Αναζητώντας τα σημάδια της πορείας του Έλληνα μέσα στην αχανή έρημο του σκλαβωμένου χρόνου, διαπιστώνουμε με δέος ότι οι ιστορικοί φωστήρες κάτω από το μυστηριώδες πέπλο μιας δήθεν “Εθνικής σκοπιμότητας” κουκούλωσαν τις πατημασιές, τον ιδρώτα και το αίμα του ταλαίπωρου ελληνικού λαού. Κι αν δεν υπήρχε η δημώδης ποίηση να διευκολύνει την έρευνα, θα περιοριζόμασταν να πούμε ότι οι Έλληνες μέσα σε αυτές τις περιόδους σκλαβιάς υπέμεναν τα μαρτύριά τους ήσυχα και καρτερικά. Ο δημοτικός στίχος, κατά την ανασκαφή των διασκορπισμένων ιματίων του ελληνισμού, μεταβάλλεται σε ένα μοναδικό σκαπτικό εργαλείο. Η σχέση μεταξύ του Όμηρου, του Ερωτόκριτου, της Ερωφίλης και του ακριτικού κύκλου είναι αυτονόητη και οφθαλμοφανής. Αναμφίβολα ένα οποιοδήποτε τυχαίο γεγονός της καθημερινής ζωής που θα μπορούσε να εξεγείρει τη λαϊκή φαντασία, ήταν ικανό να δημιουργήσει την αχλή, δια μέσου της οποίας θα έστελνε τα μηνύματά της η ελληνική φρυκτωρία, σε μια περίοδο σκοταδισμού και πνευματικής στειρότητας. Αυτό το σύστημα της ποίησης είναι σφικτά δεμένο πάνω στο κορμό της γέρικης ελληνικής βελανιδιάς που λέγεται “Αρματολίκι”.
Ήταν κοινό μυστικό πως το κλειδί της ασφάλειας του νέο-ρωμαϊκού κράτους βρισκόταν στις πόρτες του Καυκάσου. Από τον 4ο αιώνα ιδρύθηκαν στρατιωτικά διαμερίσματα από την Προποντίδα έως τον Ευφράτη ποταμό. Ντόπιοι πολεμιστές, υπολείμματα των φρουρών του Μ. Αλεξάνδρου, Δωρικά, Αργοναυτικά στοιχεία, Πελοποννήσιοι και Ιλλυριοί, αποτέλεσαν ένα ζωντανό φράγμα στη πλημμυρίδα του Ισλαμισμού. Και επειδή για πρώτη φορά έπαιρναν επίσημα οπλισμό ονομάσθηκαν Αρμάτοι, οι αρχηγοί τους Αρματολοί και οι πολεμιστές Πάληκες. Την αξία αυτών των στρατιών την αποδεικνύει το γεγονός ότι επί Ιουστινιανού γενικός αρχηγός των όπλων ήταν ο Βελισάριος. Ονόματα άγριων πουλιών χαρακτήριζαν τη στρατιωτική τους ιεραρχία (Γερακάρης, Γεράκι, Πετρίτης, Σαΐνι κλπ). Μια τέτοια βαθμίδα ήταν και οι Μελιδόνες. Τα μελωδικά δηλαδή αηδόνια που έτερπαν με τη φωνή και τον στίχο τους αρειμάνιους πολεμιστές. Από αυτή τη κλίμακα απουσιάζει το αξίωμα του αετού, επειδή σε όλο τον ορεινό όγκο του Καυκάσου βρισκόταν σε διωγμό, γιατί κάποτε ξέσκισε με τα νύχια του το στήθος του Προμηθέα.
Ήταν κοινό μυστικό πως το κλειδί της ασφάλειας του νέο-ρωμαϊκού κράτους βρισκόταν στις πόρτες του Καυκάσου. Από τον 4ο αιώνα ιδρύθηκαν στρατιωτικά διαμερίσματα από την Προποντίδα έως τον Ευφράτη ποταμό. Ντόπιοι πολεμιστές, υπολείμματα των φρουρών του Μ. Αλεξάνδρου, Δωρικά, Αργοναυτικά στοιχεία, Πελοποννήσιοι και Ιλλυριοί, αποτέλεσαν ένα ζωντανό φράγμα στη πλημμυρίδα του Ισλαμισμού. Και επειδή για πρώτη φορά έπαιρναν επίσημα οπλισμό ονομάσθηκαν Αρμάτοι, οι αρχηγοί τους Αρματολοί και οι πολεμιστές Πάληκες. Την αξία αυτών των στρατιών την αποδεικνύει το γεγονός ότι επί Ιουστινιανού γενικός αρχηγός των όπλων ήταν ο Βελισάριος. Ονόματα άγριων πουλιών χαρακτήριζαν τη στρατιωτική τους ιεραρχία (Γερακάρης, Γεράκι, Πετρίτης, Σαΐνι κλπ). Μια τέτοια βαθμίδα ήταν και οι Μελιδόνες. Τα μελωδικά δηλαδή αηδόνια που έτερπαν με τη φωνή και τον στίχο τους αρειμάνιους πολεμιστές. Από αυτή τη κλίμακα απουσιάζει το αξίωμα του αετού, επειδή σε όλο τον ορεινό όγκο του Καυκάσου βρισκόταν σε διωγμό, γιατί κάποτε ξέσκισε με τα νύχια του το στήθος του Προμηθέα.