με την εμπειρία αυτή εγγίζουμε όρια που το ανθρώπινο μυαλό δυσκολεύεται να προχωρήσει.
Η έρευνα με τα ψυχοδηλωτικά φάρμακα, ιδιαίτερα με το LSD, έχουν κοσμοθεωριακές και θρησκευτικές (Stanislav Grof, Carl Sagan) ακόμα επιπτώσεις.
Ο Α. Καυκαλίδης μας προσφέρει ένα έντονο και πολυδιάστατο πνευματικό ερέθισμα με τις απόψεις του. Δεν είναι απόλυτος. Ωθήθηκε στην εργασία του από την απογοήτευσή του με την κλασική ψυχοθεραπεία, γιατί οδηγεί σε “διανοητικό και συγκινησιακό αδιέξοδο” (σελ. 39), και προχώρησε στη φαρμακευτική ψυχοθεραπευτική ανάλυση. Το προσωπικό αυτό “αδιέξοδο” (άλλοι ερευνητές και μελετητές έχουν προωθήσει την αυτογνωσία με την ψυχαναλυτική τεχνική) οδήγησε σε μια νέα προσέγγιση ανθρώπινης κατανόησης.
Το βιβλίο του είναι γραμμένο σε γλώσσα απλή και διαβάζεται εύκολα και από τον μη ειδικό (με κάποια εξαίρεση ίσως το κεφάλαιο ΙΧ). Το θεωρούμε σαν ένα καινούριο εφόδιο στο οπλοστάσιο του αγώνα για την παραπέρα “αυτοψυχογνωσία”.
ΤΑΚΗΣ ΕΥΔΟΚΑΣ
Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ Αθ. Καυκαλίδης επιτελεί αθόρυβα και ταπεινά μια πρωτοποριακή επιστημονική δουλειά που πραγματικά τιμά την ελληνική επιστήμη. Άρχισε τα πρώτα πειράματά του το 1960 με τη χρήση των ψυχοδηλωτικών φαρμάκων (γνωστά και σαν ψυχεδελικά ή ψευδαισθησιογόνα), όπως το LSD-25, τη μεσκαλίνη, την ψιλοκίνη κ.α., και συνεχίζει τις μελέτες του με συνεχώς αυξανόμενο υλικό για την ψυχική δομή του ανθρώπου. Τα βασικότερα πορίσματα της εικοσαετούς αυτής προσφοράς δημοσιεύονται στο βιβλίο του “ Η γνώση της μήτρας”.
Πώς εργάζεται
Χορηγεί στον υποψήφιο να υποβληθεί στις “συνεδρίες αυτοψυχογνωσίας” την κατάλληλη δόση φαρμάκου (π.χ. 3 χιλιοστά του γραμμαρίου της psilocyline ή 50 γ. - χιλιοστά του χιλιοστού - LSD - 25). Η ενέργεια του φαρμάκου εμφανίζεται μετά 30 - 60 λεπτά και διαρκεί 6 - 8 ώρες. Πρόκειται δηλαδή για συνεδρία πολύωρης διαρκείας, και οι συνεδρίες αυτές επαναλαμβάνονται πολλές φορές. Ο Αθ. Καυκαλίδης αναφέρει πως μελέτησε 49 περιστατικά με LSD - 25 κατά τα χρόνια 1960 - 1972. Κάτω από την επίδραση του φαρμάκου το άτομο επαναβιώνει παλιές εμπειρίες απεριόριστης έκτασης από τη χρονική άποψη. Με τη βοήθεια του γιατρού, κατά τη συνεδρία, το άτομο καταδύεται στo εσωτερικό του ταξίδι και επαναβιώνει, πολύ έντονα από συγκινησιακής πλευράς, τις ενδομήτριες εμπειρίες του. Το βιβλίο του βασίζεται στο υλικό 16 περιστατικών του (πίνακας 1) που υπόβαλε σε ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες με ψυχωδηλωτικά φάρμακα.
Η απόρριψη της μήτρας.
Βασικά το άτομο επαναβιώνει τα απορριπτικά μηνύματα και ερεθίσματα της μήτρας της μητέρας του. Ο Α. Καυκαλίδης πιστεύει ότι τα μητρικά (της μήτρας) απορριπτικά ερεθίσματα (το άθροισμα των ερεθισμάτων αυτών διαφόρων ποιοτήτων και έντασης και που έχουν κάποιο συμβολισμό για το εσωτερικό περιβάλλον πάνω στο οποίο ενεργούν) είναι βιοχημικές ουσίες (νευροδιαβιβαστές) που παράγονται από τους νευρώνες (νευρικά κύτταρα) της εγκύου γυναίκας και εισέρχονται στην αιματική κυκλοφορία και μέσω του ομφάλιου λώρου διεγείρουν τους εμβρυϊκούς νευρώνες, τους οποίους και επηρεάζουν. “Τα ανεπιθύμητα έμβρυα νιώθουν τον απειροελάχιστο όγκο τους να περιβάλλεται και να κυριαρχείται από μια κολοσσιαία υπερδύναμη που τα βομβαρδίζει με μηνύματα - ερεθίσματα και που απειλεί με θάνατο την ύπαρξη ή /και το φύλο τους. Αυτή η απειλή προξενεί στα έμβρυα το πρωτόγονο δέος” (σελ. 56). Οι απορριπτικές αυτές επιδράσεις αφήνουν “ίχνη μνήμης” στο νευρικό σύστημα του εμβρύου και κληρονομούνται.
Επανενεργοποίηση της μνήμης
Το άτομο κατά τη συνεδρία διατηρεί πνευματική διαύγεια και επανενεργοποιεί τη μνήμη (τα κληρονομικά “ίχνη μνήμης”
των δικών του εμπειριών (π.χ. ενδομήτριων) αλλά και εκείνων ακόμα των προγόνων του ανθρώπινου είδους. Απόσπασμα από την περίπτωση Α10: “... Νιώθω ότι πέρασα από αιώνες φωτιάς ... μια φωτιά μετά την άλλη... κάθε μια πριν από μένα πέρασε από φωτιά (εννοεί τους θηλυκού γένους προγόνους της)... βρίσκομαι μέσα σε μια θάλασσα φωτιάς ... γίνομαι κι εγώ φωτιά” (σελ. 356). Η επανενεργοποίηση της μνήμης μπορεί να φέρει το άτομο στο χρονικό παρελθόν απεριόριστα και να του δημιουργεί ανάλογα “επίπεδα συνείδησης της ύλης”. Από περιστατικό : “Σε λίγο ένιωσα να λιώνω - όχι λιώσιμο δεν ήταν, μα κάτι αλλιώτικο, διαλυόμουν σε μία - μία απ' τις χημικές ουσίες που με συναπάρτιζαν...” (σελ. 380). Το περιστατικό του Α4 σε μια συνεδρία του επαναβίωσε έντονα τους πόνους που ένιωσε στο σημείο των εμβρυουλκών που του άφησαν σημάδια.
Ο συγγραφέας αναφέρει ακόμα ότι όλα τα “απορριφθέντα” άτομα των συνεδριών του επαναβίωσαν την ενδομήτρια αποδοχή ή απόρριψη της ύπαρξής τους από την πρώτη στιγμή της σύλληψής τους. Η συνείδηση της ύπαρξής τους άρχισε να λειτουργεί τη στιγμή της συνένωσης του σπερματοζωαρίου με το ωάριο. Σχηματίστηκε η εμβρυϊκή συνείδηση, που άρχισε αμέσως να δέχεται τα ερεθίσματα της αποδοχής ή της απόρριψης.
Μήτρα : ο απόλυτος χώρος.
Σύμφωνα με τις απόψεις του συγγραφέα, ο κύριος χώρος μέσα στον οποίο διαδραματίζονται τα σοβαρότερα ψυχικά γεγονότα για τον άνθρωπο είναι η μήτρα. Στη μήτρα μπαίνουν τα θεμέλια για την προσωπικότητα του εμβρύου που πρόκειται να εξελιχθεί. Η μήτρα μπορεί να είναι ο χώρος αποδοχής και ευτυχίας ή ο απορριπτικός και βασανιστικός χώρος για το έμβρυο. Η μήτρα μπορεί να είναι βασανιστήριο, ασφυκτικά τείχη, “πυρακτωμένος μεταλλικός φούρνος”, κ.ά. για το έμβρυο. Το άτομο που απορρίφθηκε από τη μήτρα μπορεί να τη θεοποιήσει και να της αποδώσει την ιδιότητα “όπου αγαπά παιδεύει” και να δέχεται με ηδονή οποιαδήποτε αντιξοότητα στην καθημερινή ζωή (ερμηνεία μαζοχισμού). Μπορεί, όμως, να ταυτισθεί με την απορριπτική μήτρα και να γίνει επιθετικός στο περιβάλλον του όπως την “απορριπτική μήτρα” (σαδισμός). Οι φοβίες μπορεί να είναι “ο υπερβολικός φόβος απέναντι σε ζώα, έντομα, χώρους (κλειστούς ή ανοιχτούς) κ.ά., που συμβολίζουν ή που συνδυάζονται με απορριπτικά ερεθίσματα ή/και με την απορριπτική μήτρα”. Ο Α4 συνειδητοποίησε ότι η κλειστοφοβία του συμβόλιζε τον “κλειστό αποπνικτικό χώρο της απορριπτικής μήτρας”.
Ο συγγραφέας προσφέρει ερμηνεία, με βάση την πείρα του, σε διάφορα συμπτώματα, ψυχικά φαινόμενα και ψυχικές διαταραχές.
Γενικότερος προβληματισμός
Αναμφίβολα η δουλειά του Α. Καυκαλίδη αποτελεί υπόδειγμα επίπονης και μακράς κλινικής - εργαστηριακής έρευνας που στη σύλληψη και την εφαρμογή της είναι πραγματικά μεγαλοφυής. Δεν προσφέρει απλώς μια θεωρία με βιολογικές ή φιλοσοφικές συσχετίσεις για τον άνθρωπο και τη μοίρα του, αλλά την εφαρμόζει με πολύ λεπτομερειακό τρόπο στην προσωπικότητα του ανθρώπου. Υπεισέρχεται σε κάθε σύμπτωμα, ερμηνεύει τάσεις και απόψεις του ατόμου. Πιστεύουμε πως διανοίγει το δρόμο για παραπέρα έρευνα και μελέτη.
Οι απόψεις και η θεωρία του δημιουργούν απορίες και ερωτήματα. Και συγκεκριμένα:
1. Η άποψη ότι τα ανεπιθύμητα “ίχνη μνήμης” κληρονομούνται, ίσως να καταδικάζει το ανθρώπινο γένος. Μπορεί το άτομο να λυτρωθεί από τα “ίχνη μνήμης” που του δημιούργησε η απορριπτική μήτρα;
Οι “συνεδρίες αυτοψυχογνωσίας” του συγγραφέα φαίνεται ότι είναι και συνεδρίες αυτογνωσίας. Τα άτομα δηλαδή βοηθούνται ψυχικά. Ας πούμε πως ένα τέτοιο άτομο θεραπεύτηκε με τη φαρμακευτική ψυχανάλυση. Αποβάλλει το άτομο αυτό τα “ίχνη μνήμης” από τον οργανισμό του; Ή μήπως, εφόσον κληρονομούνται, θα υποφέρουν και οι απόγονοί του;
Η παράλειψη του συγγραφέα να δημοσιεύσει τα ψυχοθεραπευτικά αποτελέσματα της εργασίας του αφήνει ένα κενό στη θεωρία του.
2. Μεταφέρει και εφαρμόζει τη φροϋδική θεωρία και συμβολισμό μέσα στο χώρο της μήτρας. Ο ρόλος, π.χ., του οιδιπόδειου συμπλέγματος παίρνει άλλον τρόπο εφαρμογής, εφόσον όλο διαδραματίζονται μέσα στη μήτρα. Μήπως χρειάζεται παραπέρα θεωρητική επεξεργασία των όσων συμβαίνουν στον ενδομήτριο χώρο;
3. Με τη θεωρία αυτή μπορούμε να ισχυριστούμε πως ο ρόλος του πατέρα είναι σχεδόν ανύπαρκτος ή μηδαμινός. Ο ρόλος του περιορίζεται στον επηρεασμό της μητέρας (επιτυχείς συζυγικές σχέσεις, θετική στάση αποδοχής της εγκύου γυναίκας του και του αναμενόμενου παιδιού τους). Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως μια ευτυχισμένη και “φυσιολογική” ψυχικά γυναίκα θα ήταν δυνατό να μεγαλώσει στη μήτρα της και να γεννήσει ένα πολύ φυσιολογικό παιδί χωρίς την παρουσία του πατέρα (π.χ. τεχνητή γονιμοποίηση).
4. Οι απόψεις του συγγραφέα δημιουργούν γενικότερα ερωτήματα και προβληματισμούς. Οι απόψεις του έχουν επιπτώσεις στην κοινωνιολογία και την ιστορία. Π.χ., πώς γίνεται η επαφή με συναισθήματα προγονικά; Το περιστατικό του Α4 (σελ.237) νιώθει ότι κουβαλάει μέσα του “μεγάλη σειρά προγόνων”. Τα πρώτα πρόσωπα είναι οι γονείς, ύστερα οι παππούδες του, οι προπαππούδες κλπ. Και αναφέρει ότι του είναι γνωστοί “συναισθηματικά” και πως του μετέδωσαν μηνύματα.
Η Α6 νιώθει την άρνησή της να γίνει η “σύλληψή” της. “Δεν ήθελα να γίνει η σύλληψή μου... δεν ήθελα να με κάνει με τον πατέρα μου... Ένιωσα ότι μετά τη σεξουαλική πράξη τους μπήκα στη μήτρα και μετά γεννήθηκα” (σελ. 287).
Με την εμπειρία αυτή εγγίζουμε όρια που το ανθρώπινο μυαλό δυσκολεύεται να προχωρήσει.
Η έρευνα με τα ψυχοδηλωτικά φάρμακα, ιδιαίτερα με το LSD, έχουν κοσμοθεωριακές και θρησκευτικές (Stanislav Grof, Carl Sagan) ακόμα επιπτώσεις.
Ο Α. Καυκαλίδης μας προσφέρει ένα έντονο και πολυδιάστατο πνευματικό ερέθισμα με τις απόψεις του. Δεν είναι απόλυτος. Ωθήθηκε στην εργασία του από την απογοήτευσή του με την κλασική ψυχοθεραπεία, γιατί οδηγεί σε “διανοητικό και συγκινησιακό αδιέξοδο” (σελ. 39), και προχώρησε στη φαρμακευτική ψυχοθεραπευτική ανάλυση. Το προσωπικό αυτό “αδιέξοδο” (άλλοι ερευνητές και μελετητές έχουν προωθήσει την αυτογνωσία με την ψυχαναλυτική τεχνική) οδήγησε σε μια νέα προσέγγιση ανθρώπινης κατανόησης.
Το βιβλίο του είναι γραμμένο σε γλώσσα απλή και διαβάζεται εύκολα και από τον μη ειδικό (με κάποια εξαίρεση ίσως το κεφάλαιο ΙΧ). Το θεωρούμε σαν ένα καινούριο εφόδιο στο οπλοστάσιο του αγώνα για την παραπέρα “αυτοψυχογνωσία”.
ΤΑΚΗΣ ΕΥΔΟΚΑΣ
Από όσα διάβασα, εδώ, ο κύριος Καυκαλίδης πρέπει να είναι εξαίρετος επιστήμων. Κατατοπιστικότατο το θέμα. Πραγματικά, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι ένα έμβρυο βιώνει την απόρριψη από τους γονείς και κυρίως την μητέρα (όπως αναφέρεται στις παραθέσεις του LuX).
Το βιβλίο, αυτό, του κυρίου Καυκαλίδη πρέπει να είναι πολύ καλό. Επειδή, όμως, όση ώρα που διάβαζα δεν είδα (ή δεν θυμάμαι να είδα) τον τίτλο του βιβλίου, μήπως θα μπορούσε κάποιος να μου τον πει (έστω με πμ);
Φαντάζομαι, φίλε LuX, θα έχεις διαβάσει το βιβλίο; Πως το αξιολογείς; Αλλά και να μην το έχεις διαβάσει, θα ήθελα την άποψή σου για το βιβλίο, αλλά και για αυτά που αναφέρει ο κος Καυκαλίδης. Συμφωνείς; Πιστεύεις ότι όντως επηρεάζεται το έμβρυο από την διάθεση που έχει για αυτό η μητέρα του; Αν και μου φαίνεται από μία μεριά σωστό, από την άλλη μου φαίνεται λίγο παρανοικό να καταλαβαίνει-νιώθει το ζυγωτό (το πρώτο κύτταρο ενός ανθρώπινου οργανισμού - το κύτταρο ΄δημιουργείται από την ένωση του σπερματοζωαρίου με το ωάριο) την απόρριψη…
Το βιβλίο, αυτό, του κυρίου Καυκαλίδη πρέπει να είναι πολύ καλό. Επειδή, όμως, όση ώρα που διάβαζα δεν είδα (ή δεν θυμάμαι να είδα) τον τίτλο του βιβλίου, μήπως θα μπορούσε κάποιος να μου τον πει (έστω με πμ);
Φαντάζομαι, φίλε LuX, θα έχεις διαβάσει το βιβλίο; Πως το αξιολογείς; Αλλά και να μην το έχεις διαβάσει, θα ήθελα την άποψή σου για το βιβλίο, αλλά και για αυτά που αναφέρει ο κος Καυκαλίδης. Συμφωνείς; Πιστεύεις ότι όντως επηρεάζεται το έμβρυο από την διάθεση που έχει για αυτό η μητέρα του; Αν και μου φαίνεται από μία μεριά σωστό, από την άλλη μου φαίνεται λίγο παρανοικό να καταλαβαίνει-νιώθει το ζυγωτό (το πρώτο κύτταρο ενός ανθρώπινου οργανισμού - το κύτταρο ΄δημιουργείται από την ένωση του σπερματοζωαρίου με το ωάριο) την απόρριψη…
Ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Να ξεκινήσω λέγοντας πως ο τομέας της ενδομήτριας ζωής, καθημερινά, πλέον, αποδεικνύεται πόσο κεφαλαιώδους σημασίας είναι για ολόκληρη τη σωματοψυχική ανάπτυξη του ατόμου στο υπόλοιπο της ζωής του. Λέγεται πως το κλάμα είναι η πρώτη, αρχέγονη αντίδραση φόβου και άγχους, από την οποία δεν ξεφεύγουμε ποτέ και η εμπειρία αυτή, λανθασμένα νομίζουμε πως ξεχνιέται.
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, προφανώς εξυπνότεροι από εμάς, απαγόρευαν στις εγκύους να παρακολουθούν οποιοδήποτε δυσάρεστο θέαμα, αφού θεωρούσαν πως ακόμα και αυτό είναι ικανό να διαταράξει τη φυσιολογική ανάπτυξη του εμβρύου. Αυτό προσπαθώ κι εγώ να συμβουλεύω τις εγκύους που παρακολουθώ.
Μπορώ να πω ότι συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με τις απόψεις του γιατρού που αναφέρει ο Lux, αφού ποτέ δεν μου "κάθισαν" καλά οι θεωρίες των σεξουαλικών νευρώσεων, όμως έχω μια μεγάλη και πιθανώς σοβαρή ένσταση. χωρίς να είμαι ψυχίατρος, γνωρίζω πως η υδροχλωρική κεταμίνη είναι ένα φάρμακο ισχυρότατο, με δράσεις παρόμοιες αν και όχι ίδιες με εκείνες του lsd (διαιθυλαμίδιο του d λυσεργικού οξέος). Θυμίζω πως μισό κιλό από αυτό το τελευταίο, αν ριχτεί στο σύστημα ύδρευσης μιας μεγαλούπολης, μπορεί να προκαλέσει παροδικά ψυχωτικά φαινόμενα σε ολόκληρο τον πληθυσμό για μερικές ώρες.
Η υδροχλωρική κεταμίνη είναι μια απαγορευμένη ουσία, προκαλεί ντελίριο και διαταραχές της αντίληψης και αποτελεί συστατικό των λεγόμενων "rape pills", χαπιών που ρίχνονται σε ποτά συνήθως, ώστε να γίνει σεξουαλική εκμετάλλευση του θύματος, λόγω της διαστρέβλωσης της αντίληψης που προκαλεί.
Επίσης, έχω ένσταση στο κατά πόσο είναι εφικτό να προκαλείται μια ρεαλιστική αναβίωση των ενδομήτριων εμπειριών με τη χρήση τέτοιων ουσιών.
Φυσικά, ο εν λόγω ψυχίατρος κάνει λόγο για ελεγχόμενες δοσολογίες, ωστόσο η τοξικότητα του φαρμάκου όπως αναφέρεται σε διεθνείς βιβλιογραφίες, με κάνει να προβληματίζομαι. Παρ' όλα ταύτα, ως θεωρία είναι ενδιαφέρουσα και πιθανότατα ισχύει σε κάποιο μεγάλο μέρος της...
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, προφανώς εξυπνότεροι από εμάς, απαγόρευαν στις εγκύους να παρακολουθούν οποιοδήποτε δυσάρεστο θέαμα, αφού θεωρούσαν πως ακόμα και αυτό είναι ικανό να διαταράξει τη φυσιολογική ανάπτυξη του εμβρύου. Αυτό προσπαθώ κι εγώ να συμβουλεύω τις εγκύους που παρακολουθώ.
Μπορώ να πω ότι συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με τις απόψεις του γιατρού που αναφέρει ο Lux, αφού ποτέ δεν μου "κάθισαν" καλά οι θεωρίες των σεξουαλικών νευρώσεων, όμως έχω μια μεγάλη και πιθανώς σοβαρή ένσταση. χωρίς να είμαι ψυχίατρος, γνωρίζω πως η υδροχλωρική κεταμίνη είναι ένα φάρμακο ισχυρότατο, με δράσεις παρόμοιες αν και όχι ίδιες με εκείνες του lsd (διαιθυλαμίδιο του d λυσεργικού οξέος). Θυμίζω πως μισό κιλό από αυτό το τελευταίο, αν ριχτεί στο σύστημα ύδρευσης μιας μεγαλούπολης, μπορεί να προκαλέσει παροδικά ψυχωτικά φαινόμενα σε ολόκληρο τον πληθυσμό για μερικές ώρες.
Η υδροχλωρική κεταμίνη είναι μια απαγορευμένη ουσία, προκαλεί ντελίριο και διαταραχές της αντίληψης και αποτελεί συστατικό των λεγόμενων "rape pills", χαπιών που ρίχνονται σε ποτά συνήθως, ώστε να γίνει σεξουαλική εκμετάλλευση του θύματος, λόγω της διαστρέβλωσης της αντίληψης που προκαλεί.
Επίσης, έχω ένσταση στο κατά πόσο είναι εφικτό να προκαλείται μια ρεαλιστική αναβίωση των ενδομήτριων εμπειριών με τη χρήση τέτοιων ουσιών.
Φυσικά, ο εν λόγω ψυχίατρος κάνει λόγο για ελεγχόμενες δοσολογίες, ωστόσο η τοξικότητα του φαρμάκου όπως αναφέρεται σε διεθνείς βιβλιογραφίες, με κάνει να προβληματίζομαι. Παρ' όλα ταύτα, ως θεωρία είναι ενδιαφέρουσα και πιθανότατα ισχύει σε κάποιο μεγάλο μέρος της...